...θεῶν τροφὸς ἀμβροσίη Νὺξ ΙΙ

Οι συνδέσεις των θεών μεταξύ τους δίδονται σε τόσα πολλά και διαφορετικά κείμενα.

Οι ταυτίσεις τους είναι ταυτοχρονες και  σε διαφορετικούς συγγραφείς. Τα χαρίσματα, οι ιδιότητες , οι ενέργειές τους αλλα και η διάρκεια των ενεργειών τους ή οι κατευθύνσεις των είναι αυτές που διαφοροποιούν κάθε φορά το όνομα και προσδίδουν στην ιδια, κατ ΄ουσίαν, θεά διαφορετική επωνυμία.

΄Ετσι μέχρι τώρα ειδαμε τις συνδέσεις μια σειράς θηλυκών θεοτήτων, που στην ουσία όμως δεν είναι παρα ονόματα-ιδιοτητες της ίδιας θεάς.

Proclus Phil., In Platonis Cratylum commentaria

Ὅτι ἡ τοῦ Ἡσιόδου θεολογία (453 sqq) ἐκ μονά-

δος τῆς Ῥέας παράγει κατὰ μὲν τὰ κρείττω τῆς συστοιχίας

τὴν Ἑστίαν, κατὰ δὲ τὰ χείρω τὴν Ἥραν, κατὰ δὲ τὰ μεταξὺ

τὴν Δήμητρα. ὁ δ' <Ὀρφεὺς> (frg 106) τρόπον μέν τινα τὴν

αὐτὴν εἶναι τὴν Δήμητρα τῇ ὅλῃ ζωογονίᾳ, τρόπον δ' ἄλλον

οὐ τὴν αὐτήν· ἄνω μὲν γὰρ οὖσα Ῥέα ἐστί, κάτω δὲ μετὰ

τοῦ Διὸς Δημήτηρ· καὶ γὰρ τὰ παραγόμενα ὅμοιά εἰσιν τοῖς

παράγουσιν καὶ σχεδὸν τὰ αὐτά…

…. · περὶ δὲ τῆς ζωογόνου πηγῆς Ῥέας,

ἐξ ἧς πᾶσα ζωὴ θεία τε καὶ νοερὰ καὶ

ψυχικὴ καὶ ἐγκόσμιος ἀπογεννᾶται, οὕτως φασὶν τὰ λόγια

(or chald p 30)·

 <Ῥείη τοι νοερῶν μακάρων πηγή τε ῥοή τε·

 πάντων γὰρ πρώτη δυνάμεις κόλποισιν ἀφράστοις

 δεξαμένη, γενεὴν ἐπὶ πᾶν προχέει τροχάουσαν>.

καὶ γὰρ τὴν τῆς ζωῆς ἁπάσης ἄπειρον χύσιν ὑφίστησιν ἡ

θεὸς αὕτη καὶ τὰς ἀνεκλείπτους ἁπάσας δυνάμεις, καὶ κινεῖ

πάντα κατὰ τὰ μέτρα τῶν θείων κινήσεων, καὶ ἐπιστρέφει

πρὸς ἑαυτὴν πάντα ἑδράζουσα ἐν ἑαυτῇ ὡς σύστοιχος τῷ

Κρόνῳ. λέγεται οὖν <Ῥέα> καὶ διὰ τὸ <ἐπιρρεῖν> ἀεὶ τὰ ἀγαθὰ

καὶ διὰ τὸ αἰτίαν εἶναι τῆς θείας <ῥᾳστώνης, θεοὶ ῥεῖα ζώ-

οντες>· ἀνάκειται δὲ αὐτῇ τὸ ὕδωρ καὶ τὰ ὑδραγωγὰ πάντα.

Η Ησιοδου  θεολογία  από την Ρέα ως μονάδα παράγει κατά την ανώτερη κατεύθυνση της συγγενής αλληλουχιας την Εστία και κατά την κατώτερη την Ηρα και κατά την ενδιάμεση την Δήμητρα.

Ο Ορφέας δε, λέει ότι κατά κάποιον τροπο η Δήμητρα ταυτίζεται με την ολική ζωο-γονία, ενώ με κάποιον άλλον τρόπον δεν ταυτίζεται, έτσι όταν είναι ψηλά είναι  η  Ρέα, ενώ όταν έιναι μαζί με τον Δία είναι/μετατρέπεται σε Δήμητρα ή Δαμήτηρ ή Γα-μητηρ, τα είδαμε και σε παλαιότερα κείμενα , ο δε Σωκράτης στον Κρατύλο αναφέρει ότι η ετυμολογία της Δήμητρας προέρχεται από το "δίδουσα ως μήτηρ".

 Διότι και αυτά που παράγονται είναι όμοια και σχεδόν ταυτίζονται μ΄αυτά που παράγουν…

Και για τη ζωογόνο πηγή Ρέα  από την οποία γεννιέται κάθε ζωή – θεική, νοητική, ψυχική, εγκόσμια-  στα  Χαλδαικά λόγια  :

Ρέα, πηγή συνάμα και ροή για τους μακάριους νοητικούς

 πρώτη αυτή απ’όλους στους μυστικούς της κόλπους δέχτηκε

δυνάμεις κι έχυσε εμπρός τη γενεά που ολούθε τρέχει.

Πραγματι η Ρέα είναι αυτή που δινει υποσταση στην ατέλειωτη διάχυση της ζωής και σε ολες τις ατέλειωτες/ατελευτητες δυνάμεις, κινεί τα πάντα στον εαυτό της, σύστοιχη του Κρόνου καθώς είναι. Λέγεται λοιπον ΡΕΑ από την αιώνια εξ αυτής ΑΠΟ-ΡΟΗ των αγαθών και από τη θεική «ραστώνη για τους θεούς που ζούνε ράθυμα»  σ’ αυτήν στέκεται, είναι αφιέρωμένο το νερό και καθετι οπου κυλούν νερά…

 Ὅτι ὥσπερ τὸν Πλούτωνα ἀναλύειν δεῖ οὐκ εἰς

τὸ πρόχειρον μόνον, τὸν ἐκ τῆς γῆς πλοῦτον, ἀλλὰ καὶ εἰς τὸν

τῆς φρονήσεως πλοῦτον, οὕτως καὶ τὴν Δήμητρα οὐ μόνον

εἰς τὴν σωματικὴν τροφήν, ἀλλ' ἀπ' αὐτῶν τῶν θεῶν ἀρξα-

μένην δεῖ αὐτὴν ἐννοεῖν χορηγὸν οὖσαν τροφῆς πρῶτον μὲν

αὐτοῖς τοῖς θεοῖς, εἶτα τοῖς μετ' ἐκείνους, καὶ φοιτᾶν τὴν

σειρὰν τῆς τοιαύτης ἀγαθουργίας μέχρι τῆς σωματικῆς τρο-

φῆς· καὶ γὰρ καὶ ἡ τοῦ Ἔρωτος ἰδιότης πρώτοις ἐπιλάμπει

τοῖς θεοῖς καὶ ἡ τοῦ Ἀπόλλωνος μαντική τε καὶ ἰατρική, καὶ

τῶν ἄλλων ὡσαύτως.

 Ὅτι τροφὴ ἐπὶ θεῶν ἐστιν ἡ τῶν ὑψηλοτέρων

τοῖς δευτέροις νοερὰ ἀποπλήρωσις. τρέφονται οὖν οἱ θεοί,

ὅταν νοῶσι τοὺς πρὸ ἑαυτῶν θεοὺς καὶ τελειῶνται καὶ ὁρῶσι

τὰ <νοητὰ κάλλη>, οἷον <αὐτὴν δικαιοσύνην αὐτὴν σω-

φροσύνην> καὶ τὰ τοιαῦτα, ὡς ἐν <Φαίδρῳ> (p 247^d) λέλεκται.

166.1

 Ὅτι ἐν τῷ Κρατύλῳ ὁ μέγας Πλάτων σκοπὸν

ἔχει οὐ τὰς πρωτίστας καὶ μέσας καὶ τελευταίας τῶν θεῶν

διακοσμήσεις ἀνυμνεῖν, ἀλλὰ μόνας τὰς ἐν τοῖς ὀνόμασιν αὐ-

τῶν ἐκφαινομένας ἰδιότητας.

167.1

 Ὅτι τὴν Δήμητρα <Ὀρφεὺς> μέν, τὴν αὐτὴν λέ-

γων τῇ Ῥέᾳ εἶναι, λέγει ὅτι ἄνω μὲν μετὰ Κρόνου οὖσα ἀν-  

εκφοίτητος Ῥέα ἐστίν, προβάλλουσα δὲ καὶ ἀπογεννῶσα τὸν

Δία Δημήτηρ. λέγει γάρ (frg 106).

 <Ῥείη τὸ πρὶν ἐοῦσα, ἐπεὶ Διὸς ἔπλετο μήτηρ,

 Δημήτηρ γέγονε>.

Ἡσίοδος (Theog. 454) δὲ θυγατέρα τῆς Ῥέας λέγει τὴν Δή-

μητρα, καὶ συμφωνοῦσι δηλονότι οἱ θεολόγοι· εἴτε γὰρ ἀπὸ

τῆς Κρονίας ἑνώσεως εἰς τὴν δευτέραν προῆλθεν διακόσμη-

σιν, εἴτε καὶ παῖς ἐστιν τῆς Ῥέας ἡ πρωτίστη, τὸ αὐτὸ γίνε-

ται. τοιαύτη οὖν οὖσα ἡ Δημήτηρ καὶ πρεσβυτάτην καὶ ἡγε-

μονικωτάτην τάξιν ἀπὸ τῆς ὅλης ζωογόνου Ῥέας λαχοῦσα καὶ

τὰ μέσα κέντρα συνέχουσα τῆς ὅλης ζωογονίας, πληροῖ πάντα

μὲν τὰ ὑπερκόσμια τῶν τῆς ζωῆς τῆς παντελοῦς ὀχετῶν, ἀμε-

ρίστως καὶ ἑνοειδῶς καὶ ἀδιακρίτως πᾶσιν ἐπιρρέουσα τὸ ζῆν·

πρὸ δὲ τούτων αὐτὸν ἡμῖν ἐκφαίνει τὸν δημιουργικὸν νοῦν

καὶ τὴν δύναμιν αὐτῷ τῆς τῶν ὅλων ζωοποιίας ἐνδίδωσιν.

ὥσπερ γὰρ ὁ Κρόνος αὐτῷ τὴν τοῦ εἶναι καὶ τὴν τῆς οὐσίας

αἰτίαν χορηγεῖ ἄνωθεν, οὕτως καὶ ἡ Δημήτηρ ἄνωθεν ἀπὸ

167.20

τῶν ἑαυτῆς κόλπων τῶν γονίμων προχέει τὴν ζωογονίαν τῷ

δημιουργῷ· αὐτὴ δὲ τὸ μέσον ἔχουσα πάσης ζωογόνου θεό-

τητος, ὅλας κυβερνᾷ τὰς ἐν αὐτῇ πηγὰς καὶ τὸν ἕνα περιέχει

σύνδεσμον τῶν τε πρωτίστων καὶ τῶν ἐσχάτων τῆς ζωῆς δυ-

νάμεων, καὶ συνελίσσει μὲν τὰς δευτέρας πηγὰς καὶ συνέχει

μονίμως, προάγει δὲ τὰς τῶν προτέρων ἑνοειδεῖς αἰτίας εἰς

τὴν τῶν ὅλων ἀπογέννησιν, καὶ οὕτως ἡ σύμπασα ζωογόνος

μία τέ ἐστιν καὶ ἑβδομαδική· κατὰ μὲν τὴν ἐξῃρημένην ἕνω-

σιν προϋπάρχουσα τῆς ἑβδομάδος, κατὰ δὲ τὴν συντεταγμένην  

εἰς ἓν νοερὸν κέντρον συνάγουσα τὰς ἐν αὐτῇ τριαδικὰς πη-

167.30

γάς, καὶ τὴν Ἑστίαν περιέχουσα καὶ τὴν Ἥραν· τὴν μὲν Ἥραν

ἀπὸ τῶν δεξιῶν προχέουσαν ὅλον τὸν τῶν ψυχῶν διάκοσμον,

τὴν δ' Ἑστίαν ἀπὸ τῶν ἀριστερῶν πᾶν τὸ τῆς ἀρετῆς φῶς

προϊεμένην. διὸ καὶ εἰκότως παρὰ <Πλάτωνι> (Crat. p 404^b)

μήτηρ τε ἅμα καλεῖται καὶ τῆς ἐδωδῆς χορηγός, ὡς μὲν τὴν

167.35

αἰτίαν τῆς Ἥρας περιέχουσα μήτηρ, ὡς δὲ τὴν Ἑστίαν ἐν

ἑαυτῇ προειληφυῖα τῆς ἐδωδῆς χορηγός.

