τῆς Δελφικῆς ἱερείας· φησὶ δὲ τῆς Πυθῶνος

Και στον ύμνο του Καλλίμαχου προς τον Απόλλωνα διαβάζουμε για την ιέρεια του τη Δηώ.

Δηοῖ δ᾽ οὐκ ἀπὸ παντὸς ὕδωρ φορέουσι μέλισσαι,
ἀλλ᾽ ἥτις καθαρή τε καὶ ἀχράαντος ἀνέρπει
πίδακος ἐξ ἱερῆς ὀλίγη λιβὰς ἄκρον ἄωτον.»

Για τη Δηώ (τοῦ δήω, ὃ σημαίνει τὸ εὑρίσκω και υποκοριστικό της γής και της Δήμητρας ή παρα του δαίω τὸ μερίζω ἡ μεμερισμένη πᾶσιν,)

όμως οι μέλισσες δε φέρνουνε νερό απ᾽ όπου να ᾽ναι,
αλλά λίγες σταγόνες που αναβλύζουν καθαρές και άχραντες
από ιερή πηγή — νεράκι πεντακάθαρο».

Ο Πίνδαρος -ο λυρικότερος και ο λαμπρότερος χορικός λυρικός ποιητής της αρχαιότητας- λέγετε ότι εκεί που κοιμόταν, ένα μελίσσι κάθισε στο στόμα του, και έφτιαξε μια κερήθρα, ένδειξη πως από το στόμα του Πινδάρου ρέει λόγος μελίρρυτος. Διαβάζουμε στους Πυθιονίκαις του

Πυθιονίκαις (4.47-4.69)

Πύθιον ναὸν καταβάντα χρόνῳ [αντ. γ]
ὑστέρῳ, νάεσσι πολεῖς ἀγαγὲν Νεί-
λοιο πρὸς πῖον τέμενος Κρονίδα.»
ἦ ῥα Μηδείας ἐπέων στίχες. ἔπτα-
ξαν δ᾽ ἀκίνητοι σιωπᾷ
ἥροες ἀντίθεοι πυκινὰν μῆτιν κλύοντες.
ὦ μάκαρ υἱὲ Πολυμνάστου, σὲ δ᾽ ἐν τούτῳ λόγῳ
60 χρησμὸς ὤρθωσεν μελίσσας
Δελφίδος αὐτομάτῳ κελάδῳ·
ἅ σε χαίρειν ἐστρὶς αὐδάσαισα πεπρωμένον
βασιλέ᾽ ἄμφανεν Κυράνᾳ,
δυσθρόου φωνᾶς ἀνακρινόμενον ποι- [επωδ. γ]
νὰ τίς ἔσται πρὸς θεῶν.
ἦ μάλα δὴ μετὰ καὶ νῦν,
ὥτε φοινικανθέμου ἦρος ἀκμᾷ,
65 παισὶ τούτοις ὄγδοον θάλλει μέρος Ἀρκεσίλας·
τῷ μὲν Ἀπόλλων ἅ τε Πυθὼ κῦδος ἐξ
ἀμφικτιόνων ἔπορεν
ἱπποδρομίας. ἀπὸ δ᾽ αὐτὸν ἐγὼ Μοίσαισι δώσω
καὶ τὸ πάγχρυσον νάκος κριοῦ· μετὰ γάρ
κεῖνο πλευσάντων Μινυᾶν, θεόπομ-
ποί σφισιν τιμαὶ φύτευθεν.



