Ἰωλκοῦ γὰρ Πελίας ἐβασίλευσεν.

Dionysius Scytobrachion Gramm., Fragmenta
Volume-Jacobyʹ-F 1a,32,F, fragment 14, line 3

Ἰάσονα γενέσθαι λέγουσιν υἱὸν μὲν Αἴσονος, ἀδελφιδοῦν δὲ Πελίου τοῦ Θετταλῶν
βασιλέως, ῥώμηι δὲ σώματος καὶ ψυχῆς λαμπρότητι διενέγκαντα τῶν ἡλικιωτῶν
ἐπιθυμῆσαί τι πρᾶξαι μνήμης ἄξιον

Ο Ιάσονας λοιπόν ήταν υιός του Αίσονα, που ήταν αδερφός του Πελία του Θετταλού/Θεσσαλού  βασιλέως, δυνατός στο σώμα και με λαμπρότητα ψυχής διέφερε των συνομηλίκων του λαχταρώντας να πράξει άξιες πράξεις ώστε να μείνει στην μνήμη και να μνημονεύεται.

Scholia In Apollonium Rhodium, Scholia in Apollonii Rhodii Argonautica (scholia vetera)
Page 2, line 22

                                                                  καὶ ὁ μὲν
Ἰάσων ἐκδίδοται Χείρωνι τρέφεσθαι καὶ τὴν ἰατρικὴν μανθάνειν, Αἴσονος
τοῦ πατρὸς αὐτοῦ τὴν βασιλείαν τὴν ἰδίαν τῷ ἀδελφῷ Πελίᾳ κατα-
λιπόντος καὶ ἄρχειν καὶ κρατεῖν τῆς Θεσσαλίας κελεύσαντος, ἕως οὗ  
ὑποστρέψει Ἰάσων ἀπὸ Χείρωνος.

Ο Ιάσων έχει δωθεί στον Χείρωνα να μάθει ιατρική και την βασιλεία του πατρός του Αίσονος την κρατεί και άρχει ο αδερφός του Πελίας έως ότου επιστρέψει ο Ιάσων από την μαθητεία του.

Ο Πελίας, θειος του Ιάσωνα και αδερφός του Αίσωνα. Η έννοια της λέξης  Πελίας στα λεξικά μας δίνεται συνδεδεμένη και με την έννοια του Πελιός του Πελλός, ο Πολιός, Πελιούς, Πελιάς, Πελείους  και συνδέετε με το σκοτεινό χρώμα όπως και με την έννοια της Νούσους-Νόσου και του Νούσου = ασθενή.

Etymologicum Magnum, Etymologicum magnum
Kallierges page 659, line 39

                   Καὶ <πελίωμα>, τὸ μέλαν· καὶ γὰρ
πέλλην λέγουσι βοῦν, τὸν τοιοῦτο χρῶμα ἔχοντα·
καὶ Πέλλη, πόλις Μακεδονίας, ὅτι βοῦς αὐτὴν εὗρε,
πέλλη τὸ χρῶμα· καὶ ὁ Πελίας, ὄνομα.

Etymologicum Gudianum, Etymologicum Gudianum (ζείδωρος – ὦμαι)
Alphabetic entry pi, page 461, line 12

<Πελίωμα>, τὸ μελανὸν χρῶμα, καὶ γὰρ πέλην λέγομεν
 βοῦν, τὸ τοιοῦτον χρῶμα ἔχοντα· καὶ Πέλλη πόλις
 Μακεδονίας, ὅτι βοῦς αὐτὴν εὗρε· πέλλη τὸ χρῶμα,
 καὶ ὁ πελίας ἄνθρωπος.

Και  πελίωμα λέγετε το μαύρο χρώμα και πέλλαν λένε το βόδι, που έχει τέτοιο χρώμα, και Πέλλη είναι η πόλη της Μακεδονίας, ότι βόδι αυτήν βρήκε και πέλλη το χρώμα  και ο Πελίας όνομα.

 

Δηλ. Πελιός μαύρος και μπλαβός, μπλαβισμένος, μαυροκίτρινος, μαύρος, μαυρισμένος όπως ο μώλωπας, μωλωπισμένος δηλαδή.

Etymologicum Gudianum, Etymologicum Gudianum (ζείδωρος – ὦμαι)
Alphabetic entry pi, page 461, line 12

Πελλός ό φαιός, ο γκρίζος, ο λευκόφαιος, ο τεφρός, μελανός, μελανόχρους, μολυβής,

Πολιός ο ασπρομάλλης, ή καλύτερα ο γκριζομάλλης, ο ψαρός, ο γκρίζος, ο γεροντικός, ο παλιός, ο αρχαίος, ο γέροντας και Πολιά τα γηρατειά.

Perseus analysis of πελιάς:

πελιᾱς,πελιός (discoloured by extravasated blood): fem acc pl

πελῐός

πελῐ-ός, ά, όν, (cf. πελλός) prop. of parts of the body,

discoloured by extravasated blood, black and blue, livid, interpol. in Hp. Prog.2, D.47.59, Nic. Th. 279 ; π. νοῦσος Hp.Morb. 2.68 : generally, dark, dull, χρῶμα Thphr. HP 3.17.5.

πελιὸς ὁ πολιός Hdn. Gr.1.123.

πελίους, πελίας, v. πελείους.

Strabo Geogr., Geographica
Book 7a, chapter 1, section 1a, line 9

φασὶ δὲ καὶ κατὰ τὴν τῶν Μολοττῶν καὶ Θεσπρωτῶν
γλῶτταν τὰς γραίας πελίας καλεῖσθαι καὶ τοὺς γέρον-
τας πελίους· καὶ ἴσως οὐκ ὄρνεα ἦσαν αἱ θρυλούμεναι
πελειάδες, ἀλλὰ γυναῖκες γραῖαι τρεῖς περὶ τὸ ἱερὸν
σχολάζουσαι.

