Ποσειδηών ως νόμιμος σύζυγος

Όμως ο Ποσειδών ταυτίζεται με τον Ενάλιο Ζεύς. Ο Ζευς άπλωνε την εξουσία του και στη θάλασσα κι ονομαζόταν Ενάλιος και Βύθιος, Zηνοποσειδών,  Γαιάοχος, Θαλάσσιος. Έτσι εκείνοι που σώζονταν από τη θάλασσα μόλις έφταναν στη στεριά προσεύχονταν στο Δία Αποβατήριο ή Σωτήρα. Σαν θεός της θάλασσας λατρευόταν και ως Ζευς Λιμενοσκόπος κλπ

Photius Lexicogr., Scr. Eccl., Theol., Lexicon (Ε – Ω)
Alphabetic letter pi, Page 444, line 25

<Ποσειδεών>: καὶ οὗτος μὴν Ἀθήνηισιν ὀνομασθεὶς ἀπὸ

 τοῦ καθιερῶσθαι τωῖ Ποσειδῶνι.  

<Ποσειδεών>: ἕκτος μὴν παρὰ Ἀθηναίοις οὕτω καλούμενος.

Eustathius Philol., Scr. Eccl., Commentarii ad Homeri Iliadem
Volume 3, page 719, line 8

Ποσειδῶν δὲ τὸ συνέχον αἴτιον τὴν θάλασσαν, ἐπεὶ

πόσεως αἴτιος διὰ τοὺς ποταμοὺς καὶ τὰ λοιπὰ ὕδατα, ἃ ἐκ θαλάσσης διηθού-

μενα ἐκρέουσιν, ἀφ' ἧς καὶ οἱ ὑετοὶ πότιμοι καὶ αὐτοὶ ὄντες ἄναμμα ἔχουσι.

διὸ καὶ οἱ Ἀττικοὶ τὸν περὶ χειμερίους τροπὰς μῆνα Ποσειδεῶνα καλοῦσιν,

ὡς Ἀνακρέων «μεὶς μὲν δὴ Ποσειδηΐων ἕστηκε, νεφέλαι δ' ὕδατι βαρύνονται,

ἄγριοι δὲ χειμῶνες παταγοῦσι». καὶ τοιοῦτος μὲν καὶ ὁ Ποσειδῶν

Ποσειδέων όμως καλείται  και ο μήνας του χειμώνα κατά το Αττικό ημερολόγιο. Ο έκτος μήνας κατά τους Αθηναίους και ο μήνας της χειμερινής τροπής του Ηλίου.  Μέσα τον Ποσειδεώνα συνέβαινε και η μικρότερη μέρα του χρόνου, η «διαμεμετρημένη ημέρα» ή η «διαμετρημένη ημέρα», η μικρότερη δηλαδή σε διάρκεια μέρα του έτους ίση με περίπου 9,5 ώρες.

Ο χρόνος της «διαμεμετρημένης ημέρας» διαιρούμενος, μέσω κλεψύδρας, σε τρία μέρη χρησίμευε στα δικαστήρια για την αγόρευση του κατηγόρου, για την υπεράσπιση του κατηγορουμένου και για τις ομιλίες των δικαστών.

Είναι δε αυτή η  ημέρα που αγωνίζονται οι μέγιστοι στους μέγιστους αγώνες.

Η σύντομη ημέρα του χειμερινού ηλιοστασίου έχει επιλεγεί γι αυτόν τον σκοπό, δηλαδή να χωρίζετε σε  τρία μέρη η μέρα, στα οποία ήταν μοιρασμένη ανάλογα και η κλεψύδρα, και να περιλαμβάνει ακριβώς το χρόνο που μπορεί σε οποιαδήποτε άλλη μέρα του χρόνου να χρησιμοποιείται για αμερόληπτες δικαστικές διαδικασίες που μπορούν να ασκηθούν

Aristoteles et Corpus Aristotelicum Phil., Fragmenta varia
Category 8, treatise title 44, fragment 463, line 1

<διαμεμετρημένη ἡμέρα>: μέτρον τί ἐστιν

ὕδατος πρὸς μεμετρημένον ἡμέρας διάστημα ῥέον. ἐμετρεῖτο

δὲ τῷ Ποσειδεῶνι μηνί. πρὸς δὴ τοῦτο ἠγωνίζοντο οἱ μέ-

γιστοι καὶ περὶ τῶν μεγίστων ἀγῶνες. διενέμετο δὲ εἰς τρία

μέρη τὸ ὕδωρ, τὸ μὲν τῷ διώκοντι τὸ δὲ τῷ φεύγοντι, τὸ

δὲ τρίτον τοῖς δικάζουσι. ταῦτα δὲ σαφέστατα αὐτοὶ οἱ

ῥήτορες δεδηλώκασιν ... <Ἀριστοτέλης> δ' ἐν τῇ Ἀθηναίων

πολιτείᾳ διδάσκει περὶ τούτων.

Photius Lexicogr., Scr. Eccl., Theol., Lexicon (Α – Δ)
Alphabetic letter delta, entry 384, line 1

<Διαμεμετρημένη ἡμέρα>· τὸ διάστημα τῆς ἡμέρας ὕδατι

μεμετρημένῳ διεμέτρουν. καὶ τοῦτο ἐγίνετο ἐν μόνῳ τῷ Ποσειδεῶνι

μηνί· βραχυτάτας γὰρ οὗτος ὁ μὴν τὰς ἡμέρας ἔχει. οἱ τοίνυν δημόσιοι

καὶ μεγάλοι ἀγῶνες πρὸς τοῦτο τὸ ὕδωρ ἠγωνίζοντο. καὶ διενέμετο εἰς

τρία μέρη ἡ ἡμέρα· ἡ μὲν πρώτη ἡμέρα τῷ κατηγόρῳ, ἡ ἐφεξῆς δὲ τῷ

κατηγορουμένῳ καὶ ἡ τρίτη τοῖς δικάζουσιν εἰς τὸ σκέψασθαι τὴν

ψῆφον.

Επίσης αναφέρει ο Αριστοτέλης ότι την εποχή του Ποσειδεώνος πρέπει να λάβει χώρα η πρώτη ωοτοκία, πριν από το χειμερινό Ηλιοστάσιο ενώ η τελευταία την άνοιξη.

Ο μήνας που προηγείται του Ποσειδεών είναι ο Μαιμακτηριών και ο επόμενος που τον διαδέχεται είναι ο Γαμηλιών. Ο Ποσειδεών έχει πάρει την ονομασία του από τον ίδιο τον θεό Ποσειδώνα και είναι ο μοναδικός θεός που δίδει το όνομα του και σε μήνα του ημερολογίου. Ταυτίζεται δε με τον μήνα Δεκέμβριο και είναι ο μήνας με του χειμερινού ηλιοστασίου.

Το πρώιμο όριο για τον Ποσειδώνα ήταν γύρω στις 17 Νοεμβρίου έως 13 Δεκεμβρίου το κανονικό στις 9 Δεκεμβρίου και το μέσο όριο του συνέπιπτε στις 28 Δεκεμβρίου (κατά την εποχή του Σόλωνος -593, -592 π.Χ.)

Ο Ποσειδών ως εκπρόσωπος του υγρού στοιχείου θεωρείται ως το συνεχές αίτιον για την Θάλασσαν…

Eustathius Philol., Scr. Eccl., Commentarii ad Homeri Iliadem
Volume 3, page 719, line 8

Ποσειδῶν δὲ τὸ συνέχον αἴτιον τὴν θάλασσαν, ἐπεὶ

πόσεως αἴτιος διὰ τοὺς ποταμοὺς καὶ τὰ λοιπὰ ὕδατα, ἃ ἐκ θαλάσσης διηθού-

μενα ἐκρέουσιν, ἀφ' ἧς καὶ οἱ ὑετοὶ πότιμοι καὶ αὐτοὶ ὄντες ἄναμμα ἔχουσι.