Ὅτι ἡ Δημήτηρ, ὥσπερ πᾶσαν ζωὴν προχέει,

οὕτως καὶ πᾶσαν τροφήν· ἔχει δὲ παράδειγμα τὴν Νύκτα

(<θεῶν> γὰρ <τροφὸς ἀμβροσίη Νὺξ> λέγεται (Orph. frg 99)),

ἀλλ' ἐκείνη μὲν νοητῶς· καὶ γὰρ τροφὴ τὸ νοητόν ἐστιν

κατὰ τὸ <λόγιον> (or chald p 19¹) ταῖς νοεραῖς διακοσμήσεσι

τῶν θεῶν· ἡ δὲ Δημήτηρ πρώτη καὶ τὰς διττὰς τροφὰς δι-

εῖλεν ἐν τοῖς θεοῖς, ὥς φησιν <Ὀρφεύς> (frg 107)·

<μήσατο γὰρ προπόλους καὶ ἀμφιπόλους καὶ ὀπαδούς,

μήσατο δ' ἀμβροσίην καὶ ἐρυθροῦ νέκταρος ἀρδμόν,

168.10

μήσατο δ' ἀγλαὰ ἔργα μελισσάων ἐριβόμβων>.

οὐ μόνον οὖν τὴν ζωήν, ἀλλὰ καὶ τὴν τῆς ζωῆς τελεσιουργίαν

ἀπογεννᾷ ἡ δέσποινα ἡμῶν Δημήτηρ ἀπὸ τῶν ἄνω μέχρι τῶν

ὑστάτων· καὶ γὰρ καὶ ἡ ἀρετὴ τελειότης τῶν ψυχῶν. κατ'

εἰκόνα οὖν τῆς ἀιδίου ταύτης διττῆς ἀπογεννήσεως καὶ αἱ ἐν

168.15

χρόνῳ τίκτουσαι μητέρες ἅμα τε τὸ βρέφος ἔτεκον καὶ ἅμα τὸ

γάλα τροφὴν τῷ τεχθέντι προβάλλουσι φυσικῶς, καὶ οὔτε πρὶν

οὔτε ὕστερον.

169.1

 Ὅτι τριπλῆ ἐστιν ἡ τοῦ δημιουργικοῦ νοῦ πρὸς

τὰς ζωογόνους αἰτίας σύζευξις· καὶ γὰρ ταῖς πρὸ αὐτοῦ συν-

άπτεται πηγαῖς καὶ ταῖς συστοίχοις ἑαυτοῦ σύνεστιν ὁμοφυῶς

καὶ ταῖς καταδεεστέραις ἑαυτοῦ συνεργεῖ διακοσμήσεσι. τῇ  

μὲν γὰρ πρὸ αὐτοῦ Δήμητρι ἐπιστρεπτικῶς συγγίνεται, τῇ δὲ

ὑστέρᾳ Κόρῃ προνοητικῶς, τῇ δὲ συστοίχῳ Ἥρᾳ ἐρασμίως·

διὸ καὶ ἐρᾶν ὁ Ζεὺς λέγεται τῆς Ἥρας·

Όπως τον Πλουτωνα δεν πρέπει να τον ερμηνευουμε, μόνο με βάση αυτό που έρχεται πρώτο, στην σκέψη μας μπροστά,  τον πλούτο δηλαδή που δίνει η γή, αλλα και με βάση τον πλούτο της φρόνησης, έτσι και την Δήμητρα  δεν πρέπει να την ερμηνεύουμε με βάση μόνο τη σωματική τροφή, αλλά πρέπει να την εννοούμε στην αρχή της από τους ίδιους τους θεούς ως χορηγός κατά πρώτον, τροφής στους ίδιους αυτούς, εν συνεχεία στους μετά από εκείνους και να εννοούμε ότι η αγαθοεργός γραμμή του είδους αυτού συνεχίζεται μέχρι τη σωματι­κή τροφή. Άλλωστε και του Έρωτα η ξεχωριστή λα­μπερή απορροή προς τους θεούς πρώτα εκπέμπεται, το ίδιο η μαντική και η ιατρική του Απόλλωνα, το ίδιο και οι ιδιαίτεροι χαρακτήρες των άλλων.

165. Tροφή προκειμένου για τους θεούς, είναι η νοητική συμπλήρωση των υψηλότερων με τους κατώ­τερους. Οι θεοί λοιπόν τρέφονται όταν νοούν τους προ αυτών θεούς και τελειοποιούνται και ατενίζουν τα «νο­ητά κάλλη», επί παραδείγματι τη δικαιοσύνη καθαυτήν, τη σωφροσύνη καθαυτήν και ούτω καθεξής, όπως ελέχθη στον Φαίδρο12*.

166. Στον Κρατύλο ο μέγας Πλάτων δεν έχει σκοπό να εξυμνήσει τους πρωταρχικούς, ενδιάμεσους και τε­λευταίους κόσμους των θεών, αλλά μόνο τους ιδιαίτε­ρους χαρακτήρες που φανερώνονται στα ονόματα τους.

167. Ο Ορφέας, λέγοντας ότι η Δήμητρα ταυτίζεται με τη Ρέα, αναφέρει ότι όταν βρίσκεται ψηλά, αχώρι­στη με τον Κρόνο, είναι Ρέα, ενώ όταν μετατοπίζεται και γεννά τον Δία είναι Δήμητρα. Λέει δηλαδή: Ρέα πρωτύτερα ήταν, σαν έγινε του Δία μάνα όμως έγινε Δήμητρα.

Ο Ησίοδος εξάλλου λέει τη Δήμητρα κόρη της Ρέ­ας, και είναι προφανές ότι οι θεολόγοι συμφωνούν. Είτε δηλαδή από την Κρόνια ένωση προχώρησε στον κατώτερο κόσμο είτε είναι της Ρέας η πρώτη κόρη, το ίδιο γίνεται. Καθώς λοιπόν τέτοιος είναι ο χαρακτήρας τής Δήμητρας, καθώς έλαβε την κατεξοχήν σεβάσμια και ηγεμονική βαθμίδα ως κλήρο από την καθολική ζωο­γόνο Ρέα και καθώς, τέλος, συνέχει τις ενδιάμεσες κορυφές της σύνολης ζωογονίας, πληροί όλα τα ύπερ­κόσμια με τους αγωγούς της ολοκληρωμένης ζωής εκπορεύοντας προς τα πάντα τη ζωή με τρόπο αμέρι­στο, ενιαίο και χωρίς διαχωρισμούς. Προ όλων αυτών όμως μας φανερώνει τον δημιουργικό νου καθαυτόν και του δίνει τη δύναμη για τη δημιουργία της ζωής των πάντων. Όπως δηλαδή ο Κρόνος χορηγεί σ' αυτόν εκ των άνω την αιτία της ύπαρξης και της ουσίας, έτσι και η Δήμητρα εκ των άνω, από τους γόνιμους κόλ­πους της, διοχετεύει τη ζωογονία προς τον δημιουργό. Η ίδια, κατέχοντας το μέσο κάθε ζωογόνου θεότητας, κυβερνά όλες τις πηγές που υπάρχουν σ' αυτή, και περιέχει τον ένα και μοναδικό σύνδεσμο των πρωταρχι­κών και μαζί των έσχατων δυνάμεων της ζωής- συ­σπειρώνει τις κατώτερες πηγές και εξασφαλίζει τη στα­θερή τους συνοχή, και οδηγεί προς τα πάνω τις ενιαίες αιτίες των υπέρτερων προς την κατεύθυνση της δη­μιουργίας των όλων με τον τρόπο αυτό ως ζωογόνος αποβαίνει συνολικά μία και μαζί επταδική: ως προς την υπερβατική ένωση, αφ' ενός, προϋπάρχοντας της επτάδας, ως προς τη συμπαρατασσόμενη με άλλα, αφ' ετέρου, συνάγοντας σε ένα και μοναδικό νοητικό κέντρο τις εντός της τριαδικές πηγές, και περιέχοντας την Εστία και την Ήρα- την Ήρα από τα δεξιά να εκχέει όλο τον κόσμο των ψυχών, και την Εστία από τα α­ριστερά να εκπέμπει όλο το φως της αρετής.

 Για τού­το είναι δικαιολογημένο να αποκαλείται στον Πλάτω­να (Κρατύλο)  μητέρα και μαζί χορηγός της τροφής: μητέρα ε­πειδή περιέχει την αιτία της Ήρας, και χορηγός της τροφής επειδή περιέλαβε εκ των προτέρων εντός της την Εστία.

168. Η Δήμητρα, όπως παρέχει κάθε ζωή, έτσι ακριβώς παρέχει και κάθε τροφή- ως υπόδειγμα της μάλιστα έχει τη Νύχτα (πράγματι, λέγεται ότι «η Νύ­χτα είναι των θεών αθάνατη τροφός» 125), εκείνη όμως είναι με τρόπο νοητό. Διότι για τους νοητικούς κόσμους των θεών το νοητό είναι τροφή, σύμφωνα με τον χρη­σμό. Η Δήμητρα, μάλιστα, ήταν η πρώτη που μοίρασε τις δύο τροφές που βρίσκονταν στους θεούς, όπως λέει ο Ορφέας126:

Επινόησε προπομπούς, συνοδούς και ακόλουθους, επινόησε την αμβροσία και του κόκκινου νέκταρος το ποτό, επινόησε το λαμπρό έργο των βουερών μελισσών.

Όχι μόνο λοιπόν τη ζωή αλλά και την τελειοποίηση της ζωής δημιούργησε η δέσποινα μας Δήμητρα, από τα επάνω μέχρι τα τελευταία· διότι και η αρετή είναι η τελείωση των ψυχών. Έτσι, κατ' εικόνα της αΐδιας αυτής διπλής δημιουργίας, και οι μητέρες που γεννούν μέσα στη χρονικότητα γεννούν το βρέφος και ταυτό­χρονα δημιουργούν με φυσικό τρόπο το γάλα ως τρο­φή για το νεογέννητο — πράγμα που δεν κάνουν ούτε πριν ούτε μετά.

169. Ο δημιουργικός νους συζεύγνυται με τις ζωογό­νες αιτίες κατά τρεις τρόπους· συνδέεται, δηλαδή, με τις πριν από αυτόν πηγές, και συνυπάρχει κατά φυσική

συμφωνία με τις συγγενικές του και, τέλος, συνεργά­ζεται με τους υποδεέστερους του κόσμους- με την πρό­τερη του Δήμητρα συνευρίσκεται στη βάση της επι­στροφής, με την ύστερη του Κόρη στη βάση της πρόνοιας και με την ομόλογη του Ήρα στη βάση του έρωτα. Εξ ου και λέγεται ότι ο Δίας είναι ερωτευμένος με την Ήρα…

 Ὅτι ἄνωθεν ἀρχομένη ἡ τῆς δεσποίνης ἡμῶν

σειρὰ μέχρι τῶν ὑστάτων διήκει, καὶ ἔστιν ὑπὸ σελήνην ὁ ἀὴρ

αὐτῆς λῆξις. σύμβολον γάρ ἐστιν ὁ ἀὴρ ψυχῆς, καθ' ὃ καὶ

πνεῦμα λέγεται ἡ ψυχή, ὥσπερ καὶ τὸ πῦρ εἰκών ἐστιν νοῦ,

τὸ δὲ ὕδωρ τῆς κοσμοτρόφου φύσεως,

 Και παρακάτω ο Πρόκλος, στα σχόλια του, μας δίνει καθαρά τον ορισμό της Ηρας που φτάνει μέχρι τα έσχατα  και καταλήγει στην υποσέληνη περίοχή ως Αηρ/Αέρας, και αναγραμματισμός βέβαια της ΗΡΑΣ-ΑΗΡ. Ο Αήρ ως σύμβολο της ψυχής και βάση αυτού η ψυχή λέγετε και πνεύμα, όπως ακριβώς η φωτιά είναι εικόνα του νού, το νερό με το οποίο τρέφονται τα πάντα, είναι εικόνα της κοσμοτρόφου φύσης …

  <ἠέλιον δ' ἀκάμαντα ...... πότνια Ἥρη

  πέμψεν ἐπ' Ὠκεανοῖο ῥοάς>· (Σ 239 sq)

τὴν γὰρ παχυτάτην διὰ τῆς Ἥρας γενομένην ὁμίχλην τοῦ

ἡλίου δύσιν καλεῖ.ἀλλὰ καὶ τὸ τὴν τελευτὴν τοῦ ὀνόματος

τῇ ἀρχῇ συνάπτειν, εἰ πολλάκις λέγοι τις τὸ τῆς θεοῦ ὄνομα,

ἐμφαίνει τὴν τῶν ἐξ αὐτῆς λογικῶν ψυχῶν εἰς ἑαυτὰς ἐπι-

στροφήν· καὶ ὅτι ἡ φωνὴ ἀήρ ἐστιν πεπληγμένος, διὰ τοῦτο

καὶ ἡ φωνὴ τῶν λογικῶν μάλιστα τῇ θεῷ ἀνάκειται….