Strabo Geogr., Geographica
Book 7a, chapter 1, section 2, line 2

Ὅτι κατὰ Θεσπρωτοὺς καὶ Μολοττοὺς τὰς γραίας
πελίας καὶ τοὺς γέροντας πελίους, καθάπερ καὶ παρὰ
Μακεδόσι· πελιγόνας γοῦν καλοῦσιν ἐκεῖνοι τοὺς ἐν
τιμαῖς, καθὰ παρὰ Λάκωσι καὶ Μασσαλιώταις τοὺς
γέροντας· ὅθεν καὶ τὰς ἐν τῇ Δωδωναίᾳ δρυῒ μεμυ-
θεῦσθαι πελείας φασίν.

Στους Θεσπρωτούς και τους Μολοσσούς τις γερόντισσες πελίας και τους γέροντες Πελιούς ονομάζουν, καθώς και στους Μακεδόνες. Και ίσως να μην ήταν πτηνά οι θρυλούμενες Πελειάδες/Πλειάδες αλλά τρεις ηλικιωμένες/γριές  γυναίκες που φρόντιζαν το ιερό (της Δωδώνης). Ομοια και στο δεύτερο κείμενο έχουμε την ίδια ιδέα και σκέψη ότι οι Πελειάδες της Δωδωνιαίας Βελανιδιά  ίσως ήταν ηλικιωμένες γυναίκες Ιέρειες.

Όμως ακόμα και η έννοια της Δρυός ούτως ή αλλιώς δηλώνει εκτός από το δέντρο και το γέροντα συνήθως σε ηλικία.

Pausanias Perieg., Graeciae descriptio
Book 10, chapter 30, section 8, line 3

                         κατὰ τοῦτο τῆς γραφῆς Σχεδίος
ὁ Φωκεῦσιν ἡγησάμενος ἐς Τροίαν καὶ μετὰ τοῦτον
Πελίας ἐστὶν ἐν θρόνῳ καθεζόμενος, τὰ γένεια ὁμοίως
καὶ τὴν κεφαλὴν πολιός, ἐνορᾷ δὲ ἐς τὸν Ὀρφέα· ὁ
δὲ Σχεδίος ἐγχειρίδιόν τε ἔχων καὶ ἄγρωστίν ἐστιν
ἐστεφανωμένος.

Myth., De incredibilibus
Section 43, line 16

                                                       ὁ δὲ
<Πελίας>, ἄνθρωπος γέρων καὶ ἀσθενής, πυριώμενος ἀπέθανεν.

Πελλάνιος ο Ποσειδώνας, όπου ο Ποσειδών φαίνεται στα κείμενα ως πατέρας του Πελία  και Πέλλας ο γέροντας

Eustathius Philol., Scr. Eccl., Commentarii ad Homeri Odysseam
Volume 1, page 410, line 3

                                                                                                                   τὴν
δὲ ἐκ Ποσειδῶνος τεκέσθαι Πελίαν καὶ Νηλέα, ὧν Πελίας μὲν ἐν Ἰωλκῷ ἐβασίλευσε, Νηλεὺς δὲ ἐν Πύλῳ.

Scholia In Lycophronem, Scholia in Lycophronem (scholia vetera et recentiora partim Isaac et Joannis Tzetzae)
Scholion 872, line 9b

Τυροῦς καὶ
Ποσειδῶνος Πελίας καὶ Νηλεὺς Τυροῦς δὲ τῆς αὐτῆς καὶ Κρηθέως Αἴσων…

Scholia In Pindarum, Scholia in Pindarum (scholia vetera)
Ode O 9, scholion 43, line 9

                                                          ὁ οὖν
Ποσειδῶν ὡς ὑπὲρ παιδὸς ἐμαχέσατο τῷ Ἡρακλεῖ· Νηλεὺς
γὰρ καὶ Πελίας Ποσειδῶνος υἱοί.

Αλλά Πολιάς είναι επίθετο της θεάς Αθηνάς ως προστάτιδα της πόλης δηλαδή Πολιούχος.

Και Πολιεύς αλλά και Πολιώς ο Δίας με το επίθετο του προστάτη της πόλης του Πολιούχου

Πολισμός είναι και η ίδρυση και η κτίση πόλης. Και πολιστής ο ιδρυτής πόλης.

Νούσος είναι ο άρρωστος, ο ασθενής, η νόσος, η επιδημία, η συμφορά, ο τρελός έρωτας, ή σφοδρή επιθυμία, αλλά και η πνευματική αρρώστια όπως και η επιληψία, που χαρακτηρίζετε και ως ιερή νούσος ή νόσος.

Νους ο του νοός, τω νοί τον  νόα, οι νόες κλπ η γνώση, ο τρόπος σκέψης, η φρόνηση η δύναμη και ο τρόπος νόησης, το μυαλό, το πνεύμα, το λογικό η διάνοια, η σύνεση κλπ

Και Νούσημα το νόημα, η νόσος, η ασθένεια η μανία η συμφορά,

Και το δεύτερο συνθετικό του Διο-νύσου ή Διο-ν(ο)ύσου. Όμως ο Διόνυσος έχει και το επίθετο Πολίτης στην Ηραία της Αρκαδίας.

Με βάση τα παραπάνω ειδαμε και τα σχετικά αποσπάσματα κειμένων όπου έχουμε την σύνδεση του Πελεία με τις Πελειάδες/Πλειάδες περιστερές  της Δωδώνης, μια σύνδεση που δεν πρέπει να την περάσουμε αψήφιστα καθώς με το  ξύλου της Δωδώνης εφοδιάζετε η Αργώ, από την Αθηνά.

Ο Ιάσωνα παραδίδετε στον ιπποκένταυρω Χείρωνα για να τον εκπαιδεύσει στην ιατρική ως ότου ανδρωθεί για να  παραλάβει την γονική βασιλεία.

Scholia In Hesiodum, Scholia in theogoniam (scholia vetera)
Verse 993a, line 4

              ὁ αὐτὸς δὲ Πελίας καὶ Ἰάσονα τῷ ἱπποκενταύρῳ
Χείρωνι παραδέδωκε παιδεύειν αὐτὸν τὴν ἰατρικήν, ἕως ἂν
ἀνδρωθεὶς τὴν γονικὴν παραλάβῃ βασιλείαν.

