Διονυσον γὰρ τὸν και Ζαγρέα καλούμενον

Hesychius Lexicogr., Lexicon (Α – Ο)
Alphabetic letter alpha, entry 1061, line 1

<ἀδελφοί>· οἱ ἐκ τῆς αὐτῆς δελφύος γεγονότες. Δελφὺς γὰρ ἡ  μήτρα λέγεται

<Δέλκος>· λίμνη ἰχθυοφόρος περὶ τὴν Θρᾴκην

<δελφάκιον>· χοιρίδιον. οὕτως ἔλεγον καὶ τὸ γυναικεῖον (αιδοίον)

<δελφίνιον>· εἶδος βοτάνης

<Δελφικὸν τρίποδα>· τὸν τοῦ Ἀπόλλωνος ἐν Δελφοῖς

<Δελφικὴ μάχαιρα>· ἀπὸ κατασκευῆς, λαμβάνουσα ἔμπροσθεν

 μέρος σιδηροῦν, ὡς Ἀριστοτέλης  

<Δελφύς>· *μήτρα A καὶ ὁ ἐν Δελφοῖς δράκων

<δελφύων>· γαστέρων

 <Δελφοί>: (Καὶ <δελφὸς ἀνὴρ>, τὸ ἐθνικόν·) οἱ

Πύθιοι, ἀδελφοί τινες ὄντες, κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ α.

Ὅτι τὰ Διονύσου μέλη σπαράξαντες οἱ Τιτᾶνες τῷ Ἀπόλλωνι παρέθεντο

 ἐμβαλόντες λέβητι· ὁ δὲ παρὰ τῷ τρίποδι ἀπέθετο παρὰ τῷ ἀδελφῷ.

 <Δελφίνιος>: Ὁ Ἀπόλλων. Ὅτι Κασταλίῳ τῷ Κρητὶ ἀποικίαν στελλομένῳ ὁ Ἀπόλλων ὁμοιωθεὶς δελφῖνι προηγήσατο τῆς νεὼς ἕως τοῦ Κρισσαίου κόλπου· καὶ ἐκεῖ κατοικήσας ἐκράτησε τῶν τόπων· καὶ ἀπ' αὐτοῦ Δελφοὺς ἐκάλουν τοὺς ἐνοικοῦντας· καὶ Δελφινίου Ἀπόλλωνος ἱερὸν ἱδρύσατο. Τινὲς δέ φασιν ὅτι

ὁ Δελφὶς εἰς τὴν ναῦν ἦλθε, καὶ κατὰ τοῦτον τὸν τόπον ἐπήδησεν εἰς τὴν θάλασσαν.

 <Δελφῖνες>: Οἱ ἰχθύες, καὶ μέρος νεώς. Διὰ τοῦτο <δελφινοφόρους> λέγουσι ναῦς, ὡς σχῆμα ἐχούσας δελφῖνος.

<Δελφοί:> τὸ ἱερὸν τοῦ Ἀπόλλωνος. οὕτω δὲ ἐκλήθη διὰ τὸ

τὸν Δελφύνην δράκοντα ἐκεῖ εὑρεθῆναι, ὃν ἀπέκτεινεν ὁ Ἀπόλλων.

Πυθὼ δέ, διὰ τὸ ἐκεῖ σαπῆναι. καὶ <Δελφίς,> ἡ Δελφική, ἡ τοῦ

Ἀπόλλωνος. Δελφὶς γὰρ φάμα τόδ' ἐθέσπισεν, ὄφρα γενοίμαν τᾶς

κείνου νύμφας σῆμα καὶ ἱστορίη. 

<Δελφύς:> μήτρα. ἔνθεν ἀδελφός. ὁ ἐκ τῆς αὐτῆς μήτρας.

Η λατρεία της Μητ(έ)ρας Θεάς που περνάει στον αρσενικό θεό της Ιατρικής, μαντικής και δικαιοσύνης δια μέσου της Λητούς-Ληθούς.

Η σύνδεση με την λατρεία της Μεγάλης Μητέρας καθώς και της Μαρας κλπ- Θαλασσινής και την Πύθω/να κλπ νομίζω ότι δεν χρειάζεται να εξηγήσουμε παραπέρα γιατί η Δράκαινα Δελφίνη  είναι θηλυκού γένους, γιατι πολύ απλά το δηλώνει το ίδιο το όνομά της !!!

Όμοια και στο βιβλίο του Ενώχ το θαλάσσιο κτήνος που αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη, στο απόκρυφο του Ενώχ αλλά και στο Ταλμούδ, μεταφράζεται ως ελικοειδής και έγινε συνώνυμο των θαλασσίων τεράτων/δράκων. Κατά το απόκρυφο του Ενώχ ήταν θήλυς ο Λεβιάθαν!

Για τον Πύθων καθώς υποσχέθηκα συνέχεια λοιπον περνάμε παρακάτω στο κειμενο του Σταγειρίτη στην Ωγυγία :

«Ο δε Πύθων ήτον υιός της Δαιμογογρόνος, ή της Γής, ή εγεννήθη εκ του βορβόρου, όστις εμεινε μετά τον κατακλυσμόν του Δευκαλίωνος. Ητον δε δράκων μέγιστος και τερατωδέστατος, ώστε κείμενος μεν σπειρηδον, εσκέπαζεν ολόκληρα όρη, ιστάμενος δε, εφθανεν ή κορυφή αυτού εις τα άστρα. Κατέπινε και ποταμούς ολόκληρους. Εφώλευε τοίνυν εις τον Παρνασόν, και εχρησμοδότει εις το μαντείον των Δελφών.

Μαθών δε, οιτι η Λητώ ήτον έγκυος, και προβλέπων ότι ο Απόλλων μέλλει να λάβει το μαντείον, εδίωκεν αυτήν, η Ηρα εκινησεν αυτόν εις τούτο, ως ειρηται.

