Οκταέδρα ιερά κτίσματα και βαπτιστήρια

Το οκτάρι ως αριθμός γίνεται οκτάστερο ως απεικόνιση στο επίπεδο και στην αρχιτεκτονική αποκτά κτίσμα γύρω από την περιφέρειά του οκτάπλευρου  και μετατρέπετε  σε οκτάγωνο κτίσμα. 

Στην αρχαία Ελλάδα τώρα, αν ξεκινήσουμε από το κέντρο του Παρθενώνα και ενώσουμε κάποια σημεία, όπως το Θησείο, την Πνύκα, τη βάση του Φιλοπάππου και το κέντρο του ναού του Ολυμπίου Διός, θα σχηματιστεί ένα οκτάγωνο, του οποίου η κάθε γωνία θα είναι ακριβώς ίση με το μήκος του Παρθενώνα επί επτά.

Αργότερα συνήθως τα ιερά κτίρια, εκκλησίες και τζαμιά έχουν ως κάτοψη και σχέδιο το οκτάγωνο και το οκτάπλευρο και μάλιστα σε περιβόλους εκτός των εκκλησιών πολλές φορές βρίσκονται και οκτάπλευρα  βαπτιστήρια.

 

Μερικά παραδείγματα : Στο Ισλάμ, ας πούμε, λέγεται ότι οκτώ άγγελοι φέρουν το θρόνο του Θεού. Πολλά τζαμιά έχουν ένα σχέδιο με βάση τον αριθμό 8, συμπεριλαμβανομένης και του τζαμιού της Αλ-Ακσά καθώς και το θόλο του  βράχου, που βρίσκεται στην Ιερουσαλήμ - στην υποτιθέμενη περιοχή όπου λέγετε ότι βρισκόταν ο ναός του Σολομώντα. 

Στην Ισπανία και την χώρα των Βάσκων για παράδειγμα, η Εκκλησία του Νοσοκομείου Αγίου Βλάσιου,  έχει θόλο αποτελούμενο από οκτώ μέρη, καθώς επίσης και ο καθεδρικός ναός της Άγιας Μαρίας Ste-Croix Sainte-Marie Oloron, στην Γαλλία. Λέγεται δε ότι τα κτίρια αυτά βρίσκονται υπό την επιρροή ισλαμικής αρχιτεκτονικής.

 

Οι Ναΐτες χτίζουν επίσης οκταγωνικές εκκλησίες. Πηγές αναφέρουν ότι ίσως ήταν εμπνευσμένα από το Θόλο του Βράχου, που πίστευαν ότι το σχέδιο συνάδει με εκείνο του ναού του Σολομώντα.

 

-Η ιδανική πόλη του Φιλάρετου ( Filarete)

Ο Antonio Di Pietro Averlino επίσης γνωστός κι ως «Averulino», γνωστό και ως Filarete- από το ελληνικό Φιλάρετος –  φτιάχνει κατά την Αναγέννηση, τα σχέδια της ιδανικής πόλης του βασισμένος στο  οκτάγωνο. Θεωρεί ότι το σχήμα του σταυρού των οκτώ σημείων δίνετε ως το ιδανικό σχέδιο της  πόλης Sforzinda- μιας πόλης που την ονειρεύτηκε ο Francesco Sforza, τότε Δούκας του Μιλάνου. Μια πόλη που η βασική διάταξη της αποτελείται από ένα αστέρι οκτώ σημείων, που δημιουργήθηκε από υπέρθεση δύο τετράγωνων, έτσι ώστε όλες οι γωνίες να έχουν ίση απόσταση. 

 

Αυτό το σχήμα στη συνέχεια βρίσκεται χαραγμένο μέσα σε μια τέλεια κυκλική τάφρο. Αυτό το σχήμα είναι εικονογραφικό και πιθανώς συνδέεται με το ενδιαφέρον του Φιλάρετου  στη μαγεία και την αστρολογία. Συνεπής στις έννοιες του δέκατου πέμπτου αιώνα, σχετικά με το προστατευτική δύναμη της γεωμετρίας και την κρίσιμη σημασία της αστρολογίας, ο Φιλάρετος παρέχει, εκτός από συμβουλές σχετικά με τα υλικά, την κατασκευή, και τις οχυρώσεις, και σημειώσεις σχετικά με το πώς μπορούν να εξευμενίσουν και να επιφέρουν την ουράνια αρμονία μέσα στην πόλη Sforzinda.