Όταν κάποτε  ο Πελίας ρώτησε το μαντείο των Δελφών αν είναι ασφαλής στο βασιλικό θρόνο, πήρε χρησμό που τον προειδοποιούσε να φυλάγεται από τον άνθρωπο που θα παρουσιαστεί μπροστά του μονοσάνδαλος. Ενώ λοιπόν θυσίαζε στον πατέρα του Ποσειδώνα, είδε τον Ιάσονα, το γιο του αδερφού του Αίσονα, να έρχεται μονοσάνδαλος, γιατί είχε χάσει το άλλο του σανδάλι, καθώς περνούσε τον πλημμυρισμένο ποταμό Εύηνο. Ο Πελίας κατάλαβε αμέσως ότι αυτός ήταν ο εχθρός για τον οποίο του έκανε λόγο ο χρησμός

Pseudo-Apollodorus Myth., Bibliotheca (sub nomine Apollodori)
Chapter 1, section 108, line 7

                                        θεασάμενος δὲ Πε-
λίας αὐτὸν καὶ τὸν χρησμὸν συμβαλὼν ἠρώτα προς-
ελθών, τί ἂν ἐποίησεν ἐξουσίαν ἔχων, εἰ λόγιον ἦν
αὐτῷ πρός τινος φονευθήσεσθαι τῶν πολιτῶν.

Pseudo-Apollodorus Myth., Bibliotheca (sub nomine Apollodori)
Chapter 1, section 107, line 3

                 οὗτος ᾤκει ἐν Ἰωλκῷ, τῆς δὲ Ἰωλκοῦ
Πελίας ἐβασίλευσε μετὰ Κρηθέα, ᾧ χρωμένῳ περὶ τῆς
βασιλείας ἐθέσπισεν ὁ θεὸς τὸν μονοσάνδαλον φυλάξα-
σθαι.

Scholia In Apollonium Rhodium, Scholia in Apollonii Rhodii Argonautica (scholia vetera)
Page 3, line 2

                                        χρησμὸν δὲ ἦν εἰληφὼς παρὰ τοῦ
Ἀπόλλωνος ὁ Πελίας φυλάττεσθαι τὸν ἐπιόντα πρὸς αὐτὸν μονοπέδιλον·
τεθνήξεται γὰρ δι' αὐτοῦ.

Scholia In Apollonium Rhodium, Scholia in Apollonii Rhodii Argonautica (scholia vetera)
Page 3, line 12

                                                               θεασάμενος
οὖν τὸν Ἰάσονα μονοπέδιλον ὁ Πελίας ὑπομιμνήσκεται τοῦ χρησμοῦ.

Scholia In Hesiodum, Scholia in theogoniam (scholia vetera)
Verse 993a, line 3

                                                                 ὅστις
χρησμὸν εἰλήφει, ἤγουν ὁ Πελίας, παρὰ τῶν θεῶν ἀπὸ μονοπεδίλου
φυλάττεσθαι.

Scholia In Lycophronem, Scholia in Lycophronem (scholia vetera et recentiora partim Isaac et Joannis Tzetzae)
Scholion 175, line 40

         ἰδὼν οὖν ὁ Πελίας αὐτὸν μονοπέδιλον ἤρετο· σὺ τί
ἂν ἐποίησας, εἴ πως ἦν χρησμὸς ὑπό τινος ἀναιρεθῆναί σε;

Scholia In Pindarum, Scholia in Pindarum (scholia vetera et recentiora partim Thomae Magistri et Alexandri Phortii) (e cod. Patm.)
Ode P 4, scholion 133, line 4

                      Ἐπειδὴ δὲ Πελίας χρησμὸν πρώην ἐδέξα-
το παρ' Ἀπόλλωνος, ὡς ὑπὸ μονοπεδίλου τῆς ἀρχῆς ἐκπεσεῖ-
ται, ἰδὼν οὕτως ἔχοντα Ἰάσονα, ἐφοβήθη.

Scholia In Pindarum, Scholia in Pindarum (scholia vetera et recentiora partim Thomae Magistri et Alexandri Phortii) (e cod. Patm.)
Ode P 4, scholion 133, line 1

Μονοκρήπιδα]* Ὅπως ἐφάνη ὁ Ἰάσων μονοπέ-
διλος. Ἰάσων ἐκ τοῦ Πηλίου ὄρους καταβάς, ἐπειδὴ ἐπεραιοῦ-
το τὸν Ἄναυρον ποταμόν, ὑπὸ τῆς τούτου ἰλύος τὸ ἓν τῶν ὑπο-
δημάτων ἀφῄρηται.

Ο Πελίας από το γάμο του με την Αναξιβία, την κόρη του Βίαντα, απέκτησε ένα γιο, τον Άκαστο, και τέσσερις κόρες, την Πεισιδίκη, την Πελοπία, την Ιπποθόη και την Άλκηστη, που ονομάστηκαν με το κοινό όνομα Πελιάδες.

Pseudo-Apollodorus Myth., Bibliotheca (sub nomine Apollodori)
Chapter 1, section 95, line 4

  Πελίας δὲ περὶ Θεσσαλίαν κατῴκει, καὶ γήμας
Ἀναξιβίαν τὴν Βίαντος, ὡς δὲ ἔνιοι Φυλομάχην τὴν
Ἀμφίονος, ἐγέννησε παῖδα μὲν Ἄκαστον, θυγατέρας
δὲ Πεισιδίκην Πελόπειαν Ἱπποθόην Ἄλκηστιν.

 Στο μεταξύ ο Ιάσονας πέτυχε στο δύσκολο άθλο και ξαναγύρισε στην Ιωλκό. Για να εκδικηθεί το θάνατο των δικών του έπεισε, με τη βοήθεια της γυναίκας του Μήδειας, τις κόρες του Πελία να τεμαχίσουν οι ίδιες τον πατέρα τους, με την υπόσχεση ότι ο νεκρός θα ξαναγεννηθεί νεότερος.