διὸ καὶ οἱ Ἀττικοὶ τὸν περὶ χειμερίους τροπὰς μῆνα Ποσειδεῶνα καλοῦσιν,

Στα Ανακρεόντεια ο Ποσειδεών αναφέρεται ως Ποσιδηιών  και είναι η περίοδος των βροχών και των νεφελών και του ψύχους (Anacreon Lyr., Fragmenta
Fragment 17, line 1 )

… μὲν δὴ Ποσιδηίων

ἕστηκεν †νεφέλη δ' ὕδωρ

<       > βαρὺ δ' ἄγριοι

χειμῶνες κατάγουσι.†

Είδαμε στο προηγούμενο κείμενο την σχέση που συνδέει τον Ποσειδώνα με την Δήμητρα (εδώ- σύνδεσμος)

Όμως η Δήμητρα φέρει και την ονομασία Δηώ τα είδαμε σε προηγούμενα κείμενα Εδώ (http://ellinikiglossa-lexarithmoi.blogspot.gr/2010/10/blog-post_29.html)

812 = ΔΗΩ = ΑΝΤΙΠΡΑΞΙΣ ( αντίσταση, αντίδραση, αντίπραξη) = ΓΑΙΗΟΧΟΝ (Αυτός/η που προστατεύει τη γη)  επίθετο του Ποσειδώνος και του Διός.

812 = ΔΗΩ = ΖΕΩ = ΩΔΗ = ΣΦΑΙΡΑ

Το όνομα ΔΗΩ/Δηούς μας δηλώνει και πάλι την ίδια την ΔΗ-ΜΗΤεΡΑ αλλά ταυτόχρονα μας δίνει και την έννοια του ρήματος Δηώ  που σημαίνει αρπάζω, λαφυραγωγώ, δήωσις η διαρπαγή και ο διαρπαγμός όπως και την ενέργεια της ΩΔΗΣ – με τον αναγραμματισμό της ΔΗΟΥΣ (ΔΗΩ= ΩΔΗ)  αλλά και την ΟΟΔ(υν)η την ΟΔΥΝΗ

Αλλά Δήω με μια αλλαγή στον τόνο και μόνο δηλώνει  ακριβώς και  την αντίθετη έννοια του ΘΑ ΒΡΩ!!!

Η Δήμητρα η αναζητούσα και η διδάσκουσα μήτηρ  μέσω του ονόματος της είναι αυτή που όχι μόνο της έχουν διαρπάξει την κόρη της αλλά το ίδιο της το όνομα με άλλες ιδιότητες δηλώνει και την ελπίδα της εύρεσης της κόρης της.

Ενώ Δηά και δηαί είναι το κρητικό κριθάρι

Etymologicum Gudianum, Additamenta in Etymologicum Gudianum (ἀάλιον – ζειαί) (e codd. Vat. Barber. gr. 70 [olim Barber. I 70] + Pari
Alphabetic entry delta, page 355, line 28

 <Δηώ>· ἡ Δημήτηρ, ὅτι πολλὴν ἐδῄωσε γῆν, τουτέστι διέκοψε, ζητοῦσα τὴν

θυγατέρα. ἢ γηώ τίς ἐστι, <καὶ> κατὰ τροπὴν τοῦ <γ> εἰς <δ> Δηώ. ἢ ἀπὸ τοῦ

Δημήτηρ καθ' ὑποκορισμὸν Δηώ, ὡς ἡ Εἰδοθέα Εἰδώ καὶ Ὑψιπύλη Ὑψώ. ἢ ὅτι

λυπουμένη διὰ τὴν θυγατέρα ἐδαίετο τὴν ψυχήν. ἢ Δηώ παρὰ τὰς δήας· οὕτω

γὰρ δήαι προσαγορεύονται ὑπὸ Κρητῶν αἱ κριθαί.

 <Δῃῶ>· κόπτω, καίω, πραιδεύω. <ex. gr. Δ 416> “δῃώ<σω>σιν” πολεμή<σω>σιν.

Etymologicum Magnum, Etymologicum magnum
Kallierges page 263, line 43

<Δήετε>: Εὑρίσκετε. Παρ' ὃ τινὲς καὶ τὴν Δή-

μητραν Δηὼ λέγουσι, διὰ τὸ τοὺς ἐντυγχάνοντας

αὐτῇ τὴν θυγατέρα [ζητούσῃ,] λέγειν <δήεις>, ὅ

ἐστιν εὑρήσεις. Γίνεται δὲ παρὰ τὸ δέω, τὸ σημαῖνον

τὸ εὑρίσκω, δήω.

 <Δηώ>: Ἡ Δημήτηρ· καὶ διφορεῖται, ὡς φησὶν ὁ

τεχνικός. Οἶδε γὰρ ἡ παράδοσις τὸ ἦτα μετὰ τοῦ

ἰῶτα, καὶ χωρὶς τοῦ ἰῶτα. Καὶ εἰ μὲν μὴ ἔχει τὸ ἰῶτα,

λέγει ὅτι ἐστὶ παρὰ τὸ δήω τὸ σημαῖνον τὸ εὑρίσκω·

καὶ γὰρ ἡνίκα περιήρχετο εἰς ζήτησιν τῆς θυγατρὸς

αὐτῆς, κατ' εὐφημισμὸν ἔλεγον πάντες, <δήεις>,

τουτέστιν εὑρήσεις· ἢ ἐπειδὴ αὕτη ἐφεῦρε τὸν

σῖτον. Εἰ δὲ ἔχει τὸ ἰῶτα, λέγεται ὅτι γέγονε

παρὰ τὸ δαίω, τὸ κόπτω, κατὰ τροπὴν Ἰωνικὴν τοῦ

ἄλφα εἰς ἦτα. Καὶ γὰρ ἡ Δημήτηρ γῆ ἔστιν· ἡ

γῆ δὲ διακόπτεται ἐν τῷ ἀροτριᾶσθαι. Ἢ παρὰ τὸ

δαίω, τὸ καίω· ὅτι μετὰ λαμπάδων ἐζήτει τὴν θυγα-

τέρα. Τινὲς δέ φασιν, ὡς λέγει ὁ τεχνικὸς, ὅτι

ὑποκοριστικόν ἐστιν ἀπὸ τοῦ Δημήτηρ Δηώ· ἀγνο-

οῦντες τὸν σχηματισμὸν τῶν τοιούτων ὑποκοριστικῶν.

Τὰ γὰρ τοιαῦτα ὑποκοριστικὰ θέλει φυλάττειν τὸ

σύμφωνον τῆς δευτέρας συλλαβῆς τῶν ἰδίων πρωτο-

τύπων· οἷον, Ὑψιπύλη, Ὑψώ· Εἰδοθέα, Εἰδώ. Εἰ

οὖν Δημήτηρ, Δημὼ ὤφειλεν εἶναι. Ἀλλ' οὐκ ἔστιν

ὑποκοριστικόν.

<δηὼ>, ἢ ὅτι πολλὴν ἐδῄωσε γῆν, τουτέστι διέκοψε,

ζητοῦσα τὴν θυγατέρα· ἢ γηώ τις ἐστὶ, κατὰ τροπὴν

τοῦ γάμμα εἰς δέλτα. Ἢ ὅτι λυπουμένη διὰ τὴν

θυγατέρα, ἐδαίετο τὴν ψυχήν. Ἢ Δηὼ, παρὰ τὰς

δηάς· οὕτω γὰρ <δηαὶ> προσαγορεύονται ὑπὸ Κρητῶν

αἱ κριθαί.