Κατ΄αλλους δε, ότε εχρησμοδότει εκει η Θέμις, ο Πύθων εφύλαττε το μαντείον. Ο δε Απόλλων φονευσεν αυτόν, και έλαβε το μαντείον. Κατ’ αλλους δε πληγωθείς ο Πύθων, έφυγε προς τα Τέμπη διωκόμενος υπο του Απόλλωνος, και απέθανεν εις τα Τέμπη, πριν έλθη ο Απόλλων εκεί. Ειχε δε υιόν, οστις ωνομάζετο Αιξ, και εκείνος έθαψεν αυτόν εκεί. Απ΄αυτού δε ωνομάσθησαν οι Δελφοί, ή το μαντείον Πυθών, Πυθώνος, και Πυθώ Πυθούς. Τίνες μεν ωνομάζον αυτόν αρσενικώς Δελφίνην από των Δελφών, αλλοι δε Δελφύνην, θηκυκώς, όθεν είναι αμφίβολον το γένος του Πύθωνος.

Τίνες μεν αλληγορούσιν αυτόν εις την μετά τον κατακλυσμόν σεσαπημένην και νοσώδη ύλην, υπο του πύθεσθαι το σήπεσθαι γενόμενον και ο ήλιος εξηρανεν αυτήν, όθεν είπον, ότι ετόξευσεν αυτόν ο Απόλλων.

Ιστορικώς δε λέγουσιν, ότι ήτον τις ληστής Πύθων τον οποίον ετιμώρησεν ο Αθηναίος Απόλλων….

Κατ΄αλλους συγγραφείς βεβαια η Θέμις είναι η πρώτη που εχει αναλάβει εκ της Μητρός της Γαιας το μαντείο χρησμοδοτεί και μετά παραδίδει τα ηνία στον Διονυσο με τον οποίο μοιράζετε το μαντείο ο Απόλλωνας.

Scholia In Pindarum, Scholia in Pindarum (scholia vetera)
Ode P hyp, scholion a, line 22

                             εἶτα ἔρχεται ἐπὶ τὸ μαντεῖον, ἐν ᾧ πρώτη Νὺξ ἐχρησμῴδησεν, εἶτα Θέμις. Πύθωνος δὲ τότε κυριεύσαντος τοῦ προφητικοῦ τρίποδος, ἐν ᾧ πρῶτος Διόνυσος ἐθεμίστευσε, .

Θεωρειτε δε ότι ο Πύθων αποτελεί μέρος της τριάδας των Χαλδαίων μαζί με τον Τυφώνα και την Εχιδνα και της ατάκτου δημιουργίας

Damascius Phil., In Phaedonem (versio 2)
Section 142, line 2

        – [111e6 – 112a5] Ὅτι Ταρτάρου καὶ Γῆς τῆς συζυγούσης Οὐρανῷ ὁ
Τυφῶν ἡ Ἔχιδνα ὁ Πύθων, οἷον Χαλδαϊκή τις τριὰς [frg. 4] ἔφορος τῆς ἀτάκτου
πάσης δημιουργίας.

 Ο/Η Πυθώ των Δελφών που ονομάζετε Δελφίνη δράκοντας  ή  Δελφύνη δράκαινα δεν είναι παρά το ίδιο το κήτος του Ιωνά  μόνο που στην Π. Διαθήκη είδαμε ότι ονομάζετε Λεβιάθαν. Είναι ο δράκος ή φίδι των Δελφών του Απόλλωνα και θα εξετάσουμε αν είναι και ο Δράκος που φυλά το χρυσόμαλλο δέρας των Κοχλών ή τα χρυσά μήλα των εσπερίδων …

 

Όμως προς το παρόν εξετάζουμε την σύνδεση του/της  Πυθώ- να του  δράκοντα και της  δράκαινας της  δελφίνης ή του δελφινιού- αλλα και του Δέλφειου Απόλλωνα με τον ιερό ιχθύ. 

Λεβιάθαν = Σύνθετη εβραϊκή λέξι εκ του λεβιάθ και θαννέμ = «σύνολο δρακόντων», σημαίνουσα θαλάσσιο τέρας. Μεταφορικώς: «το κολοσσιαίον και τερατώδες», εις την Αγία γραφή αναφέρεται ο Λεβιάθαν  ως μέγιστο τέρας φοβερό στην εμφάνιση που τρέπει τους θεωμένους εις φυγή.

Όμοια δράκοντας στο αγκίστρι  για τον Ιωβ και πολυκέφαλος και πολυώνυμος και όφις και διά-βολος και σατανάς και κήτος μέγα και λέοντας και βασιλίσκος για άλλους συγγραφείς Π. Διαθήκης.

Origenes Theol., Contra Celsum
Book 6, section 25, line 10


                                      Ἀντὶ δὲ τοῦ «δράκων» Λευϊαθὰν ἦν ἐν τῷ ἑβραϊκῷ.

Στα εβραϊκά κείμενα αντί του Δράκων εξηγεί ο Ωριγένης συναντούμε την λέξη Λευιάθαν

Procopius Rhet., Scr. Eccl., Commentarii in Isaiam
Page 2233, line 41

            Δράκων, καὶ ὅφις, καὶ διάβολος, κῆτός τε, καὶ Σατανᾶς, καὶ Λευϊαθὰν, καὶ λέων, καὶ βασιλίσκος ὀνομάζεται.

Αλλα στα προηγούμενα κείμενα είδαμε τον Δία να μεταμορφώνεται και ο ίδιος σε δράκοντα για να σμίξει με την Περσεφόνη

Tatianus Apol., Oratio ad Graecos
Chapter 10, section 1, line 3

…μεταμορφοῦνται δὲ παρ' ὑμῖν καὶ οἱ θεοί. δένδρον ἡ Ῥέα γίνεται,  

δράκων δὲ ὁ Ζεὺς διὰ τὴν Φερσέφασσαν.

Ο μικρός Ζαγρεύς κερασφόρο τέκνο που προκύπτει από την ανόσια ένωση του Διός με τη Κόρη του Περσεφόνη και με την μορφή φιδιού/δράκοντα Θεωρείται ότι ήταν ο υιός του Διός, ο οποίος από τον μεταμορφωμένο σε φίδι-δράκοντα Δία. Η δίκερος κόρη  κληρονομεί  τα κέρατα στον υιό  Ζαγρέα. Ο Ζαγρεύς από μόνος του διόρζεται  βασιλιάς των θεών και ο Δίας  του έδωσε για λίγο το σκήπτρο του, τον  κεραυνό αλλά και τον έλεγχο της βροχής. Και όπως οι Κουρήτες φύλαξαν τον Δία όταν εκείνος ήταν βρέφος, έτσι φύλαξαν και τον Ζαγρέα με την πρόσθετη βοήθεια του Απόλλωνα.