Scholia In Euripidem, Scholia in Euripidem (scholia vetera)
Vita-argumentum-scholion sch Med, section 1, line 17
ΣΧΟΛΙΑ ΕΙΣ ΜΗΔΕΙΑΝ

<Πελιάδας κόρας>: τὰς Πελίου θυγατέρας ἔπεισεν ἡ Μήδεια τὸν

πατέρα σφάξαι καὶ ἑψῆσαι ὡς ἐσόμενον νεώτερον, ἑψήσασα πρότερον

κριὸν καὶ ποιήσασα ἄρνα διὰ τῶν φαρμάκων:
Scholia In Lycophronem, Scholia in Lycophronem (scholia vetera et recentiora partim Isaac et Joannis Tzetzae)
Scholion 1315, line 1

 <δαιτρευθεὶς>· φασὶν ὅτι Ἰάσων ὑπὸ Μηδείας
ἐν λέβητι ἑψηθεὶς πάλιν νέος γέγονεν ss³s⁴ ὁ δὲ Πελίας
οὐχί s³.  
 ἐρράου τοῦ κριοῦ ὁ δὲ Καλλίμαχος τοῦ κάπρου

 Τον Πελία μετά τον οικτρό αυτό θάνατο τον διαδέχτηκε ο γιος του Άκαστος, ο οποίος έδιωξε από τον Ιωλκό τον Ιάσονα και τη Μήδεια. Οι Πελιάδες φεύγοντας από τον τόπο του ακούσιου εγκλήματός τους, πήγαν στη Μαντινεία της Αρκαδίας όπου οι αρχαίοι έδειχναν τους τάφους τους. 

Libanius Rhet., Soph., Progymnasmata
Progymnasma 11, section 1, subsection 6, line 8

                                        ἐδέξατο τῆς ἐμῆς εὐ-
νοίας ἀπόδειξιν καὶ Ἰωλκός, οὗ βασιλεὺς Πελίας δυς-
μενὴς γέρων ὑπὸ τούτων ἃς ἐγέννησε κατεκόπτετο
νεότητος ἐλπίδι προαπελθὼν ἀπάτῃ.

Eustathius Philol., Scr. Eccl., Commentarii ad Homeri Odysseam
Volume 1, page 410, line 36

ὁμοίως δῆλον καὶ ὅτι Πελίας μὲν δόλῳ τῆς φαρμακίδος Μηδείας ἀφετήθη.

Scholia In Callimachum, Scholia in Hymnos (scholia vetera) (scholia ψ ex archetypo)
Hymn 3, scholion 208b, line 1

<τύμβον Ἰώλκιον>: τὸν τοῦ Πελίου· ἐν Ἰωλκῷ γὰρ ὁ Πελίας.

Έτσι σε γενικές γραμμές μέσω των κειμένων, ο Ιάσων φαίνεται ότι γνωρίζει ιατρική καθώς έχει μαθητεύσει στον Χειρ-ων και λειτουργεί ως ιατρός και φάρμακο σε μια αρρωστημένη κατάσταση βασιλείου. Ο Πελίας είναι ο «άρρωστος» βασιλέας που μπορεί να πάσχει εκτός από τα γηρατειά ίσως και από την «ιερά νόσο».

Συνεχίζετε

Ἰάσων Αἴσονος ἐξ Ἰωλκοῦ

Ο Προφήτης  ΙΩΝΑΣ αποτελεί αντίγραφο στην ουσία του Αρ-ΙΩΝΑ όπως ειπαμε σε προηγουμενα κείμενα καθώς η ιστορία του αποτελεί την κακέκτυπη αντιγραφή της ιστορίας/μύθου του κιθαρωδού Αρ-Ιωνα. Ομως δεν αποτελεί μονο το κακέκτυπο του Αρίωνα αλλά είναι κι ενας  αναγραμματισμός της λέξεως ΙΑΣΩΝ.

Ο Ιάσων είναι ο μυθολογικός ήρωας που με την Αργώ κατευθύνετε στην Κολχίδα για να καταφέρει να αποσπάσει το χρυσόμαλλο δέρας από τον Αιήτη. Η ιστορία/μύθος της αργοναυτικής εκστρατείας και ο πρωταγωνιστής της.

Ο ΙΑΣΩΝ όμως είναι γιός του ΑΙΣΩΝ-Α. Ακόμα και η λέξη ΑΙΣΩΝ είναι αναγραμματισμός της ίδια λέξης ΑΙΣΩΝ= ΙΑΣΩΝ = ΙΩΝΑΣ=ΙΑΝΩΣ

Είναι ο πατέρας-βασιλιάς που μεταβιβάζει στην ουσία τις εξουσίες δια μέσου του γάμου/ γέννησης του στον υιό.  Κληρονομική βασιλεια.  Είναι ο μύθος του χρυσού κλώνου κατά τον Sir James G. Frazer, όπου η βασιλική εξουσία πρέπει να ασκειτε πάντοτε από τον άξιο βασιλέα και πάντοτε μέσω δοκιμασιών θα πρέπει να αποδεικνύει έμπρακτα την αξιοσύνη του, να μπορεί να νικά και να υπερασπίζετε το βασίλειο/λαό του, τη βασίλισσα/συζυγο-μητέρα-ερωμένη  και το βασιλικό τίτλο του.

Ούτως ή αλλως κανένας δεν μπορεί να εκπροσωπήσει τόσο καλά το βασιλιά στη θεική του φύση, όσο ο γιός του, που εννοειτε ότι μοιραζεται τη θεική έμνευση του πατέρα του. Κανένας δεν μπορούσε να πεθάνει για το βασιλιά και, μέσω αυτού, για όλο το λαό, όπως ο γιός του βασιλιά.

Η παράδοση σχετίζετε με τη θυσία του βασιλιά ή των παιδιών του μετα από έναν λιμό και οδηγεί καθαρά στην πίστη, που είναι κοινή στους πρωτόγονους, ότι ο βασιλιάς είναι υπεύθυνος για τον καιρό, για τη σοδειά κι ότι αυτός πρέπει δίκαια να πληρώσει με την ζωή του/ ή την ζωή των παιδιών του/διαδόχου για την τραχύτητα του καιρού ή την αποτυχία της σοδείας

 Ο Αίσων θα μπορούσε να ερμηνευθεί από τη λέξη  Αίσα που σημαίνει μερίδιο, μετρικό, δίκαιο, το πρέπον αλλα και από το ρήμα ΑΙΣΣΩ που σημαίνει αναφέρομαι, ανυψώνομαι γρήγορα, πετώ, ορμώ, εφορμώ, πέφτω ορμητικά, κινώ γρήγορα, σείω, πάλλω !!!