Και Δηά ή δηαί λοιπόν ως η κρητική ονομασία για το κριθάρι, και με τη Δηώ να σχηματίζεται, είτε με την ίδια αναλογία, που συμβόλιζε τη φυτική αρχή, ή είτε το κριθάρι, δηλαδή την αρχή  της φυτικής ζωής που συνδεόταν με τους σπόρους του κριθαριού και σε άλλα κείμενα με τον σίτον.

780 = ΣΙΤΟΣ = ΒΡΟΧΗ = ΕΔΑΦΟΣ =  ΠΙΠΤΕΤΕ = ΙΣΤΟΣ = ΠΟΝΤΙΟΣ = ΠΟΤΝΙΟΣ =  ΜΑΥΡΟΛΙΘΟΝ =  ΞΥΝΟΣ (ξυνός, κοινός, ανήκων σε όλους, επ. Απόλλωνος, επ. Διονύσου),  = ΟΦΙΣ (όφις, φίδι, δράκος, βέλος, ακτινοβολία, αστερισμός κλπ  ) = ΙΟΥΛΟΣ = ΝΥΣΙΟΝ

Η ερμηνεία λοιπόν του Ποσειδαών ή Ποσειδηών  μας δίνεται και μια δεύτερη ανάγνωση με την έννοια της σύνθετης λέξης που προέρχεται από το Πόσις+ Δηώ  όπου Πόσις ή πότις = νόμιμος σύζυγος, άντρας, κύριος, ιδιοκτήτης (πχ. Δεσ-πότης) + Δηώ  όπως και το Δεσ+πότης δηλώνει τον Κύριο σύζυγο της Δέσποινας της Κυρίας της Πότνιας κλπ

Έτσι ο Ποσειδαών ή Ποσειδηών δεν είναι άλλος από τον νόμιμο σύζυγο, άντρα, κύριο, ιδιοκτήτη της Δηούς/ Δήμητρος, όπως το ίδιο ακριβώς σημαίνει και το επίθετο Γαιήοχος που είδαμε και στο αμέσως προηγούμενο κείμενο "αυτός που φέρνει την γή (=Δήμητρα) στο σπίτι του, αυτος που παντρεύεται, δηλ. ο σύζυγος της Γαίας, αρα ο Ποσειδώνας.

συνεχίζεται…

Ζεὺς ἐνάλιος καὶ Ποσειδῶν

Ο εορτασμός των όγδοων ημερών των μηνών ταυτίζεται όχι μόνο με τον Ποσειδών αλλά και με την Γα/Δα-μάτερ Δήμητρα  και σχετίζονται με την δημιουργία και την ανα-γέννηση.

Μια εκ των θεών  της Δημιουργίας είναι η Δήμητρα η ΔΑ-Μήτηρ  ή η ΓΑ-μήτηρ η Δαμάτερ (στην δωρική πτώση) η  ΔΗΩ  και μια σειρά ακόμα επιθέτων που της αποδίδονται όπως Πανμήτηρ, Σταχύοπλόκαμος, Πότνια, Κυρίτα, Λαμπαδόεσσα  κλπ.

    

Στις παραδόσεις της μυθολογίας ο Ποσειδών είναι ο θεός των υδάτων γενικότερα.  Ποσειδών (Ποσίδης ή Ποσιδάων, λέξη ταυτόσημη με την σανσκριτική Ιδάσπατι που σημαίνει “άρχων των νερών”, ο θεός του υγρού στοιχείου σε όλες τις μορφές του.

Ποσειδών-Ποτιδος - Ποσίδης-Ποσειδών-Ποτιδάν. Εφαντάσθηκαν οι αρχαίοι ότι άθροιζε ο θεός από τα νέφη-το ύδωρ του ουρανού - και τα έρριπτε επί της γης.

Η κυριαρχία του στη γη δηλώνεται τόσο από το όνομά του, που προέρχεται (πιθανά) από το πόσις (αφέντης, κύριος) και δάων ή δη/γη ή απο το πούς+ σείω+δη/γή, επειδή σείει την γή, ως Ενοσίγαιος, ή απο το πους+δεσμός - αυτός που δένει τα θεμέλια της γής ή τέλος, απο το Ποσέδων - αυτός που συντρίβει τα πλοία. Στο λατινικό αλφάβητο ονομάζετε Neptunus απο το Nubo καλύπτω, ισως επειδή η θάλασσα και τα ύδατα καλύπτουν μεγάλο μέρος της γής, ή απο το Nando- Πλέω κλπ. Όσο και από τα προσωνύμια που του αποδίδονται όπως Γαιήοχος (αυτός που κατέχει τη γη, κοσμοκράτορας), καθώς και αυτά που αναφέρονται στη ιδιότητά του να δημιουργεί σεισμούς όπως Ενοσίχθων, Εννοσίγαιος (από το ένοσις = σεισμός, κίνηση και γαία, δηλαδή αυτός που κινεί, ταράζει την γη) αλλά και Μοχλευτήρ, Σεισίχθων, Δαμασίχθων, κλπ.  Αναφέρεται επίσης ως γαίης κινητήρ στον ομηρικό ύμνο. Ο συσχετισμός του με τους σεισμούς και την Γη ανάγεται σε πολύ παλαιές εποχές, κατά τις οποίες ο Θεός δεν είχε ακόμα συνδεθεί με τη θάλασσα, αλλά η αρχική του μορφή θα πρέπει να ήταν χθόνια. Υπήρχε μάλιστα και σχετική παράδοση, κατά την οποία ο τόπος των Δελφών ανήκε αρχικά από κοινού στον Ποσειδώνα και την Γη πριν περάσει στον Θεό Απόλλωνα.

            Σύμφωνα με τον Παυσανία, ο Ποσειδών ήταν ένας από τους επιστάτες του χρησμού στους Δελφούς προτού να τους αναλάβει ο Ολύμπιος Απόλλων. Οι Απόλλων και Ποσειδών λειτουργούν στενά σε πολλές περιπτώσεις, όπως λ.χ. στον αποικισμό. Ο Δελφικός Απόλλων παρέχει την έγκριση για την εγκατάσταση ανθρώπων σε αποικίες, ενώ ο Ποσειδών βοηθά δίνοντάς τους το εξαγνιστικό ύδωρ για την θυσία που αφορούσε την ίδρυση της αποικίας. Γι’ αυτό και οι πρόγονοί μας τον θεωρούσαν και θεμελιωτή των οίκων τους, επικαλούμενοι την προστασία του για τη σταθερότητα του εδάφους και την ασφάλεια των κτισμάτων. Έτσι λατρεύεται και ως Εδραίος, Ασφάλειος, Θεμελιούχος, Τειχοποιός, κλπ. 

 Θεμέλη δίνεται επίσης ως είναι η ονομασία του βωμού των αρχαίων ελληνικών θεάτρων, στο κέντρο της ορχήστρας, όπου στεκόταν ο κορυφαίος του χορού όμως η Θεμέλη είναι παράγωγο εκ του θεμελιόω ( Βάζω θεμέλιο, θεμελιώνω, ιδρύω, βασίζω, εδραιώνω, στηρίζω γερά κλπ. Θεμελιούχος επίθετο του Ποσειδώνα/Ποσειδάωνα ο συγκρατών τα θεμέλια… ενώ η ίδια η Σεμέλη γίνεται ο Θεμελιώδης λίθος, ο ακρογωνιαίος λίθος (δες προηγούμενα κειμενα περί Σεμέλης-Θεμέλης)…. 