Κάποτε μες στο πολύχρυσο παλάτι του
θα του μηνύσει με χρησμό του ο Φοίβος,
55όταν αργότερα θα μπει στον πυθικό ναό, [αντ. γ]
να οδηγήσει με καράβια άντρες πολλούς στον Νείλο,
το πλούσιο τέμενος του γιου του Κρόνου».
Αυτήν είχαν τη σειρά της Μήδειας τα λόγια,
και ζάρωσαν ασάλευτοι και σιωπηλοί
εκείνοι οι ισόθεοι ήρωες
τον βαθυστόχαστο γρικώντας λόγο.
Ω γιε μακάριε του Πολυμνήστου,
εσύ ήσουνα, λοιπόν, σύμφωνα με της Μήδειας τα λόγια,
60που ο χρησμός της μέλισσας της δελφικής
σ᾽ ανύμνησε με την αυθόρμητη φωνή της.
Και τρεις φορές εκείνη το «χαίρε» λέγοντας
σε ανακήρυξε τον πεπρωμένο της Κυρήνης βασιλέα,
ενώ εσύ τη ρώταγες να μάθεις [επωδ. γ]
ποιό θα μπορούσε να ᾽ναι των θεών
το γιατρικό για την κακόηχη φωνή σου.
Και νά που τώρα ακόμη, μετά τόσα χρόνια,
σαν να ᾽ναι στη ροδάνθιστη της άνοιξης την ακμή,
65όγδοος στη σειρά εκείνων των παιδιών ο Αρκεσίλαος θάλλει·
σ᾽ αυτόν ο Απόλλων κι η Πυθώ, με των Αμφικτυόνων τα χέρια,
του χάρισαν τη δόξα στην αρματοδρομία.
Αυτόν εγώ στις Μούσες θα εμπιστευθώ
και το πάγχρυσο του κριαριού το δέρας·
γιατί για κείνο κάναν οι Μινύες πανιά

Scholia In Pindarum, Scholia in Pindarum (scholia vetera)
Ode P 4, scholion 104b, line 3

λόγῳ ὁ χρησμὸς ὤρθωσε καὶ ἀπέδειξε τῆς Δελφικῆς ἱερείας
αὐτομάτῳ φθόγγῳ. 106bB

P 4.106a.1

BDEGQ <χρησμὸς ὤρθωσε μελίσσας:> τὰς περὶ τὰ θεῖα
καὶ μυστικὰ μελίσσας καὶ ἑτέρωθι (fr. 158)· ταῖς ἱεραῖς με-
λίσσαις τέρπεται. ὅτι δὲ τὰς περὶ τὰ ἱερὰ διατελούσας καὶ
Μελίσσας ἔλεγον...

Οι μύθοι για την Μέλισσα συνδέονται- όπως είδαμε και σε προηγούμενο κείμενο - δε και με την παύση της ανθρωποφαγίας, εκ μέρους των ιερειών Μελισσών και της συνδρομής τους στην αλλαγή της διατροφής των πρωτόγονων.

Μάλιστα ο Μνασέας αναφέρει ότι στα ιερά υπηρετούσαν οι Νύμφες Μέλισσες. Ήταν οι πρώτες που σταμάτησαν την ανθρωποφαγία των ανθρώπων καθώς τους έπεισαν να χρησιμοποιούν και να τρέφονται με τους καρπούς των δέντρων. Μάλιστα μια ιέρεια γνώρισε την γεύση του μελιού και της κερήρθας και αφού την ανέμειξε με νερό την ήπιε. Έτσι δίδαξε και στις υπόλοιπες.

Mnaseas Perieg., Fragmenta
Fragment 5, line 12

τὰ ἱερὰ διατελούσας Νύμφας Μελίσσας ἔλεγον, Μνα-
σέας ὁ Παταρεὺς ἀφηγεῖται λέγων, ὡς αὐταὶ κατέπαυσαν
σαρκοφαγοῦντας τοὺς ἀνθρώπους πείσασαι τῇ ἀπὸ τῶν
δένδρων χρῆσθαι τροφῇ, καθ' ὃν καιρὸν καὶ μία τις
αὐτῶν Μέλισσα κηρία μελισσῶν εὑροῦσα πρώτη ἔφαγε
καὶ ὕδατι μίξασα ἔπιε, καὶ τὰς ἄλλας δὲ ἐδίδαξε, καὶ
τὰ ζῶα μελίσσας ἐξ ἑαυτῆς ἐκάλεσε, καὶ φυλακὴν πλεί-
στην ἐποιήσατο·

Η ανθρωποφαγία είναι ένα από τα επεισόδια που αναφέρονται και τον στον 4^ο Πυθιόνικο του Πίνδαρου ενώ τέσσερα χειρόγραφα των ίδιων σχολίων προσθέτουν

…ἄνευ γὰρ Νυμφῶν οὔτε Δήμητρος ἱερὸν τιμᾶ-
ται, διὰ τὸ ταύτας πρώτας καρπὸν ἀποδεῖξαι καὶ τὴν
ἀλληλοφαγίαν παῦσαι…

Παλαιότερα, να μην ξεχνούμε, ότι οι άνθρωποι ήταν ομοτράπεζοι των θεών αλλα μετά την περίπτωση του Λυκάονα απέναντι στον Δία και τη μεταμόρφωσή του σε λύκο σηματοδότηθηκε το τέλος του «ομοτράπεζου» θεών και ανθρώπων και έγινε αιτία για την εξορία του Λυκάωνα, όχι μονο από το τραπέζι των θεών, αλλα και από την ανθρώπινη κοινωνία, με αποτέλεσμα να καταλήξει ο τελευταίος στον κόσμο των περιθωριακών ζώων.