Καθότι χάνει την εξουσία του από τον αδερφό του ΠΕΛΙΑ, ο υιός,  νομιμος κληρονόμος του πατρός του αλλα στην ουσία ο ίδιος ο ΑΙΣΩΝ= ΙΑΣΩΝ, ζητά το δίκαιο μερίδιο του στη εξουσία.

Όμως πρέπει να αποδείξει εμπρακτα την αξιοσύνη του και την δύναμή του, καθώς και την εξυπνάδα-σοφία του για να αναλάβει τον θρόνο του Πελία.

Όμως ο ΠΕΛΙΑΣ δεν είναι παρα η αρσενική γραφή της λέξεως ΠΕΛΙΑΣ  ή ΠΕΛΕΙΑΣ όπου πελιάς η πελειάς η άγρια περιστερά. Άλλη ερμηνεία της λέξεως πελιδνός,  μαυρισμένη  ή πανιασμένη ή χλωμή…

Ετσι με τις παραπάνω ερμηνείες έχουμε στην ουσία δύο αδέρφια όπου τα ονόματά τους ερμηνεύονται  το μεν ένα ως  όνομα πουλιού (Πελίας) και συγκεκριμένα περιστεράς και το δε άλλο τις ιδιότητες των πετούμενων… 

Το όνομα του ΙΑΣΩΝ μπορεί να προέρχετε από το ιάσω μέλλοντα του ιάομαι =  ιατρεύω  ή από το Κριασόν  όπου ΚΡΙ = κριθάρι + ΙΑΣ = η  Ιωνία ή Ιωνική + ΟΝ = άνθρωπος και όπου η ερμηνεία της λέξης ΚΡΙΑΝΟΣ είναι εκείνος που έχει γεννηθεί το ζώδιο του ΚΡΙΟΥ. 

 Ετσι ο Ιασων μπορει καλιστα να ειναι ένας Ιητήρ,  ενας ιατρός δηλαδή, αλλα μπορεί να είναι κι ενας Κριθαρο-θεός/ήρωας  της Ιωνίας, ή  ένας ήρωας που σχετίζετε με το Κριθάρι της Ιωνίας   ή κάποιος άνθρωπος που εχει γεννηθει στο ζώδιο του ΚΡΙΟΥ.

 Ουτως ή αλλως το δέρας της Χρυσής αμνάδας είναι ο μεγαλύτερος ο άθλος του, που μπορεί να αντιπροσωπεύει και την μετάβαση στο ζώδιο του ΚΡΙΟΥ στον ουράνιο θόλο

Ενας ΚΡ-ΙΑΣΟΝ που ψάχνει ένα ΚΡΙΟ –ΚΡΙΑΡΙ αλλά που σχετίζετε άμεσα και με την Υβριν και την απώλεια των σπόρων που ψήνονται και δεν καρπίζουν και πέφτει λιμός στην περιοχή, πριν διωχθουν τα παιδιά της Νεφέλης  ο Φρίξος και η Ελλη.

Georgius Choeroboscus Gramm., De orthographia (epitome) (e cod. Barocc. 50)
Page 225, line 10

<Ἴασος>: ι καὶ ἴσος· παρὰ τὸ ἰάσω μέλλοντα, ἐξ οὗ τὸ ἰά-
σομαι· ἢ παρὰ τὸ κρίασον, ἴασος.
 <Ἰάσων>: μακρὸν τὸ α· παρὰ τὸ ἰῶ, ἰάσω μέλλοντα γέγονεν
Ἰάσων, καὶ Ἰάσονος μικρὸν, ὡς μακρὸν τὸ α.

 Aelius Herodianus et Pseudo-Herodianus Gramm., Rhet., Περὶ ὀρθογραφίας
Part+volume 3,2, page 523, line 20

<Ἴασος> καὶ Ἰάσων <ι> παρὰ τὸν ἰάσω μέλλοντα, ἐξ οὗ τὸ ἰάσομαι.

Aelius Herodianus et Pseudo-Herodianus Gramm., Rhet., Περὶ κλίσεως ὀνομάτων
Part+volume 3,2, page 725, line 36

                                                  τὸ Ἰάσων οὐκ ἀντίκειται
ἡμῖν, οὐδὲ γάρ ἐστι παρώνυμον παρὰ τὸ ἴασις, ἀλλὰ ῥηματικὸν παρὰ
τὸ ἰάσομαι μέσου μέλλοντος (sic).

Aelius Herodianus et Pseudo-Herodianus Gramm., Rhet., Περὶ κλίσεως ὀνομάτων
Part+volume 3,2, page 731, line 28

                                                              σεσημείωται τὸ Ἰάσων
Ἰάσονος διὰ τοῦ <ο> κλιθέν (ἔστι δὲ ὄνομα κύριον) καὶ ἴσως ὡς ἔχον μακρὸν
τὸ <α> ἐν τῇ παραληγούσῃ διὰ τοῦ <ο> ἐκλίθη ὁμοίως τῷ Μαχάων Μα-
χάονος καὶ Ἱκετάων Ἱκετάονος.

Όμως οι αναγραμματισμοί μας οδηγούν και στο ΙΑΣΩΝ = ΙΑΝΩΣ. Όπου Ιανός είναι Σατούρνος ή Κρόνος αλλα και ο Ιάννης Ιαννού  και εορτάζεται και ως Ιανουάριος.

Joannes Laurentius Lydus Hist., De mensibus
Book 4, section 2, line 18


ἐν γὰρ τῇ ἡμέρᾳ τῶν Καλενδῶν πρόεισι ἐσχηματισμένος
αὐτὸς δῆθεν ὁ Ἰανὸς ἐν διμόρφῳ προσώπῳ, καὶ Σα-
τοῦρνον αὐτὸν καλοῦσιν οἷον Κρόνον.