Εκβλαστών = αυτός/η που έχει βλαστήσει
Ενυγρών/ενυδρών = ο/η πλήρη/ς κορεσμένος εκ υγρών,
και το Σωτήρ, σωτήρας, λυτρωτής, ελευθερωτής, απελευθερωτής, θεός προστάτης = επίθετο του Ασκληπιού, επίθετο του Διονύσου, επίθετο του Διός, επίθετο του Ηρακλέως, επίθετο του Πλούτωνος, επίθετο του Ποσειδώνος, επίθετο του Χριστού.

Ο Ποσειδών ανήκει στους πανάρχαιους ύψιστους Θεούς, ο ερχομός όμως της λατρείας του ουρανίου Διός στις αρχές της δεύτερης χιλιετίας π.χ. τον μετέτρεψε σε αδελφό του και από τότε εδραιώνει την κυριαρχία του στο υδάτινο στοιχείο. Συμβολίζει την αέναη κίνηση και τη ρευστότητα –όπως ακριβώς είναι η φύση του υγρού στοιχείου και κατ’ επέκταση τον κόσμο των συναισθημάτων

Για τις ηπειρωτικές περιοχές ήταν ο θεός των ποταμών, που ποτίζουν και γονιμοποιούν τη Γη και ο θεός των πηγών, που είχε στην κυριαρχία του και τις λίμνες.Τα θαλασσια ύδατα ειναι αρμυρά, τα ύδατα των ποταμών και των πηγών γλυκά, και σε λιμνοθάλασσες μεικτά.

Σύμφωνα με τον θρύλο είχε την κατοικία του στον Αλφειό ποταμό.

 Στα ομηρικά έπη εκφράζεται συχνά ως ο θεός του υγρού στοιχείου, των ποταμών, των πηγών που ανάβλυζαν από τους κόλπους της γης.

Πολλοί μύθοι υπήρχαν στην αρχαιότητα για τη Δήμητρα και τον Ποσειδώνα. Ένας απ' αυτούς έλεγε πως ο Ποσειδώνας πήρε τη μορφή αλόγου και συνευρέθηκε με τη Θεά Δήμητρα. Αυτή συνέλαβε ακούσια και γέννησε μια κόρη που την ονόμασε Δέσποινα. Αυτό το όνομα ταιριάζει όπως θα δείτε με ένα όνομα της Σανσκριτικής γλώσσας. Είναι το γυναικείο όνομα Δασαπατνί. Αυτό όμως το όνομα σημαίνει Κυρία (επί υπηρετριών - δούλων). Ήταν το πρώτο όνομα της Περσεφόνης. Βγήκε από την ένωση του υγρού στοιχείου (Ποσειδώνας) με την ίδια τη γη (Δημήτηρ) και από την ένωση αυτή γεννήθηκε η Δέσποινα ή  η Κυρία ή το έμβιο ον. 

Ακόμα έλεγαν πως από την ένωση αυτή γεννήθηκε ο ίππος Αρείων (βλέπε Ἀρκαδικά, Παυσανίας, 8.25.5-7

[5] πλανωμένῃ γὰρ τῇ Δήμητρι, ἡνίκα τὴν παῖδα ἐζήτει, λέγουσιν ἕπεσθαί οἱ τὸν Ποσειδῶνα ἐπιθυμοῦντα αὐτῇ μιχθῆναι, καὶ τὴν μὲν ἐς ἵππον μεταβαλοῦσαν ὁμοῦ ταῖς ἵπποις νέμεσθαι ταῖς Ὀγκίου, Ποσειδῶν δὲ συνίησεν ἀπατώμενος καὶ συγγίνεται τῇ Δήμητρι ἄρσενι ἵππῳ καὶ αὐτὸς εἰκασθείς.

[6] τὸ μὲν δὴ παραυτίκα τὴν Δήμητρα ἐπὶ τῷ συμβάντι ἔχειν ὀργίλως, χρόνῳ δὲ ὕστερον τοῦ τε θυμοῦ παύσασθαι καὶ τῷ Λάδωνι ἐθελῆσαί φασιν αὐτὴν λούσασθαι: ἐπὶ τούτῳ καὶ ἐπικλήσεις τῇ θεῷ γεγόνασι, τοῦ μηνίματος μὲν ἕνεκα Ἐρινύς, ὅτι τὸ θυμῷ χρῆσθαι καλοῦσιν ἐρινύειν οἱ Ἀρκάδες, Λουσία δὲ ἐπὶ τῷ λούσασθαι τῷ Λάδωνι. τὰ δὲ ἀγάλματά ἐστι τὰ ναῷ ξύλου, πρόσωπα δέ σφισι καὶ χεῖρες ἄκραι καὶ πόδες εἰσὶ Παρίου λίθου:

[7] τὸ μὲν δὴ τῆς Ἐρινύος τήν τε κίστην καλουμένην ἔχει καὶ ἐν τῇ δεξιᾷ δᾷδα, μέγεθος δὲ εἰκάζομεν ἐννέα εἶναι ποδῶν αὐτήν: ἡ Λουσία δὲ ποδῶν ἓξ ἐφαίνετο εἶναι. ὅσοι δὲ Θέμιδος καὶ οὐ Δήμητρος τῆς Λουσίας τὸ ἄγαλμα εἶναι νομίζουσι, μάταια ἴστωσαν ὑπειληφότες. τὴν δὲ Δήμητρα τεκεῖν φασιν ἐκ τοῦ Ποσειδῶνος θυγατέρα, ἧς τὸ ὄνομα ἐς ἀτελέστους λέγειν οὐ νομίζουσι, καὶ ἵππον τὸν Ἀρείονα: ἐπὶ τούτῳ δὲ παρὰ σφίσιν Ἀρκάδων πρώτοις Ἵππιον Ποσειδῶνα ὀνομασθῆναι.

Κατά την παράδοση ο Όγκιος ήταν γιος του Απόλλωνα, ηγεμόνας της περιοχής του Ογκείου στη Θελπουσία. [5] Η θεά πήρε το προσωνύμιο ερινύς για τον εξής λόγο: όταν η Δήμητρα περιπλανιόταν αναζητώντας την κόρη της, λένε πως την ακολουθούσε ο Ποσειδώνας επιθυμώντας να συνευρεθεί με αυτή· η Δήμητρα μεταμορφώθηκε σε φοράδα και έβοσκε μαζί με τις φοράδες του Ογκίου· ο Ποσειδώνας κατάλαβε πως απαντιόνταν και συνευρέθηκε με τη Δήμητρα παίρνοντας τη μορφή αρσενικού αλόγου.[6] Η Δήμητρα στην αρχή αγανάκτησε για το συμβάν, αργότερα όμως άφησε την οργή της και θέλησε, λένε, να λουστεί στο Λάδωνα. Γι' αυτό το λόγο η θεά πήρε δυο προσωνύμια, για την οργή της Ερινύς (γιατί το να κατέχεται κανείς από οργή το λένε «ερινύειν» οι Αρκάδες) και για το λούσιμο της στο Λάδωνα Λουσία. Τα αγάλματα μέσα στο ναό είναι ξύλινα, εκτός από τα πρόσωπα και το κάτω μέρος των χεριών και των ποδιών που είναι από μάρμαρο της Πάρου. Το άγαλμα της Ερινύος έχει τη λεγόμενη κίστη και δάδα στο δεξί χέρι·
[7] υπολογίζω το ύψος της σε εννιά πόδια. Η Λουσία φαινότανε να έχει ύψος έξι ποδιών. Όσοι νομίζουν πως το άγαλμα της Λουσίας είναι της Θέμιδας κι όχι της Δήμητρας, ας βεβαιωθούν πως σφάλλουν. H Δήμητρα λένε πώς γέννησε από τον Ποσειδώνα κόρη, της οποίας το όνομα δεν συνηθίζουν να το ανακοινώνουν σε αμύητους, και ένα άλογο, τον Αρείονα· γι' αυτό λένε πως πρώτοι αυτοί μεταξύ των Αρκάδων ονόμασαν τον Ποσειδώνα ίππιο.