Δες κείμενο παρακάτω

Nonnus Epic., Dionysiaca

Book 6, line 165

παρθένε Περσεφόνεια, σὺ δ' οὐ γάμον εὗρες ἀλύξαι,

ἀλλὰ δρακοντείοισιν ἐνυμφεύθης ὑμεναίοις,  

Ζεὺς ὅτε πουλυέλικτος ἀμειβομένοιο προσώπου

νυμφίος ἱμερόεντι δράκων κυκλούμενος ὁλκῷ

εἰς μυχὸν ὀρφναίοιο διέστιχε παρθενεῶνος,

σείων δαυλὰ γένεια· παρισταμένων δὲ θυρέτρῳ

εὔνασεν ἰσοτύπων πεφοβημένον ὄμμα δρακόντων ....

καὶ γαμίαις γενύεσσι δέμας λιχμάζετο κούρης

μείλιχος. αἰθερίων δὲ δρακοντείων ὑμεναίων

Παρθένα, Περσεφόνη, εσύ δεν μπόρεσες ν' αποφυγείς το γάμο,

 αλλά παντρεύτηκες με δρακόντειο γάμο,

  όταν ο Δίας ο πολυμήχανος αλλάζοντας όψη σα δράκοντας εραστής,

αναδιπλώνοντας με πόθο την ουρά του, μπήκε στο βάθος του σκοτεινού παρθενικού θαλάμου σείοντας τα πυκνά γένια του.

Αφού υπνώτισε τους όμοιους παραστάτες της πύλης,

με σαγόνια όλο πόθο έγλειφε το κορμί  της γλυκιάς κόρης.

Από το γάμο με τον ουράνιο δράκοντα,

 φούσκωσε η κοιλιά της Περσεφόνης

με καρπερή   γέννα  γέννησε το Ζαγρέα, βρέφος με κέρατα,

που μόνος στου  Δία ανέβηκε τον ουράνιο θρόνο…

Σύμφωνα με άλλη εκδοχή του μύθου, η θεά Αθηνά - ονομάζετε Παλλάδα,  γιατι κατειχε την παλλόμενη καρδιά του Διονύσου - πέτυχε να διασώσει την καρδιά του Ζαγρέα και να την παραδώσει στο Δία, ο οποίος την τοποθέτησε μέσα σε γύψινο ομοίωμα του θεού που ζωντάνεψε αμέσως. Οι Νύμφες ανέλαβαν τη φροντίδα του παιδιού και το κουνουσαν σ’ ένα λιχνιστήρι δημητριακών (Λίκνο) απ΄οπου ονομάστηκε Ζαγρεύς –Διονυσος Λικνίτης . Είναι κι ο λόγος που η Αθηνά ονομάζετε Παλλάδα, κατά μία εκδοχή γιατι κατέχει την ΠΑΛΛΟμενη καρδιά του Διονύσου 

Σχόλια στο Λυκόφρονα, 355

Παλλὰς δε ἡ Ἀθηνᾶ ἢ παρὰ τὸ πάλλειν τὰ ὅπλα – πολε-
μικὴ γὰρ ἐν τῷ γεννᾶσθαι ἀπὸ τῆς Διὸς κεφαλῆς ἐξέθορε
τὰ ὅπλα κινοῦσα – ἢ παρὰ τὸ παλλομένην τὴν τοῦ Διο-
νύσου καρδίαν ἀνενεγκεῖν τῷ Διί -Διονυσον  γὰρ τὸν και
 Ζαγρέα  καλούμενον υἱὸν Διὸ και  Περσεφόνης ὑπάρχοντα
μεληδὸν οἱ Τιτᾶνες ἐσπάραξαν οὗ τὴν καρδίαν ἔτι παλλο-
μένην ἀνήνεγκεν – ἢ ὅτι ἐν τῇ συμβολῇ τῆς μάχης τῶν
Γιγάντων και  τῶν θεῶν Πάλλαντα ἕνα τῶν Γιγάντων
ἀνεῖλεν.

Λικνίτου, θυμίαμα μάνναν

Η σύζυγος του Δία η Ήρα βάλθηκε να εξοντώσει τον μικρό Ζαγρέα και γι' αυτό απέστειλε τους Τιτάνες να τον σκοτώσουν με απατηλούς περισπασμούς: του πήγαν παιχνίδια  όπως ένα ρόμβο, έναν αστράγαλο, χρυσά μήλα, μία σβούρα και ένα καθρέφτη. Ο Ζαγρεύς απασχολήθηκε με τον καθρέφτη, βλέποντας το πρόσωπό του. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή οι Τιτάνες όρμησαν καταπάνω του με τα μαχαίρια τους. Ο μικρός θεός για να τους αποφύγει άρχισε να μεταμορφώνεται: έγινε έφηβος Δίας, Κρόνος, φίδι με κέρατα, άλογο, τίγρη, ταύρος. Η Ήρα παρ' όλα αυτά ενθαρρύνει τους Τιτάνες να μη διστάσουν, κι έτσι με διαταγή της κομματιάζουν το Ζαγρέα την ώρα που είχε τη μορφή ταύρου, επειτα βράζουν το κρέας του και το τρώνε. Ο Δίας οργίσθηκε τόσο, ώστε κατακεραύνωσε τους Τιτάνες και τους έστειλε στα Τάρταρα.

Ο πατέρας που αγαπά το τέκνο του και σπαράζει από την σφαγή του και το θάνατό του καταστρέφει τον κόσμο με φωτιά., Φυλακίζει τους Τιτάνες ή τους κατακεραυνώνει κατά άλλη εκδοχή και θρηνεί κατακαίγοντας και στην συνέχεια πλημμυρίζοντας τον κόσμο.

