Αρχαιολόγοι ανακάλυψαν «εξαιρετικά σπάνιο» πήλινο αγαλματίδιο του θεού Ερμή – Τα μυστικά που κρύβει

 Το κεφάλι από ένα πήλινο αγαλματίδιο 2.000 ετών που απεικονίζει τον θεό Ερμή της Ρωμαϊκής Εποχής αποκαλύφθηκε στο Κεντ της Αγγλίας. Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους, το σώμα του αγάλματος δεν βρέθηκε παρά τις προσπάθειές τους.

«Ήταν εξαιρετικά σπάνιο να βρούμε το κεφάλι από το αγαλματίδιο του Ερμή, φτιαγμένο από λευκό πηλό», δηλώνει η αρχαιολόγος για την οργάνωση της πολιτιστικής προστασίας National Trust, Nathalie Cohen. «Το κεφάλι, που είναι μόλις 5 εκ., απεικονίζει ξεκάθαρα τον θεό Ερμή, φορώντας τη χαρακτηριστική περικεφαλαία με τα φτερά»

Ο Ερμής είναι ο ρωμαϊκός θεός των χρημάτων, των ταξιδιών, της καπατσοσύνης, και του εμπορίου. Αντίστοιχος με τον Ερμή της ελληνικής μυθολογίας, αγγελιαφόρο των θεών.

Το σημείο της ανακάλυψης

Οι ερευνητές ανακάλυψαν το τεχνούργημα στην περιοχή Smallhythe, έναν αρχαιολογικό τόπο κοντά στον ποταμό Rother, και έδρα ενός σημαντικού ναυπηγείου κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα στην Αγγλία. Η νέα αυτή έρευνα υποδεικνύει ότι, ο χώρος υπήρξε επίσης σημείο ενός ρωμαϊκού οικισμού μεταξύ του 1ου και 3ου αιώνα. «Παρότι επρόκειτο για έναν ταπεινό οικισμό κοντά στο λιμάνι, η περιοχή θα μπορούσε να είναι κομβικής σημασίας για τις εξαγωγές ξυλείας και σιδήρου από τη νοτιοανατολική Αγγλία και την εισαγωγή υλικών από την ηπειρωτική Ευρώπη», εξηγεί η Cohen στην Esther Addley της εφημερίδας Guardian.

Η Coher παρατηρεί ότι, εκτός από τα αγαλματίδια, η ομάδα της ανακάλυψε «πλακίδια με τη σφραγίδα του ρωμαϊκού στόλου, κεραμικά, μεταξύ των οποίων ένα άθικτο αγγείο και ευρήματα από οικήματα, οριοθετήσεις χώρων και λάκκους, όλα τους στοιχεία εντυπωσιακά που μαρτυρούν τη φύση της παραποτάμιας αυτής κοινότητας».

Ενδιαφέρουσα η προέλευση του υλικού τους

Απ’ τον θησαυρό των αντικειμένων, το αγαλματίδιο του Ερμή είναι το πιο ασυνήθιστο. «Γενικά, όταν οι Ρωμαίοι κατασκεύαζαν αγαλματίδια αναπαριστώντας θεότητες, χρησιμοποιούσαν συνήθως μέταλλο, όμως το πρόσφατα ανακαλυφθέν αγαλματίδιο, είναι φτιαγμένο από λευκό πηλό-το υλικό που χρησιμοποιείται για τις πίπες», αναφέρει η Laura Geggel στο Live Science. Το υλικό παραγόταν κυρίως στην αρχαία Γαλατία, ενώ είναι ένα από τα -λιγότερα από δέκα συνολικά-, πήλινα αγαλματίδια που έχουν ανακαλυφθεί στη Ρωμαϊκή Βρετανία.

To γεγονός ότι το αγαλματίδιο απεικονίζει έναν άντρα θεό είναι ασυνήθιστο, καθώς οι περισσότερες θεότητες είναι γένους θηλυκού, όπως η Αφροδίτη, η θεά του έρωτα.

Αναπαραστάσεις και συμβολισμοί των αγαλμάτων

Στο μικρό αγαλματίδιο αναπαρίσταται ο κεντρικός ρόλος της θρησκείας στην αρχαία ρωμαϊκή ζωή.