Από την ένωση αυτή γεννήθηκε ο Αρίων, το φτερωτό άλογο  και μια κόρη, η Νύμφη Δέσποινα, το όνομα της οποίας αποκαλυπτόταν μόνο στους μύστες των Ελευσινίων Μυστηρίων.

Hesychius Lexicogr., Lexicon (Α – Ο)
Alphabetic letter alpha, entry 7267, line 1

 *<Ἀρίων>· ὁ ἵππος, Ποσειδῶνος υἱὸς καὶ μιᾶς τῶν Ἐρινύων AS

Ο Αρίωνας  λοιπόν μπορεί να είναι και Αρείωνας Ίππος και γιος του Ποσειδώνος και της Δήμητρας κατά μία εκδοχή… Αλλά ο ίππος όπως και το ιππίδιον είναι και το άλογο/αλογάκι αλλά και ο θαλάσσιος ίππος αλλά και στην αργώ της εποχής και  η ασελγής γυναίκα ή φοράδα όπως λέμε ακόμα και σήμερα, όπως στον μύθο με τον Ποσειδώνα η Δήμητρα μεταμορφώθηκε σε φοράδα. 

Μέχρι σήμερα και στις μέρες μας έχει περάσει και η Ιπποσύνη ως έννοια αλλά και οι Ιππότες  της στρογγυλής τράπεζας και οι μύθοι των και τα τάγματα των Ιπποτών κλπ.

Η θεά Δήμητρα είχε οργιστεί τόσο από το συμβάν, ώστε στην περιοχή εκείνη λατρευόταν ως "Δήμητρα Ερινύς" κι επειδή αμέσως μετά είχε λουστεί στον ποταμό Λάδωνα είχε αποκτήσει το προσωνύμιο "Λουσία".

Εδώ το άλογο συμβολίζει τα όντα δίχως νου και νόηση, που είναι τόσο απαραίτητα για τη ζήση των έλλογων όντων, όπως της Δασαπατνί. (Δέσποινα-Περσεφόνης)
Ακόμα η Δασαπατνί, θεωρείται και βασίλισσα του Aδη, πράγμα που συνέβηκε με την αρπαγή της Περσεφόνης από τον Πλούτωνα -  ο οποίος και την ανακήρυξε βασίλισσα του. Αυτή είναι η Πελασγική και ίσως η προπελασγική πλευρά, αφού μέσα στην προομηρική γλώσσα συναντούμε τις ονομασίες της Μεγάλης Μητέρας Δήμητρας.  

Ο Ποσειδών, ας μην ξεχνάμε ότι- λατρεύεται ακόμα και στα όρη και μαζί με την Αθηνά... και μάλιστα ακόμα και σε περιοχές του Παρνασσού και των  Τζουμέρκων της Ηπείρου.

Η λατρεία εκείνη του Ποσειδώνα, μαρτυρείται και στην Αθαμανία, σύμφωνα με επιγραφή του 2ου π.Χ. αι., που βρέθηκε στην Κέρκυρα και αφορά στη συνθήκη καθορισμού των ορίων ανάμεσα σε δυο περιοχές, την Αθαμανία και μια άλλη που δυστυχώς δεν σώζεται. Στην επιγραφή, γίνεται λόγος και για ιερό του Ποσειδώνα στην Αθαμανία. Ο θεός γνώρισε σημαντική λατρεία στην Ήπειρο τουλάχιστον από τον 4ο π.Χ. αι., σύμφωνα με επιγραφικές και φιλολογικές μαρτυρίες αλλά και νομισματικούς τύπους. Αξιοσημείωτα είναι δυο χωρία της Οδύσσειας όπου αναφέρεται ότι ο Οδυσσέας, ύστερα από συμβουλή του μάντη Τειρεσία, έπρεπε να μεταβεί σε τόπο, όπου οι άνθρωποι δεν γνώριζαν τη θάλασσα και δεν χρησιμοποιούσαν αλάτι στην τροφή τους για να εξιλεώσει με θυσίες τον Ποσειδώνα, ύστερα από το φόνο των μνηστήρων. Η θέση αυτή τοποθετείται, από τους σχολιαστές του Ομήρου, στα Βούνειμα της Ηπείρου,κοντά στην άγνωστη πόλη Τράμπυα, πιθανόν, (κατά τον Hammond), στο Βοτονόσι. Με βάση τα παραπάνω, φαίνεται πιθανότερο ο Ποσειδών να είχε ανάλογη λατρεία και στην ορεινή και απομακρυσμένη Αθαμανία.

Ενώ η παλαιότερη πόλη στην περιοχή – του Παρνασσού ή Κωρύκιας Πέτρας/Όρους - σύμφωνα με τον Παυσανία (Χ, 6,1) συνοικίστηκε από τον Παρνασσό, το γιο της νύμφης Κλεοδώρας. Πατέρας του Παρνασσού ήταν ο θεός Ποσειδώνας…

Ενώ και  στο μαντείο των Δελφών ο πρώτος θεός που φέρεται ως ιδιοκτήτης του μαντείου ήταν η Γαία από κοινού με τον Ποσειδώνα, κατά τον Παυσανία ("Ποσειδῶνος ἐν κοινῷ καὶ Γῆς εἶναι τὸ μαντεῖον"

 Η Γαία χρησμοδοτούσε η ίδια, ενώ ο Ποσειδώνας είχε ως χρησμοδότη τον Πύρκωνα "καὶ τὴν μὲν χρᾶν αὐτήν, Ποσειδῶνι δὲ ὑπηρέτην ἐς τὰ μαντεύματα εἶναι Πύρκωνα".

Τη Γαία ως πρώτη κτήτορα του μαντείου και τον Ποσειδώνα αναφέρει και ο Αισχύλος στις Ευμενίδες.

…Πλειστοῦ τε πηγὰς καὶ Ποσειδῶνος κράτος
καλοῦσα καὶ τέλειον ὕψιστον Δία,
ἔπειτα μάντις εἰς θρόνους καθιζάνω.

· και καλώντας
τις πηγές του Πλειστού, τον Ποσειδώνα
το δυνατό, και πιότερο το Δία,
τον ύψιστο και τέλειο, πηγαίνω
στους θρόνους μάντισσα έπειτα να κάτσω…

 Άλλη μετάφραση : επικαλούμαι τις πηγές του Πλείστου και τη δύναμη του Ποσειδώνα (Ποσειδώνος Κράτος) και τον Τέλειον Ύψιστον Δία και έπειτα καθίζω στον προφητικό μου θρόνο ως μαντιδα . Αυτές κάποιες απο τις λατρείες του Ποσειδώνος σε κορυφές ορέων κλπ...

