Περί ευνούχων ιερέων

Etymologicum Magnum, Etymologicum magnum
Kallierges page 220, line 21

<Γάλλος>: Ὁ φιλοπάτωρ Πτολεμαῖος· διὰ τὸ

φύλλοις κισσοῦ κατεστίχθαι, ὡς οἱ γάλλοι. Ἀεὶ γὰρ

ταῖς Διονυσιακαῖς τελεταῖς [κισσῷ ἐστεφανοῦντο.]

 <Γάλλος>: Ὁ τῇ μητρὶ τῶν θεῶν ὀργιαζόμενος· ὁ

ἄλλός τις γενόμενος καὶ μεταβαλὼν τὴν φύσιν ἐξ

ἀνδρῶν, καὶ οὔτε ἀνὴρ ὢν οὔτε γυνή· ἐξετέμνοντο γὰρ

οἱ τελούμενοι τῇ θεῷ. Ἢ ἀπὸ Γάλλου ποταμοῦ

τῆς Φρυγίας, παρ' ὃν ἐτελοῦντο.

Γαλλία=Γαλατία, παρά τοις αρχαίοις Έλλησιν εκαλείτο η χώρα αύτη της Ευρώπης Κελτική και Γαλλία δε ελέγετο μετά ταύτα συνήθως υπό των Ρωμαίων υπό το οποίον όνομα εννόουν ούτοι όλην την νυν ιδίως Γαλλία την αρκτικήν Ιταλίαν και μέρος της Ελβετίας

Γάλλοι=Ελέγοντο οι ιερείς της θεάς Κυβέλης, οίτινες εώρταζον τα μυστήρια αυτής με ενθουσιαστικά άσματα και κρότον τυμπάνων και είχον ίδιον κορυφαίον Αρχέγαλλον λεγόμενον, ζώντες εξ ελέους και εκτεμνόμενοι οι ίδιοι. Εκαλούντο δε ούτως από του εν Φρυγία Γάλλου ποταμού, του οποίου το ύδωρ έλεγον ότι είχεν ενθουσιαστικήν τινα δύναμιν.(Νικ. Λορέντης).

Γάλλοι=όνομα ευνούχων ιερέων της Κυβέλης εν τη αρχαία Φρυγία (Πρωΐας)

Γάλλος= Γαλάτης ο κάτοικος της Γαλλίας.

Γάλλος=Ποταμός μικρός της Βιθυνίας.

Γαλλογραικία=Γαλατία η εν Φρυγία (Στράβων)

Γάλος -Γέλας= Ποταμός Φρυγίας.

Γάλια, Γιάλια=Τοπωνύμια με πολλά ύδατα. Εις Κέρκυραν Καφέ-Γιαλί τοπωνύμιον δίπλα στη θάλασσα. Λίγα μέτρα πιο πέρα τοπωνύμιο Σπηλιά, πιο πέρα μικρό σπήλαιο που στεγάζεται η “Παναγίτσα…

Ας μην ξεχνουμε ότι το όνομα της Κυβέλης σημαίνει «ορεινή σπηλιά» και στις ευρωπαϊκές γλώσσες έχει ακόμη αυτή την έννοια. (cave =σπηλιά, υπόγειο, προφ. κέηβ, κάβ)

Strabo Geogr., Geographica
Book 13, chapter 4, section 14, line 21

          τοῖς μὲν οὖν κύκλῳ πλησιάζουσι πρὸς τὸν
δρύφακτον ἄλυπός ἐστιν ὁ ἀήρ, καθαρεύων ἐκείνης
τῆς ἀχλύος ἐν ταῖς νηνεμίαις· συμμένει γὰρ ἐντὸς τοῦ
περιβόλου· τῷ δ' εἴσω παριόντι ζώῳ θάνατος παρα-
χρῆμα ἀπαντᾷ· ταῦροι γοῦν εἰσαχθέντες πίπτουσι καὶ
ἐξέλκονται νεκροί, ἡμεῖς δὲ στρουθία ἐπέμψαμεν καὶ
ἔπεσεν εὐθὺς ἐκπνεύσαντα· οἱ δ' ἀπόκοποι Γάλλοι
παρίασιν ἀπαθεῖς, ὥστε καὶ μέχρι τοῦ στομίου πλησιά-
ζειν καὶ ἐγκύπτειν καὶ καταδύνειν μέχρι ποσοῦ συνέ-
χοντας ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ τὸ πνεῦμα· ἑωρῶμεν γὰρ ἐκ τῆς
ὄψεως ὡς ἂν πνιγώδους τινὸς πάθους ἔμφασιν, εἴτ'
ἐπὶ πάντων [τῶν] οὕτω πεπηρωμένων * τοῦτο εἴτε μό-
νων τῶν περὶ τὸ ἱερόν, καὶ εἴτε θείᾳ προνοίᾳ, καθάπερ
ἐπὶ τῶν ἐνθουσιασμῶν εἰκός, εἴτε ἀντιδότοις τισὶ δυ-
νάμεσι τούτου συμβαίνοντος.

O Στραβων στα «Γεωγραφικά» περιγράφει ένα Πλουτώνιο υπόγειο ιερό -σπήλαιο στην Ιεράπολη της Λαοδικείας το οποίο είναι για δύο λόγους είναι παράδοξο και αξιοθαύμαστο για τις θερμές του πηγές και τα τρεχούμενα νερά του. Στο συγκεκριμένο σπήλαιο εύκολα  το νερό μετατρέπει σε πωρόλιθο –φαίνεται ότι είναι ιζηματογενές-  και ωθούμενο και οδηγούμενο σε οχετούς αγωγούς αυλάκια αποτελειώνει και ολοκληρώνει φράχτες μονοκόμματους και λίθινους– για τους κατοίκους των γύρω περιοχών και για τα κτήματά τους – αν θελήσουν να χρησιμοποιήσουν το τρεχούμενο νερό του.

Σχετικά με το Πλουτώνειο σπήλαιο βρίσκεται κάτω από μικρή λοφοπλαγιά –  έχει ένα ευρύ στόμιο συμμετρικό – τόσο που μπορεί να δεχθεί έναν άνθρωπο μετά βίας, ενώ βαθαίνει πολύ παρακάτω. Υπάρχει δε μέρος περιφραγμένο με κιγκλίδωμα τετραγωνικό που η περίμετρός του φτάνει τα 15,41 μέτρα (μισό πλέθρο) για προστασία. Ενώ  είναι γεμάτο τριγύρω του από ένα παχύ σύννεφο ομίχλης και ατμούς που εκλύονται από το χώρο των πηγών, που με τα βίας σ΄ αφήνουν να δεις το έδαφος του. Κι όσο πλησιάζεις στο κιγκλίδωμα και την περίφραξη του τόσο ασκόρπιστος μένει ο αέρας- ατμός στην ατμόσφαιρα καθαρίζει μόνο όταν υπάρχει νηνεμία και παραμένει εκεί εντός του περιβόλου. Οι ατμοί δεν προκαλούν βλάβες για όσους δεν προσεγγίζουν την περίφραξη και όσο υπάρχει ηρεμία, επειδή ποτέ δεν ανακατεύονται με τον εξωτερικό αέρα και παραμένουν συγκεντρωμένοι στο εσωτερικό του κιγκλιδώματος. Αν όμως κάποιο ζώο διεισδύσει μέσα στην ζώνη των ατμών χτυπιέται από τον θάνατο στη στιγμή. Οι ταύροι, βεβαίως που εισάγονται μετά βίας στο σπήλαιο, πέφτουν μάλλον λόγω αναθυμιάσεων και τους αποσύρουν πεθαμένους, ενώ δοκιμάσαμε κι εμείς  με σπουργίτια  που ξεψύχησαν  αμέσως. Παρόλα αυτά οι ευνούχοι ιερείς γάλλοι – όπως ονομάζονται -της θέας Κυβέλης παραμένουν απαθείς μπαίνουν μέσα στην περιφραγμένη ζώνη και προσεγγίζουν και στο στόμιο του σπηλαίου, σκύβουν από πάνω του και βουτούν σε κάποιο βάθος, αλλά εφόσον κρατήσουν όσο το δυνατόν περισσότερο την αναπνοή τους. Κι όμως αυτό πιστεύετε ότι είναι ένα αποτέλεσμα του ευνουχισμού τους που το έχουμε παρατηρήσει σε όλους τους ιερείς, ή προνόμιο μόνο όσων διαβιούν στο ιερό, ή έχοντας την ειδική προστασία  για τον ενθουσιασμό τους από  την Θεάς καθώς και κάποιων αντιδότων για ότι συμβαίνει – κάποιων μυστικών προφύλαξης. Και η απολίθωση από τα νερά των ποταμών της Λαοδικείας συμβαίνει μόνο κατά την πόση τους. Για την βαφή του μαλλιού των ζώων, αυτό το νερό έχει θαυμαστές ιδιότητες όμοιες με τις βαφές που χρησιμοποιούνται από φυτά – φυτικές ύλες. Ενώ το νερό είναι τόσο άφθονο στην Ιεράπολη που παντού υπάρχουν φυσικές λεκάνες και λουτρά

Υπενθυμιζω ότι στην Λαοδικεία-δίπλα στην Ιεράπολη - υπήρχε έδρα ιατρικής σχολής και λατρευόταν εκτός από άλλους θεούς και ο Ασκληπιός. Πολύ γνωστή δε ήταν η παραγωγή ενός οφθαλμικού φαρμάκου που έγινε γνωστό ως «τέφρα φρυγία» Στην διπλανή πολη της Ιεράπολης (Παμούκαλε σήμερα) υπήρχε ηφαιστειακό ρήγμα με θερμές πηγές φημισμένες για τις θεραπευτικές τους ιδιότητες. Ισως η παραπάνω στάση τους εντός του ιερού σπηλαίου και η αντοχή τους στα ιαματικά νερά σχετίζεται και με τον «Κορυβαντισμό»,  την κάθαρση δηλαδή και αγιασμό με κορυβαντικές ιερουργίες και τελετές που κατά κάποιον τρόπο γιάτρευαν τους μυούμενους από του παλιού εαυτού τους τα πάθη. Γι αυτό και οι τελετές λάμβαναν χώρα από ιερείς – ευνουχους που είχαν αφήσει πίσω τα «πάθη» του φύλου τους και λειτουργούσαν ως εξαγνισμένοι στο σώμα  – με την αποκοπή ως στάδιο του αγνού βίου κι ως εκπρόσωποι μονο της Μεγάλης Μητέρας Θεάς –βλέπε και ότι οι άγγελοι θεωρούνται ως μη έχοντες φύλο αργότερα - και απολυτα «εξαγνισμένοι» ιερείς της Θεάς. Μιας Θεάς που είναι απολυτα συνυφασμένη με την γέννηση και την άνθιση, την παραγωγη και όλα τα μυστηρια της  Φύσης κι εκεινοι – θεωρούν- οτι αποτελούν το μονο μέσο επικοινωνίας με τη θεότητα και για να φέρουν στη γη ευφορία . Εξάλλου η Μύηση σημαίνει καινούρια απαρχή. Πρέπει να πεθάνει κανείς για να ξαναγεννηθεί.

Η Ιεράπολης  είναι  γνωστή για τη λατρεία της στην Μητέρα Θεά –Κυβέλη με πολυάριθμα ιερά καθώς και τους γάλλους – ευνούχους ιερείς της,  καθώς επισης και για το ιερό του Απόλλωνα Αρχηγέτη- ως μυθικός ιδρυτής της, το σπήλαιο είσοδο στον Αδη – γνωστό ως Πλουτώνιο, καθώς και την λατρεία του Ποσειδώνα, όντας  μια πόλη με έντονη σεισμική δραστηριότητα.
Λέγεται ότι στην πόλη αυτή γεννήθηκε και ο Επίκτητος.
 