  -Φρούρια του Vauban στην Γαλλία, με την επωνυμία Οχυρώσεις του Βωμπάν αναφέρεται μια σειρά από δώδεκα ομάδες οχυρών κτισμάτων και τοποθεσιών, τις οποίες δημιούργησε ο Γάλλος στρατιωτικός μηχανικός του Λουδοβίκου 14ου Σεμπαστιέν Βωμπάν (Sébastien Le Prestre de Vauban, 1633-1707) περιμετρικά κατά μήκος των δυτικών, βορείων και ανατολικών ορίων της Γαλλίας. Η σειρά περιλαμβάνει μικρές πόλεις που κτίστηκαν εξ αρχής από τον Βωμπάν, οχυρά, περιαστικά τείχη με προμαχώνες και πύργους με προμαχώνες. Περιλαμβάνονται επίσης φρούρια επί ορεινών περιοχών, παραθαλάσσια φρούρια, μια ορεινή θέση πυροβολικού και δύο ορεινές θέσεις επικοινωνιών. Η σειρά θεωρείται ως το αποκορύφωμα των οχυρωματικών κατασκευών και είναι τυπική της στρατιωτικής αρχιτεκτονικής της Δύσης.

Επίσης, σημειώστε ότι για τον Βωμπάν  τα Οκτάγωνα κτίσματα ήταν μια από τις πιο επιτυχημένες μορφές  των οχυρών τα όποια επιτρέπεται να προσφέρουν μέγιστη καλυψη αλλα και την ελάχιστη δυνατή επαφή στα εχθρικά πυρά.

 

Στο χριστιανισμό τώρα το Άστρο της Βηθλεέμ που καθοδήγησε τους Μάγους, εμφανίζεται  συνήθως ως οκτάκτινο αστέρι στην ιερή τέχνη. Ως εκ τούτου, γίνεται το σύμβολο της λύτρωσης και της Γεννήσεως του Χριστού φέρνει στους ανθρώπους.

 

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι στην τράπουλα ταρώ η κάρτα με το νούμερο 17 δείχνει το αστέρι στην κορυφή του κεφαλιού ενός νεαρού κοριτσιού, άλλοτε δε παρουσιάζει  αστρολόγο σοφό άνδρα που εξερευνά  τ΄ αστέρια.

Μερικές φορές, το οκτάκτινο  αστέρι αντιπροσωπεύει τον ένδοξο και αναστημένο Χριστό.

 

Τ’ οκτακτινο αστέρι σχετίζεται επίσης με το χριστιανικό συμβολισμό του αριθμού οκτώ: έτσι, για τους Πατέρες, μετά τις επτά ημέρες της δημιουργίας, υπήρχε μια όγδοη ημέρα που συμβόλιζε την κρίση και την επιστροφή του Χριστού στο τέλος του χρόνο. Στο πλαίσιο αυτό, το 8 συμβολίζει το μελλοντικό πεπρωμένο της ανθρωπότητας.   

 Αξίζει επίσης να σημειωθεί, σε αυτό το πνεύμα, οι κολυμβήθρες είναι συχνά οκταγωνικές,  συμβολίζουν τη γέννηση του "νέου Αδάμ"

Η οκταγωνική δομή  γενικότερα  έχει μια σημαντική συμβολική σημασία έτσι όπως φτάνει στις μέρες μας, το οκτάγωνο συμβολίζει τις έξι ημέρες της δημιουργίας, την έβδομη της ανάπαυσης και την 8η μέρα, της αναγέννησης μέσα από το μυστήριο της Βάπτισης.

Πχ. Βαπτιστήριο της Φλωρεντίας μιας και είναι επίκαιρο λόγω του Νταν Μπράουν και του Ιnferno.  

Battistero di San Giovanni, Firenze είναι ναός, τύπου βασιλικής και βρίσκεται ανάμεσα από την πλατεία Duomo και την πλατεία San Giovanni, στη Φλωρεντία της Ιταλίας. Χτίστηκε μεταξύ του 1059 και 1128 και είναι ένα από τα παλαιότερα κτίρια της πόλης. Κατά τον Μεσαίωνα, πίστευαν ότι ήταν ένας ναός αφιερωμένος στον Άρη, το οποίο στη συνέχεια μετατράπηκε σε χριστιανική εκκλησία αφιερωμένη στον Ιωάννη τον Βαπτιστή γύρω από περίπου 310.

 Η υπόθεση αυτή δεν έχει επιβεβαιωθεί ιστορικά, αλλά είναι βέβαιο ότι το "Bel San Giovanni», όπως την αποκάλεσε ο Δάντης στην Κόλαση, είναι πολύ αγαπητός στις καρδιές των Φλωρεντίνων. Ο Άγιος Ιωάννης είναι ο πολιούχος της πόλης -εορτάζεται στις 24 Ιουνίου.