«Τα αγαλματίδια του λευκού πηλού χρησιμοποιούνταν κυρίως από ιδιώτες, σε κλειστές θρησκευτικές τελετές σε ναΐσκους των σπιτιών, και περιστασιακά σε ναούς και τάφους, συχνά άρρωστων παιδιών», αναφέρει ο Matthew Fittock, ειδικός στα κεραμικά αγαλματίδια της Ρωμαϊκής Βρετανίας.

Οι ερευνητές πιστεύουν ότι ολόκληρη η μορφή του αγάλματος κάποτε απεικόνιζε τον θεό σε όρθια θέση, είτε φορώντας έναν κοντό μανδύα ή γυμνό, κρατώντας κάποιο κηρύκειο περιβεβλημένο από δύο φίδια.

O αναπάντεχος λόγος της θραύσης των αγαλμάτων

Ο λόγος που το αγαλματίδιο είναι σπασμένο, δεν είναι επακριβώς γνωστός, αν και ενδέχεται να μην πρόκειται για ατύχημα. «Υπάρχουν ενδείξεις που μαρτυρούν ότι έσπαγαν σκόπιμα τα κεφάλια από κάποια αγαλματίδια, στο πλαίσιο κάποιου σημαντικού τελετουργικού, ενώ άλλα ανακαλύφθηκαν σε τάφους», εξηγεί ο Fittock.

To κεφάλι του Ερμή, μαζί με άλλα νεό-ανακαλυφθέντα αντικείμενα, διατίθεται σε έκθεση από τις 28 Φεβρουαρίου στο Smallhythe Place.

Πηγή

Οκταέδρα ιερά κτίσματα και βαπτιστήρια

Το οκτάρι ως αριθμός γίνεται οκτάστερο ως απεικόνιση στο επίπεδο και στην αρχιτεκτονική αποκτά κτίσμα γύρω από την περιφέρειά του οκτάπλευρου  και μετατρέπετε  σε οκτάγωνο κτίσμα. 

Στην αρχαία Ελλάδα τώρα, αν ξεκινήσουμε από το κέντρο του Παρθενώνα και ενώσουμε κάποια σημεία, όπως το Θησείο, την Πνύκα, τη βάση του Φιλοπάππου και το κέντρο του ναού του Ολυμπίου Διός, θα σχηματιστεί ένα οκτάγωνο, του οποίου η κάθε γωνία θα είναι ακριβώς ίση με το μήκος του Παρθενώνα επί επτά.

Αργότερα συνήθως τα ιερά κτίρια, εκκλησίες και τζαμιά έχουν ως κάτοψη και σχέδιο το οκτάγωνο και το οκτάπλευρο και μάλιστα σε περιβόλους εκτός των εκκλησιών πολλές φορές βρίσκονται και οκτάπλευρα  βαπτιστήρια.

 

Μερικά παραδείγματα : Στο Ισλάμ, ας πούμε, λέγεται ότι οκτώ άγγελοι φέρουν το θρόνο του Θεού. Πολλά τζαμιά έχουν ένα σχέδιο με βάση τον αριθμό 8, συμπεριλαμβανομένης και του τζαμιού της Αλ-Ακσά καθώς και το θόλο του  βράχου, που βρίσκεται στην Ιερουσαλήμ - στην υποτιθέμενη περιοχή όπου λέγετε ότι βρισκόταν ο ναός του Σολομώντα. 

Στην Ισπανία και την χώρα των Βάσκων για παράδειγμα, η Εκκλησία του Νοσοκομείου Αγίου Βλάσιου,  έχει θόλο αποτελούμενο από οκτώ μέρη, καθώς επίσης και ο καθεδρικός ναός της Άγιας Μαρίας Ste-Croix Sainte-Marie Oloron, στην Γαλλία. Λέγεται δε ότι τα κτίρια αυτά βρίσκονται υπό την επιρροή ισλαμικής αρχιτεκτονικής.

 

Οι Ναΐτες χτίζουν επίσης οκταγωνικές εκκλησίες. Πηγές αναφέρουν ότι ίσως ήταν εμπνευσμένα από το Θόλο του Βράχου, που πίστευαν ότι το σχέδιο συνάδει με εκείνο του ναού του Σολομώντα.