 Κανένας πολιτισμένος άνθρωπος δεν θα μπορέσει να καθίσει στο ίδιο τραπέζι μ΄έναν λυκάνθρωπο- σύμβολο της αγριότητας και εχθρό της κοινωνίας. Η ισομοιρική τράπεζα- της κοινωνίας των μελισσών -είναι αδύνατη για τον λύκο όπως και η είσοδός του σε μια ισονομική πολιτεία ( όπως των μελισσών)

         (B)DEGQ ἄλλως· <χρησμὸς μελίσσας:>
τῆς Δελφικῆς ἱερείας· φησὶ δὲ τῆς Πυθῶνος.

P 4.106c.1

         BDEGQ μελίσσας
δὲ τὰς ἱερείας, κυρίως μὲν τὰς τῆς Δήμητρος, καταχρηστικῶς
δὲ καὶ τὰς πάσας, διὰ τὸ τοῦ ζῴου καθαρόν. 106aB

P 4.107a.1

BDEGQ <Δελφίδος αὐτομάτῳ κελάδῳ:> ἤτοι αὐτοκελεύ-
στῳ· οὐ γὰρ κατὰ ἐπίταγμα τῶν χρησμῳδουμένων ἡ προφῆτις
τοὺς χρησμοὺς ἐκφέρει, ἀλλ' ἐπιπνοίᾳ· ἢ τῷ μὴ ἐκ συντάξεως
φερομένῳ, ἀλλ' ἀπαυτοματιζομένῳ· καὶ ἰδίως· οὐκ ἐρωτηθεῖσ'
ὑπὸ τοῦ Βάττου περὶ τῆς ἀποικίας, ἀλλὰ περὶ τῆς φωνῆς·
ἔνθεν δὴ καὶ αὐτώρης ὁ τρίπους. Καλλίμαχος (fr. 264)· αὐ-
τώρης ὅτε τοῖσιν ἐπέφραδε. καὶ τότε αὐτώρης ἡ μάντις λέ- 
γεται, ὅταν μὴ βουλομένου τινὸς, περὶ ὅτου ἥκει μαντευσό-
μενος, ἀπαυτοματίσῃ. τοιοῦτον οὖν ἐστι καὶ τὸ αὐτομάτῳ BEGQ
κελάδῳ, ὃν προήκατο οὐδενὸς πυθομένου.

P 4.107b.1

         BDEGQ ἄλλως· <αὐ-
τομάτῳ κελάδῳ·> παρόσον ἐκ ταὐτομάτου ἔχρησεν ἡ Πυθία
περὶ τῆς ἀποικίας, τοῦ Βάττου περὶ φωνῆς ἐρωτῶντος.

BDEGQ <ἅ σε χαίρειν:> ἥτις σε περὶ τῆς κακοφωνίας καὶ
τραχείας φωνῆς ἀνερωτῶντα τίς παρὰ θεῶν λύσις γένοιτο,
χαίρειν τρὶς προσειποῦσα εἱμαρμένον βασιλέα διὰ τῶν χρη-
σμῶν ἀπέφηνε τῇ Κυρήνῃ.

<Δελφοί:> τὸ ἱερὸν τοῦ Ἀπόλλωνος. οὕτω δὲ ἐκλήθη διὰ τὸ
τὸν Δελφύνην δράκοντα ἐκεῖ εὑρεθῆναι, ὃν ἀπέκτεινεν ὁ Ἀπόλλων.
Πυθὼ δέ, διὰ τὸ ἐκεῖ σαπῆναι. καὶ <Δελφίς,> ἡ Δελφική, ἡ τοῦ
Ἀπόλλωνος. Δελφὶς γὰρ φάμα τόδ' ἐθέσπισεν, ὄφρα γενοίμαν τᾶς
κείνου νύμφας σῆμα καὶ ἱστορίη.

<Δελφύς:> μήτρα. ἔνθεν ἀδελφός. ὁ ἐκ τῆς αὐτῆς μήτρας.