Και ο Ομηρος στην Ιλιάδα αναφέρει:

τον ακάματο Ήλιο  η σεβαστή Ηρα

στέλνει  στα ρεύματα του Ωκεανού.

και την πολύ πυκνή ομίχλη που δημιουργεί η  Ηρα την ονομάζει Δύση  του Ηλίου. Αλλά καθώς συνδέει το τέλος του ονόματος της με την αρχή του, αν κάποιος πει πολλές φορές συνέχεια το όνομα της θεάς, φανερώνει την στροφή των  λογικών ψυχών  που προέρχονται από αυτήν προς τον εαυτό τους…

Αλλα και η φωνή είναι αέρας που κρούεται,  ειν’  ο λόγος για τον οποίο η φωνή των λογικών όντων ανάγεται κατεξοχήν στην Θεά…

θεῶν γὰρ τροφὸς ἀμβροσίη Νὺξ

ΝΥΞ  είναι στην δημοτική η νύχτα. To διάστημα  του  ημε­ρονυκτίου, κατά το όποιον o ήλιος είναι υπό τον ορίζοντα. Το κατά το χρονικό τούτο διάστημα επικρατούν σκότος και προς δηλωσιν κάθε σκοτεινού και φοβερού πράγματος Κατά την δύση  κατ αντίθετο προς την άνατολήν έμφάνισιν της ημέρας  υπο Ομήρου καλούμενος ζόφος. Λευκή νυξ, η νυξ άϋπνίας.  Εκφρασις: «Αυτό είναι η μέρα με τη νύχτα», προς δήλωσιν πλή­ρους αντιθέσεως.

Κατά την Αστρονομία η Νυξ είναι θεωρητικά το μεταξύ της δύσεως και της ανατολής του ηλίου χρονικό διάστημα, η διάρ­κεια της όπως και της ημέρας είναι διάφορετική  στα εκάστοτε σημεία της γης. Ή εναλλαγή ημέρας και νυκτός προέρχεται από την περιστροφή της γης, η διαφορά της διαρκείας τους οφείλεται στην κλίση του άξονα γύρω από τον όποιον συντελείτε η περιστροφή αυτή. Στους πόλους η διάρκεια της ημέρας και της νυκτας είναι εξάμηνη, εάν βεβαίως δεν ληφθή υπ' όψιν η διάχυσης του φωτός στην ατμόσφαιρα και θεωρηθεί ότι η νυχτα αρχίζει αφ ότου ό ήλιος εξαφανισθεί πισω από τον ορίζοντα. Στους πολικούς κύκλους παρατηρείται μία ημέρα διαρκείας 24 ωρών κατά το εαρινό ηλιοστάσιο και μια  νύχτα  διαρκείας 24 ωρών κατά το χειμερινό. 

Στον ισημερινόν η νύχτα  και η ημέρα είναι της ιδίας διαρκείας καθ’ ολον το έτος. Στις μετα­ξύ των πολικών κύκλων και τού ισημερινού περιοχές οι  διάφο­ρες διαρκείας ποικίλλουν σταθερώς. Λόγω όμως της διαχύ­σεως του φωτός υπό της ατμοσφαίρας, λόγω δηλαδή της υπάρ­ξεως ταυ λυκαυγούς και του λυκόφωτος (πού ποικίλλουν επίσης αναλόγως των εποχών του έτους και του τόπου παρατηρήσεως), συνέπεια των όποιων ή διάρκεια της νυκτός συντομεύεται κατά τον αντιστοιχον χρόνον διαρκείας των, λαμβανομένου δε υπ’ όψιν ότι η Νυξ αρχίζει πραγματικά κατά την στιγμήν κατά τήν ο­ποίαν ό ήλιος κατέρχεται του ορίζοντος κατά 18 μοίρας, γίνε­ται φανερό ότι ή περίοδος του σκότους είναι πάντοτε συντομότερα απο ότι θεωρητικώς όφειλε νά είναι.

Προσωποποίησης της νυ­κτός θεωρειται η Θεά ΝΥΞ , υπό  του Ομήρου ήδη παρίσταται ως θεά ισχυρά, την οποίαν τιμά ό Ζευς, αποκαλούμενη ένεκα του ύπνου «Δημήτρεια» και «αμβροσίη» (δαμάστρια τών ανθρώπων και ζωογονούσα αυ­τούς).

«θεῶν γὰρ τροφὸς ἀμβροσίη Νὺξ»,

  Όπου όμως η λέξη <ἀμβροσίη>·δηλώνει την  θεία, καὶ ἀ-θάνατη τροφή καὶ ἡ τῶν θεῶν τροφὴ [βαρυτόνως γὰρ ὁ βρότος τὸν ἀνθρώπινον φόνον κατὰ στέρησιν    δηλοῖ] ἡ καθαρὰ καὶ ἀθάνατος καὶ ἄφθαρτος σημαίνεται κατά το λεξικό του Ησύχιου

Παρά του Ησιόδου παρίσταται ώς ένα έκ τών πρώτων της κοσμογονίας προσώπων, πρωτόγονος θυγάτηρ του Χάους, αδελφή του Ερέβους, γεννήσασα μόνη της τον Μόρον, τήν Κήρα τον Θάνατον τον Ύπνον, τά "Ονειρα, τον Μώμον, τον Μόχθον, τας Εσπερίδας, τάς Μοίρας, τάς Κήρας, τήν Νέμεσιν, τήν Άπατην, την Φιλότητα, τό Γήρας και τήν Έριδα.

Κατά την θεογονίαν των Ορφικών, είναι ή πρώτη πηγή και αίτια των πάντων, γεννηθείσα εκ του ‘Ερωτος, μήτηρ των Μοι­ρών, των Αστέρων, του Ουρανού και της Γης. Οι Τραγικοί και οι μεταγενέστεροι τήν φαντάζονταν άλλοτε  υπόπτερον, φτερωτή δηλαδή κι άλ­λοτε επι άρματος συρομένου  υπό δύο ή τεσσάρων ίππων, φέρουσαν  μέλανα ενδύματα, επί των οποίων είναι εγκατεσπαρμένοι χρυσοί αστέρες

Στην αρχαία τέχνη παριστάται ήδη από του 6^ου πΧ. αιώνος εις την εις Ολυμπίαν λάρνακα του Κύψελου υπο μορφήν γυναικός που κρατά του τους παίδας Θάνατον και  'Υπνον.

Αναφέρεται επίσης χάλκινον άγαλμα τής Νυκτός, είς "Εφεσον, θεωρείται δε από μερικούς ότι απεικονίζει την Νύκτα στο ανατολικόν αέτωμα του Παρθενώνος μορφή η όποια υπό άλλων έκλαμβάνεται ως η  Σελήνη.

 Ομοίως και  έπι του βωμού της  Πέργαμου πεπλοφόρος γυνή  πιστεύεται οτι είναι ή Nυξ, όπως και επι της Ρωμαικής σαρκοφάγου γυναικειά μορφή, αλλα ασφαλής παράσταση της Νυκτός  είναι η του κίονος του Τραινού εις Ρώμην.

Εκ της νεοτέρας τέχνης ονομαστόν είναι το γλυπτόν του Μιχαήλ Αγγέλου εις το παρεκλήσιον των Μεδίκων Φλωρεντία

Η Λητώ όμως ως Νυχία/Μυχία  ή ως  Νύξ-Νύχτα  ταυτίζετε και με την Ρέα/Δήμητρα και όπως η Δήμητρα περιέχει κάθε ζωή, έτσι ακριβώς παρέχει  και  κάθε τροφή. Ως παράδειγμα της μάλιστα έχει την Νύχτα και το βλέπουμε στον Πρόκλο καθώς και στο παρακάτω απόσπασμα που αναφέρετε  και στο αντίστοιχο ορφικό απόσπασμα :

Proclus Phil., In Platonis Cratylum commentaria
Section 168, line 3

Ὅτι ἡ Δημήτηρ, ὥσπερ πᾶσαν ζωὴν προχέει,
οὕτως καὶ πᾶσαν τροφήν· ἔχει δὲ παράδειγμα τὴν Νύκτα
(<θεῶν> γὰρ <τροφὸς ἀμβροσίη Νὺξ> λέγεται (Orph. frg 99)),
ἀλλ' ἐκείνη μὲν νοητῶς· καὶ γὰρ τροφὴ τὸ νοητόν ἐστιν
κατὰ τὸ <λόγιον> (or chald p 19¹) ταῖς νοεραῖς διακοσμήσεσι
τῶν θεῶν·

συνεχίζετε

τῶν ὀνομάτων τὸ κρύφιον καὶ διαλεληθός

Στα προηγούμενα κείμενα σας έδωσα την σύνδεση της Λητούς με τις ανατολικές, τις Αιγυπτιακές καθώς και με τις προισλαμικές  γυναικειες θεότητες, αλλά και με την σλαβική Λάδα/Λήδα/Γυναίκα για να επιστρέψω όμως σήμερα και στα κειμενα και  στην αρχική σύνδεση με την Ήρα/Αήρ και την Λητώ Νυχία/Νύχτα μέσω των κειμένων του Πλουτάρχου. Επαναφέρω το κείμενο για ενθύμηση και επιστροφή από την λήθη  της Λητούς !!!

Plutarchus Biogr., Phil., Fragmenta
Fragment 157, line 64

Τοῦτο δὲ τὸ συμβολικὸν εἶδος ἐν τοῖς λόγοις καὶ τοῖς

μύθοις μᾶλλόν ἐστιν· οἷον ἱστοροῦσι τὴν Ἥραν ἐν τῇ

Εὐβοίᾳ τρεφομένην ἔτι παρθένον ὑπὸ τοῦ Διὸς κλαπῆναι,

καὶ διακομισθεῖσαν ἐνταῦθα κρύπτεσθαι, Κιθαιρῶνος 

αὐτοῖς μυχὸν ἐπίσκιόν τινα καὶ θάλαμον αὐτοφυῆ

παρασχόντος· ἐλθούσης δὲ τῆς Μακρίδος κατὰ ζήτησιν

(ἦν δὲ Ἥρας τιθήνη) καὶ βουλομένης ἐρευνᾶν, οὐκ ἐᾶν τὸ

Κιθαιρῶνα πολυπραγμονεῖν οὐδὲ τῷ χωρίῳ προσάγειν, ὡς

τοῦ Διὸς ἐκεῖ τῇ Λητοῖ συναναπαυομένου καὶ συνδιατρί-

βοντος. ἀπελθούσης δὲ τῆς Μακρίδος, οὕτω τότε μὲν δια-

λαθεῖν τὴν Ἥραν, ὕστερον δὲ τῇ Λητοῖ χάριν ἀπομνημο-

νεύουσαν ὁμοβώμιον θέσθαι καὶ σύνναον· ὥστε καὶ Λητοῖ

Μυχίᾳ προθύεσθαι· τινὲς δὲ Νυχίαν λέγουσι. σημαίνεται δ'

ἐν ἑκατέρῳ τῶν ὀνομάτων τὸ κρύφιον καὶ διαλεληθός. ἔνιοι

δὲ τὴν Ἥραν αὐτὴν ἐκεῖ τῷ Διὶ λάθρᾳ συνοῦσαν καὶ λαν-

θάνουσαν οὕτω φασὶ Λητὼ Νυχίαν προσηγορεῦσθαι· φα-

νερῶν δὲ τῶν γάμων γενομένων καὶ περὶ τὸν Κιθαιρῶνα

πρῶτον ἐνταῦθα καὶ τὰς Πλαταιὰς τῆς ὁμιλίας ἀνακαλυ-

φθείσης, Ἥραν Τελείαν καὶ Γαμήλιον αὐτὴν προσαγορευ-

θῆναι.