 

-Η ιδανική πόλη του Φιλάρετου ( Filarete)

Ο Antonio Di Pietro Averlino επίσης γνωστός κι ως «Averulino», γνωστό και ως Filarete- από το ελληνικό Φιλάρετος –  φτιάχνει κατά την Αναγέννηση, τα σχέδια της ιδανικής πόλης του βασισμένος στο  οκτάγωνο. Θεωρεί ότι το σχήμα του σταυρού των οκτώ σημείων δίνετε ως το ιδανικό σχέδιο της  πόλης Sforzinda- μιας πόλης που την ονειρεύτηκε ο Francesco Sforza, τότε Δούκας του Μιλάνου. Μια πόλη που η βασική διάταξη της αποτελείται από ένα αστέρι οκτώ σημείων, που δημιουργήθηκε από υπέρθεση δύο τετράγωνων, έτσι ώστε όλες οι γωνίες να έχουν ίση απόσταση. 

 

Αυτό το σχήμα στη συνέχεια βρίσκεται χαραγμένο μέσα σε μια τέλεια κυκλική τάφρο. Αυτό το σχήμα είναι εικονογραφικό και πιθανώς συνδέεται με το ενδιαφέρον του Φιλάρετου  στη μαγεία και την αστρολογία. Συνεπής στις έννοιες του δέκατου πέμπτου αιώνα, σχετικά με το προστατευτική δύναμη της γεωμετρίας και την κρίσιμη σημασία της αστρολογίας, ο Φιλάρετος παρέχει, εκτός από συμβουλές σχετικά με τα υλικά, την κατασκευή, και τις οχυρώσεις, και σημειώσεις σχετικά με το πώς μπορούν να εξευμενίσουν και να επιφέρουν την ουράνια αρμονία μέσα στην πόλη Sforzinda.

  -Φρούρια του Vauban στην Γαλλία, με την επωνυμία Οχυρώσεις του Βωμπάν αναφέρεται μια σειρά από δώδεκα ομάδες οχυρών κτισμάτων και τοποθεσιών, τις οποίες δημιούργησε ο Γάλλος στρατιωτικός μηχανικός του Λουδοβίκου 14ου Σεμπαστιέν Βωμπάν (Sébastien Le Prestre de Vauban, 1633-1707) περιμετρικά κατά μήκος των δυτικών, βορείων και ανατολικών ορίων της Γαλλίας. Η σειρά περιλαμβάνει μικρές πόλεις που κτίστηκαν εξ αρχής από τον Βωμπάν, οχυρά, περιαστικά τείχη με προμαχώνες και πύργους με προμαχώνες. Περιλαμβάνονται επίσης φρούρια επί ορεινών περιοχών, παραθαλάσσια φρούρια, μια ορεινή θέση πυροβολικού και δύο ορεινές θέσεις επικοινωνιών. Η σειρά θεωρείται ως το αποκορύφωμα των οχυρωματικών κατασκευών και είναι τυπική της στρατιωτικής αρχιτεκτονικής της Δύσης.

Επίσης, σημειώστε ότι για τον Βωμπάν  τα Οκτάγωνα κτίσματα ήταν μια από τις πιο επιτυχημένες μορφές  των οχυρών τα όποια επιτρέπεται να προσφέρουν μέγιστη καλυψη αλλα και την ελάχιστη δυνατή επαφή στα εχθρικά πυρά.

 

Στο χριστιανισμό τώρα το Άστρο της Βηθλεέμ που καθοδήγησε τους Μάγους, εμφανίζεται  συνήθως ως οκτάκτινο αστέρι στην ιερή τέχνη. Ως εκ τούτου, γίνεται το σύμβολο της λύτρωσης και της Γεννήσεως του Χριστού φέρνει στους ανθρώπους.

 

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι στην τράπουλα ταρώ η κάρτα με το νούμερο 17 δείχνει το αστέρι στην κορυφή του κεφαλιού ενός νεαρού κοριτσιού, άλλοτε δε παρουσιάζει  αστρολόγο σοφό άνδρα που εξερευνά  τ΄ αστέρια.

Μερικές φορές, το οκτάκτινο  αστέρι αντιπροσωπεύει τον ένδοξο και αναστημένο Χριστό.

 

Τ’ οκτακτινο αστέρι σχετίζεται επίσης με το χριστιανικό συμβολισμό του αριθμού οκτώ: έτσι, για τους Πατέρες, μετά τις επτά ημέρες της δημιουργίας, υπήρχε μια όγδοη ημέρα που συμβόλιζε την κρίση και την επιστροφή του Χριστού στο τέλος του χρόνο. Στο πλαίσιο αυτό, το 8 συμβολίζει το μελλοντικό πεπρωμένο της ανθρωπότητας.   