Έχει οκτάγωνο σχήμα, είναι Ρομανικού ρυθμού με Φλωρεντιανό στυλ και είναι από τα λίγα δείγματα Ρομανικού ρυθμού στην Ιταλία. Σχεδιάστηκε έτσι ώστε να αποτελεί τη γήινη εικόνα μιας υψηλότερης, θεϊκής πραγματικότητας, για αυτό και διακατέχεται από απόλυτες, ευθείες γραμμές. Το κτίριο έχει μια χαρακτηριστική οκταγωνικό διάταξη, και είναι γνωστή σε όλο τον κόσμο για την μεγαλοπρέπεια των τριών σκαλιστών χάλκινων πυλών του που βρίσκονται τοποθετημένες σύμφωνα με τα σημεία του ορίζοντα, ενώ τα γλυπτά που τις στολίζουν αφηγούνται την ιστορία της ανθρωπότητας και της λύτρωσης.
Η κεντρική πόρτα έχει σκηνές από την Παλαιά Διαθήκη, ενώ η νότια πόρτα αφηγείται την ιστορία του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, ενώ τέλος, η βόρεια πόρτα αφηγείται την ιστορία του Χριστού. Ονομάζονται Πύλες του Παραδείσου από τον  Michelangelo, που εκστασιάστηκε μόλις τις είδε, και από τότε έτσι τις γνωρίζουν όλοι. 

Το Βαπτιστήριο έχει ένα συμπαγές οκταγωνικό σχήμα που κρύβει ένα πολύ παλιό συμβολική αναφορά: το οκτάγωνο στην πρώιμη χριστιανική παράδοση είναι η όγδοη μέρα, όταν ο Χριστός αναστήθηκε και άρχισε να ζει για πάντα. Αυτή είναι μια σαφής αναφορά στην ιεροτελεστία του βαπτίσματος.
Το όμορφο εσωτερικό του Βαπτιστήριο είναι ένα σεντούκι του θησαυρού των συμβόλων και των μυστηρίων.

Παρακάτω μπορείτε να δείτε και το ελληνικό βαπτιστήριο, στο σημείο του Ιορδάνη ποταμού,  που λέγεται ότι βαπτίσθηκε ο Ιησούς.

Θά υπενθυμίσω τέλος, τό οκταδικό σύμβολον των πρώτων Χριστιανών στις ρωμαϊκές κατακόμβες που από την εποχής του Κωνσταντίνου έγινε τό Λάβαρον καί τέλος τό Χρίσμα τής Χριστιανοσύνης  (σχημ. 8) !!!

συνεχίζεται...

Παναρμόνιος, οκτάδα, Καδμεία

Σύμφωνα  τώρα με τον Ιάμβλιχο, o αριθμός 8 είναι ο πρώτος και ο μoναδικός κύβος μέσα στη δεκάδα και ένας αρτιάρτιος αριθμός (το μισό του είναι επίσης άρτιος αριθμός). Λόγω της σημασίας του στη μουσική αρμονία (ογδόη, οκτάβα) ονομάζετο Παναρμόνιος και η οκτάδα Καδμεία από το όνομα της συζύγου του Κάδμου Αρμονίας. (ας σημειώσουμε εδώ ότι, σύμφωνα με τον Ολυμπιόδωρο, ο Κάδμος αντιπροσώπευε τον Υποσεληνιαίο Κόσμο).  Από τις Μούσες αντιπροσώπευε την Ευτέρπη (που είναι η όγδοη στη κανονική σειρά Ευτέρπη, επειδή είναι ο πιο ευμετάβλητος (μάλιστα εύτρεπτος) από όλους τους αριθμούς μέσα στη δεκάδα, όντας αρτιάρτιος κι αυτό ως τη μονάδα που είναι φυσικά αδιαίρετη).

 Τον ονόμαζαν επίσης Μητέρα, και Ρέα και Κυβέλη, γιατί είναι ο κύβος του 2, που αντιπροσωπεύει κατεξοχήν τη θηλυκότητα και τη γονιμότητα. Αλλά και αλιτόμηνος ή ηλιτόμηνος  (ηλιτόμηνος — ἠλιτόμηνος, ον (Α) 1. αυτός που γεννήθηκε πρόωρα 2. το ουδ. ως ουσ. τo ἠλιτόμηνον η πρόωρη γέννηση. [ΕΤΥΜΟΛ. < θ. αλιτ τού αορ. αλιτείν «διαπράττω σφάλμα εις βάρος κάποιου» (βλ. λ. αλείτης) + μηνος (< μην «μήνας»)

Σύμφωνα με τον Φιλόλαο, ο έρωτας και η φιλία ή η σκέψη και η φαντασία συναντώνται στα όντα που έχουν σχέση με τον αριθμό 8.