Procopius Hist., De bellis
Book 5, chapter 25, section 19, line 1

                              ὁ δὲ Ἴανος οὗτος πρῶτος
μὲν ἦν τῶν ἀρχαίων θεῶν, οὓς δὴ Ῥωμαῖοι γλώσσῃ
τῇ σφετέρᾳ Πένατες ἐκάλουν.

Suda, Lexicon
Alphabetic letter iota,

<Ἰαννῆς,> Ἰαννοῦ: ὄνομα Ἑβραϊκόν.

<Ἴανος·> τὰς πύλας τοῦ Ἰάνου διαπετάσας ὁ βασιλεύς, αἵπερ ἐπὶ

τῶν μεγίστων πολέμων διηνοίγοντο, ᾤχετο πρὸς τὴν ἕω.

<Ἰαννουάριος:> ἄγαλμα τετράμορφον διὰ τὰς δʹ τροπάς. οἱ δὲ

πλάττουσιν αὐτὸν ἐν τῇ δεξιᾷ χειρὶ κλεῖδα κατέχοντα, ὡς ἀρχὴν τοῦ

χρόνου καὶ ἄνοιξιν τοῦ ἐνιαυτοῦ καὶ θυρεόν. ἕτεροι δὲ τῇ δεξιᾷ τʹ,

τῇ δὲ ἀριστερᾷ ξεʹ κατέχοντα, ὥσπερ τὸν ἐνιαυτόν. ὅθεν καὶ ὁ Λογ-

γῖνος Αἰωνοάριον αὐτὸν ἑρμηνεῦσαι βιάζεται, ὡσανεὶ αἰῶνος πατέρα.

<Ἰαολκός.

Όμως η λέξη ΙΑ-ΣΩΝ μπορεί να ερμηνευθεί όμως και ως ΙΑ= Βέλη + ΣΩΝ = Σων-νύω= σώζω. Κάποιος που σώζει από ή με τα βέλη του.

Aelius Herodianus et Pseudo-Herodianus Gramm., Rhet., Partitiones (= Ἐπιμερισμοί) [Sp.?] (e codd. Paris. 2543 + 2570)
Page 42, line 5

 Ἡ ἰῶτα συλλαβὴ πρὸ παντὸς φωνήεντος διὰ τοῦ

ἰῶτα γράφεται· οἷον· ἰατρός· Ἰάκωβος, Ἰάσων, καὶ

Ἰάειρος, κύρια· ἰάλεμος, ὁ θρῆνος· ἴαμβος, μέτρον στί-

χου· ἴασπις, ὄνομα λίθου· ἰαταταιὰξ, ἐπίῤῥημα θρηνητικόν·

ἰαχὴ, ἡ κραυγή· ἰαύω, ῥῆμα· ἱερός· ἱερεύς· ἱερεῖον, τὸ

θῦμα· Ἱέρων, κύριον· Ἱερουσαλὴμ, καὶ Ἱεριχὼ, ὀνόματα

πόλεων· Ἱερεμίας, Ἱεροβοὰμ, Ἰεσσαὶ, Ἰεχονίας, καὶ

Ἰεζεκιὴλ, ὀνόματα κύρια· ἸΗΣΟΥΣ· ἰήϊος, ἐπίθετον τοῦ

Ἀπόλλωνος· Ἰόβας, Ἰοβιανὸς, καὶ Ἰουλιανὸς, κύρια· Ἰοθὸρ,

ὁ τοῦ Μωσέως πενθερός· Ἰορδάνης, ποταμὸς, καὶ κύρια

ὀνόματα· ἰὸς, τὸ βέλος, ὅθεν καὶ ἰόμωρος, ὁ περὶ τὰ βέλη

μεμωραμένος· ἰὸς, τὸ φάρμακον,…

Συνεχίζετε 

Περὶ Ἀρίωνος Μηθυμναίου

Με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο η Π.Διαθήκη έχει γραφτεί με κομμάτια και αποσπάσματα παραφθαρμένα από αρχαία ελληνικά κείμενα.

Έτσι τα ονόματα παραμένουν ή αλλάζουν κατά βούληση ή κατά με την παραφθορά της γλώσσας των γραφέων.

Ο Αρίων μπορεί να γίνει Ιων-ας ή ο Δευκαλίων να απομείνει ως  Νωε/νεως. Τα περιστέρια να αλλάξουν με κοράκια. Οι ασκοί κατά τον κατακλυσμό να μετατραπούν σε κιβωτούς. Οι κιβωτοί να είναι οι λάρνακες, ή οι Θήβες/θήκες και να υπάρχει μια αντικατάσταση κατά την βούληση των ανώνυμων γραφέων.

Η ουσία παραμένει όμως ίδια. Η ιστορία και ο μύθος (όπου μύθος = λόγος, διήγηση, είδηση, συμβουλή, υποσχεση, σχέδιο, λόγος παλαιός ακόμα και χρησμός) είναι ό ίδιος καθως και τα νοήματα του

Η ιστορία του Αρ-Ιωνα λοιπόν  του ΑΡ = του Α που Ρέει δηλ. του  πρώτου δηλαδή εκ της Ροής/ΡΕΑΣ  + ΙΩΝ-Α (η ερμηνεία ως προς το τι εστί ΙΩΝ έχει ήδη αναλυθεί σε προηγούμενα κείμενα )  έχει ως εξής :

Στον Λιβάνιο Soph., Progymnasmata
Progymnasma 2, section 29, subsection t, line 1

Περὶ Ἀρίωνος.

 Ὁ Ἀρίων Μηθυμναῖος ὢν ἐκ Μηθύμνης ἔπλευσεν

εἰς Κόρινθον καὶ δεικνὺς αὐτόθι τὴν τέχνην εὐδοκι-

μεῖ. βουλόμενος δὲ καὶ ἐν Ἰταλίᾳ γενέσθαι λαμπρὸς

ἔπλευσε κἀκεῖσε καὶ αὖθις εὐδοκιμεῖ. γενομένων δὲ

αὐτῷ χρημάτων μεγάλων νεὼς ἐπιβὰς Κορινθίας εἰς

Κόρινθον ἐπαναπλεῖ.