 Αξίζει επίσης να σημειωθεί, σε αυτό το πνεύμα, οι κολυμβήθρες είναι συχνά οκταγωνικές,  συμβολίζουν τη γέννηση του "νέου Αδάμ"

Η οκταγωνική δομή  γενικότερα  έχει μια σημαντική συμβολική σημασία έτσι όπως φτάνει στις μέρες μας, το οκτάγωνο συμβολίζει τις έξι ημέρες της δημιουργίας, την έβδομη της ανάπαυσης και την 8η μέρα, της αναγέννησης μέσα από το μυστήριο της Βάπτισης.

Πχ. Βαπτιστήριο της Φλωρεντίας μιας και είναι επίκαιρο λόγω του Νταν Μπράουν και του Ιnferno.  

Battistero di San Giovanni, Firenze είναι ναός, τύπου βασιλικής και βρίσκεται ανάμεσα από την πλατεία Duomo και την πλατεία San Giovanni, στη Φλωρεντία της Ιταλίας. Χτίστηκε μεταξύ του 1059 και 1128 και είναι ένα από τα παλαιότερα κτίρια της πόλης. Κατά τον Μεσαίωνα, πίστευαν ότι ήταν ένας ναός αφιερωμένος στον Άρη, το οποίο στη συνέχεια μετατράπηκε σε χριστιανική εκκλησία αφιερωμένη στον Ιωάννη τον Βαπτιστή γύρω από περίπου 310.

 Η υπόθεση αυτή δεν έχει επιβεβαιωθεί ιστορικά, αλλά είναι βέβαιο ότι το "Bel San Giovanni», όπως την αποκάλεσε ο Δάντης στην Κόλαση, είναι πολύ αγαπητός στις καρδιές των Φλωρεντίνων. Ο Άγιος Ιωάννης είναι ο πολιούχος της πόλης -εορτάζεται στις 24 Ιουνίου.


Έχει οκτάγωνο σχήμα, είναι Ρομανικού ρυθμού με Φλωρεντιανό στυλ και είναι από τα λίγα δείγματα Ρομανικού ρυθμού στην Ιταλία. Σχεδιάστηκε έτσι ώστε να αποτελεί τη γήινη εικόνα μιας υψηλότερης, θεϊκής πραγματικότητας, για αυτό και διακατέχεται από απόλυτες, ευθείες γραμμές. Το κτίριο έχει μια χαρακτηριστική οκταγωνικό διάταξη, και είναι γνωστή σε όλο τον κόσμο για την μεγαλοπρέπεια των τριών σκαλιστών χάλκινων πυλών του που βρίσκονται τοποθετημένες σύμφωνα με τα σημεία του ορίζοντα, ενώ τα γλυπτά που τις στολίζουν αφηγούνται την ιστορία της ανθρωπότητας και της λύτρωσης.
Η κεντρική πόρτα έχει σκηνές από την Παλαιά Διαθήκη, ενώ η νότια πόρτα αφηγείται την ιστορία του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, ενώ τέλος, η βόρεια πόρτα αφηγείται την ιστορία του Χριστού. Ονομάζονται Πύλες του Παραδείσου από τον  Michelangelo, που εκστασιάστηκε μόλις τις είδε, και από τότε έτσι τις γνωρίζουν όλοι. 

Το Βαπτιστήριο έχει ένα συμπαγές οκταγωνικό σχήμα που κρύβει ένα πολύ παλιό συμβολική αναφορά: το οκτάγωνο στην πρώιμη χριστιανική παράδοση είναι η όγδοη μέρα, όταν ο Χριστός αναστήθηκε και άρχισε να ζει για πάντα. Αυτή είναι μια σαφής αναφορά στην ιεροτελεστία του βαπτίσματος.
Το όμορφο εσωτερικό του Βαπτιστήριο είναι ένα σεντούκι του θησαυρού των συμβόλων και των μυστηρίων.

Παρακάτω μπορείτε να δείτε και το ελληνικό βαπτιστήριο, στο σημείο του Ιορδάνη ποταμού,  που λέγεται ότι βαπτίσθηκε ο Ιησούς.