 Ο Πρόκλος ονομάζει την ογδοάδα «αιτία για την πρόοδο όλων των πραγμάτων, διότι, ενώ η εννεάδα συγγενεύει με τη μονάδα, αφού είναι ένα καινούργιο ένα (εν-νεάς), η ογδοάδα συγγενεύει με τη δυάδα της οποίας είναι ο κύβος». 

Τέλος, ο Θέων ο Σμυρναίος αναφέρει ότι μερικοί πιστεύουν ότι οι θεοί που κυβερνούν τα πάντα είναι 8, όσες και οι σφαίρες που περιστρέφονται γύρω από τη Γη.

Μερικοί θεωρούν ότι το όνομα ογδοάς προήλθε από το δυάς (ἡ ἐκ δυάδος

γεγονυῖα κυβισθείσης). εκ-δυάς, εγ-δυάς, ογδοάς, δηλαδή με μετατροπή του ε σε ο και του υ σε ο, αφού το 2 έγινε κύβος).

Iamblichus Phil., Theologoumena arithmeticae Page 74, line 10

...οἷον ἐκδυὰς ἡ ἐκ δυάδος

γεγονυῖα κυβισθείσης.

Iamblichus Phil., Theologoumena arithmeticae

Page 73, line 5

<περὶ ὀκτάδος.>

 Τὴν ὀκτάδα πρῶτον ἐνεργείᾳ κύβον καὶ μόνον ἐντὸς δεκά-

δος ἀρτιάκις ἄρτιον ἔφαμεν, ἐπειδὴ ὁ δʹ συνέχειν φαίνεται τὰς

περισσαρτίου καὶ ἀρτιάκις ἀρτίου διαγνώσεις ἐν τῷ δύο μόνον

διχασμοὺς ἐπιδέχεσθαι [εἰ] μέχρι μονάδος, τὸν μὲν αὑτοῦ, τὸν

δὲ τῶν μερῶν, παγκάλως τε καὶ παραλλήλως ἡρμοσμένος πά-

σας ἁρμόσεις, τὴν μὲν ἐκ δύο μήτε γεννώντων μήτε γεννωμέ-

νων, οἵπερ μόνοι ἐν δεκάδι ὤφθησαν (λέγω δὲ τὴν ἐκ τοῦ αʹ

καὶ ζʹ), τὴν δὲ ἐκ δύο ἀρτιοπερίσσων ἐνεργείᾳ, ἥπερ στοιχει-

ώδης εἰς γέννησιν κύβων σύνθεσις καὶ πρώτη συλλαβή,

τὴν <δὲ> ἐκ τοῦ γʹ καὶ εʹ, τὴν μὲν δυνάμει, τὴν δὲ ἐνερ-

γείᾳ τὴν ἐκ τοῦ βʹ καὶ ϛʹ, τὴν δὲ ἐκ δύο πρώτων περις-

σῶν, τοῦ μὲν πρὸ αὐτοῦ ἀσυνθέτως ἀποβάντος, τοῦ ἑνός,

(τοῦ δὲ μετ' αὐτὸν ἐκ τριῶν τῶν μετὰ τούτους ἐσομένων, ζʹ

θʹ ιαʹ, τοῦ δ' ἔτι μετ' ἐκεῖνον ἐκ δʹ συνεχῶν, ιγʹ ιεʹ ιζʹ ιθʹ),

τετάρτην δὲ τὴν ἐκ διφορουμένου τοῦ δʹ, μόνου καὶ γεννῶν- 

τος ἅμα καὶ γεννωμένου, ἵν' ἐκ τῶν ἀντιθέτων δύο πρωτίστων

ἀγόνων καὶ γεννητῶν καὶ τοῦ ἀμφότερα ἔχοντος συντελῆ <ᾖ> τὰ

ηʹ. καὶ ἄλλως ὁ δʹ μεθόριον ἁρμονικῶν σχέσεων ἡμῖν ἀνεφάνη,

συμφώνων μὲν ἐντὸς ἑαυτοῦ, ἀσυμφώνων δέ, ἀλλ' ἐμμελῶν

μεθ' ἑαυτόν. ἔνθεν <παναρμόνιος> ἐπεκαλεῖτο ὑπὸ τῶν ἀν-

δρῶν ἡ ὀγδοὰς διὰ τὴν ὑπερφυῆ καθάρμοσιν ταύτην ἢ ὅτι

ἰσάκις ἴση ἰσάκις πρὸ πάντων αὐτὴ καθαρμοσθεῖσα ηὐξήθη