Όμως σε μία εκδοχή στον Απόλλωνα έδωσε εντολή να περιμαζέψει τα λείψανα του Ζαγρέως και να τα θάψει στους Δελφούς, κοντά στον τρίποδα. –

Plutarchus Biogr., Phil., De Iside et Osiride (351c-384c)
Stephanus page 365, section A, line 6

Αἰγύπτιοί τε γὰρ Ὀσίριδος

πολλαχοῦ θήκας, ὥσπερ εἴρηται (358a 359a), δεικνύου-

σι, καὶ Δελφοὶ τὰ τοῦ Διονύσου λείψανα παρ' αὐτοῖς

παρὰ τὸ χρηστήριον ἀποκεῖσθαι νομίζουσι, καὶ θύουσιν

οἱ ὅσιοι θυσίαν ἀπόρρητον ἐν τῷ ἱερῷ τοῦ Ἀπόλλωνος,

ὅταν αἱ Θυιάδες ἐγείρωσι τὸν Λικνίτην. ὅτι δ' οὐ μόνον

τοῦ οἴνου Διόνυσον, ἀλλὰ καὶ πάσης ὑγρᾶς φύσεως

Ο Διόνυσος, που ταυτίζεται με τον Οσιρι,  και όπου τάφοι/ θήκες των μελών του μετά τον κατά/δια-σπαραγμό βρίσκονται σε διάφορες περιοχές. Ομοια και λείψανα του Διονύσου βρίσκονται στο ιερό του Απόλλωνα - στους Δελφούς. Λατρεύεται δε και  ως Λικνίτης και αγαλμά του  εγείρουν οι ιέρειες Θυιάδες και ως θεός όχι μόνο του Οίνου αλλα και παντός υγρής φύσεως.  

Alphabetic letter lambda, entry 1016, line 1

<Λικνίτης>· ἐπίθετον Διονύσου· ἀπὸ τῶν λίκνων, ἐν οἷς τὰ
 παιδία κοιμῶνται
<λίκνον>· κανοῦν





Ορφικοί ύμνοι
 <Λικνίτου>, θυμίαμα μάνναν.

Λικνίτην Διόνυσον ἐπευχαῖς ταῖσδε κικλήσκω,

Νύσιον ἀμφιθαλῆ, πεποθημένον, εὔφρονα Βάκχον,

νυμφῶν ἔρνος ἐραστὸν ἐυστεφάνου τ' Ἀφροδίτης,  

ὅς ποτ' ἀνὰ δρυμοὺς κεχορευμένα βήματα πάλλες

σὺν νύμφαις † χαρίεσσιν ἐλαυνόμενος μανίηισι,

καὶ βουλαῖσι Διὸς πρὸς ἀγαυὴν Φερσεφόνειαν

ἀχθεὶς ἐξετράφης φίλος ἀθανάτοισι θεοῖσιν.

εὔφρων ἐλθέ, μάκαρ, κεχαρισμένα δ' ἱερὰ δέξαι.

ΛΙΚΝΙΤΟΥ,  θυμίαμα, μάνναν
Τον Λικνίτην Διόνυσον προσκαλώ είς αυτές τις προσευχές,
τον Νύσιον, τον θαλερόν είς όλα τον περιπόθητον,
τον ευφρόσυνον Βάκχον το αξιέραστο βλαστάρι των νυμφών
και της Αφροδίτης με το ωραίο στεφάνι
συ κάποτε κινούσες ανά τα δάση χορευτικά βήματα
μαζί με χαριτωμένες νύμφες, παρασυρόμενος από μανίες
και με την θέλησιν του Διός μετήχθης είς την ένδοξον Περσεφόνην και ανετράφης,
αγαπητός είς τους αθανάτους θεούς
Ελα μακάριε, με ευφροσύνην και δέξου τας θυσίας, πού σου έχαρίσαμεν.

Pseudo-Nonnus, Scholia mythologica
Oration 5, historia 30, line 2

Τριακοστή ἐστιν ἱστορία ἡ περὶ τῶν κεκομμένων καὶ διεσπασμένων θεῶν.

 Ἐμοὶ δὲ δοκεῖ αὕτη περὶ τῶν Τιτάνων εἶναι καὶ τοῦ Διο-

νύσου. ἔστι δὲ αὕτη. Περσεφόνη γεννᾷ τὸν Ζαγρέα Διόνυσον,

ἐκ τοῦ Διὸς συλλαβοῦσα αὐτόν. τοῦτον γεννηθέντα οἱ Τιτᾶνες

(δαιμονίων δὲ τάξεις αὗται) φθονήσαντες τῷ Διονύσῳ ὡς ἐκ τοῦ

Διὸς ἔχοντι τὴν γένεσιν, διασπαράττουσιν αὐτόν. ἄλλοι δὲ

λέγουσιν ὅτι καθ' ὑπόθεσιν τῆς Ἥρας διεσπάσθη ὑπὸ τῶν

Τιτάνων ὁ Διόνυσος.

 Καὶ περὶ μὲν τῶν διεσπασμένων θεῶν ἐστιν αὕτη ἡ περὶ τοῦ

Διονύσου· περὶ δὲ τῶν κεκομμένων οὐδεμία τις φαίνεται ἡμῖν

ἱστορία, ἢ ἡ περὶ τῶν Γιγάντων. οὗτοι γὰρ πολεμεῖν ἐθέλοντες

τοῖς θεοῖς, οἱ θεοὶ ἀντιστρατευσάμενοι ἐπολέμησαν καὶ κατέκο-

ψαν αὐτούς, ὕστερον δὲ τοῦ Διὸς καὶ τὸν κεραυνὸν ἐπιπέμψαν-

τος αὐτοῖς καὶ καταφλέξαντος αὐτούς.  

Στους Δελφούς, στον ομφαλό της γής  βρίσκεται και ο τάφος του/της Πυθούς/Δελφύς Δελφύνη/ ή του Πύθωνα

Ο/Η  ΠΥΘΩΝ ονομάσθηκε έτσι απο το πύθω- σήπω απο το σαπίζω δηλαδή. Η σύνδεση της/του Πυθωνα εκ του Πύθω- Σήπω με τον Πελία-Πέλος/ψ όπου ο ένας δηλώνει ξεκάθαρα την σήψη και κάτι αντίστοιχο κι ο  Π-ΕΛΟΣ  όπου έλος = ο βάλτος, ο βούρκος, ο βόρβορος, το τέλμα, ο βουρκότοπος, σαπισμένος ή βαλτωμένος.