Θά υπενθυμίσω τέλος, τό οκταδικό σύμβολον των πρώτων Χριστιανών στις ρωμαϊκές κατακόμβες που από την εποχής του Κωνσταντίνου έγινε τό Λάβαρον καί τέλος τό Χρίσμα τής Χριστιανοσύνης  (σχημ. 8) !!!

συνεχίζεται...

Μικρασιάτικες οι αρχαίες κυψέλες του Ιορδάνη

ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΕΣ

ΟΙ ΑΡΧΑΙΕΣ ΚΥΨΕΛΕΣ

ΤΟΥ ΙΟΡΔΑΝΗ

    

Mεγάλο αριθμό από καλοδιατηρημένα κατάλοιπα κυψελών ηλικίας 3.000 ετών ανακάλυψε στην κοιλάδα τού Ιορδάνη ο διακεκριμένος Ισραηλινός αρχαιολόγος Αμιχάι Μαζάρ, τού πανεπιστημίου τής Ιερουσαλήμ (Los Angeles Times, 8.06.10).

    Σύμφωνα με τον δρα Mαζάρ, ο αριθμός των κυψελών κυμαινόταν από 100 ως 200, ενώ των μελισσών από 1,5 ως 2 εκατομμύρια κάτι, που σημαίνει, ότι η μελισσοκομία αποτελούσε μια από τις εξέχουσες δραστηριότητες των κατοίκων.

    Το πιο σημαντικό όμως πόρισμα για την παραγωγή μελιού στο αρχαίο Ισραήλ προέκυψε μετά και την εξέταση των καταλοίπων των ίδιων των μελισσών από ειδικούς εντομολόγους. Σύμφωνα με την ερευνήτρια δρα Τζήν Κρίτσκυ τού κολλεγίου Μάουντ Σέντ Τζόζεφ τού Σινσινάτι των ΗΠΑ, οι μέλισσες ανήκουν σε ένα είδος, που ευδοκιμεί βορειότερα τής Χαναάν, στο έδαφος τής σημερινής Τουρκίας. Με βάση το πόρισμα αυτό η δρ Kρίτσκυ υποστηρίζει, ότι οι μέλισσες ήταν εισαγμένες από την Μικρά Ασία.

                                                                                          Μαρία Λούπου

      15.6.2010

από το www.freeinquiry.gr

Διαδικτυακό περιοδικό ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ
 

Τάφος ιερειών στην Κρήτη

Βρέθηκε τάφος ιέρειας στην Κρήτη

PATHFINDER

12 Μαρ.

Ένας τάφος, που βρέθηκε στην Κρήτη, αποκαλύπτει μία δυναστεία ιερειών, που κυριάρχησε στο νησί κατά τον Αιώνα του Σκότους της Αρχαίας Ελλάδας.
Στο περιοδικό Archaeology, ο συγγραφές Eti-Bonn-Muller αναφέρει με λεπτομέρεια τα αποτελέσματα των ανασκαφών, που πραγματοποιήθηκαν πέρυσι το καλοκαίρι.

Η ομάδα των αρχαιολόγων βρήκε έναν τάφο στην περιοχή Ορθή Πέτρα του χωριού Ελεύθερνα, στην Κρήτη, που ανήκε σε αρχιέρεια του Δία και σε τρεις ακολούθους της.
«Οι άνθρωποι τότε τις θεωρούσαν μάγισσες ή διαμεσολαβήτριες με τους θεούς,» υποστήριξε ο Bonn-Muller.
Με επικεφαλής τον αρχαιολόγο Νικόλαο Σταμπολίδη, η ομάδα υπολόγισε πως το τάφος έχει ηλικία 2.700 ετών. Προγενέστερες ανασκαφές είχαν φέρει στην επιφάνεια τα οστά άλλων γυναικών, που είχαν ταφεί μαζί σε μεγάλα πιθάρια, πριν από 2.800 με 2.600 χρόνια. Όλες οι γυναίκες φαίνεται πως είχαν σχέση μεταξύ τους και αυτό φάνηκε από τα διακριτικά που είχαν στα δόντια τους. «Το σημαντικό είναι πως τα ευρήματα δείχνουν ότι αυτές οι γυναίκες προέρχονται από μία δυναστεία που διήρκησε τουλάχιστον 200 χρόνια στη συγκεκριμένη περιοχή,» πρόσθεσε ο Bonn-Muller.