δικαιοτάτην γένεσιν. ὅτε οὖν <Καδμείαν> καλοῦσιν αὐτήν,

ὑπακουστέον, ὅτι παρ' ὅσον Κάδμου γυναῖκα τὴν Ἁρμονίαν πάν-

τες ἱστοροῦσιν. ἐναργῶς δὲ κἀν τοῖς οὐρανίοις εὕροι τις ἂν

ἴχνη ὀγδοάδος· ὀκτώ τε γὰρ σφαῖραι ἀστέρων καὶ ὀκτὼ οἱ ἀστρο-

νόμοις κατὰ λῆψιν ἀναγκαιότατοι καὶ ἐπιστημονικώτατοι κύκλοι·

τέσσαρες μὲν μέγιστοι ἀλλήλων ἐφαπτόμενοι, πῇ μὲν δίχα, πῇ

δὲ ἄλλως, ἰσημερινὸς καὶ ζωδιακὸς καὶ ὁρίζων καὶ ὁ διὰ τῶν

πόλων, ὅν τινες μεσημβρινόν, οἱ δὲ κόλουρόν φασι, τέσσαρες

δὲ ἐλάττονες, οὐδαμῶς ἀλλήλων ἐφαπτόμενοι, ἀρκτικὸς καὶ ἀν-

ταρκτικὸς καὶ θερινὸς καὶ χειμερινός. καὶ ἄλλα τοιαῦτα ἐν [δεῖ]

τοῖς περιγείοις, εἴπερ τῶν πεποδισμένων ζώων ὁ ὅρος ἐν αὐτῇ,

μετ' αὐτὴν δὲ ἡ ἀοριστία, σκορπίοι τε καὶ καρκῖνοι καὶ τὰ

ὅμοια τῶν ῥητοὺς πόδας ἐχόντων, τὰ δὲ ἐφεξῆς αὐτοῖς πολυ-

 πόδων ψιλῶν ἐστιν ἤδη. καὶ τῶν τοῦ ἀνθρώπου ὀδόντων ἡ

τετραχῆ διανέμησις ὀγδοαδική πώς ἐστι, καὶ ἡ τῶν ἐκ κεφα-

λῆς τεσσάρων κατατρήσεων διαφόρησις κατ' αὐτὴν ὥρισται,

καὶ ἕτερα ἐοικότα περί τε θηλὰς ζώων καὶ χηλὰς κατ' ἀνάλο-

γον. ὅθεν αὐτὴν <μητέρα> ἐπωνόμαζον, τάχα μὲν εἰς τὰ λε-

χθέντα ἀναφέροντες, (θῆλυς γὰρ ὁ ἄρτιος,) τάχα δέ, ἐπειδὴ μή-

τηρ μὲν θεῶν ἡ Ῥέα, Ῥέας δὲ δυὰς μὲν ἀπεδείχθη σπερματι-

κῶς, ὀγδοὰς δὲ κατ' ἐπέκτασιν. δοκεῖ δέ τισι καὶ αὐτὸ τὸ

ὄνομα τοῦτο πεποιῆσθαι τὸ ὀγδοὰς οἷον ἐκδυὰς ἡ ἐκ δυάδος

γεγονυῖα κυβισθείσης. Φιλόλαος δὲ μετὰ τὸ μαθηματικὸν μέ-

γεθος τριχῆ διαστὰν <ἐν> τετράδι, ποιότητα καὶ χρῶσιν ἐπι-

δειξαμένης τῆς φύσεως ἐν πεντάδι, ψύχωσιν δὲ ἐν ἑξάδι, νοῦν

δὲ καὶ ὑγείαν καὶ τὸ ὑπ' αὐτοῦ λεγόμενον φῶς ἐν ἑβδομάδι,

μετὰ ταῦτά φησιν ἔρωτα καὶ φιλίαν καὶ μῆτιν καὶ ἐπίνοιαν

ἐπ' ὀγδοάδι συμβῆναι τοῖς οὖσιν. ὅτι <ἀλιτόμηνος>· ἐπὶ μὲν

τῆς Ῥέας μυθολογοῦσιν, ὅτι τοὺς τικτομένους ἀπ' αὐτῆς ἠφά-

νιζεν ὁ Κρόνος, ὡς ἱστορεῖται, ἐπὶ δὲ τῆς ὀγδοάδος, ὅτι ἀτε-

λεσιούργητοι αἱ κατὰ τὸν ὄγδοον μῆνα ὠδῖνες, ἠλιτόμηνοί πως

διὰ τοῦτο λεγόμεναι. ὅτι τοῦ τῶν Μουσῶν ἀριθμοῦ τὸ <Εὐ-

τέρπη> ὄνομα τῇ ὀγδοάδι ἐπιπρέπειν ἔλεγον, παρ' ὅσον εὔτρε-

πτος μάλιστα τῶν ἐντὸς δεκάδος, ἀρτιάκις ἄρτιος οὖσα καὶ

μέχρι τῆς φύσει ἀτόμου μονάδος αὐτῆς.  