Οι γάλλοι λοιπον ιερείς εκτελούν και χρέη δύτη ή κολυμβητή ή κόλυμβου όταν Columba είναι η λατινική απόδοση της περιστεράς. Κόλυμπος ή κολύμπα, στα κρητικά, λέγεται κι ο λάκκος με τα στάσιμα νερά, και Κόλυμβος, στους βυζαντινούς η κυρία αίθουσα στις Βλαχέρνες, του Αγιάσματος ή Λούσματος, χωρίς να ξεχνάμε πως στην κολυμβήθρα του Ιησού, δηλ. στον Ιορδάνη ποταμό, έγινε η κάθοδος του Αγ.Πνεύματος "εν είδει περιστεράς" (Ματθ.Γ,16 κλ), ενώ ο Ιωάννης, ο Βαπτιστής είδαμε πως ετυμολογικά σημαίνει Περιστέρι (απ' τη λ. ιωνάς ή οινάς και παλαιότερα κειμενα περί Περιστεράς) Ετσι, ξέροντας πως η Κυβέλη λεγόταν στους Ρωμαίους Turrigera (Πυργοφόρος ή Πυργοστέφανος) απ' τη λατιν. λ. turris(-is)=πυργοειδής,αλλά και περιστερεών, αντιλαμβανόμαστε την έννοια του περιστερεώνος σαν κολουμβαρίου ή νεκροταφείου, και θα σημειώσω πως ο gallus, δηλ. ο ευνούχος ιερέας της Κυβέλης, είναι μια λέξη που στα λατινικά σημαίνει επίσης αλέκτωρ (ο πετεινός), απ' όπου και το θηλυκό gallina (δηλ. κόττα): η κόττα, όμως, στ' αρχαία ελληνικά λέγεται αλεκτρίς, λέξη που γραμματαριθμικά βγάζει ακριβώς 666. Δηλαδή ο Αλέκτωρ-Ιερεύς, με τον ευνουχισμό του και την κατ' ανάγκην θηλυκοποίησή του, μεταβάλλεται σε Κόττα ή Αλεκτρίδα=666, διαδικασία στην οποία βασικά αποβλέπει (με την επέκταση της Ομοφυλοφιλίας ) η Συνωμοσία της Περιστεράς. (κείμενα Παύλου Κυράγγελου)

Από την Φρυγία δε και από τον ποταμό Γάλλο ονομάστηκαν και οι ευνουχοι ιερείς Γάλλοι. Λέγεται μάλιστα ότι το νερό αυτού του ποταμού είχε ενθουσιαστική δύναμη, που καταλάμβανε τους ιερείς της πόλης. Η γύρω του ποταμού αυτού χώρα ονομάστηκε Γαλλία. Οι κάτοικοι γύρω από τον ποταμό Γάλλο της Φρυγίας λέγονταν Ποταμογαλλίτες ή Ποταμογαλληνοί.  Ενώ το κειμενο μιλά και για έναν Γάλλο που μετοίκισε από τον Τύραν ή Τηρία ποταμό και είναι εκεινος (λόγω ευνουχισμού)  έγινε  αιτία ο ποταμός στην Φρυγια να ονομαστεί Γάλλος.

Stephanus Gramm., Ethnica (epitome)
Page 198, line 3

 <Γάλλος,> ποταμὸς Φρυγίας. οἱ περίοικοι κατὰ μὲν Τιμό-

θεον Ποταμογαλλῖται, κατὰ δὲ Προμαθίδαν Ποταμογαλληνοί,

οὓς παρατίθεται ὁ πολυίστωρ ἐν τῷ περὶ Φρυγίας τρίτῳ·

καὶ ὅτι τὸν Γάλλον καὶ τὸν Ἄττιν ἀποκόψαι τὰ αἰδοῖα, καὶ

τὸν μὲν Γάλλον ἐλθεῖν ἐπὶ τὸν Τηρίαν ποταμὸν καὶ οἰκῆσαι

καὶ τὸν ποταμὸν Γάλλον καλέσαι. ἀπ' ἐκείνου γὰρ τοὺς

τεμνομένους τὰ αἰδοῖα γάλλους καλοῦσι.

Στις «Ιστορίαι» του Πολύβιου υπάρχει η εξής αναφορά: Δύο γάλλοι ιερείς με όλο την τυπικής τους αμφίεση καθώς και τα επιστήθια κοσμήματα τους  δέονται για να μην συμβεί ανεπανόρθωτη και ολέθρια ζημιά στην πόλη τους…

Polybius Hist., Historiae
Book 21, chapter 6, section 7, line 1

    Ἐξελθόντες μὲν Γάλλοι δύο μετὰ τύπων καὶ προ-
στηθιδίων ἐδέοντο μηδὲν ἀνήκεστον βουλεύεσθαι
περὶ τῆς πόλεως.

Polybius Hist., Historiae
Book 21, chapter 37, section 5, line 2

           καὶ παρ' αὐτὸν τὸν ποταμὸν στρατοπεδευ-
σαμένου παραγίνονται Γάλλοι παρ' Ἄττιδος καὶ Βατ-
τάκου τῶν ἐκ Πεσσινοῦντος ἱερέων τῆς Μητρὸς τῶν
θεῶν, ἔχοντες προστηθίδια καὶ τύπους, φάσκοντες
προσαγγέλλειν τὴν θεὸν νίκην καὶ κράτος. 

Ο Βάττακος ή Βαττάκης κατα τον Διοδωρο Σικελιώτη είναι το ονομα ενός ιερέα της Μητέρας Θεάς απο την Πεσσινούντα της Φρυγίας, ο οποίος θεωρεί οτι το ιερό της Θεάς έχει μολυνθεί και ζητα δημόσιο καθαρμό επι της Ρώμης...

 

Diodorus Siculus Hist., Bibliotheca historica (lib. 21-40)
Book 36, chapter 13, section 1, line 1

Ὅτι Βαττάκης τις ὄνομα ἧκε, φησιν, ἐκ

Πεσσινοῦντος τῆς Φρυγίας, ἱερεὺς ὑπάρχων τῆς

μεγάλης τῶν θεῶν μητρός. οὗτος κατὰ πρόσταγμα

τῆς θεοῦ παρεῖναι φήσας τοῖς ἄρχουσιν ἐνέτυχε καὶ  

τῇ συγκλήτῳ, λέγων τὸ ἱερὸν τῆς θεοῦ μεμιᾶνθαι,

καὶ δεῖν αὐτῇ δημοσίᾳ καθαρμοὺς ἐπὶ τῆς Ῥώμης

συντελεσθῆναι. ἐφόρει δὲ ἐσθῆτα καὶ τὴν περὶ τὸ

σῶμα ἄλλην κατασκευὴν ἐξηλλαγμένην καὶ ὑπὸ

τῶν Ῥωμαίων ἐθῶν οὐκ ἐπιχωρουμένην· χρυσοῦν

τε γὰρ στέφανον εἶχεν ὑπερμεγέθη καὶ στολὴν

ἀνθίνην διάχρυσον, βασιλικὴν ἀξίαν ἐπιφαίνουσαν.

ποιησάμενος δὲ λόγους

Artemidorus Onir., Onirocriticon
Book 2, chapter 69, line 33

          θεατρικοὶ δὲ καὶ οἱ ἐπὶ θυμέλην ἀναβαίνοντες
αὐτόθεν διὰ τὰς ὑποκρίσεις πᾶσιν ἄπιστοι, καὶ σοφισταὶ
καὶ πένητες καὶ γάλλοι καὶ ἀπόκοποι καὶ σπάδοντες·
οὗτοι γὰρ καὶ μὴ λέγοντές τι ψευδεῖς τὰς ἐλπίδας εἶναι
μηνύουσι διὰ τὸ φύσει μήτε ἐν ἀνδράσι μήτε ἐν γυναιξὶν
ἀριθμεῖσθαι.

Ενώ παρακάτω στο ίδιο κεφάλαιο αναφέρεται η απόφαση των ανδρών  να μετατραπούν σε γάλλους- ευνούχους- ιερείς και ν΄ αφιερωθούν στον Αττη και τον Βάτακο- ιερείς της Μητέρας των θεών- με πλήρη αμφίεση επιστήθιων κοσμημάτων οι οποίοι ισχυρίζονται και προαναγγέλουν την νίκη της Θεάς κατά κράτος-

Οι ευνούχοι χωρίζονται σε αποκοπους,  πλήρως αποκομμένους των αιδοίων τους αλλα ακόμα σε σπάδωνες –(Σπάδων, ο ευνούχος, παρά το σπάσθαι τι μέρος αυτού, και σπαδωνισμός ο ευνουχισμό ), αργοτερα εμφανίζονται και με την ονομασία  καστράτοι –γνωστοί για τις αγγελικές φωνές- οι ευνούχοι φύλακες των χαρεμιών κατά την οθωμανική αυτοκρατορία κλπ.

Ο μεγάλος αριθμός των ευνούχων είχε να κάνει με το πολύ λίγοι τελικά επιβίωναν από διαδικασίες αποκοπής αιδοίων. Πάρα πολλοί πέθαιναν από τις μολύνσεις και η όλη διαδικασία ευνουχισμού δεν ήταν παρά ένα μαρτύριο.

Επιζούσε ενας στους  80 ή 100 άλλους που πέθαιναν, μην αντέχοντας την φοβερή δοκιμασία. Για αυτό και αργότερα θα είναι πανάκριβοι, όταν θα ξεκινήσει το δουλεμπόριο ευνούχων.

Το μακάβριο ήταν ότι πολλές φορές οι γονείς συναινούσαν στο να μετατρέψουν τα παιδιά σου σε ευνούχους και καστράτους προσδοκώντας μεγάλα οφέλη από την πούληση τους.

Υπήρχαν δε και διάφορες μέθοδοι όπου δεν κατέληγαν όλοι ευνούχοι καθώς υπήρχαν διαφορές στον τρόπο ευνουχισμού... ο θλησίας, ο θλιβίας, ο σπάδωνας, κλπ

Όσο για το θέμα της ικανοποίησης των γυναικών. Υπήρχαν και ιστορίες όπου οι ευνούχοι ήταν πιο "άξιοι" και έμπειροι στην ικανοποίηση των γυναικών, παρά την "απώλεια των" και πολλές φορές χωρίς οι ίδιοι να μπορέσουν να γνωρίσουν τον έρωτα. Μερικές πολύ ενδιαφέρουσες και επιπλέον πληροφορίες θα βρείτε εδώ:

καθώς και στο μοναδικό βιβλίο που δίδονται απίστευτες λεπτομέρειες για  ευνούχους

Κατά τον Λουκιανό και πάλι στα «Περί της Συρίης Θεού» οι κάποιοι ιερείς πολλές φορές ήταν και φαλλοβάτες, στυλίτες αλλα εδώ μιλά ο συγγραφέας,  για ιερά του Διονύσου κι όχι της Μητέρας Θεάς. Ισως  οι ιδιοι ιερείς ηταν και ιερείς ευνούχοι γάλλοι της Κυβέλης είναι κάτι που δεν το αναφέρει ο Λουκιανός, όμως αναφέρει ύψος των οβελίσκων - στύλων μετρημένα σε οργυιές (Οργυιά «ανθρωπομετρική μονάδα μήκους» και ορίζεται ως το μήκος ανοίγματος των χεριών ενός ενήλικα, δηλαδή περίπου 1,8 έως 1,95 μέτρα) 

Ενώ δεν μπορώ παρα να μην σταθώ στην ταυτιση του στύλου-οβελίσκου με τον φαλλό του Οσιρη- Διονύσου.(δες παλαιότερα κειμενα περί Διονύσου)

Από νωρίς η εξελληνισμένη μορφή της λατρείας της Μητέρας Θεάς συγχωνεύθηκε εν μέρει μ΄ εκεινη του Διονύσου, κι έτσι το τύμπανο της Θεάς καθιερώθηκε σε ολες τις μορφές της βακχικής λατρείας, της λατρείας με τους γάλλους και την περίτεχνη ετήσια εορτή, τα γνωστά Ταυροβόλια. Ο Αυγουστίνος αναφέρει ότι ο ευνουχισμος των γάλλων προέβλεπε σε μελλοντική ευδαιμονία ut post mortem vivat beate (μετα έζησαν ευτυχισμένοι)

Σχετικα με τον Διόνυσο τα οσα εισάγονται στα μυστήρια λέγεται ότι αντιστοιχούν στον μυθο του διαμελισμού, σε μια περίπτωση ο ίδιος ο Διόνυσος ονομάζεται μύστης, και επισης ο Αττης ταυτίζεται με τους οπαδούς του. Ομοια και ο Βαττάκος ή Β-αττα-κης φέρει εντός του και το ονομα του 'Αττη-Αττα.

O Αριστέας Στέργιος Αρειμένιος Γραμμόζης γραφει για την σύνδεση της λέξεως Βάκηλος και την σύνδεση της με την λέξη Κυβέλη και τον Αττη – Αττα.

Βάκηλος, ο, λατ. bacelus, baceolus, ευνούχος, υπηρέτης εν τη λατρεία τής Κυβέλης, Gallus, Λουκ. Εύν. 8• ωσαύτως  βακέλας  Άνθ. Π. 7.709. II.  άνηρ θηλυδρίας, αισχρός ή αδύνατος, ηλίθιος, βλάξ, Άντιφ. Καρ. 1, Μένανδ. Ύμν. 9• ίδε Θωμ. Μ. σ. 138.

Έτσι, η λέξη Κυβέλη έπλασε τη λέξη, βέκηλυς = βάκελος, και η λέξη βάκελος = βλάκς, κς=ξ, βλάκας, και στην ηπειρώτικη, πωγωνίσια - γραικική διάλεκτο νταβακέλης ή ταβακέλης και στο ιδίωμα των αρειμένιων βλάχων, τιβικέλ΄ου = βλάξ - βλάκας,(το -ου- στην ονομ. ενκ. δεν προφέρεται και τιβικέλου =  ο βλάκας, (το  -ου-  = το άρθρο)

Και στην συνέχεια οι λέξεις: άττα-τάττε-τέττα.
Άττα: Συνήθης προσφώνησις νεωτέρων προς πρεσβυτέρους• «πατέρα μου, μπάρμπα...»• λατ. atta, γοτθ. atta, παλ. γερμ. atto- σανσκρ. attä (=μανούλα, μεγάλη αδελφή) II πρβλ. και τα της αρχ. ελλ. άππα, άπφα, πάππα, τάτα, τέττα [τα]. Από το (Λεξ.Αρχ.Ελλην.Γλωσ. Ιωαν.Σταμ.)