Περί Δελφών και Πύθωνος σε παλαιότερα κείμενα:

 Πύθωνα τὸν δράκοντα κατετόξευσεν

Πύθωνα τὸν δράκοντα κατετόξευσεν ΙΙ

Δελφύς μήτρα καὶ ὁ ἐν Δελφοῖς δράκων

Πύθωνος: δαιμονίου μαντικοῦ

Οι τρείς παρθένες ιέρειες παραχωρούνται στον Ερμήν απο τον αδερφό του Απόλλωνα, σε ένδειξη καλή θέλησης. Μόνο όμως όταν τρώνε φρέσκο μέλι από την κερήθρα και πίνουν λίγες σταγόνες που αναβλύζουν καθαρές και άχραντες από την ιερή πηγή — νεράκι πεντακάθαρο, ρέει ο μαντικός τους λόγος, ο μελίρρυτος, απο το στόμα τους.

Η μαντική τους δύναμη γίνεται αυτόματως και δύναμη του ίδιου του Φοίβου. Ο ίδιος εμφανίζεται πλέον ως ένας μάντης θεός αγνός και ένας σύμβουλος αγαθός.«οὗτος καὶ μάντις ἁγνὸς καὶ σύμβουλος ἀγαθός»

Η Δελφική Πυθία μετατρέπεται σε Δελφική μέλισσα ιέρεια, συγχρόνως δε σε μάντισσα
/προφήτισσα. Η καθαρότητα των λόγων και των χρησμών εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό απο το αγνό και φρέσκο μέλι που χρησιμοποιεί για την διατροφή της καθώς και το καθαρό -νερό της ιερής πηγής, και εν γένει της "καθαρότητας" και αγνότητας των ιδίων των ιερειών του ναού των Δελφών.

Μπορείτε να συνδέσετε και την ιερότητα και την καθαρότητα που απαιτείται και απο τον Σαμψών (κατα την ισραηλιτική παράδοση) αφού φαίνεται να είναι αφιερωμένος - πριν ακόμα απο την γέννησή του - στον Θεό του Ισραήλ, δες το προηγούμενο κείμενο- καθώς και την καθαρότητα που απαιτείται και για τις ιέρειες Μέλισσες/Πυθίες του ιερού των Δελφών...


συνεχίζετε...

Εσσὴν κυρίως ὁ βασιλεὺς τῶν μελισσῶν, νῦν δὲ ὁ τῶν ἀνδρῶν.

Εκτός από τους γάλλους,  όπου γάλλοι οι ιερείς της θεάς Κυβέλης, οίτινες εώρταζον τα μυστήρια αυτής με ενθουσιαστικά άσματα και κρότον τυμπάνων και είχον ίδιον κορυφαίον ή κόλυμβους που εκτελούν και χρέη δύτη ή κολυμβητή ή κόλυμβου - όταν columba είναι η λατινική απόδοση της περιστεράς-, τους αρχέγαλλους, ζώντες εξ ελέους και εκτεμνόμενοι οι ίδιοι, εκαλούντο δε ούτως από του εν Φρυγία Γάλλου ποταμού, του οποίου το ύδωρ έλεγον ότι είχεν ενθουσιαστικήν τινα δύναμιν, ή βάβακες,  τους μητραγύρτες  ιερείς της Μεγαλης Μητέρας Θεάς Κυβέλης/ Ρέας κλπ, τους μετέπειτα αγύρτες, οι περισσότεροι ευνούχοι και  αποκόποι, που εμφανίζονται και με άλλες ονομασίες και λατρείες, πολλές από τις οποίες συγχωνεύονται με την λατρεία του Διονύσου, στα κείμενα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας εμφανίζονται και οι Εσσήνες και οι Μέλισσες ιερείς και ιέρειες αντίστοιχα συνήθως της Αρτέμιδος, της Σελήνης ακόμα δε και της Ρέας, της Δήμητρας αλλα και της Κυβέλης.

Πριν περάσω στα περί εσσήνων και μελισσών  αναφέρω και μερικούς λεξάριθμους ενδεικτικούς των γάλλων ιερέων που δεν παρουσιάσθηκαν στα προηγούμενα κείμενα.