 Οἱ δὲ φυσικῶς μᾶλλον καὶ πρεπόντως ὑπολαμβάνον-

τες τὸν μῦθον οὕτως εἰς ταὐτὸ τῇ Λητοῖ συνάγουσι τὴν  

Ἥραν. γῆ μέν ἐστιν ἡ Ἥρα καθάπερ εἴρηται, νὺξ δ' ἡ

Λητώ ‘ληθώ’ τις οὖσα τῶν εἰς ὕπνον τρεπομένων. νὺξ δ'

οὐδέν ἐστιν ἄλλο πλὴν σκιὰ γῆς· ὅταν γὰρ πλησιάσαντα

ταῖς δυμαῖς ἀποκρύψῃ τὸν ἥλιον, ἀναπλατυνομένη μελαί-

νει τὸν ἀέρα· καὶ τοῦτ' ἔστι τὸ ἐκλειπτικὸν ὀλίσθημα τῶν

πανσελήνων, ὅταν τῆς σελήνης περιφερομένης ἡ σκιὰ τῆς

γῆς ἐπιψαύσῃ καὶ διαθολώσῃ τὸ φέγγος.

 Ὅτι δ' οὐκ ἄλλη τίς ἐστι τῆς Ἥρας ἡ Λητώ, μάθοιτ'

ἂν ἐνθένδε. τὴν Ἄρτεμιν δήπου θυγατέρα Λητοῦς καλοῦ-

μεν, ἀλλὰ καὶ Εἰλείθυιαν τὴν αὐτὴν ὀνομάζομεν· οὐκοῦν ἥ

τε Ἥρα καὶ ἡ Λητὼ δύο εἰσὶ μιᾶς θεοῦ προσηγορίαι. πάλιν

ἐκ μὲν Λητοῦς ὁ Ἀπόλλων ἐκ δ' Ἥρας ὁ Ἄρης γέγονε·

μία δ' ἐστὶν ἀμφοτέρων δύναμις, καὶ κέκληται Ἄρης μὲν

ὡς ‘ἀρήγων’ τοῖς κατὰ βίαν καὶ μάχην συμπτώμασιν,

Ἀπόλλων δ' ὡς ‘ἀπαλλάττων’ καὶ ‘ἀπολύων’ τῶν περὶ

σῶμα νοσηματικῶν παθῶν τὸν ἄνθρωπον. διὸ καὶ τῶν

ἐμπυρωτάτων ἄστρων καὶ πυριφλεγεστάτων ὁ μὲν ἥλιος

Ἀπόλλων κέκληται ὁ δὲ πυροειδὴς Ἄρης ἐπωνόμασται.

καὶ οὐκ ἀπὸ τρόπου ἐστὶν τὴν αὐτὴν θεὸν Γαμήλιον λέγε-

σθαι καὶ μητέρα Εἰλειθυίας καὶ Ἡλίου νομίζεσθαι· γάμου

μὲν γὰρ τέλος γένεσίς ἐστιν, γένεσις δ' ἡ εἰς ἥλιον καὶ φῶς

ἐκ σκότους πορεία· καὶ καλῶς ἔφη ὁ ποιητής (Π 187)

Στο παραπάνω κείμενο δίνεται ολοφάνερα και ξεκάθαρα  η σχέση της Ήρας με την Λητώ και σε ελευθερη μετάφραση μπορείτε να γνωρίσετε τα εξής:

Δύο θεές που λατρεύονται στον ίδιο χώρο, στον ίδιο ναό και λατρεύονται ακόμα  και στον ίδιο βωμό. Μάλιστα στη Λητώ Μυχία θυσιάζουν πρώτα καθώς λέγεται και ΝΥΧΙΑ, της νύχτας δηλαδή, και του ξενυχτιού και της Αγρυπνίας.

Και σημαίνει το ΜΥΧΙΑ/ΝΥΧΙΑ το εκατέρωθεν – κι από τις δύο μεριές πλευρές των ονομάτων των Θεών το κρυφό και το διαλανθάνων, το μυστικό και το αφανές όνομα, στην ουσία  μυστικό όνομα της ΗΡΑΣ αποτελεί το όνομα της Λητούς. Κατά άλλους η Ήρα παντρεύτηκε φανερά στον Κιθαιρώνα και έτσι φερει και τα επίθετα  ΗΡΑ ΤΕΛΕΙΑ και ΓΑΜΗΛΙΑ

 Όμως το όνομα της Λητούς είναι αυτό που συνοδεύει την Ήρα, εκτός απο το μύθο που την συνδέει και με τον Δία. Έτσι σε φυσικό επίπεδο λατρεύετε η Γη ως ΗΡΑ όπως συνηθίζεται και η Νύχτα ως η Λητώ / Ληθώ αυτή που μας οδηγεί και μας φέρει τον ύπνο και η Νύχτα δεν είναι τίποτα άλλο από την σκιά της γής.

Όταν πλησιάζει η δύση αποκρύβει τον ήλιο, κι όταν αναπλάθει και αναδημιουργεί σκουραίνει τον αέρα και αυτό είναι το εκλειπτικό γλίστρημα των πανσέληνων, όταν η σελήνη περιφερόμενη με τη σκιά της αγγίζει τη γή και καταμαυρίζει το φως και τη λάμψη της σελήνης.

Και δεν είναι άλλη από την Ήρα, η Λητώ και από εκεί και η Αρτεμιδα αναμφίβολα και με βεβαιότητα ως κόρη της Λητούς την ονομάζουμε και ΕΙΛΕΙΘΥΙΑΝ  ( όταν  Λείαξ το νεογέννητον παιδί, λείκνον αλλά και Λίκνο  το κόσκινο για το λίχνισμα, το κάνιστρο προσφοράς καρπών στο Διόνυσο, αλλά και κούνια του μικρού παιδιού κλπ )

Και παρακάτω αναφέρει ο Πλούταρχος ότι και οι δύο θεές είναι η προσφώνηση και ο χαιρετισμός ή η ονομασία της ίδιας ΘΕΑΣ. Όπως  και ο Απόλλων και ο Αρης αν και φαινομενικά είναι γεννημένοι από την Λητώ και την Ηρα στην ουσία είναι μια κοινή δύναμη και των δύο ονομάτων/Θεών και ονομάζεται ΑΡΗΣ (και ως αναγραμματισμός της  ΗΡΑΣ/ΑΕΡΟΣ) αλλά και ως δύναμη που Βοηθά και προστατεύει και υπερασπίζετε εκ του Αρήγω =Βοηθώ, αρωγώ, της βίας τα συμπτώματα, συμφορές, ατυχήματα σημάδια κλπ 

Αλλά και ως Απόλλων και ως Απολλύων αυτός που καταστρέφει, απαλλάσσει εξολοθρεύει και φονεύει τα σωματικά πάθη και αφανίζει τα νοσήματα και τα πάθη από το σώμα των ανθρώπων.

Δια τούτο και με τα καιόμενα άστρα και με τα φλογερό/διάπυρα και ο  Ήλιος-Απόλλων ονομάζεται και καλείται και εκ του τρόπου αυτού τη Θεά τη  Γαμήλιον ονομάζουν  και μητέρα η Ειλειθυία του Ηλίου πιστεύουν/θεωρούν ότι είναι.

Ο γάμος και το στεφάνωμα ή η συζευξις είναι  τέλος και η ίδια η γένεση. Και γένεση είναι η μετά την πορεία εντός του  σκότους, η έξοδος εις τον  Ηλιον και το φως,  αυτά πιστεύει ο Ποιητής

Κι αυτό επειδή ήταν δυσκολογεννητος, ο Απόλλων - και η Ειλειθυία, εξήγαγε, απέσπασε αυτό το αμνιακό υγρό, και έτσι  είδεν, αντίκρισε  το φως της αυγής και του Ηλίου

Ίσως  η πραγματική ονομασία της Λητούς είναι αυτή της Νύχτας της κυρίαρχης αρχέγονης και κοσμογονικής μορφής της αρχαιότερης, της Νύχτας (Νυξ) που έχει γεννηθεί από το Χάος και κατά άλλους είναι η κόρη του Φάνητα που έχει πάρει τη θέση του. Η ίδια στη συνέχεια παραδίδει το σκήπτρο στον γιό της Ουρανό και μετέπειτα στον Κρόνο, Δια, Απόλλωνα ή Διόνυσο κατ άλλους συγγραφείς και γι’ αυτό την ταύτισαν και με την Λιλιθ των εβραίκων γραφών… καθώς κρύβει όλες τις σκοτεινές και αρχέγονες δυνάμεις της.

Όμως εκτός από την Λητώ Νυχία ονομάζετε και η  ίδια η Σελήνη στον  ορφικό ύμνο.  

 Εἰς Σελήνην, 
θυμίαμα ἀρώματα

Κλῦθι, θεὰ βασίλεια, φαεσφόρε, δῖα Σελήνη,
ταυρόκερως Μήνη, νυκτιδρόμε, ἠεροφοῖτι,
ἐννυχίη, δαιδοῦχε, κόρη, εὐάστερε, Μήνη,
αὐξομένη καὶ λειπομένη, θῆλύς τε καὶ ἄρσην,
αὐγήτειρα, φίλιππε, χρόνου μῆτερ, φερέκαρπε,
ἠλεκτρίς, βαρύθυμε, καταυγάστειρα, λοχείη,
πανδερκής, φιλάγρυπνε, καλοῖς ἄστροισι βρύουσα,
ἡσυχίῃ χαίρουσα καὶ εὐφρόνῃ ὀλβιομοίρῳ,
λαμπετίη, χαριδῶτι, τελεσφόρε, νυκτὸς ἄγαλμα,
ἀστράρχη, τανύπεπλ', ἑλικοδρόμε, πάνσοφε κούρη,
ἐλθέ, μάκαιρ', εὔφρων, εὐάστερε, φέγγεϊ τρισσῷ
λαμπομένη, σῴζουσα νέους ἱκέτας σέο κούρη.  

Στη Σελήνη,
προσφορά θυμίαμα αρώματα

Εισάκουσε, θεά, βασίλισσα, φωτοφόρα, θεϊκή Σελήνη,
ταυροκέρατη Μήνη, νυχτόδρομη, αεροδιάβατη,
νυκτόβια, δαδοφόρα, κόρη πάνστιλβη, Μήνη,
που αυξάνεις και λιγοστεύεις, θηλυκή και αρσενική,
φωτίστρια, φίλιππη, μητέρα χρόνου, καρποφόρα,
κεχριμπαρένια, βαρύθυμη, ολόφεγγη, νυχτερινή,
συ η παντεπόπτρια, φιλάγρυπνη, με όμορφα αστέρια γεμάτη,
χαρούμενη στην ησυχία και στην καλόμοιρη νύχτα,
λαμπερή, χαριτοδότρια τελεσφόρα, ω κόσμητα νύχτας,
αστράνασσα, μακρόπεπλη, ελικόδρομη, πάνσοφη κόρη,
πρόσελθε, μακαρία, τερπνή, πανστιλβη, με τρίδιπλο φέγγος,
που λάμπεις, να σώζεις τους νέους ικέτες σου, κόρη.

Παρακάτω η αναφορά και στον ορφικό  ύμνο της Νυκτός καθώς και η μετάφραση του.