Ώστε είναι προφανές, ότι αφού η λέξη αυτή είναι κοινή στις αναφερόμενες γλώσσες, δεν μπορεί παρά να κατάγεται από μία εξ όλων αυτών

 

Ακολούθως και η Μεγάλη Μητέρα θεωρειται επισης ως η Μητέρα Γή και ταυτίζεται κατά συνέπεια με την Δήμητρα κατά κάποιον «μυστικό» αλληγορικό τρόπο. Παράδοξες λεπτομέρειες της λατρείας της ερμηνεύονται μ΄αυτόν τον τρόπο : ο ευνούχισμός είναι ο θερισμός των σταχυών, οι γάλλοι, που χαράζουν τα χέρια τους με μαχαίρια, κατά την dies sanguinis –(ημέρα αιματος) επαναλαμβάνουν τον ετήσιο τραυματισμό της γής από τα υνία των αρότρων κι αν ακολουθως η θεά Μητέρα παίρνει το μπάνιο της στον ποταμό Αλμο, αυτό σημαίνει ότι η γή θελει πότισμα. Στην πραγματικότητα η εξίσωση του Αττη με το στάχυ – του ευνουχισμού με τον θερισμό- επανέρχεται ακόμη και σε ύμνο που επικαλειται τον ίδιο τον Αττη.

Και βεβαια δεν μπορούμε παρα να μιλαμε για μαγική διάσταση επιρροής των περιοδικών δυνάμεων της ζωής μέσω των τελετουργιών. Ομοια είναι και η ταυτιση του Διονύσου με τα σταφύλια και το κρασί και είναι παντού γνωστή και αποτελει κάθε άλλο παρα μυστικό, αλλα αν ο μύθος του διαμελισμού με ολες τις φριχτές λεπτομέρεις του πλάστηκε για να αντιστοιχεί βήμα βήμα με την παραγωγή κρασιού, αυτό γίνεται για αλληλογικούς της φύσης οι οποιοι αναφέρονται σε πράγματα τα οποία εισαγωνται και επιδεικνύονται στα μυστήρια…

Lucianus Soph., De Syria dea
Section 28, line 8

Ὁ μὲν χῶρος αὐτός, ἐν τῷ τὸ ἱρὸν ἵδρυται,

λόφος ἐστίν, κέαται δὲ κατὰ μέσον μάλιστα τῆς

πόλιος, καί οἱ τείχεα δοιὰ περικέαται. τῶν δὲ

τειχέων τὸ μὲν ἀρχαῖον, τὸ δὲ οὐ πολλὸν ἡμέων

πρεσβύτερον. τὰ δὲ προπύλαια τοῦ ἱροῦ ἐς

ἄνεμον βορέην ἀποκέκρινται, μέγαθος ὅσον τε

ἑκατὸν ὀργυιέων. ἐν τούτοισι τοῖσι προπυλαίοισι

καὶ οἱ φαλλοὶ ἑστᾶσι τοὺς Διόνυσος ἐστήσατο,

ἡλικίην καὶ οἵδε τριηκοσίων ὀργυιέων. ἐς τουτέων  

τὸν ἕνα φαλλὸν ἀνὴρ ἑκάστου ἔτεος δὶς ἀνέρχεται

οἰκέει τε ἐν ἄκρῳ τῷ φαλλῷ χρόνον ἑπτὰ ἡμερέων.

αἰτίη δέ οἱ τῆς ἀνόδου ἥδε λέγεται. οἱ μὲν

πολλοὶ νομίζουσιν ὅτι ὑψοῦ τοῖσι θεοῖσιν ὁμιλέει

καὶ ἀγαθὰ ξυναπάσῃ Συρίῃ αἰτέει, οἱ δὲ τῶν

εὐχωλέων ἀγχόθεν ἐπαΐουσιν. ἄλλοισιν δὲ δοκέει

καὶ τάδε Δευκαλίωνος εἵνεκα ποιέεσθαι, ἐκείνης

ξυμφορῆς μνήματα, ὁκότε οἱ ἄνθρωποι ἐς τὰ

οὔρεα καὶ ἐς τὰ περιμήκεα τῶν δενδρέων ᾖσαν

τὸ πολλὸν ὕδωρ ὀρρωδέοντες. ἐμοὶ μέν νυν καὶ

τάδε ἀπίθανα. δοκέω γε μὲν Διονύσῳ σφέας

καὶ τάδε ποιέειν, συμβάλλομαι δὲ τουτέοισι.

φαλλοὺς ὅσοι Διονύσῳ ἐγείρουσι, ἐν τοῖσι φαλ-

λοῖσι καὶ ἄνδρας ξυλίνους κατίζουσιν, ὅτευ μὲν

εἵνεκα ἐγὼ οὐκ ἐρέω. δοκέει δ' ὦν μοι, καὶ ὅδε

ἐς ἐκείνου μίμησιν τοῦ ξυλίνου ἀνδρὸς ἀνέρχεται.

 Ἡ δέ οἱ ἄνοδος τοιήδε· σειρῇ μικρῇ ἑωυτόν

τε ἅμα καὶ τὸν φαλλὸν περιβάλλει, μετὰ δὲ

ἐπιβαίνει ξύλων προσφυῶν τῷ φαλλῷ ὁκόσον

ἐς χώρην ἄκρου ποδός· ἀνιὼν δὲ ἅμα ἀναβάλλει

τὴν σειρὴν ἀμφοτέρωθεν ὅκωσπερ ἡνιοχέων. εἰ

δέ τις τόδε μὲν οὐκ ὄπωπεν, ὄπωπεν δὲ φοινικο-

βατέοντας ἢ ἐν Ἀραβίῃ ἢ ἐν Αἰγύπτῳ ἢ ἄλλοθί

κου, οἶδε τὸ λέγω.  

Η τοποθεσία, πού βρίσκεται χτισμένο τό ιερό, είν' ένας λόφος καταμεσής στην πολιτεία καί τριγυρισμένος από διπλά τείχη- Το ενα από τά τείχη αυτά είναι αρχαίο, καί τό άλλο πολύ πιο παλιό από μας. Τά προπύλαια τού ιεροΰ είναι στραμμένα πρός τό βοριά κι έχουν μήκος εκατό περίπου όργυιές- σ' αυτά τά προπύλαια βρίσκονται καί οί φαλλοί, πού είχαν στηθή από τό Διόνυσο, κι έχουν ύψος τριάντα οργιών. Σ' εναν άπ' αυτούς τούς φαλλούς ανεβαίνει δυό φορές τό χρόνο ένας άνδρας καί κάθεται στήν κορυφή του επτά ημέρες. Αιτία γι' αυτό τό ανέβασμα λένε πώς είναι τό ακόλουθο• οί περισσότεροι λένε ότι από τό ύψος εκείνο μιλεί μέ τούς θεούς καί ζητεί καλά γιά όλη τή Συρία, καί οι θεοί ακούνε από πιό κοντά τις ευχές του. "Αλλοι πάλι πιστεύουν πώς αυτό γίνεται για τιμή στό Δευκαλίωνα καί σέ ανάμνηση; τής συμφοράς εκείνης, δταν οί άνθρωποι καταφεύγανε στά βουνά καί στις κορυφές τών δένδρων από τό φόβο του κατακλυσμού. Σ' εμένα αυτά τά πράγματα μου φαίνονται απίθανα" καί νομίζω ότι κι αυτό γίνεται γιά τιμή του Διονύσου, καί νά που στηρίζω τή γνώμη μου. "Οσοι στήνουν φαλλούς στό Διόνυσο καθίζουν επάνω σ' αυτούς ξύλινους άνδρες, γιά ποιό λόγο αγνοώ, μά νομίζω πώς κι αυτό γίνεται γιά νά μιμηθούν τόν ξύλινο άνδρα. Τό ανέβασμα γίνεται μ' αυτό τόν τρόπο- μέ μιά μικρή αλυσίδα δένει τόν εαυτό του καί τό φαλλό καί υστέρα ανεβαίνει μέ τή βοήθεια ξύλων πού είναι στηριγμένα σ' αυτόν καί αρκετά πλατειά ώστε νά χωρή τό πόδι του. "Οσο ανεβαίνει τραβά καί τήν αλυσίδα, όπως οί ηνίοχοι πού τραβούν τά ηνία. "Αν δέν είδε κανείς αυτό τό πράγμα, είδεν ωστόσο πώς ανεβαίνουν στις φοινικιές στήν Αραβία ή στήν Αίγυπτο ή αλλού, καταλαβαίνει τί θέλω νά πώ. Σάν φθάση πιά στήν κορυφή, άφίνει μιά άλλη μακρυά άλυσσίδα πού έχει μαζύ του καί άνασερνει μ' αυτήν όλα του τά χρειαζούμενα ξύλα, ρούχα κι άλλα πράγματα, πού φτιάχνει μ' αυτά τήν κατοικία του, σάν φωλιά καί μένει σ' αυτήν όσο καιρό είπα. Πολλοί πού πάνε εκεί του φέρνουν χρυσάφι, ασήμι καί χαλκό, τ' αφήνουν μπροστά του καί φεύγουν αφού ό καθένας πή τ' όνομα του. "Ενας άλλος ιερέας πού στέκεται επάνω τ' αναγγέλει, κι εκείνος, αφού ακούσει τ' όνομα, κάνει δέηση γιά τoν καθένα, χτυπώντας ενα χάλκινο όργανο, πού κινιέται καί βγάζει μεγάλο καί βροντερό ήχο. Ό άνθρωπος εκείνος δέν κοιμάται, κι άν τόν πάρει ο ύπνος καμιά φορά, ανεβαίνει επάνω ένας σκορπιός καί τόν ξυπνά μέ τό σουβλερό του δάγκωμα- αυτή είναι ή τιμωρία πού παθαίνει άν κοιμηθή. Αυτά πού λένε γιά τό σκορπιό είναι ιερά καί θεοπρεπή, μά δέν μπορώ νά βεβαίωσω άν είναι αλήθεια. Νομίζω ωστόσο ότι στήν αϋπνία συντελεί πολύ καί ο φόβος νά μή γκρεμιστή. Φθάνουν λοιπόν κι αυτά γιά τούς φαλλοβάτες, Ό ναός είναι στραμμένος πρός τήν ανατολή του ήλιου. 31

Στο «Περὶ τῆς Συρίης θεοῦ», λοιπον αναφερονται σὲ μερικὰ μέρη τῆς Συρίας καὶ τῆς Μ. Ἀσίας οἱ μητραγύρται ἢ γάλλοι κίναιδοι τῆς Μητρὸς που ήταν καὶ φαλλοβάται ἢ ἀργότερα έγιναν γνωστοι ως λεγόμενοι στυλίτες.

Pseudo-Zonaras Lexicogr., Lexicon
Alphabetic letter gamma, page 415, line 23

<Γαλαξίας>. τὸ ἐν τῷ οὐρανῷ φῶς κατὰ τὴν

 νύκτα, ὅπερ ἔστιν ἀνάκλασις φωτὸς ἡλιακοῦ,

 μὴ καταλαμπομένων τῶν ἀστέρων.

gamma.415.23

<Γάλλοι>. οἱ ἀπόκοποι, οἱ εὐνοῦχοι.

<Γάλλος>. ὄνομα ποταμοῦ. 

<γαλιός>· παράδεισος]

<γάλις>· †γαλαός

<γάλλαρος>· Φρυγιακὸν ὄνομα [παρὰ Λάκωσι]

<γάλλια>· ἔντερα

<γάλλος>· ὁ ἀπόκοπος, ἤτοι ὁ εὐνοῦχος (p) 

Οι ιερείς της Μητέρας θεάς- Κυβέλης αναφέραμε ότι θάβουν τα αιδοία τους και μάλιστα μαζί με γεύμα γαλαξία, δηλαδή πολτό αποτελούμενο από γάλα και κρίθινο αλεύρι, καθώς μέρος του χυνόταν και ως σπονδή προς τη θεά.
Τα Γαλάξια ήταν εορτή που εορτάζονταν και τελούνταν στην Αθήνα κατά το μήνα Ελαφηβολιώνα του αττικού ημερολογίου (από 21 Φεβρουαρίου-23 Μαρτίου) προς τιμήν της Μεγάλης Μητέρας Ρέας-Κυβέλης. Κατά τον Ελαφηβολιώνα υπήρχε και γιορτή με θυσίες ελαφιών που πραγματοποιούνταν την έκτη μέρα του μήνα προς τιμήν της Ελαφηβόλου Άρτεμης.
Γαλάξια εορτάζονται και κατά τον Ποσειδεών Β -κάθε 2-3 χρόνια, προστίθετο ένας εμβόλιμος μήνας,-  ώστε η πρώτη ημέρα κάθε μήνα να συμπίπτει κατά το δυνατόν με τη Νέα Σελήνη. Εκεί προς τιμή του Απόλλωνα κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο στις 22 του μήνα εορτάζονταν και πάλι τα Γαλάξια σε αντίθεση με αυτά προς τιμή της Ρέας Κυβέλης κατά τον Ελαφηβολιώνα.  Η γιορτή τελούνταν επίσης στο Ισμήνιο των Θηβών, στο Γαλάξιο Ιερό της Βοιωτίας και στη Δήλο. Στο δηλιακό ημερολόγιο, μάλιστα, ο αντίστοιχος μήνας του αττικού Ελαφηβολιώνα ονομαζόταν Γαλαξιών.