ΓΑΛΛΟΙ = 144  (144 σειρά αριθμών fibonazzi (1+1+2+3+5+8+…89 =144)

144 = ΑΗΔΟΝΙΑ (αηδονία, έλλειψη ηδονής, έλλειψη τέρψης, στέρηση κάθε ευχαρίστησης)

144  = Η ΚΑΡΔΙΑ (η καρδία),

144 = ΘΕΙΟΝ (θείον, θεία φύσις, θειότης, θεότης, θεία δύναμις, θεία πρόνοια),

144  = ΘΕΙΟΝ (θείον, χημικόν στοιχείον, θειάφι, θεϊκόν κάπνισμα ή θυμίαμα με καθαρτική δράσιν),

144 =  OΓΚΑΝ (Όγκα, η Αθηνά κατά τους Θηβαίους και τους Φοίνικες // ΑισΕΕΘ. 163, 487, 501)

Σε προηγούμενα κείμενα «περι Λάρνακος» είδαμε την ιστορία του Κύψελου που μας έδωσε και  την ονομασία της Λάρνακος - ως Κυψέλης/Κυβέλης. Αξίζει εδώ τον κόπο να υπενθυμίσω ότι στην πραγματικότητα  οι λάρνακες είναι κατ΄ ουσία κατασκευασμένες μονο από λίθο ή μάρμαρο - άλλο αν ο όρος  «λάρνακες» επικράτησε για όλες τις θήβες/θήκες, κιβώτια ξύλινα, πήλινα ή πλεκτά και τέλος μεταλλικά-.  Η ιστορία του Κύψελου μας έδωσε την σύνδεση με την λατρεία της Εφέσιας Αρτέμιδος ως Μέλισσα/Μέλιττα/Μελίτη/Μυλίττα με τους ιερείς Εσσήνες της. 

Υπενθυμίζω ότι : Μέλιττα η μέλισσα, η ποιήτρια, η ιέρεια στο μαντείο των Δελφών, αλλά και η νέα Σελήνη, αλλά και η Μάλτα, η Σαμοθράκη καθώς και ένας δήμος της Αττικής της Κεκροπίδος φυλής…

Μελιγμα το άσμα το μέλισμα, το τραγούδι, η ωδή

Μελιναία η Αφροδίτη

Εσσήν βασίλισσα των μελισσών, ο Βασιλιάς, ο μονάρχης και ο ιερέας της Εφέσιας Αρτέμιδος…

Κηφήν = κηφήνας, αρσενική μέλισσα, οκνηρός, ανίκανος κλπ

Κύβη = η κεφαλή
Κυβηβάω = μαίνομαι ως ιερέας της Κυβήβης (Κυβέλης)
Κύβηβος = ο διατελών, ο μαινόμενος, κατεχόμενος τη Ρέα ή και άλλω δαιμόνι, δαιμονισμένος
Κυβήβη η Ρέα στην Φρυγία
Κύβελα ή Ρέα στη Φρυγία
Κυβηβώ =  κορυβαντώ, καβειριάζομαι / μαίνομαι ενθουσιωδώς
Κυβήβη = η κυψέλη
Κύβηλις = πέλεκι, τσεκούρι, μαχαίρι μαγειρικό
Κυβέλειον =  ο μαύρος μενεξές
Κυβιστητήρ = ο τρελός χορευτής, των οργιαστικών λατρευτικών χορών
Κυβέλη = το κοίλον του αυτιού, 
Κυβήβη – Κυβέλη-Κυψέλη  η φρυγική θεότητα που ταυτίστηκε με την Ρέα  παλαιότερα κειμενα :
Κυψέλη = κοίλωμα, αγγείο πήλινο, κουτί, σεντούκι, κοίλο του αυτιού, μελισσοκόφινο, κατοικία μελισσών
Κυψελίζω = τυραννώ
Κυψελίς έκκριμα σμηγματογόνων αδένων αυτιού
Κύψελος το πετροχελίδονο…

Με δεδομένο ότι το κοίλο του αυτιού μπορεί να ονομάζεται κυψέλη αλλά και κυβέλη, νομίζω ότι είναι προφανής η σύνδεση της Κυβέλης με την κυψέλη καθώς και η σύνδεση των γάλλων με τους εσσήνες ιερείς. Οι περισσότεροι δε είναι ευνούχοι ή διαβιούν σε πλήρη σεξουαλική αποχή. Ταυτόχρονα λειτουργούν και ως ιερείς άλλων θεοτήτων σε κοινούς τόπους λατρείας.

Η κυψέλη θεωρείται το πλεκτό αγγείον που έφτιαχναν οι μελισσουργοί για να μπορέσουν να μαζέψουν τα μελίσσια στις πρώτες προσπάθειες τους για επαγγελματική μελισσοκομία.