Νυκτός, 
θυμίαμα δαλούς

Νύκτα θεῶν γενέτειραν ἀείσομαι ἠδὲ καὶ ἀνδρῶν.
Νὺξ γένεσις πάντων, ἣν καὶ Κύπριν καλέσωμεν
κλῦθι, μάκαιρα θεά, κυαναυγής, ἀστεροφεγγής,
ἡσυχίῃ χαίρουσα καὶ ἠρεμίῃ πολυύπνῳ,
εὐφροσύνη, τερπνή, φιλοπάννυχε, μῆτερ ὀνείρων,
ληθομέριμν' ἀγαθήν τε πόνων ἀνάπαυσιν ἔχουσα,
ὑπνοδότειρα, φίλη πάντων, ἐλάσιππε, νυχαυγής,
ἡμιτελής, χθονίη ἠδ' οὐρανίη πάλιν αὐτή,
ἐγκυκλίη, παίκτειρα διώγμασιν ἠεροφοίτοις,
ἣ φάος ἐκπέμπεις ὑπὸ νέρτερα καὶ πάλιν φεύγεις
εἰς Ἀίδην δεινὴ γὰρ ἀνάγκη πάντα κρατύνει.
νῦν δε, μάκαιρ', ὦ Νὺξ, πολυόλβιε, πᾶσι ποθεινή,
εὐάντητε, κλύουσα ἱκετηρίδα φωνὴν
ἔλθοις εὐμενέουσα, φόβους δ' ἀπόπεμπε νυχαυγεῖς.

ΝΥΚΤΟΣ θυμίαμα, 
δαλούς (ξύλα αναμμένα)

Την Νύκτα θα τραγουδήσω, την μητέρα των θεών και των ανθρώπων.

 Η Νύξ γέννησε τα πάντα, δια τούτο ας της δώσουμε και το όνομα Κύπρις.

 Άκουσε με μακαρία θεά, πού έχεις σκοτεινή λάμψιν και φέγγεις με τα αστέρια

 συ χαίρεσαι εις την ησυχίαν και εις την ηρεμίαν πού φέρει πολύν ύπνον.

 Είσαι ή χαρά, ευχάριστη, αγαπάς τα ολονύκτια γλέντια,

ώ μητέρα των Ονείρων συ κάνεις να λησμονούν (οι άνθρωποι)

 τις φροντίδες (της ζωής)

και τους παρέχεις ωραίαν ανάπαυσιν από τους κόπους,

διότι τους δίνεις τον ύπνον, και είσαι φίλη όλων,

και οδηγείς τους Ιππους και λάμπεις κατά την νύκτα.

Είσαι ημιτελής, γηινη και η ίδια πάλιν είσαι Ουρανία περιστρέφεσαι κυκλικώς και παίζεις

με τα θηράματα πού πλανώνται εις τον Αέρα

εσύ στέλνεις το φως εις τα υποκάτω από την γήν και πάλιν φέγγεις εις τον Άδην διότι τα

πάντα κυβερνά ή ακαταμάχητος ανάγκη (η υπερέχουσα, ή ακατανίκητος δύναμις, που  δεν δύναται να την αποφυγή κανείς). Αλλά τώρα ώ μακάρια πολυευτυχισμένη Νύχτα,

πού είσαι εις όλους περιπόθητη και καταδεκτική εισάκουσε την ικετευτικήν φωνήν των λόγων μου και έλα με ευμενή διάθεσιν και δίωξε τους νυκτερινούς φόβους.

Συνεχίζετε

Καλοῦσι δ' Αἰγύπτιοι μὲν αὐτὸ λωτόν...

Όμως σε όλα τα παραπάνω κείμενα είδαμε και την ελληνική Λητώ/Ληθώ/Λήδα ότι συνδέετε άμεσα και με την Λήθη, δηλαδή την λησμονιά. Η Λήθη κατά μια εκδοχή  μία από τις Ναιάδες Νύμφες του νερού δηλαδή. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, η Λήθη ήταν η μητέρα των τριών Χαρίτων
Από τη Λήθη πήρε το όνομά της μία πηγή και  ένα ποταμάκι στον Άδη, από τα οποία έπιναν οι νεκροί για να λησμονήσουν την επίγεια ζωή τους. Επίσης, στη Βοιωτία υπήρχε  κοντά στο Μαντείο του Τροφώνιου η Πηγή της Λήθης , όπως και η πηγή της Μνημοσύνης. Οι αρχαίοι πίστευαν ότι η Λήθη ήταν αδελφή του Θανάτου και του Ύπνου.Όμως δεν μπορούμε να μην εξετάσουμε, αν μη τι άλλο,  και τη σχέση της Λητούς/Ληθούς  με τον ιερό Λωτό το φρούτο που χαρίζει την Λήθη καθώς και  την χώρα των Λωτοφάγων της Οδύσσειας. Ο λωτός ή τα λώτα, άνθη και τον Μελιηδέα καρπόν στην Λιβύη.

Athenaeus Soph., Deipnosophistae (0008: 001)
“Athenaei Naucratitae deipnosophistarum libri xv, 3 vols.”, Ed. Kaibel, G.
Leipzig: Teubner, 1–2:1887; 3:1890, Repr. 1–2:1965; 3:1966.
Book 3, Kaibel paragraph 2, line 24

Κύαμοι ἐκ τῶν κιβωρίων χλωροὶ 
μέν εἰσι δύσπεπτοι, ὀλιγότροφοι, διαχωρητικοί, πνευ-
ματικώτατοι, ξηρανθέντες δὲ ἧττον πνευματοῦσι.’ γί-
νεται δὲ ὄντως ἐκ τῶν κιβωρίων καὶ ἄνθος στε-
φανωτικόν. καλοῦσι δ' Αἰγύπτιοι μὲν αὐτὸ λωτόν,
Ναυκρατῖται δὲ οἱ ἐμοί, λέγει οὗτος ὁ Ἀθήναιος, με-
λίλωτον· ἀφ' οὗ καὶ μελιλώτινοι στέφανοι πάνυ εὐώ-
δεις καὶ καύσωνος ὥρᾳ ψυκτικώτατοι.

Athenaeus Soph., Deipnosophistae
Book 14, Kaibel paragraph 65, line 22

τὰ παραπλήσια τοῖς περὶ τὸν Ἡρόδοτον ἱστορεῖ περὶ
τοῦ ἐν Λιβύῃ καλουμένου λωτοῦ αὐτόπτης γενόμενος ὁ Μεγαλοπολίτης Πολύβιος ἐν τῇ ιβʹ τῶν Ἱστοριῶν
λέγων οὕτως (c. 2 Hu)· ‘ἐστὶ δὲ τὸ δένδρον ὁ λωτὸς οὐ
μέγα, τραχὺ δὲ καὶ ἀκανθῶδες, ἔχει δὲ φύλλον χλωρὸν
παραπλήσιον τῇ ῥάμνῳ, μικρὸν βαθύτερον καὶ πλατύ-
τερον. (ράμνος το παλιούρι )

Athenaeus Soph., Deipnosophistae (epitome) Volume 2,2, page 152, line 15

Παγκράτης δέ τις ποιητὴς ἐπιχώριος Ἀδριανῷ τῷ αὐτοκράτορι ἐπιδημήσαντι
τῇ Ἀλεξανδρείᾳ μετὰ πολλῆς τερατείας ἐπέδειξε τὸν ῥοδίζοντα λωτόν,
φάσκων αὐτὸν δεῖν καλεῖν Ἀντινόειον, ἀναπεμφθέντα ὑπὸ τῆς γῆς ὅτε τὸ
αἷμα ἐδέξατο τοῦ Μαυρουσίου λέοντος, ὃν κατὰ τὴν πλησίον τῇ Ἀλεξανδρείᾳ
Λιβύην ἐν κυνηγίῳ καταβεβλήκει ὁ Ἀδριανός, μέγα χρῆμα ὄντα καὶ
πολλῷ χρόνῳ κατανεμηθέντα πᾶσαν Λιβύην, ἧς καὶ πολλὰ ἀοίκητα ἐπε-
ποιήκει οὗτος ὁ λέων.

Homerus Epic., Odyssea
Book 9, line 97
ἀτὰρ δεκάτῃ ἐπέβημεν
γαίης Λωτοφάγων, οἵ τ' ἄνθινον εἶδαρ ἔδουσιν.
ἔνθα δ' ἐπ' ἠπείρου βῆμεν καὶ ἀφυσσάμεθ' ὕδωρ,
αἶψα δὲ δεῖπνον ἕλοντο θοῇς παρὰ νηυσὶν ἑταῖροι.
αὐτὰρ ἐπεὶ σίτοιό τ' ἐπασσάμεθ' ἠδὲ ποτῆτος,
δὴ τότ' ἐγὼν ἑτάρους προΐην πεύθεσθαι ἰόντας,
οἵ τινες ἀνέρες εἶεν ἐπὶ χθονὶ σῖτον ἔδοντες,
ἄνδρε δύω κρίνας, τρίτατον κήρυχ' ἅμ' ὀπάσσας.
οἱ δ' αἶψ' οἰχόμενοι μίγεν ἀνδράσι Λωτοφάγοισιν·
οὐδ' ἄρα Λωτοφάγοι μήδονθ' ἑτάροισιν ὄλεθρον
ἡμετέροισ', ἀλλά σφι δόσαν λωτοῖο πάσασθαι.
τῶν δ' ὅς τις λωτοῖο φάγοι μελιηδέα καρπόν,
οὐκέτ' ἀπαγγεῖλαι πάλιν ἤθελεν οὐδὲ νέεσθαι,
ἀλλ' αὐτοῦ βούλοντο μετ' ἀνδράσι Λωτοφάγοισι
λωτὸν ἐρεπτόμενοι μενέμεν νόστου τε λαθέσθαι.
τοὺς μὲν ἐγὼν ἐπὶ νῆας ἄγον κλαίοντας ἀνάγκῃ,
νηυσὶ δ' ἐνὶ γλαφυρῇσιν ὑπὸ ζυγὰ δῆσα ἐρύσσας·
αὐτὰρ τοὺς ἄλλους κελόμην ἐρίηρας ἑταίρους
σπερχομένους νηῶν ἐπιβαινέμεν ὠκειάων,
μή πώς τις λωτοῖο φαγὼν νόστοιο λάθηται.
οἱ δ' αἶψ' εἴσβαινον καὶ ἐπὶ κληῖσι καθῖζον,
ἑξῆς δ' ἑζόμενοι πολιὴν ἅλα τύπτον ἐρετμοῖς.
 ἔνθεν δὲ προτέρω πλέομεν ἀκαχήμενοι ἦτορ.

     Μέρες ἐννιὰ μᾶς ἔδερναν οἱ φοβεροὶ οἱ ἀνέμοι
μὲς στὰ ψαράτα πέλαγα· στὶς δέκα στὰ λημέρια
τῶ Λωτοφάγων ἤρθαμε, ποὺ θρέφουνται μὲ τ' ἄνθια
 Βγήκαμε τότες, καὶ νερὸ σὰν πήραμε ἀπὸ βρύση,
κοντὰ στὰ γοργοκάραβα στρῶσαν φαγὶ οἱ συντρόφοι^
Σὰ φάγαμε, σὰν ἤπιαμε, καὶ φράνθηκε ἡ καρδιά μας,
συντρόφους τότες ἔστειλα νὰ πᾶνε καὶ νὰ μάθουν
ποιοί ζούσανε σ' αὐτὴ τὴ γῆς σιταροφάγοι ἀνθρῶποι,
καὶ διάλεξα νομάτους δυὸ μὲ κήρυκα μαζί τους.
Πήγανε τότες, ζύγωσαν τοὺς Λωτοφάγους ἄντρες,
καὶ στοὺς συντρόφους μας αὐτοὶ κακὸ δὲ μελετοῦσαν
κανένα, μόν' τοὺς ἔδωκαν λωτὸ ν' ἀπογευτοῦνε.
Κι ὅποιος στὸ στόμα του ἔβαζε λωτοῦ καρπὸ μελάτο,
δὲν ἤθελε πιὰ μήνυμα νὰ στείλη ἢ νὰ γυρίση,
παρὰ νὰ μείνουν θέλανε στὴ γῆς τῶ Λωτοφάγων,
λωτὸ νὰ τρῶνε, γυρισμὸ πατρίδας λησμονώντας. 

Κλαίγανε σὰν τοὺς ἔφερα μὲ τὸ στανιὸ στὰ πλοῖα,
καὶ στὰ ζυγὰ ἀποκάτωθε τοὺς ἔσυρα δεμένους.
Τοὺς ἄλλους τότες φώναξα συντρόφους ν' ἀνεβοῦνε
μεμιὰς στὰ γοργοκάραβα, μὴν τύχη καὶ κανένας
γευτῆ λωτὸ καὶ γυρισμὸ πατρίδας λησμονήση.
Κι αὐτοὶ ἔμπαιναν κι ἀραδιαστὰ καθίζανε στοὺς πάγκους,
καὶ τὰ νερὰ τ' ἀφρόασπρα μὲ τὰ κουπιὰ βαροῦσαν.