H δράκαινα προέρχεται από το δέρκομαι – αόριστος  έδρακον και εδερξατο, μσ. εδρακόμην πθ. εδερχθην και εδράκην παρατακτικός εδερκόμην και παρακείμενος δέδορκα εξ αυτής η λέξη  αγγλική  darshan (Darśana (Darshan, σανσκριτικά : दर्शन) είναι μια σανσκριτική λέξη/όρος  που σημαίνει "ματιά", το όραμα, εμφάνιση, ή αναλαμπή. Είναι πιο συχνά χρησιμοποιείται για «οράματα του Θεού/θείου", π.χ., ενός θεού ή ένα πολύ ιερό πρόσωπο ή τεχνούργημα. Θα μπορούσε κανείς να "λάβει darshana/οραμα/εμφάνιση» της θεότητας στο ναό, ή από ένα μεγάλο άγιο πρόσωπο, όπως ένας μεγάλος γκουρού. Υπό την έννοια "για να δείτε με ευλάβεια και αφοσίωση," ο όρος μεταφράζεται σε Ιεροφάνεια και θα μπορούσε να αναφέρεται είτε σε ένα όραμα του θείου ή να είναι μέσα στην παρουσία του υψηλου ή σεβαστού προσώπου.

Ομοια και το δράκος όμως προέρχεται από την λέξη δέρκομαι που σημαίνει βλέπω καθαρά κοιτάζω, παρατηρώ,  βλέπω το φώς, ζω, αντιλαμβάνομαι και διακρίνω.

δέρκομαι : απο την ιδια ρίζα ΔΕΡΚ -  προέρχονται τα  δέργμα, δέρξις  δηλαδή βλέμμα κοίταγμα, ματιά, ανάβλεμμα

Λεξικό του Ησύχιου

<Τοξίου βουνός>· τοῦ Ἀπόλλωνος τοῦ ἐν Σικυῶνι. βέλτιον δὲ ἀκούειν

 τὴν ἐν Δελφοῖς Νάπην λεγομένην· ἐκεῖ γὰρ καὶ ὁ δράκων κατετο-

 ξεύθη. καὶ ὁ ὀμφαλὸς τῆς γῆς τάφος ἐστὶ τοῦ Πύθωνος

 δρά-κων = φίδι τρομερό και μεγάλο, θεριό, είδος ψαριού, βραχιόλι σε σχήμα φιδιού  αλλά και η δορκ-άς δήλ. το ζαρκάδι. 

Η λέξη όμως Δελφύνη ή Δελφίνη εκτός από την ερμηνεία και την σύνδεσή της με το δελφίνι – το γνωστό θηλαστικό και τον γνωστό μας αστερισμό μας προσφέρει κι άλλους συνειρμούς από την ρίζα του ονόματος.
Είδαμε ότι η Θέμις φαίνεται να είναι αυτή που στην ουσία φαίνεται να εχει μυήσει τον Απόλλωνα στα της μαντείας και της δικαιοσύνης καθως το μαντείο ανήκει πρώτα και κύρια στην Θέμιδα.
Η λέξη Δελφύς δηλώνει αυτό ακριβώς. Την θηλυκή πλευρά του Μαντείου και την γυναικοκρατεία που επικρατούσε λατρεύοντας την Θέτιδα ως Δελφύν -η  Δελφὺς γὰρ ἡ  μήτρα λέγεται.

Λατρεία της Μητέρας Θεάς της μεγάλης Δελφύ-δ-ος/ μητ(έ)ρας και των αδελφών <ἀδελφοί>· οἱ ἐκ τῆς αὐτῆς δελφύος γεγονότες.

Orion Gramm., Etymologicum
Alphabetic letter delta, page 45, line 17

<Δελφύς>, ἡ γαστήρ. ὡς δὲ τινὲς, ἡ μήτρα. ὅτι ἀδελφοποιὸς ἐστί.

Pseudo-Zonaras Lexicogr., Lexicon
Alphabetic letter alpha, page 40, line 21

<Ἀδελφός>. δελφὺς λέγεται ἡ μήτρα καὶ μετὰ τοῦ

 α τοῦ σημαίνοντος τὸ ὁμοῦ, γίνεται ἀδελφὸς,

 οἱονεὶ ὁμόδελφός τις ὢν, ἐκ τῆς αὐτῆς δελφύος.

<Δελφάκιον>· χοῖρος.

<Δελφῖνες>· ὄργανα †Ἀττικὰ† πρὸς ναυμαχίαν.

<Δελφίς>· πρὸς ναυμαχίαν πολεμιστήριον ὄργανον· ὅθεν καὶ δελφινοφόρον ναῦν Θουκυδίδης ἐν ζʹ φησίν (41, 2).

<Δελφῖνα νήχεσθαι διδάσκεις>· ἐπὶ τῶν ἐν ἐκείνοις τινὰ

παιδοτριβούντων, ἐν οἷς ἤσκηνται.

<Δελφῖνα πρὸς τοὐραῖον δεῖν>· ἐπὶ τοῦ ἀδυνάτου διὰ τὸ

εὐκίνητον εἶναι. πρὸς τοὺς οὐ δυναμένους τηρεῖν τὰ διδόμενα ἢ <ἃ>

ἔχουσιν.

<Δελφίνιον>· ἔστι μέντοι χωρίον ἐν Χίῳ. ἔστι δὲ καὶ ἐν Ἀθήναις ἱερὸν Ἀπόλλωνος οὕτω καλούμενον, ἔνθα ἦν τὸ ἐν Δελφινίῳ δικαστήριον.

<Δελφύς>· μήτρα· ἔνθεν ἀδελφός.

Παρόμοιες λεξικογραφικές αναγραφές βρίσκουμε και σε άλλους λεξικογράφους

Συνεχίζετε

σκότος ἐγένετο ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν

 οὐδὲ Διὸς θρόνον εἶχεν ἐπὶ χρόνον· ἀλλά ἑ γύψῳ

κερδαλέῃ χρισθέντες ἐπίκλοπα κύκλα προσώπου

δαίμονος ἀστόργοιο χόλῳ βαρυμήνιος Ἥρης

Ταρταρίῃ Τιτῆνες ἐδηλήσαντο μαχαίρῃ

ἀντιτύπῳ νόθον εἶδος ὀπιπεύοντα κατόπτρῳ.