   

Τετραδιάστατος κύβος

Στερεογραφική προβολή ενός περιστρεφόμενου τετραδιάστατου κύβου πάνω σε ένα τρισδιάστατο υπερεπίπεδο.

<Ἀνατολίου.>

ἡ ὀγδοὰς <ἀσφάλεια> καλεῖται καὶ <ἕδρασμα>, ἀγωγὸς οὖσα

παρὰ τὸ δύο ἄγειν σπέρμα αὐτῆς ὁ πρῶτος ἄρτιος. τετράδι

πολλαπλασιασθεῖσα ποιεῖ τὸν λβʹ, ἐν ᾧ φασι χρόνῳ τὰ ἑπτά-

μηνα διατυποῦσθαι· ἡ περιέχουσα τὰ πάντα σφαῖρα ὀγδόη,

ὅθεν ἡ παροιμία <‘πάντα ὀκτώ’> φησι. <‘[σὺν] ὀκτὼ δὴ

σφαίρῃσι κυλίνδετο [ὁ] κύκλῳ ἰόντα ... ἐνάτην περὶ

γαίην’>, Ἐρατοσθένης φησίν. ἀρχὴ τῶν μουσικῶν λόγων ἐστὶν

ὁ ηʹ ἀριθμός, καὶ εἰσὶν οἱ ὅροι τοῦ κοσμικοῦ συστήματος οὕ-

τως· ὁ ηʹ ἀριθμὸς ἐπόγδοον ἔχων τὸν θʹ ἀριθμόν (ὑπερέχει δὲ

μονάδι ὁ θʹ τοῦ ηʹ), ὁ ιβʹ ἡμιόλιος τοῦ ηʹ, ἐπίτριτος τοῦ θʹ,

ὑπερέχει τριάδι τοῦ θʹ· ὁ ιϛʹ ἐπίτριτος τοῦ ιβʹ, ὑπερέχει

δʹ· ὁ ιηʹ ἡμιόλιος τοῦ ιβʹ, ὑπερέχει ἑξάδι· ὁ καʹ τοῦ θʹ

διπλασιεπίτριτος, ὑπερέχει ιβʹ· ὁ κδʹ ἐπίτριτος τοῦ ιηʹ,

ὑπερέχει ϛʹ· ὁ λβʹ ἐπίτριτος τοῦ κδʹ, ὑπερέχει ηʹ· ὁ λϛʹ δι-

πλάσιος τοῦ ιηʹ, ἡμιόλιος τοῦ κδʹ, ὑπερέχει ιβʹ· καὶ ἔστιν ὁ

μὲν θʹ ἐπόγδοος τοῦ ηʹ Σελήνης, ὁ ιβʹ ἡμιόλιος τοῦ ηʹ Ἑρ-

μοῦ, ὁ ιϛʹ διπλάσιος τοῦ ηʹ Ἀφροδίτης, ὁ ιηʹ διπλάσιος τοῦ

θʹ ἐν ἐπογδόῳ τοῦ ιϛʹ Ἡλίου, ὁ καʹ διπλασιεπίτριτος τοῦ θʹ

Ἄρεος, ὁ κδʹ διπλάσιος τοῦ ιβʹ ἐν ἡμιολίῳ τοῦ ηʹ Διός, ὁ λβʹ

τετραπλάσιος τοῦ ηʹ Κρόνου, ὁ λϛʹ τετραπλάσιος τοῦ θʹ ἀπλα- 

νῶν ἐν ἐπογδόῳ λόγῳ <τοῦ λβʹ>· αἱ δὲ ὑπεροχαί· λϛʹ ὑπερέχει

δʹ, λβʹ ηʹ, κδʹ γʹ, <καʹ γʹ>, ιηʹ βʹ, ιϛʹ δʹ, ιβʹ γʹ, θʹ αʹ, ἢ

ὑπερέχει [δὲ] τοῦ ηʹ ὁ θʹ μονάδι, ὁ ιβʹ τοῦ θʹ τριάδι, ὁ ιϛʹ

τοῦ ιβʹ τετράδι, ὁ ιηʹ τοῦ ιϛʹ δυάδι, καὶ οἱ λοιποὶ ὁμοίως.