O Λωτός (επιστ. Διόσπυρος, Diospyros) είναι φρούτο του ομώνυμου γένους φυτών που ανήκει στην οικογένεια των Εβενοειδών (Ebenaceae). To γένος αυτό περιλαμβάνει περί τα 200 είδη των τροπικών περιοχών, κυρίως των ανατολικών, καθώς και των εύκρατων. Ευδοκιμούν σε όλα τα εδάφη, προτιμούν όμως τα ηλιόλουστα και ζεστά μέρη. Τα περισσότερα είδη είναι διακοσμητικά με εδώδιμο καρπό και κάποια είδη εξ αυτών παρέχουν πολύτιμο ξύλο (έβενος), το οποίο είναι μαύρο και πολύ ανθεκτικό. Πρόκειται για δέντρα ή θάμνους με ακέραια φύλλα και σπανίως αντίθετα. Τα άνθη είναι μονογενή ή διγενή. Ο καρπός είναι σαρκώδης ράγα, χυμώδης με χρώμα ξανθό, πορτοκαλί, κόκκινο ή κυανόμαυρο. Πολλαπλασιάζονται με σπέρματα.

Ο Ηρόδοτος μιλά για ένα είδος νούφαρου που φύεται στους ποταμούς και στα πέλαγα και οι Αιγύπτιοι το ονομάζουν λωτόν. Και αφού το κόψουν και το ξεράνουν στον ήλιο, από το μέσον του εμφανίζεται η μήκωνος του (είδος κυπέλου) που κοπανισμένο φτιάχνουν απ΄ αυτό  ψωμί που το ψήνουν ή το ξεραίνουν  στην φωτιά.

Οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν λωτούς πολλά είδη φυτών ποώδη και δενδροειδή που κατά τον Θεόφραστο δεν είχαν σχέση με το πραγματικό λωτό (κατά «φύλλοις και καυλοίς και άνθεσι και καρποίς» (Ζ-15:3).
 Ο δε Διοσκουρίδης αναφέρει τέσσερα είδη λωτού που μόνο το ένα είδος αντιστοιχεί με το φυτικό γένος αυτού. Έτσι το πρώτο είδος του Διοσκουρίδη ο «λωτός ο ήμερος» αντιστοιχεί κατ΄ άλλους με τον λωτό τον κερατιοφόρο, κατ΄ άλλους με το φυτό μελίλωτος ο μεσσηνιακός που φύονταν γύρω από τη Σπάρτη και την Τροία όπως αναφέρει και ο Όμηρος, (Οδύσσεια)  που ήταν είδος τριφυλλιού με το οποίο τάιζαν τα άλογα.

Homerus Epic., Odyssea (0012: 002)
“Homeri Odyssea”, Ed. von der Mühll, P.
Basel: Helbing & Lichtenhahn, 1962.
Book 4, line 603
δῶρον δ', ὅττι κέ μοι δώῃς, κειμήλιον ἔστω· ἵππους δ' εἰς Ἰθάκην οὐκ ἄξομαι, ἀλλὰ σοὶ αὐτῷ ἐνθάδε λείψω ἄγαλμα· σὺ γὰρ πεδίοιο ἀνάσσεις εὐρέος, ᾧ ἔνι μὲν λωτὸς πολύς, ἐν δὲ κύπειρον πυροί τε ζειαί τε ἰδ' εὐρυφυὲς κρῖ λευκόν.

Δῶρο ὅ,τι δώσης μου, τιμὴ θὰ τό 'χω καὶ καμάρι·τ' ἀλόγατα ὅμως δὲν μπορῶ στὸ Θιάκι νὰ τὰ φέρω,μόνε θὰ σοῦ τ' ἀφήσω ἐδῶ, νὰ τὰ χαρῆς, ποὺ ὁρίζεις
μεγάλη ὁλόγυρα ἁπλωσιά, μὲ περισσὸ τριφύλλι,μὲ κύπερη, μὲ στάρι, ζειά, καὶ φουντωτὸ κριθάρι.

Στο σημείο αυτό της Οδύσσειας ο Λωτός ταυτίζετε με ένα είδος τριφυλλιού.

Το δεύτερο Διοσκούρειο είδος, ο "λωτός ο άγριος" πρόκειται για το ίδιο που καλλιεργούταν στην Αίγυπτο, το κηπευτικό τριφύλλι το αλεξανδρινό. Ο "λωτός το δένδρο" είναι ο "λωτός ο κυρηναϊκός", που αντιστοιχεί με την Τζιτζιφιά (Eleagnus angustifolius ή Τζιτζιφιά) λωτό που φύεται στην Αφρική και Ελλάδα, του οποίου ο καρπός ο τζίτζυφος τρωγόταν όπως αναφέρει και ο Όμηρος από τους λωτοφάγους, τον οποίο οι Άραβες θεωρούσαν φρούτο του Παραδείσου.

Ο καρπός είναι στο ίδιο μέγεθος με το κορόμηλο και γεύση του θυμίζει μήλο και χουρμά (ειδικά όταν ωριμάσει).Ο καρπός είναι κόκκινος και σε μέγεθος ελιάς καλαμών και μεγαλύτερος θα έλεγα, είναι πράγματι γλυκός και έχει κουκούτσι μικρό άσπρο δεν χρειάζεται να ξεφλουδιστεί τρώγεται και έτσι ....

Τέλος ο «λωτός ο αιγύπτιος» δεν είναι άλλος από τον λεγόμενο «νυμφαίο» ή «λωτός του Νυμφαίου», ή νυμφαία,  ή γνωστός ως η "νυμφαία η λευκή" που είναι ο ίδιος ο αιγυπτιακός και ινδικός λωτός που αποτελούσε ιερό σύμβολο του Νείλου και του Γάγγη αντίστοιχα, σύμβολο γονιμότητας και ευκαρπίας.

Herodotus Hist., Historiae (0016: 001)
“Hérodote. Histoires, 9 vols Book 2, section 92, line 8
. Ἐπεὰν πλήρης γένηται
ὁ ποταμὸς καὶ τὰ πεδία πελαγίσῃ, φύεται ἐν τῷ ὕδατι 
κρίνεα πολλά, τὰ Αἰγύπτιοι καλέουσι λωτόν. Ταῦτ' ἐπεὰν
δρέψωσι, αὐαίνουσι πρὸς ἥλιον καὶ ἔπειτα τὸ ἐκ μέσου
τοῦ λωτοῦ, τῇ μήκωνι ἐὸν ἐμφερές, πτίσαντες ποιεῦνται
ἐξ αὐτοῦ ἄρτους ὀπτοὺς πυρί. Ἔστι δὲ καὶ ἡ ῥίζα τοῦ
λωτοῦ τούτου ἐδωδίμη καὶ ἐγγλύσσει ἐπιεικέως, ἐὸν στρογ-
γύλον, μέγαθος κατὰ μῆλον

Είναι ένα από τα πιο αρχαία σύμβολα στον πλανήτη. Αναπτύσσεται μέσα σε λασπωμένα νερά και βγαίνει στην επιφάνεια για να ανθίσει με απίστευτη ομορφιά. Την νύχτα κλείνει και βυθίζεται στο νερό, την αυγή εμφανίζεται ξανά. Ανέγγιχτο από την ακαθαρσία, συμβολίζει την καθαρότητα της καρδιάς και του μυαλού. Επίσης συμβολίζει μακροζωία, υγεία, τιμή και καλή τύχη.

Στην Αίγυπτο το σύμβολο του αιγυπτιακού άνθους λωτού ονομάζεται Sesen στην Αιγυπτιακή γλώσσα. Σύμφωνα με τη μυθολογία τους, είναι το σύμβολο του Ήλιου, της Δημιουργίας και της Αναγέννησης, στην Ανατολή είναι το σύμβολο πνευματικής ανάπτυξης. Οι ρίζες του βρίσκονται στη λασπωμένη γη, αλλά αναπτύσσεται προς το φως και τα πέταλα του ξεδιπλώνονται αποκαλύπτοντας ένα πανέμορφο λουλούδι. Om Mani Padme Hum, που σημαίνει, "Χαίρε κόσμημα μέσα στον Λωτό" και είναι το ιερό mantra των Θιβετιανών.

Στην  χριστιανική εναλλακτική για το άνθος του λωτού είναι ο λευκός κρίνος που συμβολίζει την γονιμότητα και την αγνότητα, στην Ινδία συμβολίζει την θεϊκότητα, την γονιμότητα, τον πλούτο, την γνώση και την διαφώτιση. Συνδέεται με τη θεά το του πλούτου, Maha Lakshmi, που προσφέρει ευημερία, αγνότητα και γενναιοδωρία. Η θεά κάθεται σε ένα ολάνθιστο λουλούδι και συμβολίζει την αγνότητα, την ομορφιά και ότι είναι «καλό»

Στην Αίγυπτο, δύο τα ενδημικά είδη του λωτού, ο λευκός λωτός (Nymphaea lotus) και ο μπλε Lotus (Nymphaea cerulea). Ένας τρίτος τύπος, ο ροζ λωτός (Nelumbo nucifera) εισήχθη στην Αίγυπτο από την Περσία κατά τη διάρκεια της Ύστερης περιόδου. Και τα τρία είδη απεικονίζονται στην Αιγυπτιακή τέχνη, με το ροζ λωτό να εμφανίζεται περισσότερο σε έργα  Ελληνο-Ρωμαϊκή περίοδο της βασιλείας των Πτολεμαίων. Ο ιερός μπλε λωτός ήταν το λουλούδι που χρησιμοποιούνταν πιο συχνά και αυτό  γιατι   απεικονίζεται στο ιερογλυφικό της αρχαίας Αιγυπτιακής λέξης για τον Λωτό κι αυτή η λέξη είναι  Seshen. Και αυτό οφείλεται στο γεγονός πως το άνθος αυτό έχει παρατηρηθεί ότι τη νύχτα κλείνει και βυθίζεται κάτω από το νερό για να ξανά αναδυθεί και να ανθίσει την ημέρα, κάτι παρόμοιο που παρατηρείται και με τον ήλιο. Αντιδρά λοιπόν στην παρουσία ή την απουσία του φωτός και της ζέστης, με το να βυθίζεται τη νύχτα και να φύεται από το νερό κατά την αυγή, συμβολικά ως λατρεία προς τον ήλιο.

Εξαιτίας της μοναδικής ανθοφορίας των φυτών στην Αίγυπτο που  άνθιζε συνεχώς όλο το χρόνο, ο μπλε λωτός έγινε ένα φυσικό ηλιακό σύμβολο και αντιστοιχούσε στη διαδικασία της δημιουργίας και τη συνέχιση της ζωής.

Αυτή του η λειτουργία τον έκανε σύμβολο του Ωρου και του Ρα, και οι δύο θεοί του φωτός. Ένας αιγυπτιακός μύθος της δημιουργίας αναφέρει ότι ο θεός του Ήλιου Ρα αναδύθηκε από τον λωτό και ότι ο λωτός  έσωσε τη ζωή του Ήλιου.

Ως σύμβολο της αναγέννησης ο λωτός σχετίζεται και με το Θεό Οσιρι, τον αιγυπτιακό θεό της νεκρανάστασης. Υπάρχουν πολλές απεικονίσεις του Οσίρι στις οποίες φαίνονται οι τέσσερις γιοι του Ωρου να στέκονται πάνω σε ένα λωτό μπροστά στον Θεό. Το Βιβλίο των Νεκρών περιλαμβάνει ξόρκια «μεταμόρφωσης σε λωτό» και επιπλέον εκπλήρωση της υπόσχεσης της νεκρανάστασης.