 Όμως ο Ποσειδών ταυτίζεται με τον Ενάλιο Ζεύς. Ο Ζευς άπλωνε την εξουσία του και στη θάλασσα κι ονομαζόταν Ενάλιος και Βύθιος, Zηνοποσειδών,  Γαιάοχος, Θαλάσσιος. Έτσι εκείνοι που σώζονταν από τη θάλασσα μόλις έφταναν στη στεριά προσεύχονταν στο Δία Αποβατήριο ή Σωτήρα. Σαν θεός της θάλασσας λατρευόταν και ως Ζευς Λιμενοσκόπος κλπ

Βλ. Πρόκλος «σχόλια εις τον Κρατύλο του Πλάτωνος εκλογαί χρήσιμοι, 148.1 – 148.25»

…ὁ δὲ ἀρχικὸς Ζεὺς καὶ σύστοιχος τῶν τριῶν Κρονιδῶν τὴν τρίτην ἐπιτροπεύει μοῖραν τῶν ὅλων κατὰ τὸ <τριχθὰ δὲ πάντα δέδασται> (Hom. O 189), καὶ ἔστιν ἀκρότατος τῶν τριῶν καὶ ὁμώνυμος τῷ πηγαίῳ καὶ ἡνωμένος αὐτῷ καὶ καλεῖται μοναδικῶς Ζεύς· ὁ δὲ δεύτερος δυαδικῶς καλεῖται Ζεὺς ἐνάλιος καὶ Ποσειδῶν. ὁ δὲ τρίτος τριαδικῶς Ζεύς τε καταχθόνιος καὶ Πλούτων καὶ Ἅιδης. καὶ ὁ μὲν πρῶτος τὰ ἀκρότατα σῴζει καὶ δημιουργεῖ καὶ ζωοποιεῖ, ὁ δὲ δεύτερος τὰ δεύτερα, ὁ δὲ τρίτος τὰ τρίτα· διὸ καὶ ἁρπάζειν λέγεται τὴν Κόρην οὗτος, ἵνα μετ᾽ αὐτῆς τὰ πέρατα ψυχώσῃ τῶν ὅλων.

συνεχίζεται..

Δαίραν μονογένειαν

Αφού ειδαμε την ερμηνεία της Δάειρας ως φωτεινή, έμπειρης, τεχνίτρας, θεάς που γνωρίζει τις τέχνες και φέρει την φώτιση και την γνώση της επιστήμης, θα δούμε την ταυτιση της με μερικές θεές ακόμα.

Η Δ-αειρ-α φαίνεται να προυπάρχει στην λατρεία και μετέπειτα να εμφανίζεται η Δήμητρα – Δη-Μήτηρ – βλέπε και προηγούμενες ερμηνείες.

Ως ερμηνεια η Δ-(α)ήρ-α ή ως Δ-ηρα, φέρει και ιδιότητες και της 'Ηρα αλλα και της Αφροδίτης. Η  Ηρα όμως στα λατινικά αναφέρετε και ως D’ June  ή Περιστεράκι με ή δίχως το άρθρο, Juno ( Ηρα) το όνομα της Ρωμαικής «βασίλισσας των ουρανών»  που έχει ακριβώς την ίδια σημασία και με την μορφή της Περιστεράς. Της Περιστεράς που γενικότερα παριστάνετε με το κλαδί ελιάς στο στόμα της καθώς και η ίδια η θεά απεικονίζετε να κρατά το  Περιστέρι στο κεφάλι της ή στο χέρι της

Αυτή η απεικόνιση, την είδαμε και σε προηγούμενες απεικονίσεις και άλλων θεοτήτων, όπως της Σεμιράμιδος, Αταργάτιδος, αλλα και της Παρθένου Αφροδίτης  που την ταυτίζουν με την Ηρα /Αήρ κλπ.

Photius Lexicogr., Scr. Eccl., Theol., Lexicon (Α – Δ) Alphabetic letter delta, entry 7, line 1

<Δάειρα>· τινὲς Στυγὸς ἀδελφήν. ἔνιοι τροφὸν Περσεφόνης.

ἄλλοι τὴν αὐτὴν Δήμητρι. τινὲς τὴν αὐτὴν τῇ Ἥρᾳ. καὶ πιθανὸν τὴν

Ἥραν δάειραν τοῦ Πλούτωνος λέγεσθαι· δαὴρ γάρ ἐστιν ὁ τοῦ

ἀνδρὸς ἀδελφός. Ἀριστοφάνης δὲ (fr. novum) Σεμέλης φησὶ μητέρα

εἶναι.

<Δαΐα>· μεγάλη, σεμνή, φοβερά.

Θεωρείται κατά τον Φερεκύδη ως αδερφή της Στυγός. Η Στύγα ένα από τα μεγαλύτερα ποτάμια του κάτω κόσμου, παρακλάδι του αρχέγονου Ωκεανού, και η Δάειρα στα κειμενα καθώς «Δαείρας Ὠκεανοῦ θυγατρὸς λέγουσι» Από τον Στύγιο ποταμό, τα νερά έπεφταν στην λίμνη Στύγα.

Κατά την Θεογονία φαίνεται ότι η Στύγα  είναι κόρη του Ωκεανού και της Τηθύος  ή κόρη του Ερέβους και της Νυκτός. Από τον Δία απέκτησε την Περσεφόνη.

O όρκος στα νερό της Στύγας θεωρούντα ο φοβερός όρκος των Θεών καθώς

οι θεοί έπρεπε να ορκιστούν μπροστά στο φοβερό νερό. Ο επίορκος έπεφτε αμέσως παράλυτος κάτω, χωρίς ανάσα και φωνή. Για έναν ολόκληρο χρόνο θα παράμεινε σ' αυτήν την κατάσταση. Αλλά και μετά, όταν θα συνερχόταν από το κώμα, για άλλα εννιά χρόνια θα βρίσκονταν αποκλεισμένος από τα συμβούλια και τα συμπόσια των θεών.

Pherecydes Hist., Fragmenta
Fragment 11, line 1

 Eustath. ad Hom. Il. Ζ: Δάειραν

Φερεκύδης ἱστορεῖ Στυγὸς ἀδελφὴν, καὶ ἔοικε, φησὶν,

οὕτως ἔχειν. Ἐπὶ γὰρ ὑγρᾶς οὐσίας τάττουσιν οἱ πα-

λαιοὶ τὴν Δάειραν. Διὸ καὶ πολεμίαν τῇ Δήμητρι νο-

μίζουσι. Ὅταν γὰρ θύηται αὐτῇ, οὐ πάρεστιν ἡ τῆς

Δήμητρος ἱέρεια. Καὶ οὐδὲ τῶν τεθυμένων γεύεσθαι

αὐτὴν ὅσιον.

 Η Δάειρα ως θεά της υγρής φύσεως δεν είναι παρά η θηλυκή ενέργεια που προυποθέτει την Ελευση του Διονύσου,  είπαμε  το όνομα Ελευσίς δεν ήταν παρά ένα από τα επίθετα του σιταρο-θεού Διονύσου, όπου λατρευόταν στα Ελευσίνια μυστήρια, και έχουμε την «έλευση» του Θείου βρέφους της Σοφής Θαλασσινής θεάς – Δάειρας. Αλλα ταυτόχρονα και την γέννηση της Περσεφόνης – Περιστεράς σε αλλους μύθους,  ως κορης της Δάειρας αλλα και ως της ίδιας τη Δάειρας κατα άλλους μύθους. Του Πνεύματος της σοφίας και της γνώσης που περιφερόταν επάνω στα νερά

Στα αρχαία κειμενα  ο  Ελευσίς δεν διέθετε πατέρα, παρά μόνο παρθένο μητέρα, και είχε δημιουργηθεί προτού επικρατήσει η πατριαρχία.

Στην νεότερη εκδοχή του Διονύσου ο Θεος ταυτιζεται με τον θεό της υγράς φύσεως όπως και ο Ποσειδών που θεωρούνται οι θεότητες της υγρής και γονιμης που δίδει ζωή.