ἔνθα διχαζομένων μελέων Τιτῆνι σιδήρῳ

τέρμα βίου Διόνυσος ἔχων παλινάγρετον ἀρχὴν

ἀλλοφυὴς μορφοῦτο πολυσπερὲς εἶδος ἀμείβων,  

πῇ μὲν ἅτε Κρονίδης δόλιος νέος αἰγίδα σείων,

πῇ δὲ γέρων βαρύγουνος ἅτε Κρόνος ὄμβρον ἰάλλων·

ἄλλοτε ποικιλόμορφον ἔην βρέφος, ἄλλοτε κούρῳ

εἴκελος οἰστρηθέντι, νέον δέ οἱ ἄνθος ἰούλων

ἀκροκελαινιόωντα κατέγραφε κύκλα προσώπου·

πῇ δὲ χόλῳ δασπλῆτι λέων μιμηλὸς ἰάλλων

φρικαλέον βρύχημα σεσηρότι μαίνετο λαιμῷ,

ὀρθώσας πυκινῇσι κατάσκιον αὐχένα χαίταις,

ἀμφελελιζομένῃ λασιότριχος ὑψόθι νώτου

αὐτομάτῃ μάστιγι περιστίζων δέμας οὐρῇ.

ἔνθα λεοντείοιο λιπὼν ἴνδαλμα προσώπου

ὑψιλόφῳ χρεμετισμὸν ὁμοίιον ἔβρεμεν ἵππῳ

ἄζυγι, γαῦρον ὀδόντα μετοχμάζοντι χαλινοῦ,

καὶ πολιῷ λεύκαινε περιτρίβων γένυν ἀφρῷ·

ἄλλοτε ῥοιζήεντα χέων συριγμὸν ὑπήνης

ἀμφιλαφὴς φολίδεσσι δράκων ἐλέλικτο κεράστης,

γλῶσσαν ἔχων προβλῆτα κεχηνότος ἀνθερεῶνος,

καὶ βλοσυρῷ Τιτῆνος ἐπεσκίρτησε καρήνῳ

ὅρμον ἐχιδνήεντα περίπλοκον αὐχένι δήσας·

καὶ δέμας ἑρπηστῆρος ἀειδίνητον ἐάσσας

τίγρις ἔην, στίξας δέμας αἰόλον· ἄλλοτε ταύρῳ

ἰσοφυής, στομάτων δὲ νόθον μυκηθμὸν ἰάλλων

θηγαλέῃ Τιτῆνας ἀνεστυφέλιξε κεραίῃ.  

καὶ ψυχῆς προμάχιζεν, ἕως ζηλήμονι λαιμῷ

τρηχαλέον μύκημα δι' ἠέρος ἔβρεμεν Ἥρη,

μητρυιὴ βαρύμηνις, ἰσοφθόγγῳ δὲ θεαίνῃ

αἰθέριον κελάδημα πύλαι κανάχιζον Ὀλύμπου,

καὶ θρασὺς ὤκλασε ταῦρος· ἀμοιβαίῃ δὲ φονῆες

ταυροφυῆ Διόνυσον ἐμιστύλλοντο μαχαίρῃ.

 Ζεὺς δὲ πατήρ, προτέροιο δαϊζομένου Διονύσου

γινώσκων σκιόεντα τύπον δολίοιο κατόπτρου,

μητέρα Τιτήνων ἐλάσας ποινήτορι πυρσῷ

Ζαγρέος εὐκεράοιο κατεκλήισε φονῆας

Ταρταρίῳ πυλεῶνι· καὶ αἰθομένων ἀπὸ δένδρων

θερμὰ βαρυνομένης ἐμαραίνετο βόστρυχα γαίης.

ἀντολίην δ' ἔφλεξε, καὶ αἰθαλόεντι βελέμνῳ

αἴθετο Βάκτριον οὖδας ἑώιον, ἀγχιπόροις δὲ

κύμασιν Ἀσσυρίοισιν ἐδαίετο Κάσπιον ὕδωρ,

Ἰνδῷοί τε τένοντες· Ἐρυθραίοιο δὲ κόλπου

ἔμπυρα κυμαίνοντος Ἄραψ θερμαίνετο Νηρεύς.

καὶ δύσιν ἀντικέλευθον ἑῷ πρήνιξε κεραυνῷ

Ζεὺς πυρόεις φιλότεκνος· ὑπὸ Ζεφύροιο δὲ ταρσῷ

ἡμιδαὴς σέλας ὑγρὸν ἀπέπτυεν ἑσπερὶς ἅλμη ...

Ἀρκτῷοί τε τένοντες· ὁμοφλεγέος δὲ καὶ αὐτῆς  

πηγνυμένης πάφλαζε Βορήια νῶτα θαλάσσης·

καὶ Νοτίου νιφόεσσαν ὑπὸ κλίσιν Αἰγοκερῆος

θερμοτέρῳ σπινθῆρι μεσημβρινὸς ἔζεεν ἀγκών.

 καὶ διεροῖς βλεφάροις ποταμήια δάκρυα λείβων

Ὠκεανὸς λιτάνευε χέων ἱκετήσιον ὕδωρ·

Ζεὺς δὲ χόλον πρήυνε, βαρυνομένην δὲ κεραυνῷ

γαῖαν ἰδὼν ἐλέαιρε, καὶ ἤθελεν ὕδατι νίψαι

λύματα τεφρήεντα καὶ ἔμπυρον ἕλκος ἀρούρης.