Ο λωτός χρησιμοποιείται επίσης και ως χαρακτηριστικό της Ίσιδας, σαν σύμβολο της γονιμότητας, της αγνότητας και της παρθενίας. Γίνεται επίσης πολύ συχνή χρήση και από την αιγυπτιακή τέχνη ως σύμβολο της Άνω Αιγύπτου. Συχνά απεικονιζόταν με το μακρύ του μίσχο, να πλέκεται με τον πάπυρο (σύμβολο της Κάτω Αιγύπτου), ως ένδειξη της ένωσης των δύο εκτάσεων

Στην Ερμούπολη,  θεωρήθηκε ότι ένα γιγαντιαία άνθος του λωτού ήταν η πρώτη έκφραση της μορφής ζωής που προέκυψε από τα αρχέγονα ύδατα. Από αυτό το λουλούδι, με τη σειρά του εμφανίστηκε ο ήλιος-θεός. Ανάμεσα στα κύρια έργα τέχνης που βρέθηκαν στον τάφο του Τουταγχαμών είναι ένα ξύλινο σκάλισμα από το κεφάλι του νεαρού βασιλιά, αναπαρίσταται με έναν έφηβο από περίπου εννέα ή δέκα ετών. Αυτό το γλυπτό απεικονίζει εμπειρογνώμονας Τουταγχαμών ως αναγεννημένο  παιδί, ή ο Θεός Ήλιος που μεγαλώνει /αυξάνεται από τα πέταλα του ιερού μπλε λωτού, έτσι που απεικονίζουν ένα από τα πιο αρχαία από αιγυπτιακά κείμενα. Κατά την περιγραφή της δημιουργίας του κόσμου που λέει, "Αυτός που προέκυψε από το Λωτό, από το Ιερό βουνό, που φωτίζει με τα μάτια του και τις δύο χώρες

Είναι ο θεός Nefertum, μέσω των ενώσεων του με το αρχέγονο λωτού μετατρέπετε σε  θεραπευτή , ο οποίος προσωποποιεί πλέον τις λειτουργίες του στο λουλούδι του λωτού στην αρχαία αιγυπτιακή ζωή. Το όνομά του μπορεί να μεταφράζεται ποικιλοτρόπως ως τελειότητα, ως ο Tem ο νεότερος, ή Όμορφη αρχή, που δηλώνει ότι ήταν η πρώτη ενσάρκωση του Tem ή Atum στην Ηλιούπολη. Τον συμβολίζουν με το μεγάλο άνθος του λωτού που σχηματίζει  το στέμμα του ή ως ένα μικρό παιδί καθισμένο πάνω σε ένα λουλούδι λωτού. Ιδιαίτερα τον συνδέουν με το μπλε λωτό. Καθώς η θεότητα και προστάτιδα της επούλωσης  πρωτοστατεί στην τέχνη της ιατρικής, χρησιμοποιούσαν  θεραπείες με πρώτο συστατικό τον Λωτό. Μια θεραπεία για τον πονοκέφαλο από την αρχαία Αίγυπτο διαθέτει ένα μίγμα από  αρκεύθου, κύμινο, μύρο και λωτού. Στα αρχαία ιατρικά κείμενα περιλαμβάνονται και συνταγές με  λωτό. Στους ναούς, σκηνές με τον Nefertum  που κρατά  τον λωτό είναι πολύ συχνές κι έτσι να θεωρείτε ως ο θεός με τον λωτό της Ιασης .

Οι Αιγύπτιοι ζούσαν σε μια στενή λωρίδα της εύφορης γης που συνορεύει με τον Νείλο.. Κάθε τμήμα του φυτού μπορεί να αξιοποιηθεί με κάποιο τρόπο όπως την τροφή κλπ . Κεφάλια των λουλουδιών  του λωτού εμποτισμένο με κρασί προετοίμαζαν  ειδικά μεθυστικά και αρωματικά ποτά για δεξιώσεις και  φεστιβάλ. Στην αρχαία Αίγυπτο η ρίζα του λωτού  μπορούσε να τρώγετε ωμή ή μαγειρεμένη με τη ανάμιξη του με  κρόκο αυγού. Σπόροι χρησιμοποιούνταν   για την νέα σπορά στο έδαφος αλλα  επισης τους άλεθαν για να φτιάξουν αλεύρι για ψωμί. Οι βοτανολόγοι πιστεύουν ότι χρησιμοποιούσαν κι ένα   κατασκεύασμα  λωτού για την αύξηση της λίμπιντο. Σπόροι  λωτού χρησιμοποιήθηκαν ως αντίδοτα σε ξόρκια αγάπης, αλλα, και οποιοδήποτε μέρος του λωτού εξασφάλιζε θεία ευλογία και καλή τύχη.

«Γιορτάστε μια καλή ημέρα, με βάλσαμο και το γλυκό άρωμα στη μύτη σας, με γιρλάντες στο στήθος σας από άνθη λωτού και τα μήλα της αγάπη ...» (τραγούδι του harpists στον τάφο του Neferhotep.)

Ως σύμβολο της αναγέννησης, ο λωτός ήταν στενά συνδεδεμένη με τις εικόνες των ταφων και Οσιριακής λατρεία. Οι τέσσερις γιοι του Ώρου συχνά εμφανίζονται  να στέκονται πάνω σε ένα λωτό μπροστά στον  Όσιρη. Το Βιβλίο των Νεκρών περιέχει ξόρκια ακόμα και για πως μπορεί να επιτρέψει  "τον εαυτό του να μετατραπεί σε λωτό» και εκπληρώνοντας έτσι την υπόσχεση της ανάστασης. Ήταν συνήθως χρησιμοποιούνται ως συστατικά των ανθισμένων στεφάνων  που στόλιζαν τους νεκρούς.

Το αιθέριο άρωμα του λωτού πιστεύεται ότι είναι ένα από τα επτά ιερά Έλαια που χρησιμοποιούνται συνήθως στην αρχαία Αίγυπτο. Κατά τη διαδικασία της προετοιμασίας το σώμα του νεκρού τη χρήση αυτών των ελαίων θεωρήθηκε ότι μπορεί "να ενώσει τα άκρα, ενταχθούν τα οστά και να συγκεντρώνει την σάρκα», η οποία μαζί με την προσοχή που προβλέπονται εφαρμογή ορισμένων ρητινών και αρώματα έκρυψε το σώμα από την εμφάνιση των  αποτελέσματων της φθοράς, ως εκ τούτου, υπήρχε η ελπίδα, πρόληψη της εμφάνισης του. Ο θεός Nefertum προήδρευε αυτής της διαδικασίας ως θεός της αλοιφής και των αρώματων.. Σε πολλά έργα ζωγραφικής τάφο του νεκρού εμφανίζεται μυρίζει άνθη λωτού να βοηθήσουν στην αποκατάσταση των αισθήσεων. Μια τελευταία προσευχή με ταφικές λίστες προσφορών γίνονται για την ευημερία και την άνεση της ψυχής του νεκρού, "Πάρε αυτά τα λουλούδια λωτού και κάθε άνθιση και κάθε βότανο την γλυκιά μυρωδιά στην εποχή του, το δροσερό νερό και το θυμίαμα και κάθε απαίτηση που προσφέρουν στο σύνολό τους, που η ψυχή μπορεί να είναι ικανοποιημένη στους αιώνες των αιώνων .."

Το άνθος του λωτού περιέχει πολλές χημικές ουσίες που προκαλούν ευφορία και παράγουν ένα ισχυρό αποτέλεσμα μέσω της διασποράς από το άρωμά του. Η ουσία του λωτού έχει χρησιμοποιηθεί από την εποχή της αρχαίας Αιγύπτου, λόγω των ιδιαίτερα ισχυρών επιπτώσεις της στο λεπτοφυές σώμα μας. Δημιουργεί μια σύνδεση μεταξύ των αναλυτικών και το υψηλότερο, διαισθητικό μυαλό ενός ατόμου μέσα από αυτό το αφροδισιακές ιδιότητες και ευφορία. Αυτός ο συνδυασμός δημιουργεί στο άτομο μια λαχτάρα για το υψηλότερο πνευματικό είδος της αγάπης και η αναζήτηση της ευχαρίστησης που βρίσκεται στην ένωση με το Θείο. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι το λάδι του λωτού ήταν συχνά χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια τελετουργιών στους ναούς. Ήταν αυτό που χρήσιμοποιούνταν σε ευλογία, χρίσμα, για το  διαλογισμό και ως λάδι σε αναθηματικές στήλες καθώς αλείφονταν τα αγάλματα των θεοτήτων του ναού. Ως μία από τις συχνότερες προσφορές γίνονται στους ναούς, ο λωτός εκπροσωπεί την πνευματικότητα και την ενέργεια της ζωτικής δύναμης. Ως εκ τούτου, έγινε συνδέονται στενά με τις εικόνες που απεικονίζουν τη δύναμη της ζωής μέσα στο αιθερικό σώμα. Ως πηγή ζωής ο λωτός είναι ένα σύμβολο της μήτρας, το λίκνο του την έναρξη και την επακόλουθη ανάπτυξη της προγεννητική φυσική ζωή. Στο πλαίσιο αυτό, αποτελεί, επίσης, στα άδυτα των ναών και το ιερό μέσα στις καρδιές μας, όπου αληθινή συμπόνια δημιουργεί την πρώτη σημαντική εμπειρία της φώτισης. Αυτό το έκανε ένα από τα αγαπημένα προσφορά του θεούς και θεές της Αιγύπτου. Ναός αρχεία δείχνουν ότι Ραμσή παρουσιάζονται πάνω από τρεις χιλιάδες λωτού ανθοδέσμες στο θεό Αμμωνα και μόνο.

Ο λωτός είναι ένα παγκόσμιο ιερό σύμβολο. Αν και έχει εμφανιστεί σε πολλές άλλες πνευματικές παραδόσεις, εκτός από εκείνη της αρχαίας Αιγύπτου, που συνδέεται πάντα με την πνευματική αναγέννηση και τη θεραπεία. Είναι αυτή η καθολικότητα που κάνει ο λωτός ένα ταιριαστό σύμβολο γιατι  συνδέετε  με την Ίσιδα, θεά των Δέκα χιλιάδων ονομάτων, η λατρεία του οποίου εξαπλωθεί σε όλο τόσα πολλά μέρη του κόσμου.

Αλλά η σημασία του Μπλέ Λωτού δεν ήταν  μόνο συμβολική για τους αρχαίους Αιγυπτίους. Πράγματι χρησιμοποιήθηκε για τη θεραπεία ενός ικανού αριθμού των σωματικών και ψυχολογικών παθήσεων.

Φαίνεται ότι εχει χρησιμοποιηθεί ως αφροδισιακό και ένα γενικό τονωτικό για να ενισχύσουν τη σεξουαλική ζωτικότητα. Αυτό δεν είναι και τόσο περίεργο δεδομένου ότι το συγκεκριμένο έλαιο του είναι σε θέση να επιφέρει μια ισχυρή χαλάρωση του σώματος, μαζί με μια ελαφρά αίσθηση ευφορίας. Γι αυτές τις ιδιότητές του φαίνεται να το έχουν χρησιμοποιήσει ως παυσίπονο και τονωτικό για την κυκλοφορία των σωματικών υγρων.

Ηταν προφανές ότι  χρησιμοποιήθηκε και για να προκαλέσει καταστάσεις trance και διαλογισμού σε  θρησκευτικές και σαμανικές τελετές. Σήμερα γνωρίζουμε ότι το φυτό περιέχει μερικές ψυχοτρόπες ουσίες (αλλά χωρίς ναρκωτικές ουσίες) και οι περισσότεροι χρήστες των εμπειριών μιλούν για ευχάριστη, ήπια, χαλαρωτική, χαρούμενη, κατάσταση. Μια κατάσταση ηρεμίας και  ευτυχίας - ένα ιδανικό μείγμα καθώς βοηθά και για τη διευκόλυνση της περισυλλογής και εμπειρίων  όπως η αστρική προβολή.

Στην αιγυπτιακή θρησκευτική σκέψη ο Λωτός μαζί με το νερό, το στοιχείο του λειτουργεί στην ανάπτυξη των συναισθήματων, επιτρέπει τη διαίσθηση, ενσυναίσθηση και δημιουργικότητα για να εμπνεύσει ένα άτομο στην ευαισθητοποίηση του κάτι μεγαλύτερο από τους εαυτούς τους. Θεραπευτές, καλλιτέχνες, μουσικοί, μυστικιστές, ποιητές, πνευματικοί δάσκαλοι, ιερείς και ιέρειες όλοι μπορούν να μάθουν και να αξιοποιήσουν  τη διαισθητική πλευρά τους. Άλλοι δε έχουν μάθει να φθάνουν πέρα από τα όρια που χρησιμοποιούνται οι φυσικές αισθήσεις τους φτάνοντας στα αιθερικά επίπεδα συνείδησης.