 Ισης δύναμης και ίδιας ποιότητας θεοί, άλλοι νεότεροι όπως ο Διονυσος ο υιός ο Υέτιος του Διός, ο μόνος να κρατήσει το σκήπτρο του με τους κεραυνούς, ο Ενάλιος και ο Υης και ο υιός του Φυτάλμιου Πατέρα.

Aeschylus Trag., Fragmenta
Tetralogy 42, play A, fragment 480c, line 1

Δαῖραν’ <τὴν> Περσεφόνην καλοῦσι

Η σύνδεση της Δάειρας με την, σε κάποια κείμενα, αναφέρετε ως τροφός της Περσεφόνη και σε άλλα ταυτίζεται με τη  Φθερσεφόνη, ή Φερσεφάττα ή Φερσέφασσα –και είδος περιστεριού – δες παλαιότερα κειμενα- 

Στον Κρατύλο του Πλάτωνα η Φερέπαφα σημαίνει την Σοφή καθώς φέρει σ΄επαφή τον φερόμενο, με το κινούμενο μ΄αυτό που βρίσκεται πάντα σε κίνηση, το θείο. Δηλώνει συγχρόνως και τη σοφία που κατέχει και την μεταφέρει στις ψυχές μές της επαφής τους με την κίνηση.Η συνεχής κίνηση ή ροή που συνδιάζεται άμεσα με την ιδια τη ζωή Καθώς ότι κινείται από μονο του είναι και αθάνατο.  «Ψυχὴ πᾶσα ἀθάνατος. τὸ γὰρ ἀεικίνητον ἀθάνατον» κατά τον Πλάτωνα στον Φαίδρο

«Ψυχὴ πᾶσα ἀθάνατος. τὸ γὰρ ἀεικίνητον ἀθάνατον· τὸ
δ’ ἄλλο κινοῦν καὶ ὑπ’ ἄλλου κινούμενον, παῦλαν ἔχον
κινήσεως, παῦλαν ἔχει ζωῆς. μόνον δὴ τὸ αὑτὸ κινοῦν, ἅτε
οὐκ ἀπολεῖπον ἑαυτό, οὔποτε λήγει κινούμενον, ἀλλὰ καὶ
τοῖς ἄλλοις ὅσα κινεῖται τοῦτο πηγὴ καὶ ἀρχὴ κινήσεως.
[245d] ἀρχὴ δὲ ἀγένητον. ἐξ ἀρχῆς γὰρ ἀνάγκη πᾶν τὸ γιγνόμενον

Θέω <θεF-, θέFω>θέω<ΙΕ *dheu- "τρέχω, ρέω

Φθερσεφονη η άλλη ονομασία της Περσεφόνης που προκύπτει από το φθείρειν = χαλώ, αφανίζω, καταστρέφω, λιώνω, διακορεύω, και φονεύω = σκοτώνω, θανατώνω, δολοφονώ, αλλα και Φερσέφαττα, ή Φερσεφασσα, ή Φερέπαφα που δηλώνει την Επαφήν με τον/την Θεό-τητα, χάρην ομαλότητας και ευστομίας.

Όμως η Δάειρα ταυτίζεται με την Περσεφόνη- περιστερά- και σε καποια άλλα κείμενα. Είναι ανάμεσα στις γυναικειες μορφές της μυθολογίας μας που φέρουν τον τίτλο της μουνογένειας – μονογένιας. Στους ορφικούς υμνους η Περσεφόνη όπως και η Αθηνά – η έτερη σοφή ή μήπως ταυτίζονται… ή αλλάζουν ρόλους και ονοματα στο πέρασμα των αιώνων – λαμβάνουν το επίθετο Μουνογένεια.

Η αναφορά στην Περσεφόνη με μια ακόμα από τις ερμηνείες της, αυτή της Φάσσας, της Φερρεφατης/ Φερρεφάτας /Φερέπαφα δηλαδή  αυτής που τρέφει /βόσκει /μεγαλώνει το μεγάλο αγριοπερίστερο., αλλα και ως Χθόνιας Θεάς…αλλα και ως αυτής που φέρει σ΄επαφή με τον Θεό βρέφος τον πρώτο Διόνυσο – Ζαγρέα, τον μεγάλο κυνηγό ή το μεγάλο θήραμα – βλέπε παλαιότερα κείμενα

  Plato Phil., Cratylus
Stephanus page 404, section d, line 8
                    Φερέπαφα” οὖν διὰ τὴν σοφίαν καὶ τὴν
<ἐπαφὴν> τοῦ <φερομένου> ἡ θεὸς ἂν ὀρθῶς καλοῖτο, ἢ
τοιοῦτόν τι – δι' ὅπερ καὶ σύνεστιν αὐτῇ ὁ Ἅιδης σοφὸς ὤν, διότι τοιαύτη ἐστίν – νῦν δὲ αὐτῆς ἐκκλίνουσι τὸ ὄνομα
εὐστομίαν περὶ πλείονος ποιούμενοι τῆς ἀληθείας, ὥστε “Φερρέφατταν” αὐτὴν καλεῖν.

Η Σεμιράμιδα, είδαμε, ότι είναι αυτή που φέρει τον τίτλο της σωσμένης και μεγαλωμένης εκ των περιστερών και μάλιστα εκ των άγριων περιστερών και τελικά είναι αυτή που εξαφανίζεται και χάνεται ως περιστερά – Αναληφθείσσα – μετά τον θάνατό της.

Σεμίραμις από των περιστερών (σωσμένη, μεγαλωμένη κλπ) αλλα και η περιστερά ή όρειος…Όμως και Ιωνάς, Ιωάννης/Ιωάννα ερμηνεύονται ως περιστερά, κλπ

Όμως ο Διόνυσος δεν είναι παρά ο Θεός πάσης της υγρής φύσεως … Σύμφωνα με τα λόγια του Πλούταρχου, είναι ο θεός του συνόλου της  ὑγρὰ φύσεως-όχι μόνο για το κρασί ή ο χυμός από το σταφύλι, αλλά για το ενθουσιώδες σφρίγος σε ένα νεαρό δέντρο, το αίμα που χτυπάει στις φλέβες του νεαρού ζώου, όλα τα μυστηριώδη σημεία της υγρής φύσης όπως οι παλίρροιες αλλά και η  άμπωτη και η συνεχής ροή στη ζωή και στην φύση.

Όμως στο “Περί Ισιδος και Οσιρίδος” ο Πλούταρχος ονομάζει – το είδαμε και σε παλιότερες αναρτήσεις-  τον Διόνυσο θεό πάσης υγράς φύσεως και τον ταυτίζει με τον Οσιρη και την αναβίωση και την παλιγγενεσία του … Μπορεί να είναι χαρμόσυνος και πολυάγαθος  ο Διόνυσος καθώς συντελεί στο να αυξάνονται τα φρούτα από τα δέντρα, και το ιερό μεγαλείο του χρόνου συγκομιδής.