Hesychius Lexicogr., Lexicon (Α – Ο)
Alphabetic letter kappa, entry 4757, line 1

<κυψέλαι καὶ κυψελίδες>· ὁ ἐν τοῖς ὠσὶν ῥύπος συνιστάμενος.

 καὶ τὰ σιτηρὰ ἀγγεῖα. καὶ τὰ κενὰ σμήνη. καὶ τοῦ ὠτὸς τὸ

 ἔγκοιλον. καὶ τῆς καμίνου μέρος τι q

*<κυψέλη>· πλεκτὸν ἀγγεῖον μελισσῶν r. ASg

*<κυψελίδες>· μελισσοφάτναι AS(n) s

*<κυψελίς>· ὁ ἐν τοῖς ὠσὶ ῥύπος r. ASn

*<κυψέλην>· κυβέρτιον μελισσῶν Σ

<κύψελος>· ὄρνις ποιός, ὅμοιος χελιδόνι

Κυψέλη θεωρείται και το αγγείο μέσα στο οποίο αποθηκεύονται και τα σιτηρά,- σιτάρια ή κριθάρια-  οι σπόροι γενικότερα.

Anonymi Lexeis Rhetoricae, Ῥητορικαὶ λέξεις
Entry 244, line 1

<κυψέλη>: κέραμος δεκτικὸς <πυρῶν ἢ κριθῶν>

Η δε λέξη κυβέρτιον δηλαδή κυψέλη έχει μείνει μέχρι της μέρες μας στην Κύπρο ως τζιβέρτι και με την ίδια χρήση μέχρι σήμερα. Συναντάται στη Λευκάδα ως «Κυβέρτι», στην Ήπειρο ως «Κουβέρτι» και στη Νότια Ιταλία ως «Civerti».

 

Άλλες ονομασία της κυψέλης

Hesychius Lexicogr., Lexicon

 <τέραμνοι>· στέγανοι. σκιαί. σκηνώματα

<τέραμνος>· κυψέλη

τέρεμνος>· ἰσχυρός. ἢ <στέρεμνος>]

 

Οι μυημένοι ιερείς φέρουν το όνομα Εσσήνες και πρέπει να βρισκονται δίπλα στις Μέλισσες ιέρειες τελώντας κι οι ιδιοι τις θρησκευτικές τους υποχρεώσεις απεναντι στην Θεά. Αν και η θεά που λατρεύουν οι μέλισσες θεωρείται ότι είναι η Εφεσια Αρτέμιδα η παρουσία των Εσσήνων στην Έφεσσο θεωρείται αναμφισβήτητη. Πέραν του μεγαβύζου και αργότερα της ιέρειας της Αρτέμιδος, υπήρχε μια ομάδα ανδρών ιερέων, οι εσσήνες, δηλαδή οι κηφήνες, οι οποίοι διαβιούσαν για διάστημα ενός έτους στο χώρο του ιερού, σε πλήρη σεξουαλική αποχή. Οι ιέρειες της Αρτέμιδος ήταν παρθένες, την αγνότητα των οποίων επιτηρούσε, συχνά με αυστηρότατο τρόπο, ο ευνούχος ιερέας. Οι ιέρειες αυτές ονομάζονται συνήθως μέλισσες. Άλλες ομάδες γυναικών ασχολούνταν με την κόσμηση του λατρευτικού αγάλματος της θεάς όπως οι κοσμοφόροι, οι  κοσμήτειραι και οι χρυσοφόροι.

Ισως οι ιέρειες και οι ιερείς  της Μελισσο-θεάς εγιναν γνωστοί και με άλλα ονόματα κατά την πάροδο των ετών.

Υπενθυμίζω ότι στον «Ύμνο προς τον Δια» ο Καλλιμάχος αποκαλεί τον Δία με την ονομασία του Εσσήνα ως βασιλέα - των ουρανών – ή αντίστοιχα ως βασιλέα των θεών.

 « οὔ σε θεῶν ἐσσῆνα πάλοι θέσαν, ἔργα δὲ χειρῶν…»

«Μα εσένα δε σε βάλανε των «Ουρανίων» βασιλιά με κλήρο, έγινες με τα έργα των χεριών σου»

Ο Εσσήν λοιπόν ισότιμος του βασιλέα καθώς και στο «Μεγάλο ετυμολογικό λεξικό» ο Εσσήν ταυτίζεται με την έννοια του βασιλέα κατά τους Εφέσιους.