         καὶ οἱ ναῦται τῶν χρημάτων

ἐρασθέντες κτείνειν ἐπεχείρουν. ὡς δὲ ἀφιστάμενος

αὐτοῖς τῶν χρημάτων ἐπὶ τῷ σώζεσθαι οὐκ ἔπειθε,

δευτέρας δεῖται συγχωρήσεως, στῆναι ἐν τῇ σκευῇ καὶ

ᾆσαι καὶ ἐκπηδῆσαι εἰς τὴν θάλατταν ἐπὶ τῷ τέλει

τοῦ ᾄσματος. καὶ οἱ μὲν ἐπέτρεψαν, ὁ δὲ ᾖσε καὶ ἐξ-

επήδησε. δελφὶς δὲ αὑτὸν ὑποθεὶς τῷ κιθαρῳδῷ πρὸς

Ταίναρον ἐξεκόμισε.

Ο Αρίων από την  Μήθυμνα έπλεε στην Κόρινθο και  για να μην τα πολυλογούμε σώθηκε χάρη στα δελφίνια που τον έβγαλαν  και πάλι στο Ταίναρο.

Κάποια ακόμα εκδοχή της ιστορίας του 

Severus Soph., Narrationes et ethopoeiae
Chapter Di, section 4, line 1

Διήγημα τὸ κατὰ τὸν Ἀρίωνα.

 Ἀρίων ὁ Μηθυμναῖος πρὸς κιθάρας ἠσκεῖτο τέ-

χνην· Περιάνδρῳ δὲ τυράννῳ συνὼν, εἰς Ἰταλίαν ἀπέ-

πλει· ὁρμώμενος δὲ ἐκ Τάραντος, νεὼς μὲν Κορινθίας

ἐπέβη· παρὰ δὲ τῶν συμπλεόντων ἐπιβουλὴν ὑφιστάμε-

νος ἀνεβάλλετό τι τῆς μουσικῆς· καὶ δελφὶν τῷ μέλει

κατακηλούμενος παρασκιρτᾷ τῇ νηΐ· καὶ κατὰ τοῦ πε-

λάγους ἐκριφθέντα τὸν Ἀρίωνα φέρων ἐπὶ τῶν ὤμων

ἐξέσωσε· καὶ νῦν παρὰ τὸν Ταίναρον Ἀρίων ἕστηκεν

ἐπὶ χαλκοῦ δελφῖνος σχήματος, τῆς πάλαι τύχης σώζων

ὑπόμνημα.   

Καβάλα στο δελφίνι που λέει και ο στίχος του Λ. Παπαδόπουλου ο Αρίων τον κόσμο γύρισε…

Scholia In Lucianum, Scholia in Lucianum (scholia vetera et recentiora Arethae)
Lucianic work 78,5, section t, line 1

Δελφίς, Ἀρίων, Ποσειδῶν.

⌈Ἀρίων ὁ ἀπὸ Λέσβου κιθαρῳδὸς ἦν ἄριστος. τοῦτον

μετὰ πολλῶν πλέοντα χρημάτων οἱ ναῦται τῶν χρημάτων  

ἐπιθυμήσαντες εἰς τὴν θάλασσαν ἔρριψαν, δελφὶς δὲ αὐτὸν

ὑπο⌉δεξάμενος εἰς τὴν γῆν ἐξήγαγεν, ὡς ἱστορεῖ ⌈Ἡρόδο-

τος⌉ [I 24]. ~ Γ⌈V⌉Ω

<Ἀρίονα>] παρὰ τὰ παρ' Ἡροδότῳ [I 24] καὶ τοῖς λοιποῖς

ἅπασιν ἱστορούμενα περὶ Ἀρίονος τὰ παρόντα· ὁ μὲν γὰρ

ἐξ Ἰταλίας εἰς Κόρινθόν φησι μετὰ μεγάλων πλούτων

τῶν ἀπὸ τῆς μουσικῆς τῆς ἐργασίας ἀναπλέοντα τὰ προ-

κείμενα παθεῖν τὸν Ἀρίονα οὐδὲ ὡς ὑπόκειται. ~ B

<ὁ δὲ πλουτήσας κτλ.>] σημείωσαι. ~ Γ

<παρανέων*>] κολυμβῶν. ~ Γ

Scholia In Clementem Alexandrinum, Scholia in protrepticum et paedagogum (scholia recentiora partim sub auctore Aretha)
Page 296, line 7

 Ἀρίων] Ἀρίων Μηθυμναῖος μὲν ἦν τὸ γένος, μουσικὸς δὲ καὶ

αὐτός, ἰχθὺν δελεάσας. οὗτος γὰρ λέγεται ὑπὸ δελφῖνος διασωθῆναι

ἐκ Σικελίας εἰς Κόρινθον.

 ὁ Μηθυμναῖος] ὁ Λέσβιος· ἡ Μήθυμνα γὰρ πόλις Λέσβου.

 Ἀρίωνι τῷ Μηθυμναίῳ ἦν μὲν τέχνη λαμπρά· μουσικὸς γὰρ ἦν

καὶ τὴν κιθάραν ἐξήσκητο. ἦν δὲ καὶ χρημάτων πόθος οὐ μέτριος.

οὗτος ἀκούσας τούς τε Ἰταλιώτας καὶ Σικελιώτας μουσικῆς τ' ἐρᾶν

καὶ πλουσίους εἶναι ἄρας εὐθὺς ἐπορεύετο πρὸς αὐτοὺς τὴν τέχνην

ἐπιδειξόμενος καὶ συναγεῖραι [τὸν] πλοῦτον γλιχόμενος, οὗπερ καὶ μά-

λιστ' ἐφίετο. ὁλκάδος οὖν ἀναγομένης ἐπιτυχὼν ἀπῄει τὸν πόθον

πληρώσων. ὡς οὖν ἐκεῖσε παρεγένετο καὶ ἧδε τοὺς Ἰταλιώτας τοῖς

κρούσμασιν καὶ πλούσιος ἦν, πολλὰ τῶν ἀνθρώπων παρασχομένων,

ἐπὶ τὴν οἰκείαν πάλιν ἐσπούδαζεν μετὰ τῶν χρημάτων, ἃ συνήγαγεν.