Theophrastus Phil., Characteres
Chapter 21, section 11, line 4

….καὶ παρεσκευασμένος λαμπρὸν ἱμάτιον καὶ ἐστε-
φανωμένος παρελθὼν εἰπεῖν· Ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, ἐθύομεν οἱ πρυτά-
νεις τὰ ἱερὰ τῇ Μητρὶ τῶν θεῶν, τὰ γαλάξια, καὶ τὰ ἱερὰ καλά, καὶ ὑμεῖς δέχεσθε τὰ ἀγαθά.

Photius Lexicogr., Scr. Eccl., Theol., Lexicon (Α – Δ)
Alphabetic letter gamma, entry 16, line 1

<Γαλάξια>· ἑορτὴ Ἀθήνησι <μητρὶ θεῶν ἀγομένη, ἐν ᾗ ἕψουσι
τὴν γαλαξίαν.

Hesychius Lexicogr., Lexicon (Α – Ο)
Alphabetic letter gamma, entry 80, line 1

<Γαλάξια>· ἑορτὴ <Ἀθήνησι μητρὶ θεῶν ἀγομένη> ἐν ᾗ ἕψουσι
 γαλαξίαν.

Ο αρχηγος των γάλλων ιερέων ονομάζετε και Αρχέγαλλος ενώ δε κάποιοι τους συγχέουν και με τους Μεγάβυζους – ιερεις της Αρτέμιδος όμως Μεγάβυζοι – μπορει να θεωρούνται κι ολοι οι ευνούχοι καθώς η ανδρική μεγαλομαστία ή  γυναικομαστία αποτελει κι  ένα από τα χαρακτηριστικά του ευνουχισμού. Ενώ Μεγάβυζος είναι και κύριο όνομα στρατηγού των Περσών, που βεβαια δεν εχει καμία σχέση με ευνουχους ιερείς καθώς εχει απογόνους. Αναφέρετε δε και  κάποιος Μεγαβυζος ως ζάκορος, νεωκόρος δηλαδη – βοηθητικό προσωπικό ιερού …

Οι ιερείς της Άρτεμης, οι επονομαζόμενοι Μεγάβυζοι έχαιραν των υψηλότερων δυνατών τιμών, όπως και οι Γάλλοι, οι αφοσιωμένοι ευνούχοι ιερείς της Κυβέλης, στον Πεσσινούντα της Φρυγίας

Menander Comic., Fragmenta
Fragment 126, line 1

ὃν οἱ θεοὶ φιλοῦσιν ἀποθνῄσκει νέος.

    οὐ Μεγάβυζος ἦν,

ὅστις γένοιτο ζάκορος.

Photius Lexicogr., Scr. Eccl., Theol., Lexicon (Ε – Ω)
Alphabetic letter zeta, Page 50, line 7

<Ζάκορος>: νεωκόρος·

Photius Lexicogr., Scr. Eccl., Theol., Lexicon (Ε – Ω)
Alphabetic letter mu, Page 251, line 4

<Μεγάβυζος>: στρατηγὸς βασιλέως, ἀναπεμφθεὶς εἰς
 Αἴγυπτον, ὑφ' οὗ ἐνικήθησαν Ἀθηναῖοι.

Suda, Lexicon
Alphabetic letter mu, entry 350, line 1

<Μεγάβυζος:> ὄνομα κύριον.

Δεν υπήραν όμως μονο στον ελληνορωμαϊκό κόσμο οι γάλλοι – ευνουχοι ιερείς. Ηταν γνωστοί και ως ιερείς και λάτρεις κι αλλων θηλυκών Θεαινών όπως η Ιννάνα στην Σουμερία και η Ιστάρ στην Μεσοποταμία αλλα εμφανίζονται ακόμα  και στην σημερινή Ινδία και Πακιστάν με τους hijra.

συνεχίζεται...

Περί ευνουχισμένων γάλλων ιερέων

Σ’ ένα ταξίδι  μέσα  από την μακραίωνη ιστορία μας και ακολουθώντας την ιστορική διαδρομή μέσω των αρχαίων κειμένων και των  μύθων προσπαθούμε να εξηγήσουμε μια σειρά από μυστήρια που οδήγησαν στον εκπολιτισμό της ανθρωπότητας, και είναι άμεσα συνυφασμένα με μια σειρά θρησκευτικών μυσταγωγιών.

Οι μυστηριακοί θεσμοί ωφέλησαν πολλαπλά το ανθρώπινο γένος και κατέστησαν ως δίαυλο επικοινωνίας τις αρχέγονες μυστηριακές κοινότητες είτε αυτές μυούσαν τους αμύητους στα μυστήρια είτε είχαν σχέση με φιλοσοφικές σχολές κλπ

Τα Ελληνικά μυστήρια κατέχουν μια σημαντική θέση στην ιστορία της αρχαίας Ελλάδος. Είναι αυτά που διδάσκουν την θέωση του ανθρώπου και την καταξίωση της έννοιας  άνθρωπος. Ο Πλάτων – σαφέστατα μυημένος- δηλώνει στον Φαίδωνα :

Plato Phil., Phaedo

Stephanus page 69, section c, line 5

καὶ κινδυνεύουσι καὶ οἱ τὰς τελετὰς ἡμῖν

οὗτοι καταστήσαντες οὐ φαῦλοί τινες εἶναι, ἀλλὰ τῷ ὄντι

πάλαι αἰνίττεσθαι ὅτι ὃς ἂν ἀμύητος καὶ ἀτέλεστος εἰς

Ἅιδου ἀφίκηται ἐν βορβόρῳ κείσεται, ὁ δὲ κεκαθαρμένος

τε καὶ τετελεσμένος ἐκεῖσε ἀφικόμενος μετὰ θεῶν οἰκήσει.

Και φαίνεται ότι εκείνοι οι γνωστοί οι οποίοι ίδρυσαν τα μυστήρια δεν είναι τυχαίοι, αλλά πράγματι από παλαιούς χρόνους συμβολικώς υποδηλώνουν ότι όποιος αμύητος και αμυσταγώγητος φθάνει στον Άδη θα βρίσκεται εκεί μέσα στον βόρβορο- λάσπη, αλλά όποιος (κεκαθαρμένος) καθαρός - από αμαρτίες - και μυημένος-μυσταγωγημένος φθάσει εκεί θα κατοικεί με τους θεούς

Έτσι στα  προηγούμενα κείμενα είδαμε μια σειρά από απαγορεύσεις και «αμαρτίες» καθώς και την τιμωρία στην οποία οδηγούν αυτές. Κάποιες απ΄αυτές που σήμερα θα θεωρούσαμε αμαρτίες, που ισως σήμερα δεν υφίστανται πλέον. Και  η λέξη  αμαρτία δηλώνει αυτόν που έχει πάψει να είναι άρτιος και σωστός ή ολοκληρωμένος – δες και προηγούμενα κεφάλαια –  Όμως ξεκαθαρα η αμαρτία δηλώνει την αστοχία, την αποτυχία, και το σφάλμα.

Αμαρτία είναι σκέψη, πράξη ή ενέργεια που θεωρείται παράβαση του θείου και του ηθικού νόμου, όπως αυτός παρουσιάζεται στη θρησκεία.

Το ουσιαστικό αυτό προέρχεται ετυμολογικά από το ρήμα της αρχαίας ελληνικής ἁμαρτάνω, του οποίου η σημασία είναι αποτυγχάνω τού σκοπού, αστοχώ, χάνω κάτι, πλανώμαι σε κάτι, υποπίπτω σε παράπτωμα (ετυμ.: ἁμαρτάνω < (πιθανόν) εκ του α στερητικό + μείρομαι= γίνομαι αμέτοχος).

μορτή < αρχ. < μείρομαι δηλ λαμβάνω μερίδιο, συμμετέχω, παίρνω κάτι που μου ανήκει.

ειμαρμένη < αρχ. εἱμαρμένη, θηλ. της μτχ. εἱμαρμένος, του εἵμαρται, πρκμ. του μείρομαι

Όπου ειμαρμένη η ανώτερη, υπερφυσική δύναμη που θεωρείται υπεύθυνη για ό,τι συμβαίνει στον κάθε άνθρωπο καθώς και ό,τι έχει ορίσει για τον καθένα]

μοίρα: άδικη / βαριά / κακή / καλή / τραγική μοίρα ‖ έρμαιο / θύμα της μοίρας

η ανώτατη δύναμη που κατευθύνει και επηρεάζει τον κόσμο ολόκληρο, καθώς και την τύχη κάθε ανθρώπου χωριστά

Ειμαρμένη ή πεπρωμένο: κανείς δεν ξέρει τι του επιφυλάσσει το πεπρωμένο του

τύχη: ήταν της τύχης του να πεθάνει νέος

[ό,τι έχει ορίσει η τύχη, η μοίρα για τον καθένα]

Και κατ΄άλλες θρησκείες το Κισμέτ – Κάρμα κλπ ως δόγμα σύμφωνα με το οποίο οι πράξεις του ανθρώπου που έγιναν σε προηγούμενες ζωές (μετενσαρκώσεις) καθορίζουν τη ζωή του στην επόμενη σε θρησκείες όπως  στον βουδισμό και τον ινδουισμό κλπ

Οι θεοί – όποιον αμαρτάνει - δεν τον δέχονται με τις αμαρτίες του, πρέπει οπωσδήποτε να απαλλαγεί απ’ αυτές. Όταν ο κρινόμενος περάσει με επιτυχία την δοκιμασία δεν ευχαριστεί τους θεούς για άφεση αμαρτιών αλλά διαλαλεί ότι απαλλάχθηκε από τα ελαττώματά του. «Είμαι αγνός στο μεγάλο αυτό πέρασμα, εξαφάνισα τα ελαττώματά μου». Αναφέρθηκαν αρκετά παρόμοια αποσπάσματα, εκτός των όσων συναντήσαμε όπου απαιτείτο ακομα και η δι’ αποκοπή αφαίρεσης των ελαττωμάτων !!!

Αναζητώντας λοιπόν τα ίχνη του παλαιού αυτού εφιάλτη στην εποχή μας φθάσαμε και στα ιερογλυφικά κείμενα των Αιγυπτίων. Όλα ξεκινούν από τις εκεί ρήσεις και απαγορεύσεις των ιερατείων.

Η κάθαρση ξεκίνησε με την Κρίση στην παλαιά εποχή και έφτασε – στις μέρες μας –να πραγματοποιείται - όχι πλέον μόνο με πλύσιμο ή με θυμιάτισμα με αναμμένες λαμπάδες, ή ρίψη θαλασσινού νερού για την αποφυγή του κακού ή της αμαρτίας- αλλά  μόνο με το βάπτισμα.

Αυτό, όπως ήδη αναφέρθηκε, ισχύει για πάρα πολλούς λαούς μεταξύ των οποίων βρίσκονται και οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, οι οποίοι όμως λόγω της εξαιρετικής προσήλωσής τους στις παραδόσεις δεν αρκέστηκαν μόνο στο πλύσιμο – ως είδος βαπτίσματος – αλλά  προκειμένου να απαλλαγούν από τα περιβόητα ελαττώματά τους, κατέφυγαν στην κυριολεκτική αποκοπή τμημάτων του σώματός τους. Ένα απ΄ αυτά η περιτομή όπου η λέξη  «απερίτμητοι»  χρησιμοποιείται στη Βίβλο σαν βρισιά. «Οι βρώμικοι», «οι ακάθαρτοι» στην ουσία οι αμαρτωλοί !!!

Είδαμε κάποια πράγματα σε παλαιότερα κείμενα  όπου  «τρελαμένη» η ανθρωπότητα κατάληξε να πετσοκόβεται για να γλιτώσει από τον εφιάλτη. Ένας εφιάλτης που συνεχίζεται μέχρι της μέρες μας για άνδρες και γυναίκες σε πολλές αφρικάνικές χώρες κι όχι μόνο, πρόσφατα έφτασε και στην χώρα μας..