Etymologicum Magnum, Etymologicum magnum
Kallierges page 383, line 27

 <Ἐσσήν>: Ὁ βασιλεὺς, ὡς παρὰ Καλλιμάχῳ,
 «Οὔ σε θεῶν ἐσσῆνα πάλιν θέσαν»
Παρὰ τὸ ἡσσῶ, ἡσσὴν, ὁ ἡττῶν τοὺς ὑφ' ἑαυτόν·
καὶ κατὰ συστολὴν τοῦ η, ἐσσήν.

 <Ἐσσήν>: Ὁ βασιλεὺς κατὰ Ἐφεσίους· ἀπὸ  

μεταφορᾶς τοῦ μελισσῶν βασιλέως, ὃς εἴρηται ἐς-

σὴν ἀπὸ τοῦ ἔσω ἐνέζεσθαι· ἵν' ᾖ, ἐζὴν, καὶ ἐσσὴν,

ὁ προκαθήμενος. Ἢ ἐσσὴν, ὁ σεύων καὶ περισκο-

πῶν τὰ τῆς πόλεως. Ἢ ὁ οἰκιστὴς, παρὰ τὸ ἕσσαι

καὶ ἱδρῦσαι. Ὅθεν Ὅμηρος,

Ἢ ὁ ἡσσῶν καὶ ἥττονας ποιῶν τοὺς ὑπ' αὐτοῦ ἀρχο-

μένους.

 <Ἕσσατο>: Ἔστιν ἕω, τὸ ἐνδύομαι· ὁ μέλλων,

ἕσω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ σ, ἕσσω· ὡς τὸ,

Pseudo-Zonaras Lexicogr., Lexicon
Alphabetic letter epsilon, page 877, line 19

<ἐσσήν>· βασιλεύς. ἡγεμών

<ἐσσῆαι>· ἐκχέαι

<ἐσσείῃ>· ἐκχεύσῃ n

<ἐσσήτιοι>· μάντεις  

Etymologicum Gudianum, Additamenta in Etymologicum Gudianum (ἀάλιον – ζειαί) (e codd. Vat. Barber. gr. 70 [olim Barber. I 70] + Pari
Alphabetic entry epsilon, page 539, line 19

 <Ἐσσήν>· ὁ βασιλεύς· ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ μελισσῶν βασιλέως, ὃς εἴρηται

ἐσσὴν ἀπὸ τοῦ ἔσω ἐνέζεσθαι ἀεί. Ἰωνικὴ δέ ἐστιν ἡ λέξις καὶ σημαίνει τὸν πρό-

βουλον παρὰ τὸ ἕζεσθαι, ἵν' ᾖ ἑζὴν καὶ ἐσσήν, ὁ προκαθή(μενος)· ἢ ὄσσην, <ὁ>  

ὀσσεύων καὶ περισκοπῶν τὰ τῆς πόλεως· ἢ ὁ κτίστης, παρὰ τὸ ἕσσα καὶ ἵδρυσα,

ὅθεν Ὅμηρος <ζ 8> “εἷσεν δὲ Σχερίῃ, ἑκὰς ἀνδρῶν (ἀλφ)ηστάων”· ἢ ὁ ἡσσῶν

τοὺς ὑπ' αὐτὸν ἀρχομένους καὶ ἥττονας ποιῶν· ἢ ὁ ἥττονας ἔχων τοὺς ὑφ'

ἑαυτὸν καὶ συστολῇ τοῦ <η> εἰς <ε> ἐσσήν.

epsilon.540.15

 <Ἐσσήν>· ὁ βασιλεύς· παρὰ τὸ ὄσσειν, ὁ βλέπων πάντας.

 <Ἐσσί>· ζήτει.

 Suda, Lexicon
Alphabetic letter epsilon, entry 3131, line 1

<Ἐσσήν:> βασιλεύς· κυρίως τῶν μελισσῶν. <Ἐσσῆνος,> ἡ

γενική.

<Ἐσσηνός:> ὁ πολίτης.

Scholia In Callimachum, Scholia in Hymnos (scholia vetera) (scholia ψ ex archetypo)
Hymn 1, scholion 66b, line 1

 ἐσσὴν κυρίως ὁ βασιλεὺς τῶν μελισσῶν, νῦν δὲ ὁ τῶν ἀνδρῶν.