ὡς δὲ κατὰ μέσον τὸν πόρον ἐγένετο, εἰσῄει καὶ τοὺς ναύτας ὁ αὐτὸς

τῆς φιλοχρηματίας ἔρως, καὶ τὸν Ἀρίωνα φονεύειν διὰ τὴν περιου-

σίαν ἐβούλοντο. ὡς δὲ ἔγνω τῶν ναυτῶν τὴν ἐπιβουλήν, τῶν μὲν

χρημάτων τοῖς ναύταις ἐξίστατο, ἠξίου δὲ πρὸ τῆς τελευτῆς συγχω-

ρῆσαι μέλος ᾆσαι τὸ ὄρθιον. ἀλλ' οὐκ εἰς μάτην αὐτῷ τὰ μέλη γε-  

γένηται, δελφῖνος τούτων ἀκούσαντος. ὡς γὰρ μετὰ τὴν ᾠδὴν ἀφῆκεν

κατὰ τῆς θαλάττης ἑαυτόν, τοῖς νώτοις ὁ δελφὶς ὑποδεξάμενος καὶ

ὥσπερ μισθὸν αὐτῷ τῆς τέρψεως ἀποδοὺς ἐπὶ τὸ Ταίναρον τῆς

Λακωνικῆς ἀπεκόμιζεν, ὅθεν καὶ νῦν μνημεῖα τοῦ τότε συμβάντος

ἐν Ταινάρῳ φυλάττεται· χαλκοῦν γὰρ αὐτὸν μετὰ τοῦ δελφῖνος ἀνέ-

θηκαν.

ἰχθὺν] τὸν δελφῖνα ὁ Ἀρίων.

Όμως στο λεξικό του Ησύχιου  διαβάζουμε 

Hesychius Lexicogr., Lexicon (Α – Ο)
Alphabetic letter alpha, entry 7267, line 1

*<Ἀρίων>· ὁ ἵππος, Ποσειδῶνος υἱὸς καὶ μιᾶς τῶν Ἐρινύων AS

Ο Αρίωνας  λοιπόν μπορεί να είναι και Αρείωνας Ίππος και γιος του Ποσειδώνος και της Δήμητρας κατά μία εκδοχή…

αλλά ο ίππος όπως και το ιππίδιον είναι και το άλογο/αλογάκι αλλά και ο θαλάσσιος ίππος αλλά και στην αργώ της εποχής και  η ασελγής γυναίκα ή φοράδα όπως λέμε ακόμα και σήμερα, όπως στον μύθο με τον Ποσειδώνα η Δήμητρα μεταμορφώθηκε σε φοράδα.

Μέχρι σήμερα και στις μέρες μας έχει περάσει και η Ιπποσύνη ως έννοια αλλα και οι Ιππότες  της στρογγυλής τράπεζας και οι μύθοι των και τα τάγματα των Ιπποτών κλπ.

Suda, Lexicon
Alphabetic letter alpha, entry 3886, line 1

<Ἀρίων,> Μηθυμναῖος, λυρικὸς, Κυκλέως υἱὸς, γέγονε κατὰ τὴν

ληʹ Ὀλυμπιάδα. τινὲς δὲ καὶ μαθητὴν Ἀλκμᾶνος ἱστόρησαν αὐτόν.

ἔγραψε δὲ ᾄσματα· προοίμια εἰς ἔπη ͵βʹ. λέγεται καὶ τραγικοῦ τρόπου

εὑρετὴς γενέσθαι καὶ πρῶτος χορὸν στῆσαι καὶ διθύραμβον ᾆσαι καὶ

ὀνομάσαι τὸ ᾀδόμενον ὑπὸ τοῦ χοροῦ καὶ Σατύρους εἰσενεγκεῖν ἔμ-

μετρα λέγοντας. φυλάττει δὲ καὶ ἐπὶ γενικῆς

Ετσι ο κιθαρωδός Αρίωνας με τον ύμνο που επέλεξε να παίξει αφιερωμένο στον Απόλλωνα σώθηκε καβάλα στο δελφίνι… (περί δελφινιών σε άλλο κείμενο κάποια στιγμή αργότερα)

και φυσικά υπάρχουν και οι ανώνυμοι συγγραφείς που γράφουν την αλήθεια

Anonymi In Oppiani Opera, In Oppiani halieutica exegesis (e cod. Paris. gr. 2735)
Page 369, column a, line 39

                 Λέγουσι δ' ὡς Λέσβιος ἀοιδοὶ (ὸς),
ἐστὶ δ' Ἀρίων ὁ Μηθυμναῖος, ὃν ἡ ἐκκλησία δοξά-
ζει Ἰωνᾶν τὸν μακάριον προφήτην, τοῦτον λέγουσιν
ἐν Τάραντι ἀγωνίσασθαι, ἄριστος δ' ὢν κιθαρῳδὸς,
νικήσας ἀγώνων ἐπιχωρίων ἐκεῖσε γεγονότων, ὑποστρέ-
φων καὶ χρήματα ἐπιφερόμενος, ἐπεβουλεύθη ὑπὸ
λῃστῶν εἰς Κόρινθον τὰ Ἴσθμια ἀγωνίσασθαι, καὶ
μέλλων φονεύεσθαι ὑπὸ τῶν αὐτῶν, εἶπεν ἑαυτὸν ῥίπτειν
εἰς τὴν θάλασσαν, καὶ λαβὼν κιθάραν, καὶ ᾖσε πρὶν
ἀφῇ αὑτὸν, δελφὶν δ' αὐτόν τις ὑπεδέξατο, καὶ ἤνεγκεν
ἐπὶ τοῦ λόφου Περιάνδρῳ τῷ βασιλεῖ, ὁ δ' ἔκρυψεν αὐτὸν

Συνεχίζετε…