Όμως τώρα θα περάσουμε σ΄ έναν ακόμα εφιάλτη που ξεπέρασε την απλή περιτομή και έφτασε στον πλήρη ή μερικό ευνουχισμό.

Περί ευνουχισμένων λοιπόν ιερέων σήμερα ο λόγος.

 Ο αμαρτωλός είναι στην ουσία αυτός που δεν μετέχει της (θείας) ειμαρμένης του – της μοίρας του και της (θείας) τύχης τους γιατί ό στόχος του ανθρώπου ήταν να φτάσει στη θέωση, όπως δηλώνεται με το «καθ’ ὁμοίωσιν», ήδη στην Αγίας Γραφής. Απέτυχε να φτάσει αυτόν το στόχο και με την επιλογή του αντί για ζωή γνώρισε το θάνατο. Έτσι ξεκίνησε και το κυνήγι στην ουσία της ανθρώπινης φύσης και το πετσόκομμα μερών των  ανθρώπων, ξεκινώντας από δάχτυλα, βγάλσιμο οφθαλμών, κόψιμο χεριών, αλλα και περιτομές για να καταλήξει μέχρι και τον ευνουχισμό, ολικό ή μερικό, σε παλαιότερες εποχές

Όπως στα κείμενα της μυθολογίας οι απαγορεύσεις στον Χριστιανισμό εκτός από την σωματική αμαρτία μας οδηγούν ακόμα πιο μακριά και περνούν και σε πνευματικό και διανοητικό επίπεδο Ας μην ξεχνούμε και το αν σε σκανδαλίζει ο οφθαλμός σου κλπ στο κατά Ματθαίον 

 « εἰ δὲ ἡ χείρ σου ἢ ὁ πούς σου σκανδαλίζει σε, ἔκκοψον αὐτὰ καὶ βάλε ἀπὸ σοῦ· καλόν σοί ἐστιν εἰσελθεῖν εἰς τὴν ζωὴν χωλὸν ἢ κυλλόν, ἢ δύο χεῖρας ἢ δύο πόδας ἔχοντα βληθῆναι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον.

Εάν δε το χέρι σου η το πόδι σου (δηλαδή ένα κομμάτι σου που σου είναι πολύτιμον και χρήσιμον) γίνεται αφορμή να παρασυρθής εις την αμαρτίαν, κόψε το και ρίξε το μακρυά• είναι καλόν για σένα να εισέλθης εις την ζωήν χωλός η κουλλός παρά με δύο χείρας η δύο πόδας να ριφθής στο πυρ το αιώνιον.

Ματθ. 18,9        καὶ εἰ ὁ ὀφθαλμός σου σκανδαλίζει σε, ἔξελε αὐτὸν καὶ βάλε ἀπὸ σοῦ· καλὸν σοί ἐστι μονόφθαλμον εἰς τὴν ζωὴν εἰσελθεῖν, ἢ δύο ὀφθαλμοὺς ἔχοντα βληθῆναι εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός.

Ματθ. 18,9               Και εάν το μάτι σου σε σκανδαλίζει και σε παραπλανά εις την αμαρτίαν, βγάλε το και πέταξέ το• είναι καλό για σένα να εισέλθης εις την ζωήν μονόφθαλμος παρά έχων δύο μάτια να ριφθής εις την γέννεαν του πυρός.

Ο άνθρωπος μπορεί να αμαρτήσει λοιπόν είτε με την πράξη είτε ακόμα και με τη σκέψη του. Γιατί, όπως διδάσκει ο Χριστιανισμός, αρκεί και μόνο να επιθυμήσει κανείς κάτι κακό, για να θεωρηθεί ότι αμάρτησε.

Μερικές από τις παλαιότερες αμαρτίες είναι ας πούμε ήταν και το «λούσιμο» ή το να κοιμάσαι σε στρώμα, ή το να  τρέφεσαι και να μην νηστεύεις από την τροφή ή το νερό.

Από τα χρόνια του Μαντείου της Δωδώνης μερικές από τις «αρέτες» που ονομαζονται είναι αυτή τῆς ἀλουσίας καὶ τῆς χαμευνίας, δηλαδὴ τοῦ νὰ μὴν πλένωνται ποτὲ καὶ νὰ κοιμοῦνται καταγής. Στὴ ῥαψῳδία Πατρόκλεια (Π 233 - 5), ὅταν στὴν Τροία ὁ Ἀχιλλεὺς δίνῃ στὸν Πάτροκλο τὴν πανοπλία του καὶ τὸν ξεπροβοδάῃ στὴ μάχη μὲ τοὺς Τρῶες, προσεύχεται˙

Ζεῦ ἄνα, Δωδωναῖε, Πελασγικέ, τηλόθι ναίων,

Δωδώνης μεδέων δυσχειμέρου˙ ἀμφὶ δὲ σελλοὶ

σοὶ ναίουσ̉ ὑποφῆται ἀνιπτόποδες χαμαιεῦναι.

………………………………………………………...

Ζεῦ βασιλιᾶ, Δωδωναῖε, Πελασγικέ, ποὺ κατοικεῖς μακριά,

καὶ διαφεντεύεις τὴν κακοχείμωνη Δωδώνη˙ καὶ γύρω ἀπὸ σένα

κατοικοῦν οἱ ὑποφῆτες οἱ σελλοὶ οἱ ἀνιπτόποδες καὶ χαμοκοῖτες.

Μιλάει γιὰ μοναχοὺς ποὺ «ἀσκήτευαν» σὲ κελλιὰ κτισμένα γύρω ἀπὸ τὸ μαντεῖο τῆς Δωδώνης και ονομάζονται  υποφήτες και σελλοί και είναι χαμοκοίτες- κοιμούνται στο χώμα, και δεν πλένουν τα πόδια τους

Βέβαια οι Ελλοι-Σελλοί «… κατά μια αρχαιότατη θρησκευτική συνήθεια δεν έπλεναν τα πόδια τους (ανιπτόποδες) και κοιμόνταν καταγής (χαμαιεύναι ), ίσως για έπρεπε να βρίσκονται διαρκώς σε επαφή με τη γη, απ’ όπου αντλούσαν τη μαντική τους δύναμη, την ικανότητα δηλαδή να εξηγούν τα θεία μηνύματα...η αν θελετε προσπαθούσαν να εναρμονισθούν με τα γεωενεργειακά ρεύστά ή την γεωνέργεια ή τα τελλουριακά ρεύματα που υπάρχουν στην επιφάνεια του πλανήτη...

Οι ιερείς είναι αυτοί που έχουν ιερό καθήκων και λαμβάνουν μέρος στη σωτηρία  του ποιμνίου και την κάθαρσή του από την αμαρτία και θα πρέπει  οι ίδιοι να δίνουν το καλό παράδειγμα και να έχουν πραγματώσει  ένα «είδος θέωσης» για να μπορέσουν να σώσουν ή να προσφέρουν στους αμαρτωλούς την  πολυπόθητη «κάθαρση» και την σωτηρία των ψυχών και των σωμάτων.

Στις περισσότερες περιπτώσεις οι ιερείς και τα ιερατεία των παλαιών χρόνων βρίσκουμε ότι συμπίπτουν σε τρία κομβικὰ σημεῖα˙α) οἱ μοναχοὶ μὲ τις όποιες ονομασίες καὶ τὶς ιδιαιτερότητες τους, β) ἡ λατρεία τους για την  Μεγάλη Μητέρα Θεά, καὶ γ) τὸ ιερο τέμενος ἢ ὄρος, τὸ ἅγιο καὶ ἄβατο.

Τρία κοινά σημεία που φτάνουν ακόμα μέχρι τις μέρες μας.

Ονομασίες τους κούροι, ή κουρήτες, ελλοί-σελλοί, υποφήται, κορύβαντες και αγύρται, μητραγύρται, γάλλοι και φρύγες, εσσήνες κλπ εύνουχισμένοι και θηλυστολούντες κι άλλοι

Ας ξεκινήσουμε από τους Γάλλους ή Βάβακες ονομαζόμενοι και αγύρται ή μητραγύρται, ιερείς της μητέρας θεάς Κυβέλης, κάποιες αναφορές υπάρχουν και σε προηγούμενα κείμενα περί  Κυβέλης

Περνάμε σε κάποιες αναφορές στον Λουκιανό για τους γάλλους ιερείς της Σύριας Θεάς.

 

Η ιστορία των Γάλλων ιερέων και του ιερού τους λέγεται ότι ξεκινάει από την μίμηση της πράξεως του Άττη κατά την οποία η θεά Ρέα- άλλη μορφή της μεγάλης μητέρας Θεάς-του εχει αποκόψει τα αιδοία του- τον έχει ευνουχίσει. Ό Αττης ήταν άπό τήν -καταγωγή Λυδός καί πρώτος έδίδαξε τά όργια της Ρέας. Αυτά τα όργια οι Φρύγες, οί Λυδοί καί οί Σαμοθράκες, τά έχουν μάθει όλα άπό τον Αττη. Αφού τον ευνούχισεν η Ρέα, έχασε τόν ανδρισμό του, πήρε γυναικεία μορφή, ντύθηκε γυναικεία ρούχα κι άρχισε νά τριγυρνά όλες τις χώρες κάνοντας τά όργια, ανιστορώντας τό πάθημα του καί ψάλλοντας τή Ρέα Τότε έφθασε και στη  Συρία. Αλλά επειδή όσοι κατοικούσαν πέρ' άπό τόν Ευφράτη ούτε αυτόν ούτε τά όργια του παραδέχονταν, έχτισε σ’ αυτό τόν τόπο τό ιερό. Καί τά σημάδια ότι ή θεά έχει μεγάλο μοιάσιμο μέ τή Ρέα είναι αυτά: Τή σηκώνουν λιοντάρια, κρατεί τύμπανο καί φορεί πύργο στο κεφάλι της, όπως ζωγραφίζουν τή Ρέα οί Λυδοί. Ό ίδιος μου είπε ακόμα καί γιά τούς Γάλλους πού υπηρετούν στό ναό, ότι αυτοί οί Γάλλοι δεν ευνουχίζονται γιά χάρη της Ήρας, μά γιά χάρη της Ρέας καί μιμούνται τόν "Αττη.

Στο ίδιο κείμενο δίνεται και διαφορετική ερμηνεία ότι ο ναός καθώς και η συνήθεια της αφιέρωσης φαλλών στην Ηρα/Ρεα/Μεγάλη Θεά ξεκίνησε από τον Διόνυσο, όταν αυτός ξεκίνησε την Αιθιοπική του πορεία. Εκεί αφιερώνει λοιπόν μια σειρά φαλλών στην μητριά του Ήρα. “τούσδε φαλλοὺς Διόνυσος Ἥρῃ μητρυιῇ ἀνέθηκα.

Παρακάτω στο κείμενο του Λουκιανού, δίδεται και η ιστορία του Κομβαβου ο οποίος στέλνετε να χτίσει το ναό της Ήρας Ο ίδιος για να μην μπει στον πειρασμό- καθώς είναι ερωτευμένος- με την Στρατονίκη – σύζυγο του βασιλέα του, και που θα πρέπει να την συνοδεύει για αρκετά χρονια,  ευνουχίζεται και αφού τοποθετεί σε μικρό δοχείο τα αιδοία του με σμύρνα, μέλι και αρώματα το σφράγισε και το παρέδωσε στον βασιλέα του.

«Τάδε εἰπὼν ἀτελέα ἑωυτὸν ἐποίεεν, καὶ ταμὼν

τὰ αἰδοῖα ἐς ἀγγήιον μικρὸν κατέθετο σμύρνῃ

τε ἅμα καὶ μέλιτι καὶ ἄλλοισι θυώμασι· καὶ

ἔπειτα σφρηγῖδι τὴν ἐφόρεε σημηνάμενος τὸ

τρῶμα ἰῆτο.