 <<ἐσσῆνα:>> θεόν.

 τὸ κράτος πλησίον ἵδρυσας τοῦ δίφρου.

Ο Εσσήν λοιπόν με έννοιες να τον χαρακτηριζουν ως τον βασιλιά των μελισσών- έτσι πιστευαν παλαιότερα ότι σε κάθε κυψέλη υπήρχε και διοικούσε ο αρσενικός βασιλιάς Εσσήν– αργότερα στη μελισσοκομία θα αποδειχτεί ότι η βασιλισσα είναι θηλυκού γένους -. Εσσήν λοιπον ο βασιλέας  ή ο οικιστής, ο δημιουργός δηλαδή και ο ιδρυτής πόλεων, ενω σε κάποια λεξικά ο Εσσήν ταυτίζεται -με αφορμή τον ύμνο του Καλλιμάχου- και με την έννοια του Θεού.

Κατά τον Φλάβιο Ιώσηπο στο κειμενό της «Ιουδαικής αρχαιολογίας» ο εσσήνας ή προστήθιο αποτελεί κομμάτι της στολής του μεγάλου ιερέως και βρίσκεται τοποθετημένο επάνω στο στήθος του ραμμένο και διακοσμημένο με 12  λίθους και θεωρούν ότι φορώντας το τους βοηθά ο Θεός στο να προμηνύει την νίκη τους στον πόλεμο καθώς οι Έλληνες καλούν τον εσσήνα λόγιον – σε κάποιες μεταφράσεις μεταφράζουν τον εσσήνα αντί για λόγιον ως προφήτη. Δεδομένου ότι οι Εσσήνες ως ιερείς – μαζι με τις ιέρειες μέλισσες φέρουν και το χάρισμα της μαντείας και της προφητείας.

Flavius Josephus Hist., Antiquitates Judaicae
Book 3, chapter 217, line 4

                                                                   θαυ-
μαστὸν μὲν οὖν καὶ τοῦτο τοῖς μὴ τὴν σοφίαν ἐπ' ἐκφαυλισμῷ
τῶν θείων ἠσκηκόσιν, ὃ δ' ἐστὶ τούτου θαυμασιώτερον ἐρῶ· διὰ
γὰρ τῶν δώδεκα λίθων, οὓς κατὰ στέρνον ὁ ἀρχιερεὺς ἐνερραμμέ-
νους τῷ ἐσσῆνι φορεῖ, νίκην μέλλουσι πολεμεῖν προεμήνυεν ὁ θεός·
τοσαύτη γὰρ ἀπήστραπτεν ἀπ' αὐτῶν αὐγὴ μήπω τῆς στρατιᾶς
κεκινημένης, ὡς τῷ πλήθει παντὶ γνώριμον εἶναι τὸ παρεῖναι τὸν  
θεὸν εἰς τὴν ἐπικουρίαν, ὅθεν Ἕλληνες οἱ τὰ ἡμέτερα τιμῶντες
ἔθη διὰ τὸ μηδὲν ἀντιλέγειν δύνασθαι τούτοις τὸν ἐσσῆνα λόγιον
καλοῦσιν.

Οι 12 ιεροί και πολύτιμοι  λίθοι που καλύπτουν το στήθος του αρχιερέα Ααρών, αδερφού του Μωυσή, και θεματοφύλακα του πιο μαγικού αντικειμένου στην ιστορία της αρχαιότητας, της Κιβωτού της Δια-θήκης, είναι αυτός που φέρει τους πολύτιμους λίθους στο στήθος του. 

Ένα περιστήθιο ως θώρακας ή ένας εσσήν.  Όπως περιγράφετε παραπάνω και όπως περιγράφετε και στην Βίβλο- Έξοδος 39-40, ένα περιστήθιο που φέρει τους 12 πολύτιμους λίθους. Ένα ειδος φυλαχτού, ή ένα είδος μαγικού αντικειμένου που μεταδίδει σ΄οποιον το φορά τη γνώση του μέλλοντος, την θεική κρίση που σχετιζεται με την σοφία αλλα και φέρει όποιον το φορά σ΄ επαφή με την θεότητα. Ένα μαγικό, ένα μυθικό και ταυτοχρονα μυστηριώδες αντικείμενο… ένας λόγιος και ταυτοχρονα εσσήνας κατά τους Έλληνες…

συνεχίζεται…