Παναρμόνιος και Καδμεία, μητέρα και Ρέα,
παραγωγική αιτία των θηλυκών και Κυβέλη, Κυβήβη και
Δινδυμήνη και προστάτιδα θεά, έρωτας και φιλία, Μήτις,
σύλληψις και Ορεία, Θέμις, νόμος, άωρη και από τις Μούσες η Ευτέρπη.·

Περί Κυβέλης δείτε και σε παλαιότερα κείμενα εδώ  

Ενώ κατά τον Ανατόλιο η ογδοάδα ονομάζεται ἀσφάλεια> καλεῖται καὶ <ἕδρασμα>, ἀγωγὸς οὖσα παρὰ τὸ δύο ἄγειν σπέρμα αὐτῆς ὁ πρῶτος ἄρτιος…

Το 8 είναι o πρώτος ενεργητικός κύβος και είναι επίσης ο μόνος αρτιόμορφος ζυγός αριθμός μέσα στη δεκάδα. Οι Έλληνες τη θεωρούσαν σαν πανίσχυρο αριθμό. Είχαν την παροιμία «όλα τα πράγματα είναι οχτώ».

Σχετικά με το πρώτο από τα επίθετα, δηλαδή «παναρμόνιος», ο Ερατοσθένης ισχυρίζεται ότι  - (σε άλλο κείμενο ο Καμεράριος, από την έκδοση τής Αριθμητικής τού Νικόμαχου) ότι οι Πυθαγόρειοι διέκριναν τους μουσικούς λόγους μ’ αυτό τον αριθμό και εξηγούσαν το σύστημα του κόσμου με αυτούς τους λόγους  γιατί μ΄ αυτόν τον αριθμό ξεχωρίζονται οι μουσικές αναλογίες ως εξής:

Ό λόγος τού 9 προς 8 είναι έπόγδοος. Αυτό αποτελεί έναν τόνο και αποδίδεται στη Σελήνη.

12        πρός     9          είναι έπίτριτος Ερμής

12        πρός     8          είναι ήμιόλιος 

16        πρός     12        είναι έπίτριτος Αφροδίτη

16        πρός     8          είναι διπλός    

18        πρός     12        είναι ήμιόλιος  "Ηλιος

18        πρός     9          είναι διπλός    

21        πρός     9          είναι διπλός     έπίτριτος          "Αρης

24        πρός     18        είναι έπίτριτος

24        πρός     12        είναι διπλός    

24        πρός     8          είναι τριπλός    Ζεύς

18        πρός     12        είναι ήμιόλιος 

12        πρός     8          είναι ήμιόλιος 

32        πρός     24        είναι έπίτριτος Κρόνος

32        πρός     8          είναι τετραπλός          

36        πρός     24        είναι ήμιόλιος  Αποδίδονται

36        πρός     18        είναι διπλός     στήν 8η ή

36        πρός     8          είναι τετραπλός           Πλανητική Σφαίρα

24        πρός     18        είναι έπίτριτος πού περιλαμβάνει όλες τίς άλλες.

συνεχίζεται…

Περι του 17, ημέραν ταύτην καλούν "αντίπραξιν"

Κάθε μικρό "ψάρι" έχει πλάτος 153, και υπάρχουν συνολικά 17 ψάρια: 16 μικρά και ένα μεγάλο. 153 είναι το άθροισμα των αριθμοί από το 1 έως 17.

Μοναδικός αριθμός το 153 καθώς εμ-περιέχει μια σειρά αριθμών που κρύβονται στις μαθηματικές πράξεις που τον χαρακτηρίζουν.

Καταρχήν είναι ο αριθμός που προκύπτει από την πρόσθεση των 17 αριθμών  Εάν προσθέσετε λοιπόν όλους τους αριθμούς 1 έως 17 θα πάρετε αυτό:

1 + 2 + 3 + 4 + 5 + 6 + 7 + 8 + 9 + 10 + 11 + 12 + 13 + 14 + 15 + 16 + 17 = 153

Ο αριθμός 153 προκύπτει κι απ΄αυτή την πράξη (1χ1)+(1χ2)+(1χ2χ3)+(1χ2χ3χ4)+(1χ2χ3χ4χ5)=153

‘Η ακόμα και από το τετράγωνο του 12, και στη συνέχεια προσθέτουμει το τετράγωνο του 3 (ο αριθμός της Θεότητας), και επισημαίνει ότι 12 ² + 3 ² = 153, ή (12 x 12) + (3x 3).

Θα μπορούσε να δώσει μια ακόμη συμβολή σε αυτές τις διάφορες καταστάσεις ως αποτέλεσμα των ερευνών μας σε αριθμούς, να πούμε ότι 153 = 9 x 17.