Λέγεται δὲ τῶν φίλων τοὺς μάλιστά οἱ εὐνο-

έοντας ἐς παραμυθίην τοῦ πάθεος κοινωνίην

ἑλέσθαι τῆς συμφορῆς· ἔτεμον γὰρ ἑωυτοὺς καὶ

δίαιταν τὴν αὐτὴν ἐκείνῳ διαιτέοντο. ἄλλοι δὲ

ἱρολογέουσιν ἐπὶ τῷ πρήγματι, λέγοντες ὡς ἡ

Ἥρη φιλέουσα Κομβάβον πολλοῖσι τὴν τομὴν

ἐπὶ νόον ἔβαλλεν, ὅκως μὴ μοῦνος ἐπὶ τῇ ἀνδρηίῃ

λυπέοιτο. τὸ δὲ ἔθος τοῦτο ἐπειδὴ ἅπαξ ἐγένετο,

ἔτι νῦν μένει· καὶ πολλοὶ ἑκάστου ἔτεος ἐν τῷ

ἱρῷ τάμνονται καὶ θηλύνονται, εἴτε Κομβάβον

παραμυθεόμενοι εἴτε καὶ Ἥρῃ χαρίζονται· τάμ-

νονται δ' ὦν. ἐσθῆτα δὲ οἵδε οὐκέτι ἀνδρηίην

ἔχουσιν, ἀλλὰ εἵματά τε γυναικήια φορέουσιν

καὶ ἔργα γυναικῶν ἐπιτελέουσιν. ὡς δὲ ἐγὼ

ἤκουον, ἀνακέαται καὶ τουτέων ἐς Κομβάβον ἡ

αἰτίη· συνενείχθη γάρ οἱ καὶ τάδε. ξείνη γυνὴ

ἐς πανήγυριν ἀπικομένη, ἰδοῦσα καλόν τε ἐόντα

καὶ ἐσθῆτα ἔτι ἀνδρηίην ἔχοντα, ἔρωτι μεγάλῳ

ἔσχετο, μετὰ δὲ μαθοῦσα ἀτελέα ἐόντα ἑωυτὴν  

διειργάσατο. ἐπὶ τοῖσι Κομβάβος, ἀθυμέων ὅτι

οἱ ἀτυχέως τὰ ἐς Ἀφροδίτην ἔχει, ἐσθῆτα

γυναικηίην ἐνεδύσατο, ὅκως μηκέτι ἑτέρη γυνὴ

ἴσα ἐξαπατέοιτο. ἥδε αἰτίη Γάλλοισι στολῆς

θηλέης.

 Κομβάβου μέν μοι τοσάδε εἰρήσθω, Γάλλων

δὲ αὖτις ἐγὼ λόγῳ ὑστέρῳ μεμνήσομαι, τομῆς

τε αὐτέων, ὅκως τάμνονται, καὶ ταφῆς ὁκοίην

θάπτονται, καὶ ὅτευ εἵνεκα ἐς τὸ ἱρὸν οὐκ ἐσέρ-

χονται· πρότερον δέ μοι θυμὸς εἰπεῖν θέσιός

τε πέρι τοῦ νηοῦ καὶ μεγάθεος, καὶ δῆτα

ἐρέω.

  Το παράδειγμά του λέγετε ότι αργότερα όταν θα μαθευτεί θα μιμηθούν και οι φίλοι του. Άλλοι θεωρούν πάλι και  αποδίδουν αυτό τό περιστατικό στους θεούς και λένε ότι ή Ήρα αγάπησε τον Κόμβαβο κι έβαλε σε πολλών το μυαλό νά ευνουχισθούν για νά μη στενοχωριέται ότι μονάχα αυτός έχασε τόν ανδρισμό του. Αφού αυτό τό πράγμα έγινε μια φορά, έμεινε πια συνήθεια ως τώρα και κάθε χρόνο ευνουχίζονται μέσα στό ιερό είτε για παρηγοριά στόν Κόμβαβο είτε γιά τάμα στην Ήρα. Ευνουχίζονται λοιπόν καί δέν ξαναβάζουν πιά ανδρικό φόρεμα μα γυναικεία ρούχα και κάνουν μονάχα γυναικείες δουλειές. Κι όπως άκουσα εγώ, ή αφορμή και γι’  αυτά αποδίδεται στόν Κόμβαβο, και νά γιατί: Κάποια ξένη• γυναίκα, πού είχε πάει στό πανηγύρι και τον είδε νά είναι ωραίος καί νά φορή ακόμα ανδρικό φόρεμα, ερωτοχτυπήθηκε   μαζί του - σάν έμαθεν ύστερα ότι ήταν ευνούχος αυτοκτόνησε. Επειδή λοιπόν λυπήθηκε πολύ ό Κόμβαβος ότι ήταν τόσο δυστυχισμένος στόν έρωτα, ντύθηκε γυναικεία φορεσιά γιά νά μήν πάθη κι άλλη γυναίκα τό ίδιο ξεγέλασμα. Αυτή είναι ή αφορμή πού είναι ντυμένοι γυναικεία, οί Γάλλοι.

Μά φθάνουν αυτά πού είπαμε γιά τόν Κόμβαβο- στή συνέχεια θά μιλήσω καί γιά τούς Γάλλους, πώς ευνουχίζονται καί μέ ποιό τρόπο ενταφιάζονται καί γιά ποιό λόγο δέν μπαίνουν μέσα στό ιερό.

Στο συγκεκριμένο ναό που περιγράφει ο Λουκιανος το άγαλμα της Ήρας φέρει μορφή που αντιστοιχεί σ΄ένα σύνολου θεών « έχει κάτι καί άπο τήν Αθηνά, την Αφροδίτη, τή Σελήνη, τή Ρέα, τήν Αρτέμιδα, τή Νέμεση καί τίς Μοίρες. Στό ενα της χέρι κρατεί σκήπτρο καί στο άλλο αδράχτι, καί στο κεφάλι της εχει ακτίνες καί φορεί πυργωτό στέμμα καί πέπλο, μέ τό όποιο στολίζουν μονάχα τήν Ουρανία» είναι αποσπάσματα που τα έχουμε δεί και σε παλαιότερα κειμενα περί Σεμιράμιδος κλπ

Ἱρέες δὲ αὐτοῖσι πολλοὶ ἀποδεδέχαται, τῶν οἱ

μὲν τὰ ἱρήια σφάζουσιν, οἱ δὲ σπονδηφορέουσιν,

ἄλλοι δὲ πυρφόροι καλέονται καὶ ἄλλοι παρα-

βώμιοι. ἐπ' ἐμεῦ δὲ πλείονες καὶ τριηκοσίων ἐς

τὴν θυσίην ἀπικνέοντο. ἐσθὴς δὲ αὐτέοισι πᾶσι

λευκή, καὶ πῖλον ἐπὶ τῇ κεφαλῇ ἔχουσιν. ἀρχιε-

ρεὺς δὲ ἄλλος ἑκάστου ἔτεος ἐπιγίγνεται, πορφυ-

ρέην τε μοῦνος οὗτος φορέει καὶ τιάρῃ χρυσέῃ

ἀναδέεται. ἔστι δὲ καὶ ἄλλο πλῆθος ἀνθρώπων

ἱρῶν αὐλητέων τε καὶ συριστέων καὶ Γάλλων,

καὶ γυναῖκες ἐπιμανέες τε καὶ φρενοβλαβέες.

41. Οι ιερείς είναι πολλοί, κι άλλοι σφάζουν τά ζώα γιά τις θυσίες, άλλοι μεταφέρουν τις σπονδές, άλλοι ονομάζονται πύρφοριο καί άλλοι παραβώμιοι μπροστά μου ήλθαν παραπάνω από τριακόσιοι γιά τή θυσία. Ολη τους ή αμφίεση είναι λευκή καί φορούν στήν κεφαλή τους κάλυμμα. Κάθε χρόνο εκλέγεται καί άλλος αρχιερέας, καί μονάχα αυτός φορεί πορφύρα κι εχει στήν κεφαλή του χρυσή τιάρα.

43. Υπάρχει κι ένα άλλο πλήθος ιερών ανθρώπων, κι αυτοί είναι οι αυλητές, οί συριστές, οί Γάλλοι καί γυναίκες μανιασμένες καί φανατικές.

 Ἐν ῥητῇσι δὲ ἡμέρῃσι τὸ μὲν πλῆθος ἐς τὸ

ἱρὸν ἀγείρονται, Γάλλοι δὲ πολλοὶ καὶ τοὺς

ἔλεξα, οἱ ἱροὶ ἄνθρωποι, τελέουσι τὰ ὄργια, τάμ-

νονταί τε τοὺς πήχεας καὶ τοῖσι νώτοισι πρὸς

ἀλλήλους τύπτονται. πολλοὶ δὲ σφίσι παρε-

στεῶτες ἐπαυλέουσι, πολλοὶ δὲ τύμπανα πατα-

γέουσιν, ἄλλοι δὲ ἀείδουσιν ἔνθεα καὶ ἱρὰ ᾄσματα.

τὸ δὲ ἔργον ἐκτὸς τοῦ νηοῦ τόδε γίγνεται, οὐδὲ

ἐσέρχονται ἐς τὸν νηὸν ὁκόσοι τόδε ποιέουσιν.

 Ἐν ταύτῃσι τῇσι ἡμέρῃσι καὶ Γάλλοι γί-

γνονται. ἐπεὰν γὰρ οἱ ἄλλοι αὐλέωσί τε καὶ

ὄργια ποιέωνται, ἐς πολλοὺς ἤδη ἡ μανίη

ἀπικνέεται, καὶ πολλοὶ ἐς θέην ἀπικόμενοι μετὰ

δὲ τοιάδε ἔπρηξαν. καταλέξω δὲ καὶ τὰ ποιέου-

σιν. ὁ νεηνίης ὅτῳ τάδε ἀποκέαται ῥίψας τὰ

εἵματα μεγάλῃ βοῇ ἐς μέσον ἔρχεται καὶ ξίφος

ἀναιρέεται· τὸ δὲ πολλὰ ἔτη, ἐμοὶ δοκέει, καὶ

τοῦτο ἕστηκε. λαβὼν δὲ αὐτίκα τάμνει ἑωυτὸν

θέει τε διὰ τῆς πόλιος καὶ τῇσι χερσὶ φέρει τὰ

ἔταμεν. ἐς ὁκοίην δὲ οἰκίην τάδε ἀπορρίψει, ἐκ  

ταύτης ἐσθῆτά τε θηλέην καὶ κόσμον τὸν γυναι-

κήιον λαμβάνει. τάδε μὲν ἐν τῇσι τομῇσι ποιέου-

σιν.

 Ἀποθανόντες δὲ Γάλλοι οὐκ ὁμοίην ταφὴν

τοῖσιν ἄλλοισι θάπτονται, ἀλλ' ἐὰν ἀποθάνῃ

Γάλλος, ἑταῖροί μιν ἀείραντες ἐς τὰ προάστεια

φέρουσιν, θέμενοι δὲ αὐτὸν καὶ τὸ φέρτρον τῷ

ἐκόμισαν, ὕπερθε λίθοις βάλλουσιν, καὶ τάδε

πρήξαντες ὀπίσω ἀπονοστέουσιν. φυλάξαντες

δὲ ἑπτὰ ἡμερέων ἀριθμὸν οὕτως ἐς τὸ ἱρὸν

ἐσέρχονται· πρὸ δὲ τουτέων ἢν ἐσέλθωσιν, οὐκ

ὅσια ποιέουσιν. νόμοισι δὲ ἐς ταῦτα χρέωνται

τουτέοισι. ἢν μέν τις αὐτέων νέκυν ἴδηται,

ἐκείνην τὴν ἡμέρην ἐς τὸ ἱρὸν οὐκ ἀπικνέεται, τῇ

ἑτέρῃ δὲ καθήρας ἑωυτὸν ἐσέρχεται. αὐτῶν δὲ

τῶν οἰκείων τοῦ νέκυος ἕκαστοι φυλάξαντες

ἀριθμὸν ἡμερέων τριήκοντα καὶ τὰς κεφαλὰς

ξυράμενοι ἐσέρχονται· πρὶν δὲ τάδε ποιῆσαι, οὐ

σφίσι ἐσιέναι ὅσιον.

50. Στις καθορισμένες ήμερες τό πλήθος μαζεύεται στο ναό, και πολλοί Γάλλοι καί ιεροί άνθρωποι, για τούς οποίους μίλησα, κάνουν όργια, κόβοντας τα χέρια τους καί χτυπώντας τίς πλάτες ό ένας τοΰ άλλου. Πολλοί στέκονται γύρω τους καί παίζουν αυλό, κι άλλοι ψάλλουν Θεϊκούς καί ιερούς ψαλμούς. Αυτά γίνονται έξω άπό τό ναό καί δεν μπαίνουν μέσα όσοι τά κάνουν. 51. Αυτές τίς ήμερες γίνονται καί οί Γάλλοι. Ένώ οί άλλοι παίζουν αυλό καί γίνονται τά όργια, μερικοί μαίνονται καί πολλοί πού έρχονται για νά δουν, κάνουν εκείνο πού θά πω. Ό νέος πού αποφάσισε νά εύνουχισθή, ρίχνει κατάχαμα τά ρούχα του μέ δυνατές κραυγές, πάει στή μέση καί αρπάζει ένα σπαθί, πού βρίσκεται, νομίζω, εκεί πρίν από πολλά χρόνια. Αφού το πιάση, κόβει αμέσως τ' αχαμνά του• καί τρέχει μέσα στην πόλη κρατώντας τα στά χέρια. Σε όποιο σπίτι τά πετάξει, παίρνει άπ' αυτό γυναικεία ροΰχα καί κοσμήματα. Αυτά κάνουν σάν ευνουχίζονται.