Είναι η ζωτικότητα που παρέχει την έμπνευση, την ενέργεια και ο τρόπος δράσης για την εκτέλεση των οραμάτων και  κερδίζουν την ευαίσθησία στα ρεύματα της διαίσθησης τους. Το νερό της διαίσθησης προσφέρετε  ως ένα κατάλληλο μέσο για την έκφραση αλλά κι  η φλόγα της έμπνευσης για να ανανεώσει  τη σπίθα της ζωής. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι το γνώριζαν αυτό, και συνεχώς γιόρταζαν  την καθαρότητα, τη θεραπεία και την αναγέννηση που συμβολίζεται από το Λωτό στην καθημερινή τους ζωή.

Lada η σλαβική Λήδα/Λητώ

Η Lada είναι η σλαβική θεά του έρωτα και της ομορφιάς, η οποία εμφανίζεται ως Freya, Ισιδα, ή Αφροδίτη  με άλλους λαούς. Είναι  βέβαιο ότι  συνδέεται  με την πλανητική δύναμη της Αφροδίτης, που είναι, εκτός από θεά της αγάπης και της ομορφιάς και η θεά  που σχετίζετε με τη γονιμότητα.

Η Λαδά/Λήδα ; παρουσιάζεται ως κοπέλα με μακριά χρυσά μαλλιά μερικές φορές με ένα στεφάνι σιταριού πλεγμένο στα μαλλιά της, το οποίο συμβολίζει τη λειτουργία της θεότητας της γονιμότητας καθιστώντας την μια πλευρά της μητέρας  Γης.

Είναι  σύμβολο του Ήλιου, ένα σημάδι της ζωοποιούς δύναμης ήταν μερικές φορές τα στήθη της. Ως θεά της γονιμότητας η Λαδά ακολουθεί τον ετήσιο κύκλο της, το οποίο μπορεί να αποδειχθεί από την πεποίθηση ότι διαμένει στον τόπο κατοικίας των νεκρών μέχρι την εαρινή ισημερία που επιστρέφει. Αυτός ο κόσμος των νεκρών ονομάζεται Irij, και εδώ, εκτός από τη Λαδά, κατοικεί ο Βέλες, βλέπε και  Βήλος-Δήλιος-Απόλλων;;; ως ο  κερασφόρος θεός των βοοειδών.

Τη στιγμή που η Lada υποτίθεται ότι θα βγει στον κόσμο για να φέρει την άνοιξη, ο Gerovit ανοίγει την πόρτα του Irij για να αφήσει τη θεά της γονιμότητας ευλογήσει τη γη. Στο τέλος του καλοκαιριού, Lada επιστρέφει στην Irij, (Iriy ή Irij, σύμφωνα με το νεο-παγανιστικά εγχειρίδια, ήταν ο παράδεισος στη παλιά σλαβική θρησκεία και αποτελεί μέρος της  Svarga (Στους Ινδούς Svarga (ή Swarga) ( σανσκριτικά : स्वर्ग) είναι ένα σύνολο από τους ουράνια κόσμων που βρίσκονται επί και υπεράνω από το ¨Ορος Μερού/Μηρού). Υπάρχει και ένας  παρόμοιος μύθος στη γερμανική μυθολογία στην οποία Freya ξοδεύει ένα μέρος του υπόγειου χρόνο μεταξύ των ξωτικών, ενώ η ελληνική Περσεφόνη κατοικεί στον Άδη κατά τη διάρκεια της χειμερινής περιόδου.

Όμοια και η Λητώ μεταναστεύει στους Υπερβόρειους ή στην χώρα της Λυκίας μέχρι την Άνοιξη και κατόπιν επιστρέφει.

Παρά το γεγονός ότι η βασιλεία της ξεκινά στις 21 Μαρτίου η Lada είναι κατά κύριο λόγο η θεά του καλοκαιριού. Εκείνη ακολουθεί  η Βέσνα, η σλαβική θεά της άνοιξης. Ωστόσο, οι δύο αυτές θεότητες συνδέονται με τη γονιμότητα, ώστε μερικές φορές μπορεί μερικές φορές να είναι δύσκολο να διαχωριστούν τα καθήκοντά τους. Όπως μπορούμε να δούμε ότι η βασιλεία της Lada ξεκινά την άνοιξη, η απόδειξη του οποίου είναι η ονομασία της ως ladenj, που δεν είναι παρά ένα  άλλο όνομα για το μήνα Απρίλιο, μετά από αυτό θεωρείτε και  δεδομένη η έννοια και η ερμηνεία της θεάς. Εκτός από τον Ήλιο η Λαδά συνδέεται επίσης με την βροχή και ζεστές νύχτες του καλοκαιριού, η ιδανική στιγμή για την θεά του έρωτα.

Ζώα που θεωρούνται τοτεμικά της  Λαδά είναι ένας κόκορας, ένα ελάφι, ένα μυρμήγκι και ένας αετός, ενώ τα φυτά της είναι ένα κεράσι, μια πικραλίδα, μια φλαμουριά και παιωνία.

Εκτός από την Αφροδίτη η Λαδά συνδέεται και  με τον αστερισμό  του Ταύρου. Εδώ, μπορούμε να δούμε για άλλη μια φορά εδώ τη λειτουργία της θεάς της γονιμότητας, του οποίου η βασιλεία αρχίζει την άνοιξη, αναμειγνύεται με τη λειτουργία της θεάς Βέσνα. Ένας μύθος λέει ότι η Lada είναι παντρεμένη με τον Svarog που είναι μόνο με την βοηθεια της είναι σε θέση να δημιουργήσει τον κόσμο

Ο Svarog (Сварогъ) είναι μια σλαβική θεότητα είναι γνωστή κυρίως από τον Κώδικα της Υπατίας, και από  μια σλαβική μετάφραση από το Χρονικό του Ιωάννη Μαλαλά. Ο  Svarog υπάρχει ταυτίζεται με τον Ήφαιστο, το θεό-σιδηρουργό στην αρχαία ελληνική θρησκεία. Με βάση το κείμενο αυτό, ορισμένοι ερευνητές καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι Svarog είναι η σλαβική θεός της ουράνιας φωτιάς και της σιδηρουργίας. Στο ελληνικό κείμενο, τα ονόματα των θεών είναι ο Ήφαιστος και ο γιος του ο Dažbog ( Βοσνιακά , Κροατικά : Dabog? Σερβικά Λατινικά : Dajbog ή το κυριλλικό Дајбог (ή Дажбог)? Πολωνικά : Dadźbóg, Ρωσικά : Даж (д) ьбог), εναλλακτικά Dazhbog, Dazbog, Dazhdbog, ή Dadzbóg, ήταν ένας από τους σημαντικότερους θεούς της σλαβικής μυθολογίας, πιθανότατα μια ηλικακή θεότητα και ενδεχομένως και ένας ήρωας που τους εκπολίτισε.  Είναι μία από τις πολλές αυθεντικές μορφές των σλαβικών θεών, που ανέφερε μια σειρά από μεσαιωνικά χειρόγραφα, και ένα από τα λίγα των  Σλαβικών θεών με τα στοιχεία της λατρείας που μπορεί να βρεθούν σε όλα τα  έθνη και ταυτίζετε με τον  Ήλιο !!!

Οι περισσότεροι μελετητές συμφωνούν τη ρίζα dažd-ή DAJ-προέρχεται από τη ρίζα του ρήματος Dati "να δώσει". Έτσι, σύμφωνα με τους Dubenskij, και  Ognovskij και Niderle, Dažbog σημαίνει  ο  "ο Θεός που δίνει ", "θεός-δότης, Η στενή σχέση με σλαβική λέξη Dažd είναι Avestian ή ανατολικά-ιρανική γλώσσα -. Dazdâ, dazda" δώρα ».  Αυτό είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα δεδομένου ότι το Πρωτο-σλαβική λέξη για τον Θεό, * bagu (> Κοινή Σλαβική * bogъ ), η κατάληξη του ονόματος Dažbog του, υποστηρίζεται ότι μπορεί  να είναι ιρανικής καταγωγής (που σχετίζονται με Ινδο-ιρανικές ετυμολογίες όπως παλιά περσική Baga , σανσκριτικά Bhaga ), ή είναι σημασιολογικά επηρεάζονται από ιρανική πηγή, και τα δύο τελικά προέρχεται από ρίζα PIE * β ʰ AG-, των οποίων τα αντανακλαστικά και στις δύο  τις Σλαβικές και ινδο-ιρανικές γλώσσες  κατέληξε να σημαίνει «θεότητα» και «το μερίδιο του πλούτου ». Έτσι, μεταφράζεται κυριολεκτικά, Dažbog ως ο  "δωρητής της τύχης». Αυτό απηχεί το αρχαίο Ινδο-ευρωπαϊκή αντίληψη ότι θεότητα είναι, στην ουσία, μια οντότητα που δίνει πλούτο και την αφθονία, μια ένδειξη, ίσως, ότι είναι Dažbog είναι  ένα κατάλοιπο από την κοινή Πρωτο-Ινδο-Ευρωπαική θρησκεία, ή ακόμα και ότι αυτό δεν ήταν ένα όνομα για κάποιο συγκεκριμένο σλαβικό θεό, αλλά ένα γενικό επίθετο μιας θεότητας.

Σύμφωνα με ένα άλλο κείμενο, ένας σύντροφος της Λαδας/Λήδας  είναι ο Jarilo, έτσι σχετίζετε  με την Αφροδίτη, της οποίας ο εραστής είναι ο Άρης. Οι τελετουργίες που εκτελούνται προς τιμήν της Λαδά πιο συχνά συνδέονται με την αναθέση  γάμων, ή την επιλογή ενός συζύγου. Τα άλματα  πάνω από τη φωτιά είναι ένα άλλο χαρακτηριστικό των τελετουργικών που εκτελούνται προς τιμήν της Lada. Το έθιμο αυτό υπήρχε σε όλα τα μέρη της Ευρώπης και σκοπός του ήταν να εξασφαλίσει τη γονιμότητα καθώς και να προστατεύσει τους ανθρώπους και τα βοοειδή από τις κακές δυνάμεις.

Κατά άλλους ο  Jarilo oνομάζεται Ivan ή Ίβο, δηλαδή John, (Ιωάννης) που είναι χαλαρά συνδεδεμένος  με τον Αγίο Ιωάννη τον Βαπτιστή, του οποίου η γιορτή εορτάζετε  το καλοκαίρι. Ωστόσο, ο Ιβάν σ’ αυτά τα τραγούδια δεν έχει σχεδόν καμία ομοιότητα με το χριστιανικό άγιο: αυτός περιγράφεται ως ένας νεαρός και όμορφος άντρας, φλερτάρει με τα νεαρά κορίτσια, και σε ένα συγκεκριμένο τραγούδι που  αρνείτε ρητά να βαφτίσει  το νεαρό παιδί που παρουσιάζεται μπροστά του, εξηγώντας δεν μπορεί  να το κάνει  επειδή ο ίδιος δεν είναι Χριστιανός.

Ο Belaj κατέληξε στο συμπέρασμα ότι σε αυτά τα τραγούδια που τραγουδιούνται στ΄ όνομα του Ιβάν βρίσκει τη θέση  του  και το όνομα ενός παλαιότερου Σλαβικού θεού που λατρευόταν στο καλοκαιρινό φεστιβάλ, που αργότερα, μετά την άφιξη του Χριστιανισμού, ταυτίστηκαν με την γιορτή του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή.

Ο  Belaj προσδιόρισε αυτός ο θεός ήταν ο Jarilo, μια μεγάλη σλαβική θεότητα της βλάστησης, τη συγκομιδή και τη γονιμότητα.

Οι φωτιές του Αη Γιάννη λοιπόν όπως έχουν περάσει και  σε μας στις οποίες στην ουσία λατρεύετε η Εαρινή Ισημερία και ο Απόλλων ως Ήλιος θεός της γονιμότητας και  της Άνοιξης, μαζί με την Μητέρα του Λητώ. Με όλες τις εκφράσεις και τις ιδιότητες της Μεγάλης Μητέρας Θεάς.