Για το λόγο αυτό όλοι όσοι είναι ευλάβεις στον Όσιρη απαγορεύονται να καταστρέφουν ήμερα, καλλιεργήσιμα δέντρα –ή να μπλοκάρουν, να  φράττουν την πηγή του νερού… Η αρχή είναι ο Θεός και κάθε αρχή πολλαπλασιάζετε με την γονιμότητα, καθετί που γεννιέται απ΄ αυτή. Η υγρή φύση  είναι η αρχή και η γένεση όλων όσων παράγονται απ΄ αυτήν, δημιούργησε τα τρία πρώτα στοιχεία, τη γή δηλαδή, τον αέρα και τη φωτιά

Ο Πλούταρχος προχωράει ακόμα παραπέρα την ιστορία και διαφωτίζοντας μας δηλώνει ότι η γονιμότητα και το σπέρμα του θεού είχε ως πρώτη ύλη την υγρότητα και μέσω της υγρότητας εμφυτεύθηκε η δυνατότητα σ΄ όσους από τη φύση τους μετέχουν στην δημιουργία …

Η ζωή δημιουργήθηκε και πολλαπλασιάσθηκε /αυξήθηκε  στο υγρό στοιχείο, στο νερό και στους ποταμούς, στους ωκεανούς…ακόμα και στις οάσεις …

Δείτε και τα Περί Ίσιδος και Οσιρίδος του Πλουτάρχου – σε παλαιότερο κείμενο

 ἀρχὴ γὰρ ὁ θεός, ἀρχὴ δὲ πᾶσα τῷ γονίμῳ πολλαπλασιάζει τὸ ἐξ αὑτῆς

Η αρχή είναι ο Θεός και κάθε αρχή πολλαπλασιάζεται με την γονιμότητα, καθετί που γεννιέται απ΄ αυτή. Αυτό πολλές φορές συνηθίσαμε να το επαναλαμβάνουμε τρεις φορές, όπως «τρισμακάριστους» και «δεσμοί τρείς φορές τόσοι άπειροι’, αν βεβαια μα το Δία, δεν τονίζεται καθαρά από τους παλιούς η έννοια του τριπλάσιου.

Γιατί η υγρή φύση, που είναι η αρχή και η γένεση όλων όσων παράγονται απ΄αυτήν, δημιούργησε τα τρία πρώτα στοιχεία, τη γή δηλαδή, τον αέρα και τη φωτιά

Γιατί και η προσθήκη στο μύθο, ότι δηλαδή ο Τυφώνας έριξε το γεννητικό μόριο του Οσιρη στο ποτάμι και η Ίσιδα δεν το βρήκε αλλά, αφού κατασκεύασε και τοποθέτησε παρόμοιο άγαλμα, καθιέρωσε να το τιμούν και να προβαίνουν σε «φαλλοφορία», εδώ προχωράει διαφωτίζοντας ότι η γονιμότητα και το σπέρμα του θεού είχε ως πρώτη ύλη την υγρότητα και μέσω της υγρότητας εμφυτεύθηκε η δυνατότητα σ΄ όσους από τη φύση τους μετέχουν στην δημιουργία

Σύνδεστε μεταξύ τους  την κεκαλυμμένη λόγχη του θύρσου με την κεφαλή κώνου/Κουκουναριού, καθώς και την λατρεία του φαλλού ως το σύμβολο αναγέννησης αλλά και της κάθ’ αυτόν δημιουργίας του κόσμου από τον Πολυάγαθο θεό της Υγρής φύσης…Όμοια και το σύμβολο του Κωναρίου στο Βατικανό ή στους Δελφούς μπορεί να εννοηθεί ως και η κεκαλυμμένη  κεφαλή του φαλλού/λόγχης, ως το κέντρο του κόσμου αλλά και ως το γόνιμο και σπερματικό σύμβολο του θεού.

Ως η αέναη ρύσις δημιουργίας …Όπου ρύσις, η ρεύσις, ο ρούς, το ρεύμα, η ροή, η εκροή, η σωτηρία, η λύτρωση, η απελευθέρωση και η απαλλαγή …

Όμως στους ορφικούς ύμνους προς την Περσεφόνη, προς την Αθηνά όπως και για κειμενα για την Δάειρα, τις χαιρετίζουν και τις τρείς τους με το επίθετο Μουνογένεια.

ΠΡΟΣ ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ
Περσεφόνη, θυγάτερ μεγάλου Διός, ελθέ, μάκαιρα,
μουνογένεια θεά, κεχαρισμένα δ' ιερα δόξαι·

Ώ Περσεφόνη, θυγατέρα τού μεγάλου Διός, έλα, ώ μακαρία,

σύ ή μονογενής θεά, κα'ι δέξου τήν θυσίαν τήν εύάρεστη-

ΠΡΟΣ ΑΘΗΝΑ:
Παλλάς μουνογενής, μεγάλου Διός έκγονε σεμνή,
δία μάκαιρα θεά, πολεμοκλόνος, οβριμόθυμε,

Ώ Παλλάδα μονογενής, πού είσαι το σεμνό τέκνον του μεγάλου Διός, σεβαστή μακαριά θεά, πού διεγείρεις τον θόρυβο του πολέμου, κρατερόκαρδε.

Ενώ στον Ορφέα, όπως  τον επικαλείτε ο Πρόκλος η Κόρη προίσταται ως ηγεμών των εγκοσμίων και των μονογενών όντων – των ανθρώπων -  που έχουν λογική

Proclus Phil., In Platonis Timaeum commentaria
Volume 1, page 457, line 17
  Τὸ μὲν ‘μονογενὲς’ τὴν μοναδικὴν αἰτίαν ἀπεικονίζεται
καὶ τὴν πάντων περιεκτικὴν τῶν δευτέρων καὶ τὴν <τῶν> ὅλων ἐπικρατοῦσαν οὐσίαν ἐνδείκνυται· καὶ γὰρ ὁ <θεολόγος> οὕτως τὴν Κόρην <μουνογένειαν> εἴωθε προσαγορεύειν, ὡς τῶν
ἐγκοσμίων ἁπάντων ἡγεμονικῶς προϊσταμένην καὶ τῶν μονο-
γενῶν ζῴων αἰτίαν

Scholia In Apollonium Rhodium, Scholia in Apollonii Rhodii Argonautica (scholia vetera)
Page 241, line 4

846 – 47a <Δαῖραν μουνογέ<νειαν>:> τὸ Δαῖραν κατ'

ἔλλειψίν ἐστι τοῦ <ε> διὰ τὸ μέτρον· Δάειραν γάρ ἐστι. λέγει δὲ τὴν

Περσεφόνην, ὡς δηλοῖ [διὰ] τὸ <μουνογένειαν

Και η Δάειρα εμφανίζεται να φέρει τον τίτλο της Μουνογένειας και να ταυτίζεται με αυτή την ιδια την Περσεφόνη…

Μουνογένεια ή μονογένεια δήλαδή η μοναδική του γένους ή  η μον(αδικ)ή +γονος η μονογεννής.

 μονογονία— η [μονόγονος] 1. η γένεση ενός νεογνού σε κάθε τοκετό 2. (βιολ.) αγενής δηλ. αφυλετική , αναπαραγωγή, οπότε αποσπάται από το γονικό σώμα ένα τμήμα του και αναπτύσσεται μόνο του σε όμοιο οργανισμό. [ΕΤΥΜΟΛ. < μονόγονος] …   Dictionary of Greek

μονογένεια— (I) η (Α μονογένεια και ιων. τ. μουνογένεια) [μονογενής] νεοελλ. 1. βιολ. η μονογονία 2. βοτ. φαινόμενο κατά το οποίο φυτά έχουν άνθη ενός μόνο γένους αρχ. 1. ως επίθ. αυτή που δεν έχει αδέλφια, μοναχοκόρη 2. ως ουσ.

Οι λεξικογράφοι ορίζουν τη λέξη μονογενής του πρωτότυπου ελληνικού κειμένου ως «ο μόνος στο είδος του, μοναδικός». (Ελληνοαγγλικό Λεξικό της Καινής Διαθήκης [Greek‐English Lexicon of the New Testament], του Θάγιερ, 1889, σ. 417· Μέγα Λεξικόν Όλης της Ελληνικής Γλώσσης, του Δημητράκου, Τόμ. 9, σ. 4741) Η λέξη αυτή χρησιμοποιείται για να περιγράψει τη σχέση τόσο ενός γιου όσο και μιας κόρης με τους γονείς τους.

συνεχίζετε…