52. Σάν πεθάνουν οί Γάλλοι δέν ενταφιάζονται όπως οί άλλοι άνθρωποι, μά όταν πεθάνη Γάλλος τον σηκώνουν οί σύντροφοι του καί τον πάνε σέ κάποιο προάστειο' έκεΐ τον αποθέτουν μέ τό φέρετρο πού τον πήγανε, τον σκεπάζουν μέ πέτρες καί άφού τό κάμουν αυτό φεύγουν. Υστερα, μονάχα αφού περάσουν επτά ήμερες, ξαναμπαίνουν στο ιερό. Αν τυχόν καί μπούνε προτού περάση αύτη η προθεσμία, κάνουν ανόσια πράξη.

53. Επάνω σ' αυτό τό ζήτημα εφαρμόζουν τούς ακόλουθους νόμους αν κανένας απ' αυτούς δή νεκρό, εκείνη την ημερα δέν πάει στό ιερό καί τήν άλλη καθαρίζεται καί μπαίνει. Οί συγγενείς πάλι του νεκρού, αφού τον πενθήσουν τριάντα μέρες καί ξυρίσουν τά κεφάλια τους, μπαίνουν στό ναό αν δέν τό κάμουν αυτά, τούς απαγορεύεται ή είσοδος.

συνεχίζεται…

Αίμα υπέρτατος χυμός κι οι απαγορεύσεις του...

Αυτά, όμως, δεν έφυγαν μάταια απ’ τα χέρια του, αφού όσες σταγόνες αίματος έπεσαν, όλες τις δέχτηκε η Γαία.
Με την πάροδο των ενιαυτών, έγιναν οι κρατερές Ερινύες
και οι μεγάλοι Γίγαντες – που λάμπουν απ’ τα όπλα τους
κ’ έχουν στα χέρια τους κοντάρια μακριά – καθώς και
οι Νύμφες, που Μελίες τις αποκαλούν επάνω στην απέραντη γη.
Ευθύς μόλις απέκοψε με τον χάλυβα τα όργανα
και τα πέταξε απ’ την στεριά στον πολυκύμαντο πόντο,
έπλεαν εκείνα για πολύ χρόνο στο πέλαγος, ενώ γύρω από
την αθάνατη σάρκα αφρός σηκωνόταν, απ’ τον οποίο
γεννήθηκε μια κόρη. Πλησίασε πρώτα στα πανίερα Κύθηρα
κ’ έπειτα από εκεί έφτασε στην θαλασσοζωσμένη Κύπρο…

Οι σταγόνες αίματος του Ουρανού θα πέσουν στην Γή που με την πάροδο του Χρόνου αυτές θα γεννήσουν τις Μελίες ή κατ΄αλλους συγγραφείς θα γεννηθούν οι Ερινύες – η Αληκτώ, η Τισιφόνη και η Μέγαιρα.

Και με την αποκοπή των αιδοίων και την πτώση τους στην θάλασσα θα γεννηθεί η Αφροδίτη.

Ερχόμαστε με το παραπάνω κειμενο να δούμε και μια ακομα «απαγόρευση» που υπήρχε παλιότερα. Με την δολοφονία το φάντασμα του σκοτωμένου πηγαίνει στη χώρα του εχθρού, για να καταδιώξει το σφαγιαστή ή δημιουργούνται οι λεγόμενες Ερινύες ή τύψεις

Οι οποίες θα τυραννήσουν τον δολοφόνο-σφαγέα. Είναι χθόνιες θεότητες που κυνηγούν όσους έχουν διαπράξει εγκλήματα κατά της φυσικής και ηθικής τάξης. Θα ονομασθούν και  Ευμενίδες – όταν πια γίνονται προσπάθειες να εξευμενιστούν στην τραγωδία του Ορέστη.
Κατ΄ άλλους είναι η εκδίκηση που θα πάρει ο Ουρανός για τον ευνουχισμό του. Οι Ερινύες άλλοτε θεωρούνται κόρες της Γης και του Σκότους, κι άλλοτε  κόρες της Νύχτας. Ο Απολλόδωρος και ο Βιργίλιος αναφέρουν την Αληκτώ, την Μέγαιρα και την Τισιφόνη

Οι θεότητες Ερινύες οι εκδικούμενες τα κακουργήματα, η δυστυχία, η συμφορά, η καταστροφή, η αμαρτία


Ερινύες – Διός κύνες, κυνώπιδες θεές, νυκτός παίδες άπαιδες, Ποιναί, ποτνιάδες, πότνιαι δεινώπες, χθόνιαι θεές

Ερινύες – Μανίαι

Ερινύω, οργίζομαι,

Ερινυώδης, άγριος, μανιώδης

Ευμενίδες = ποτνιάδες, Σεμναί θεες (χρήση εύφημης λέξης αντί λέξης που μπορεί να προκαλέσει δυσμένεια, επίθετο καλοπίασματος των Ερινύων

Αληκτώ

Άληκτος –αυτός που δεν έχει λήξει – ατέλειωτος, ακατάπαυστος, αδιάλειπτος

Μέγαιρα

Μεγαίρω, φθονώ, ζηλεύω, ματιάζω, βασκαίνω, αβασκαίνω, φταρμίζω, απαγορεύω  από φθόνο.

Τῑσιφόνη, ἡ, (τίνω+φόνος)

Τισιφόνη – Τίσις (αποζημίωση, απότιση, πρόστιμο, τιμωρία, ποινή, εκδίκηση, πληρωμή, ανταπόδοση, ανταμοιβή)
Φόνος (ανθρωποκτονία, θανάτωση, σκότωμα, σκοτωμός, δολοφονία, φονικό, σφαγή, χύσιμο αίματος, θανατική ποινή, αίμα θύματος, νεκρός, όργανο φόνου, αιτία φόνου, φονιάς. 
Να μην ξεχνούμε και την  ὕβρη → ἄτη → νέμεση → τίση  που οι αρχαίοι μα προγονοι πίστευαν πως μια «ὕβρις» συνήθως προκαλούσε την επέμβαση των θεών, και κυρίως του Δία, που έστελνε στον υβριστή την «ἄτην», δηλαδή το θόλωμα, την τύφλωση του νου. Αυτή με τη σειρά της οδηγούσε τον υβριστή σε νέες ύβρεις, ώσπου να διαπράξει μια πολύ μεγάλη α-νοησία, να υποπέσει σε ένα πολύ σοβαρό σφάλμα, το οποίο προκαλούσε την «νέμεσιν», την οργή και εκδίκηση δηλαδή των θεών, που επέφερε την «τίσιν», δηλ. την τιμωρία και τη συντριβή/καταστροφή του.
Από την κλασική εποχή και μετά, σε πολλές περιπτώσεις οι έννοιες Άτη, Δίκη και Νέμεσις φαίνεται να αποκτούν στη συνείδηση των ανθρώπων ισοδύναμη σημασία, αυτήν της θείας τιμωρίας.

Ορφικός ύμνος Ερινύων (θυμίαμα αρώματα)

Κλῦτε, θεαὶ πάντιμοι, ἐρίβρομοι, εὐάστειραι,
Τισιφόνη τε καὶ Ἀλληκτὼ καὶ δῖα Μέγαιρα•
 νυκτέριαι, μυχίοις ὑπὸ κεύθεσιν οἰκί᾽ ἔχουσαι
 ἄντρωι ἐν ἠερόεντι παρὰ Στυγὸς ἱερὸν ὕδωρ,
οὐχ ὁσίαις βουλαῖσι βροτῶν κεκοτημέναι αἰεί,
 λυσσήρεις, ἀγέρωχοι, ἐπευάζουσαι ἀνάγκαις,
θηρόπεπλοι, τιμωροί, ἐρισθενέες, βαρυαλγεῖς,
 Ἀίδεω χθόνιαι, φοβεραὶ κόραι, αἰολόμορφοι,
 ἠέριαι, ἀφανεῖς, ὠκυδρόμοι ὥστε νόημα•
οὔτε γὰρ ἠελίου ταχιναὶ φλόγες οὔτε
σελήνης καὶ σοφίης ἀρετῆς τε καὶ ἐργασίμου
 θρασύτητος † εὔχαρι οὔτε βίου λιπαρᾶς
περικαλλέος ἥβης ὑμῶν χωρὶς ἐγείρει
ἐυφροσύνας βιότοιο• ἀλλ᾽ αἰεὶ θνητῶν
πάντων ἐπ᾽ ἀπείρονα φῦλα ὄμμα Δίκης ἐφορᾶτε,
 δικασπόλοι αἰὲν ἐοῦσαι.
ἀλλά, θεαὶ Μοῖραι, ὀφιοπλόκαμοι, πολύμορφοι,
 πραΰνοον μετάθεσθε βίου μαλακόφρονα δόξαν. 

Μετάφραση
Ακούσατε με ώ θεοί πού έχετε πάσαν τιμήν, πού φωνάζετε δυνατά, βακχικοί, σεις η Τισιφόνη και η Αλληκτώ και η θεϊκή Μέγαιρα νυκτερινές, πού ζείτε εις τον μυχόν καί έχετε είς τα βάθη την οικίαν σας μέσα εις ένα ομιχλώδες σπήλαιον πλησίον είς το ιερόν νερό της Στυγός πετάτε πάντοτε ένεκα των ανοσιών διαθέσεων των ανθρώπων λυσσασμένες, μεγαλόφρονες, πολυδύναμες επιφέρουσαι βαρείς πόνους, κόρες του Άδου καταχθόνιες, ποικιλόμορφες, πού προξενείτε φόβον αέρινες, αφανείς, πού τρέχετε γρήγορα όπως το νόημα (ό νους). Εσείς επιβλέπετε πάντοτε ωσάν μάτι της Δίκης τις απειράριθμες φυλές όλων των ανθρώπων, και είσθε πάντοτε δικασταί. Αλλά, ώ θεαί Μοίραι με τα πλοκάμια από φίδια πολύμορφες, μεταθέσατε και καταστήσατε την μαλακόκαρδη και ευμενή την γνώμην του βίου. 

Ορφικός ύμνος Ευμενίδων (θυμίαμα αρώματα)

Κλῦτέ μου, Εὐμενίδες μεγαλώνυμοι,
εὔφρονι βουλῆι, ἁγναὶ θυγατέρες μεγάλοιο
Διὸς χθονίοιο Φερσεφόνης τ᾽,
ἐρατῆς κούρης καλλιπλοκάμοιο,
 αἳ πάντων καθορᾶτε βίον θνητῶν ἀσεβούντων,
 τῶν ἀδίκων τιμωροί, ἐφεστηκυῖαι ἀνάγκηι,
κυανόχρωτες ἄνασσαι, ἀπαστράπτουσαι
ἀπ᾽ ὄσσων δεινὴν ἀνταυγῆ φάεος σαρκοφθόρον
 αἴγλην• ἀίδιοι, φοβερῶπες, ἀπόστροφοι,
αὐτοκράτειραι, λυσιμελεῖς οἴστρωι,
βλοσυραί, νύχιαι, † πολύποτμοι, νυκτέριαι κοῦραι,
 ὀφιοπλόκαμοι, φοβερῶπες•
 ὑμᾶς κικλήσκω γνώμαις ὁσίαισι πελάζειν.

Μετάφραση
Ακούσατε με με ευφρόσυνη διάθεσι, ώ πολυένδοξοι Ευμενίδες, αγναί θυγατέρες του μεγάλου γηΐνου Διός και της Περσεφόνης, της αξιαγάπητης κόρης με τους ωραίους πλοκάμους (τα ωραία μαλλιά) σεις αι οποίαι επιβλέπετε τον βίον όλων των ανθρώπων, πού ασεβούν αι τιμωροί των αδίκων, πού στέκεστε επάνω εις την ανάγκην, μελαγχροινές βασίλισσες, που εκπέμπετε, (πού πετάτε από τα μάτια σας φοβεράν σπινθηροβόλον λάμψιν, πού καταστρέφει τας σάρκας αιώνιες, φοβερές την όψιν, αποτρόπαιες, κυρίαρχοι, πού λύετε (παραλύετε) τα μέλη του σώματος με την μανίαν, αυστηρές, νυκτερινές, με τις πολλές τύχες, κόρες της νυκτός, με τα πλοκάμια από φίδια, φοβερές κατά την μορφή, εσάς προσκαλώ να μας δώσετε σκέψεις καθαράς (οσίας). 

Η δολοφονία λοιπόν επιφέρει τύψεις με την μορφή των Ερινυών που τυραννούν τον δολοφόνο-σφαγέα και του καταστρέφουν για πάντα την ζωή.
Έτσι έχουν δημιουργηθεί μια σειρά από απαγορεύσεις κατά τις οποίες πρέπει να υπακούν οι άνθρωποι απο τις παλαιότερες εποχές, - σε κάποιες περιπτώσεις - μέχρι και τις μέρες μας.
Οι απαγορεύσεις έχουν να κάνουν με την κοινή δοξασία ότι στο αίμα του δολοφονημένου και του νεκρού βρίσκεται τμήμα της ψυχής ή του πνεύματος του. 'Όμοια και για τα ζώα υπάρχει μια παρόμοια αντίληψη.