Ο τάφος βρίσκεται κοντά στο Όρος Ίδα, στο οποίο -κατά την ελληνική μυθολογία- είχε κρυφτεί ο Δίας, ο βασιλιάς των θεών, από τον πατέρα του.
Διάφορα τεχνουργήματα που βρέθηκαν στον τάφο δείχνουν πως την εποχή εκείνη η Κρήτη είχε εμπορικές συναλλαγές με την Αίγυπτο, την Ελλάδα και την Άπω Ανατολή.

«Τα ευρήματα ίσως αλλάξουν όλα αυτά που πιστεύαμε μέχρι τώρα για τον ρόλο των γυναικών εκείνη την εποχή. Οι αρχαιολόγοι θεωρούσαν εκείνη την εποχή ως κενή περίοδο, αλλά βλέπουμε πως πολλά πράγματα διαδραματίζονταν τότε,» πρόσθεσε ολοκληρώνοντας ο Bonn-Muller.

Παπούτσι 5.500 ετών (νούμερο 37) βρέθηκε στην Αρμενία

Παπούτσι 5.500 ετών (νούμερο 37) βρέθηκε στην Αρμενία
Σε άριστη κατάσταση
Δημοσίευση: πριν 44'

Αθήνα: Το αρχαιότερο δερμάτινο παπούτσι που έχει βρεθεί ποτέ ανακάλυψε ομάδα αρχαιολόγων σε ένα σπήλαιο στην Αρμενία. Είναι σχεδόν άψογα διατηρημένο (τα κορδόνια του είναι άθικτα), έχει ηλικία 5.500 ετών (περίπου 1.000 παλιότερο από την Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας στην Αίγυπτο και 400 χρόνια παλιότερο από το Στόουνχετζ στη Βρετανία) και είναι ...νούμερο 37.

Η ανακάλυψη έγινε από μια διδακτορική φοιτήτρια, την Ντιάνα Ζαρνταριάν του Ινστιτούτου Αρχαιολογίας της Αρμενίας. Το εύρημα παρουσιάστηκε από τον αρχαιολόγο δρα Ρον Πινχάσι του ιρλανδικού University College του Κορκ, στο περιοδικό PloS ONΕ.

Το παπούτσι, σαν μοκασίνι, που χρονολογείται από το 3.500 π.Χ. (χαλκολιθική περίοδος), έχει κατασκευαστεί από ένα μοναδικό κομμάτι δέρματος (μάλλον αγελάδας) και είναι τέλεια διαμορφωμένο, ώστε να εφαρμόζει στο πόδι. Περιείχε επίσης χορτάρι, είτε ως μονωτικό για να κρατά το πόδι ζεστό, είτε για να έχει καλύτερη εφαρμογή στο πόδι (ο πρόγονος του πάτου), ενώ υπήρχαν κορδόνια τόσο στο πάνω μέρος όσο και στο πίσω για να συγκρατείται σωστά το πόδι.

Άγνωστο παραμένει αν ανήκε σε άνδρα ή γυναίκα. Πάντως, αν και μικρό για τα σημερινά δεδομένα, σύμφωνα με τους ερευνητές, κάλλιστα μπορεί να ανήκε σε άνδρα εκείνης της εποχής.

Το (δεξί) παπούτσι βρέθηκε στην περιοχή Βαγιότζ Ντζορ στα αρμενο-ιρανο-τουρκικά σύνορα, σε ένα σπήλαιο κοντά σε ένα δρόμο, το οποίο ήταν ήδη γνωστό στους Αρμένιους αρχαιολόγους. Οι σταθερές, ξηρές και ψυχρές συνθήκες του σπηλαίου βοήθησαν στην άριστη συντήρηση του παπουτσιού μέχρι σήμερα, ενώ σε αυτό συνέβαλε και το γεγονός ότι το έδαφος του σπηλαίου ήταν σκεπασμένο από ένα παχύ στρώμα περιττωμάτων προβάτων, τα οποία λειτούργησαν προστατευτικά στο πέρασμα του χρόνου.