 καὶ τότε γαῖαν ἅπασαν ἐπέκλυσεν ὑέτιος Ζεὺς

πυκνώσας νεφέεσσιν ὅλον πόλον, οὐρανίη δὲ

βρονταίοις πατάγοισι Διὸς μυκήσατο σάλπιγξ,

ἀστέρες ὁππότε πάντες ἐνὶ σφετέροισι μελάθροις

κεκριμένοι δρόμον εἶχον, ἐπεὶ τετράζυγι δίφρῳ

Ἠέλιος σελάγιζε λεοντείων ἐπὶ νώτων

ἱππεύων ἑὸν οἶκον· ἐπιτροχόωσα δὲ δίφρῳ

Καρκίνον ὀκταπόδην τριφυὴς κυκλοῦτο Σελήνη,

καὶ δροσερὴν ὑπὸ πέζαν ἰσημερίῳ παρὰ κύκλῳ

Κύπρις ἀπὸ Κριοῖο μεταστήσασα πορείην

εἰαρινὸν δόμον εἶχεν, ἀχείμονα Ταῦρον Ὀλύμπου,  

γείτων δ' Ἠελίοιο προάγγελον ἱστοβοῆος

Σκορπίον εἶχεν Ἄρης, μιτρούμενον αἴθοπι Ταύρῳ,

δόχμιος ἀντικέλευθον ὀπιπεύων Ἀφροδίτην,

καὶ τελέων λυκάβαντα δυωδεκάμηνος ὁδίτης

Ἰχθύας ἀστερόεντας ἐπέτρεχεν ἀκρόνυχος Ζεύς,

δεξιτερὴν τρίπλευρον ἔχων ἑλικώδεα Μήνην,

καὶ Κρόνος ὄμβρια νῶτα διέστιχεν Αἰγοκερῆος

φέγγεϊ λαχνήεντι διάβροχος, ἀμφὶ δὲ φαιδρῆς

Παρθενικῆς πτερύγεσσιν ἔην ὑψούμενος Ἑρμῆς,

ὅττι Δίκην δόμον εἶχε δικασπόλος. ἑπταπόρου δὲ

αἰθέρος ὑδατόεντες ἀνωίχθησαν ὀχῆες

Ζηνὸς ἐπομβρήσαντος· ἐριφλοίσβοιο δὲ κόλπου

κρουνοῖς πλειοτέροισιν ἐμυκήσαντο χαράδραι,

ὑδρηλαὶ δὲ θύγατρες ἀποσπάδες Ὠκεανοῖο

λίμναι ἐκουφίζοντο, καὶ ἠέρι νέρτερον ὕδωρ

κρουνοὶ ἀκοντιστῆρες ἀνέβλυον † Ὠκεανοῖο

καὶ σκοπιαὶ ῥαθάμιζον, ὀρεσσιχύτῳ δὲ ῥεέθρῳ

διψαλέαι ποταμηδὸν ἐμορμύροντο κολῶναι·

ὑψώθη δὲ θάλασσα, καὶ εἰς ὄρος ὑψόθι λόχμης ...

Νηρεΐδες γεγάασιν Ὀρειάδες.

Ο Νοννος τιμωρεί τους Τιτάνες, βάζοντας τον Δια να τους φυλακίζει στην σκιερή πύλη του Τάρταρου. Φλέγει όλα τα δέντρα και μαραίνονται, φλέγει την ανατολή και με τα φλογισμένα βέλη έκαψε το κατώφλι του ανατολικού Βάκτριου ενώ με τα Ασσύρια κύματα που περνούν από κοντά καίγοταν η Κασπία Θάλασσα και ο Ινδικός πορθμός. Θερμαίνεται ο Ερυθρός κόλπος του Αραβα Νηρέα. Και τη δύση με τον κεραυνό του, στο απέναντι μέρος,  ο φλογερός πατέρας, που αγαπούσε το παιδί την εξαφάνισε. Η  δυτική θάλασσα κάτω από το πόδι του Ζέφυρου, ξέβραζε υγρό φώς. Και οι αρκτικοί πορθμοί. Και η ράχη της βόρειας θάλασσας πάφλαζε χτυπημένη από την ίδια φλόγα. Και του Νότου η μεσημβρινή γωνία έβραζε από θερμότερο σπινθήρα, κάτω από την χιονισμένη κλίση του Αιγόκερου…

Θρηνεί ο Πατέρας που αγαπούσε το παιδί του και μετά το θάνατό ΚΑΤΑΚΑΙΕΙ στεριές, πορθμούς αλλά και θάλασσες, βόρειες νότιες και αρκτικές …

Και με τα υγρά του βλέφαρα με δάκρυα σαν ποτάμι, ο  Ωκεανός εκλιπαρούσε χύνοντας νερό ικεσίας. Ο Δίας καταπράυνε την οργή του, σπλαχνίστηκε τη γή βλέποντας την να μαραίνεται από τον κεραυνό και ήθελε να ξεπλύνει με το νερό τα καμένα λύματα και την φλογερή πληγή της γής….

Και μετά την καύση της γης ακολουθεί η πλημμύρα όπου ανοίγουν οι κρουνοί του – επτά ουρανών οι υδρορροές που κρατούσαν το νερό, άνοιξαν, όταν ο Δίας έστειλε τη βροχή … μέχρι που πλημμύρισαν τα πάντα και οι Νηριήδες νύμφες του νερού μετατράπηκαν σε Ορειάδες !!!

Η πρώτη γέννηση και ο θάνατος του Ζαγρέα του Υιού του Θεού και διαδόχου, του νεαρού και πρώτου Διο- νύσου συνοδεύεται από μια σειρά γήινων αναταραχών  και φυσικών καταστροφών όπως το «κάψιμο»  και τη σάρωση  ακόμα και των θαλασσών από φλογισμένα κύματα φωτιάς, κυνικά καύματα ή πτώση αστεροειδών ή έντονης ηλιακής ακτινοβολίας και ηλιακή καταιγίδα  που ακολουθείτε από κατακλυσμούς … ενώ συνδέει το παραπάνω φαινόμενα με τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα και την λάρνακα που τον έσωσε. Περισσότερα εδώ :

 Επὶ Δευκαλίωνος γενόμενον κατακλυσμὸν...

Ανασκόπηση κειμένων : Περι ιερών χτισμένων απο τους διασωθέντες του Κατακλυσμού του Δευκαλίωνος

 Εκ λίθων ἀνθρώπους πάλιν...