Η ελληνική λέξη αίμα προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό ρήμα «αίθω»,

που σημαίνει «πυρακτώνω, θερμαίνω, ζεσταίνω». H λέξη προέρχεται από τον παθητικό παρακείμενο του ρήματος «αίθω» «ήσμαι» Aπ’ αυτό παίρνουμε «αίσμα» ή«αίμα»,το οποίο, στην κυριολεξία, σημαίνει «καυτό ή πυρακτωμένο» ρευστό υγρό. Μια ερμηνεία που θέλει τον Αριστοτέλη να θεωρεί ότι αρκετοί έχουν την άποψη ότι το αίμα είναι η ίδια η ζωή «αίμα φασί τινες είναι την ψυχήν», αλλα και του Γαληνού «...αίμα είναι την ψυχήν» και  τελικά, πιθανότατα αυτά τα πιστεύω να οφείλονται στην παρερμηνεία της θεωρίας του Εμπεδοκλή που ταύτιζε την ψυχή με το αίμα «αίμα γαρ ανθρώποις περικάρδιον εστί νόημα»

.Όλα τα παραπάνω θα ήταν αληθινά εάν γινόταν κατανοητό και πιστευτό ότι η «ψυχή» είναι συνώνυμη με τη «ζωή» και συγκεκριμένα την «επίγεια ζωή», όπου μερικοί θεωρούν και ταυτίζουν το αίμα με την υλική υπόσταση της φυσικής ζωής, ενώ οι περισσότεροι σοφοί θεωρούσαν το αίμα ως το ίδιο το κέντρο της φυσικής ζωής.

Οι συγγενείς του σκοτωμένου βρίσκονται κι αυτοί εκτεθειμένοι σε επιθέσεις του αγανακτισμένου φαντάσματος του. Γίνονται προσπάθειες να παραμείνουν μακριά από επαφή με πνεύματα, κι από δω πηγάζει η απαγόρευση του ν΄ αγγίζουν και να τρώνε ωμό κρέας κατά τις κηδείες και να νηστεύουν όταν υπάρχει κάποιο θανατικό στην οικογένεια.

Κάποιοι λαοί δεν δοκιμάζουν κρέας γιατί θεωρούν ότι σ΄αυτό βρίσκεται και η ψυχή του ζώου, άλλοι τρώγοντας την σάρκα και πίνοντας το αίμα ζώων θεωρούν ότι λαμβάνουν συγχρόνως και την δύναμη ή τις ιδιότητες του ζώου.  
Μερικές φυλές Ινδιάνων της βόρειας Αμερικής εξαιτίας μιας ισχυρής αρχής της θρησκείας απαγορεύεται με τον πιο αυστηρό τρόπο να γευτούν το αίμα οποιουδήποτε ζώου, γιατί αυτό περιέχει ιη ζωή και το πνεύμα του κτήνους. Οι Εβραίοι κυνηγοί έχυναν κάτω το αίμα του θηράματος που είχαν σκοτώσει και το σκέπαζαν με σκόνη. Δεν το γεύονταν, γιατί πίστευαν ότι η ψυχή ή ζωή του ζώου ήταν μέσα στο αίμα ή μάλλον ότι ήταν το ίδιο το αίμα. Απόδειξη η χρήση «καθαρών» κρεάτων όπου το ζώο σφάζεται μεσω τελετουργική σφαγής  γνωστή ως shechitah - είναι ευρέως αναγνωρισμένη ως η πιο ανθρώπινη μέθοδος σφαγής, κατά τους Εβραίους. Ο αρμόδιος που εκτελεί την πράξη της σφαγής δεν είναι απλά ένας Εβραίος χασάπης . Ο ίδιος πρέπει να είναι ένα άτομο με ακεραιότητα , ο οποίος είναι επίσης καλά εκπαιδευμένος στον εβραϊκό νόμο .

Το κρέας πρέπει να έχει σφαγεί σωστά, δηλαδή χωρίς ακινητοποίηση ή νάρκωση και  θα πρέπει να υποβληθεί σε μια διαδικασία γνωστή ως kashering ώστε να στραγγίξει από όλο το αίμα του, το αίμα ζώου απαγορεύεται από την Torah για κατανάλωση. Μάλιστα επειδή αναφέρεται σε τελετουργική σφαγή, ένας ραβίνος πρέπει να είναι παρών σε όλη τη διαδικασία για να ελέγχει και να λέει τις ευχές που προβλέπει η θρησκεία του.
Απαιτείται η στράγγιση όλου του αίματος του ζώου διότι κατά την πίστη τους δεν πρέπει με τίποτα να καταναλωθεί.
Επίσης ότι δεν πρέπει να μεσολαβήσει χέρι τρίτου.
Εννοείται ότι μιας και το ζώο δεν έχει αναισθητοποιηθεί βιώνει όλο τον πόνο και την αγωνία του θανάτου του. Αντίστοιχη είναι και η μέθοδος Χαλάλ, μόνο που αφορά Μουσουλμάνους.
Hallel (χαλάλ) είναι αραβική λέξη που σημαίνει «επιτρεπτό». Η σφαγή ενός ζώου για να λάβει πιστοποίηση χαλάλ ακολουθεί συγκεκριμένη ιεροτελεστία που την ορίζουν μουσουλμανικοί κανόνες.  Αυτό συνεπάγεται και το μούλιασμα και το αλάτισμα ή το πάστωμα και το ψήσιμο του κρέατος . Το συκώτι μπορεί να ετοιμαστεί μόνο με την μέθοδο του ψησίματος , επειδή περιέχει τόσο πολύ αίμα και πολλα σύνθετα αιμοφόρα αγγεία . Η διαδικασία kashering πρέπει να ολοκληρωθεί εντός 72 ωρών μετά τη σφαγή και πριν το κρέας να κατεψυχθεί ή να γίνει κιμάς.. Οι περισσότεροι kosher κρεοπώλες και οι πωλητές κατεψυγμένων kosher ακολουθούν αυτή τη διαδικασία. Περισσότερα μπορείτε να βρείτε σε αντίστοιχες ιστοσελίδες στο διαδίκτυο.

Ένας  άλλος κοινός κανόνας ήταν  να μη χυθεί στο έδαφος βασιλικό αίμα, πόσο μάλλον τα αιδοία του Ουρανού που φέρουν και τον αφρό του αίματος – το σπέρμα της γενιάς του βασιλέα-θεού.
Έτσι, όταν ένας βασιλιάς ή ένα μέλος της οικογένεια  πρόκειται να θανατωθεί, έπρεπε να επινοηθεί ένας τρόπος εκτέλεσης, με τον οποίο δεν θα έπρεπε να χυθεί πάνω στη γη το βασιλικό αίμα.
Θεωρούν δε σε πολλούς λαούς ότι δεν πρέπει να χυθεί αίμα σκοτωμένου στην Γη γιατί αυτή μένει άκαρπη για χρόνια.

Μια ακόμα απαγόρευση είναι αυτή που απαγορεύει την μείξη του βασιλικού αίματος με το χώμα. Υπάρχει δε και μια ταταρική  συνήθεια κατά την οποία  όταν ένας Χαν θανατώσει τον άλλο, για να πάρει το θρόνο, θα πρέπει να φροντίσει ιδιαίτερα, ώστε να μη χυθεί το αίμα. Γιατί λένε ότι είναι τελείως ανάρμοστο να χυθεί στο έδαφος το αίμα του Μεγάλου Χαν. Έτσι, πνίγουν το θύμα με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Το ίδιο έθιμο επικρατεί στην αυλή της Βιρμανίας, όπου για τους πρίγκιπες εξ αίματος ισχύει κι εκεί ένας παράξενος τρόπος εκτέλεσης, χωρίς να χυθεί αίμα.

Η απροθυμία να χύνουν βασιλικό αίμα φαίνεται να είναι μόνο μια ιδιαίτερη περίπτωση της γενικής απέχθειας να χύνουν αίμα ή τουλάχιστον να επιτρέπουν να πέφτει αυτό στο έδαφος. Ο Μάρκο Πόλο μας αναφέρει ότι στις μέρες του άνθρωποι που πιάνονταν στους δρόμους της Καμπαλούκ (Πεκίνο) σε ακατάλληλες ώρες φυλακίζονταν και, αν τους έκριναν ενόχους πταίσματος, τους χτυπούσαν μ’ ένα ξύλο. «Εξαιτίας της τιμωρίας αυτής μερικές φορές οι άνθρωποι πέθαιναν, αλλά την εφάρμοζαν για ν’ αποφύγουν την αιματοχυσία, γιατί το Bacsis τους λέει ότι είναι κακό πράγμα να χύνουν το αίμα ανθρώπου». Στο δυτικό Σάσεξ οι άνθρωποι πιστεύουν ότι το έδαφος όπου έχει πέσει ανθρώπινο αίμα είναι καταραμένο και θα μείνει για πάντα άγονο. Μερικοί πρωτόγονοι λαοί, όταν πρόκειται να χυθεί το αίμα κάποιου μέλους της φυλής, δεν ανέχονται να πέσει στο έδαφος, αλλά δέχονται να πέσει στα σώματα των συντρόφων-μελών της φυλής.

 Έτσι, σε μερικές φυλές της Αυστραλίας ξαπλώνουν τα αγόρια στα οποία πρόκειται να κάνουν περιτομή πάνω σε μια εξέδρα που σχηματίζουν τα ζωντανά σώματα των μελών της φυλής^- και, όταν ξεριζώνουν το δόντι ενός αγοριού ως τελετή μύησης, αυτό είναι καθισμένο στους ώμους ενός άντρα, πάνω στο στήθος του οποίου τρέχει το αίμα, που δεν πρέπει να σκουπιστεί. «Οι Γαλάτες επίσης συνήθιζαν να πίνουν το αίμα των. εχθρών τους και βάφονταν με αυτό. Το ίδιο πάλι γράφουν ότι συνήθιζαν οι παλαιοί Ιρλανδοί^- κι έτσι έχω δει να κάνουν μερικοί Ιρλανδοί, οι οποίοι πίνουν όμως όχι το αίμα των εχθρών τους αλλά των φίλων τους, όπως δηλαδή στο Λίμερικ, κατά την εκτέλεση ενός ξακουστού προδότη με το όνομα Murrogh O’ Βrien, είδα μια γριά γυναίκα, που ήταν η θετή του μητέρα, να παίρνει το κεφάλι του, μόλις τον αποκεφάλισαν, και να ρουφά όλο το αίμα που έτρεχε λέγοντας ότι δεν άξιζε να το πιεί το χώμα^- με αυτό επίσης μούσκευε το πρόσωπο και το στήθος της και τραβώντας τα μαλλιά της έκλαιγε και ξεφώνιζε φοβερά».

 Οι Πατούκα της κεντρικής Αφρικής μ’ ένα σιδερένιο φτυάρι μαζεύουν προσεκτικά το χώμα πάνω στο οποίο έπεσε μια σταγόνα αίμα του τοκετού και το τοποθετούν σ’ ένα δοχείο μαζί με το νερό που χρησιμοποιήθηκε, για να πλυθεί η μητέρα στη συνέχεια το θάβουν σε αρκετό βάθος, έξω από το σπίτι στην αριστερή πλευρά του. Στη δυτική Αφρική, εάν μια σταγόνα από το αίμα σου πέσει στο έδαφος, πρέπει να την καλύψεις, να την τρίψεις και να τη βάλεις μέσα στο χώμα εάν πάλι πέσει σε μια πλευρό του κανό ή σ’ ένα δέντρο, το κομμάτι εκείνο κόβεται και το μέρη του δέντρου καταστρέφεται. Ένα κίνητρο αυτών των αφρικανικών εθίμων ίσως είναι η επιθυμία να εμποδίσουν το αίμα να πέσει σε χέρια μάγων, οι οποίοι μπορούν να το χρησιμοποιήσουν για κακό. Αυτός είναι πραγματικά ο λόγος που οι άνθρωποι στη δυτική Αφρική κρύβουν το αίμα τους που έπεσε στο έδαφος ή κόβουν το ξύλο που ποτίστηκε από αυτό. Από έναν παρόμοιο φόβο για μάγια οι ιθαγενείς της Νέας Γουινέας προσέχουν να καίνε κάθε ξύλο, φύλλο ή κουρέλι που λεκιάστηκε με το αίμα τους και, αν  το αίμα έσταξε στο έδαφος, σκάβουν το χώμα και, αν είναι δυνατόν, ανάβουν σ’ εκείνο το σημείο φωτιά.

Η γενική εξήγηση για όλα τα παραπάνω είναι η πίστη των λαών ότι το αίμα ως το υγρό της ζωής φέρει μέσα του την ψυχή των ανθρώπων και το σημείο στο οποίο θα πέσει είναι αναγκαστικά απαγορευμένο. Η απώλεια  αίματος οδηγεί κατά συνέπεια και στην απώλεια μέρους της ψυχής του τραυματισμένου…

 

συνεχίζεται...