Οι αρχαιολόγοι αρχικά νόμιζαν ότι το παπούτσι δεν ήταν παλαιότερο των 600-700 ετών, παρασυρμένοι από την άριστη κατάστασή του. Όμως η κατοπινή χρονολόγησή του σε δύο εργαστήρια των πανεπιστημίων της Οξφόρδης και της Καλιφόρνιας με την μέθοδο του ραδιενεργού άνθρακα, αποκάλυψε την πραγματική ηλικία του παπουτσιού (μεταξύ 5.637 - 5.387 ετών).

Συνεπώς είναι κατά μερικές εκατοντάδες χρόνια παλαιότερο από τα υποδήματα που φορούσε ο «Ότζι, ο άνθρωπος των πάγων», τα οποία έχουν χρονολογηθεί μεταξύ των 5.375 - 5.128 ετών και μέχρι σήμερα θεωρούνταν τα παλαιότερα που είχαν ποτέ βρεθεί σε ευρωπαϊκό έδαφος. Ο «Ότζι» βρέθηκε ως καλοδιατηρημένη μούμια στις παγωμένες ιταλο-αυστριακές Άλπεις το 1991 και σήμερα φυλάσσεται στην Ιταλία. Τα παπούτσια του ήσαν από δέρμα ελαφιού και αρκούδας.

Μέχρι σήμερα τα αρχαιότερα υποδήματα που είχαν βρεθεί στον κόσμο, ήταν σαντάλια από φυτικό υλικό (και όχι δέρμα), σε ένα σπήλαιο στο Μισούρι των ΗΠΑ, καθώς και σαντάλια σε ένα σπήλαιο στην έρημο της Ιουδαίας στο Ισραήλ.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, το παπούτσι της Αρμενίας έχει μεγάλες ομοιότητες στην κατασκευή και το σχεδιασμό του με τα παπούτσια που βρέθηκαν στην Ευρώπη μέχρι την Ιρλανδία τα επόμενα χρόνια, γεγονός που δείχνει ότι ουσιαστικά ο ίδιος τύπους υποδήματος φοριόταν επί χιλιάδες χρόνια σε μια μεγάλη περιοχή από την μια άκρη της Ευρώπης ως την άλλη.

Οι αρχαιολόγοι θα συνεχίσουν τις ανασκαφές στο αρμενικό σπήλαιο, σε αναζήτηση νέων ευρημάτων και προκειμένου να ρίξουν περισσότερο φως σε εκείνη την σχετικά άγνωστη περίοδο.

Ο Λόρδος Ελγιν και οι πρό αυτού ανα την Ελλάδα και τας Αθήνας ιδίως αρχαιολογήσαντες επιδρομείς 1440 - 1837 / Ιωάννου Γενναδίου

Τίτλος: "Ο ΛΟΡΔΟΣ ΕΛΓΙΝ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟ ΑΥΤΟΥ   ΑΝΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΑΣ ΑΘΗΝΑΣ ΙΔΙΩΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΗΣΑΝΤΕΣ ΕΠΙΔΡΟΜΕΙΣ 1440 - 1837"
         
Συγγραφέας: ΙΩΑΝΝΗΣ ΓΕΝΝΑΔΙΟΣ

Τόπος έκδοσης: ΑΘΗΝΑ

Χρονολογία έκδοσης: 1930

Περιγραφή βιβλίου : 282 σελ. σε μορφή PDF


Ο Ιωάννης Γεννάδιος ( 1844 - 1932 ) γεννήθηκε στην Αθήνα.
Γιος του λόγιου Γεωργίου Γενναδίου, φοίτησε στο Αγγλικό Λύκειο της Μάλτας, για να εγκατασταθεί στη συνέχεια στο Λονδίνο.
Υπηρέτησε ως διπλωμάτης σε διάφορες πρωτεύουσες (Ουάσινγκτον, Κωνσταντινούπολη, Λονδίνο), όπου αναδείχτηκε υπέρμαχος των εθνικών συμφερόντων, και εκπροσώπησε την Ελλάδα σε διεθνή συνέδρια.
Διδάκτωρ πανεπιστημίων του εξωτερικού και συνεργάτης εντύπων διεθνούς κύρους, συνέγραψε έργα και άρθρα αρχαιολογικού, ιστορικού και φιλολογικού περιεχομένου. Ανέπτυξε βιβλιοφιλική δραστηριότητα και το 1922 προσέφερε στην Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα τη μεγάλη βιβλιοθήκη του, που αποτέλεσε τον πυρήνα της Γενναδείου Βιβλιοθήκης.