Όμοια στα ευαγγέλια διαβάζουμε κατά τον θάνατο του Ιησού…

Ματθαίον 27: 45

45 ᾿Απὸ δὲ ἕκτης ὥρας σκότος ἐγένετο ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν ἕως ὥρας ἐνάτης.  46 περὶ δὲ τὴν ἐνάτην ὥραν ἀνεβόησεν ὁ ᾿Ιησοῦς φωνῇ μεγάλῃ λέγων· ἠλὶ ἠλί, λιμᾶ σαβαχθανί; τοῦτ᾿ ἔστι, Θεέ μου Θεέ μου, ἱνατί με ἐγκατέλιπες;  47 τινὲς δὲ τῶν ἐκεῖ ἑστώτων ἀκούσαντες ἔλεγον ὅτι ᾿Ηλίαν φωνεῖ οὗτος.  48 καὶ εὐθέως δραμὼν εἷς ἐξ αὐτῶν καὶ λαβὼν σπόγγον πλήσας τε ὄξους καὶ περιθεὶς καλάμῳ ἐπότιζεν αὐτόν.  49 οἱ δὲ λοιποὶ ἔλεγον· ἄφες ἴδωμεν εἰ ἔρχεται ᾿Ηλίας σώσων αὐτόν.  50 ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς πάλιν κράξας φωνῇ μεγάλῃ ἀφῆκε τὸ πνεῦμα.  51 Καὶ ἰδοὺ τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ ἐσχίσθη εἰς δύο ἀπὸ ἄνωθεν ἕως κάτω, καὶ ἡ γῆ ἐσείσθη καὶ αἱ πέτραι ἐσχίσθησαν,  52 καὶ τὰ μνημεῖα ἀνεῴχθησαν καὶ πολλὰ σώματα τῶν κεκοιμημένων ἁγίων ἠγέρθη,  53 καὶ ἐξελθόντες ἐκ τῶν μνημείων, μετὰ τὴν ἔγερσιν αὐτοῦ εἰσῆλθον εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν καὶ ἐνεφανίσθησαν πολλοῖς.  54 ῾Ο δὲ ἑκατόνταρχος καὶ οἱ μετ᾿ αὐτοῦ τηροῦντες τὸν ᾿Ιησοῦν, ἰδόντες τὸν σεισμὸν καὶ τὰ γενόμενα ἐφοβήθησαν σφόδρα λέγοντες· ἀληθῶς Θεοῦ υἱὸς ἦν οὗτος. 

Μάρ­­κον 15: 33

33. Γενομένης δὲ ὥρας ἕκτης σκότος ἐγένετο ἐφ᾿ ὅλην τὴν γῆν ἕως ὥρας ἐνάτης· 34 καὶ τῇ ὥρᾳ τῇ ἐνάτῃ ἐβόησεν ὁ ᾿Ιησοῦς φωνῇ μεγάλῃ λέγων· ᾿Ελωῒ ᾿Ελωΐ, λιμᾶ σαβαχθανί; ὅ ἐστι μεθερμηνευόμενον, ὁ Θεός μου ὁ Θεός μου, εἰς τί με ἐγκατέλιπες; 35 καί τινες τῶν παρεστηκότων ἀκούσαντες ἔλεγον· ἴδε ᾿Ηλίαν φωνεῖ. 36 δραμὼν δὲ εἷς καὶ γεμίσας σπόγγον ὄξους περιθείς τε καλάμῳ ἐπότιζεν αὐτὸν λέγων· ἄφετε ἴδωμεν εἰ ἔρχεται ᾿Ηλίας καθελεῖν αὐτόν. 37 ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς ἀφεὶς φωνὴν μεγάλην ἐξέπνευσε. 38 Καὶ τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ ἐσχίσθη εἰς δύο ἀπὸ ἄνωθεν ἕως κάτω. 39 ᾿Ιδὼν δὲ ὁ κεντυρίων ὁ παρεστηκὼς ἐξ ἐναντίας αὐτοῦ ὅτι οὕτω κράξας ἐξέπνευσεν, εἶπεν· ἀληθῶς ὁ ἄνθρωπος οὗτος υἱὸς ἦν Θεοῦ. 40 ῏Ησαν δὲ καὶ γυναῖκες ἀπὸ μακρόθεν θεωροῦσαι, ἐν αἷς ἦν καὶ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ἡ τοῦ ᾿Ιακώβου τοῦ μικροῦ καὶ ᾿Ιωσῆ μήτηρ, καὶ Σαλώμη, 41 αἳ καὶ ὅτε ἦν ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ ἠκολούθουν αὐτῷ καὶ διηκόνουν αὐτῷ, καὶ ἄλλαι πολλαὶ αἱ συναναβᾶσαι αὐτῷ εἰς ῾Ιεροσόλυμα.

3. Στον δε Λουκάν 23: 44 διαβάζομε: «Ήν δέ ωσεί ώρα έκτη καί σκότος εγέ­νετο εφ' όλην τήν γήν έως ώρας ενάτης, τού ηλίου εκλεί­πον­τος,».

44 ῏Ην δὲ ὡσεὶ ὥρα ἕκτη καὶ σκότος ἐγένετο ἐφ᾿ ὅλην τὴν γῆν ἕως ὥρας ἐνάτης, τοῦ ἡλίου ἐκλείποντος,  45 καὶ ἐσχίσθη τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ μέσον·  46 καὶ φωνήσας φωνῇ μεγάλῃ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπε· πάτερ, εἰς χεῖράς σου παρατίθεμαι τὸ πνεῦμά μου· καὶ ταῦτα εἰπὼν ἐξέπνευσεν.  47 ἰδὼν δὲ ὁ ἑκατόνταρχος τὸ γενόμενον ἐδόξασε τὸν Θεὸν λέγων· ὄντως ὁ ἄνθρωπος οὗτος δίκαιος ἦν.  48 καὶ πάντες οἱ συμπαραγενόμενοι ὄχλοι ἐπὶ τὴν θεωρίαν ταύτην, θεωροῦντες τὰ γενόμενα, τύπτοντες ἑαυτῶν τὰ στήθη ὑπέστρεφον.  49 εἱστήκεισαν δὲ πάντες οἱ γνωστοὶ αὐτοῦ ἀπὸ μακρόθεν, καὶ γυναῖκες αἱ συνακολουθήσασαι αὐτῷ ἀπὸ τῆς Γαλιλαίας, ὁρῶσαι ταῦτα. 

 

συνεχίζετε…