Η άλλη του έκφραση να εκφράσουμε έτσι: (10 + 7) x (3 x 3) = 153.

Ή

Ο αριθμός 153 είναι ο αριθμός των ψαριών που αλιεύονται από τους Αποστόλους, όταν ο Ιησούς τους δίδαξε πώς να ψαρεύουν.
 
Ήταν σημαντικό το από ποια πλευρά του σκάφους ρίχνουν το δίχτυ. Είναι πολύ σημαντικό το γεγονός ότι έπρεπε να το ρίξουν στη δεξιά πλευρά για να πιάσουν τα 153 ψάρια. «δεξιὰ μέρη τοῦ πλοίου τὸ δίκτυον, καὶ εὑρήσετε»


Ας υποθέσουμε ότι για να κερδίσουν πρέπει να πιάσουν μεγάλο αριθμό ψάριων ή τα περισσότερα που βρίσκονται στη θάλασσα. Τότε δεν θα έπρεπε να είχε σημασία σε ποια  πλευρά του σκάφους θα γίνει το πέταγμα της σαγήνης ή του διχτιού. Είναι όμως πολύ σημαντικό το γεγονός ότι έπρεπε να ρίξουν στη δεξιά πλευρά για να πιάσουν τους 153 ιχθύες μήπως γιατί έχει σαφή διαφορά η δεξιά από την αριστερή πλευρά…

Στο κατά Ματθαίον Εὐαγγέλιον Κεφ. 25 διαβάζουμε :

….καὶ στήσει τὰ μὲν πρόβατα ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ τὰ δὲ ἐρίφια ἐξ εὐωνύμων. ³⁴ τότε ἐρεῖ ὁ βασιλεὺς τοῖς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ· δεῦτε, οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου· ³⁵ ἐπείνασα γὰρ καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην καὶ συνηγάγετέ με, ³⁶ γυμνὸς καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην καὶ ἤλθετε πρός με. ³⁷ τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ οἱ δίκαιοι λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα καὶ ἐθρέψαμεν, ἢ διψῶντα καὶ ἐποτίσαμεν; ³⁸ πότε δέ σε εἴδομεν ξένον καὶ συνηγάγομεν, ἢ γυμνὸν καὶ περιεβάλομεν; ³⁹ πότε δέ σε εἴδομεν ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ καὶ ἤλθομεν πρός σε; ⁴⁰ καὶ ἀποκριθεὶς ὁ βασιλεὺς ἐρεῖ αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ’ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε. ⁴¹ Τότε ἐρεῖ καὶ τοῖς ἐξ εὐωνύμων· πορεύεσθε ἀπ’ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ.

 ΠΡΟΒΑΤΑ στα δεξιά ... κατσίκες στο ΑΡΙΣΤΕΡΑ, και οι αιγόκεροι ή τα κατσικόψαρα κοινώς σε ποια πλευρά; 

Το αρχαίο έμβλημα του Αιγόκερου είναι η θαλάσσια κατσίκα, μισή κατσίκα και μισό ψάρι. Αυτό συμβόλιζε το θάνατο του κατώτερου μυαλού κα τη γέννηση του πνεύματος. Σύμβολο της το Κατσικόψαρο και κυβερνάται από τον Κρόνο.

Αμέσως έτσι έρχεται στο νου η αμέσως επόμενη εντολή του Κυρίου στον Πέτρο όπου επαναλαμβάνει όχι μία αλλά τρεις φορές, στο κείμενο μετά την αλίευση των 153 ιχθύων… «Βόσκε τα αρνία μου», «ποίμαινε τα πρόβατα μου», και ξανά  για τρίτη φορά «βόσκε τα πρόβατα μου»…

· Σίμων Ἰωνᾶ, ἀγαπᾷς με πλέον τούτων; λέγει αὐτῷ· Ναί, Κύριε, σὺ οἶδας ὅτι φιλῶ σε. λέγει αὐτῷ· Βόσκε τὰ ἀρνία μου. 16 λέγει αὐτῷ πάλιν δεύτερον· Σίμων Ἰωνᾶ, ἀγαπᾷς με; λέγει αὐτῷ· Ναί, Κύριε, σὺ οἶδας ὅτι φιλῶ σε. λέγει αὐτῷ· Ποίμαινε τὰ πρόβατά μου. 17 λέγει αὐτῷ τὸ τρίτον· Σίμων Ἰωνᾶ, φιλεῖς με; ἐλυπήθη ὁ Πέτρος ὅτι εἶπεν αὐτῷ τὸ τρίτον, φιλεῖς με, καὶ εἶπεν αὐτῷ· Κύριε, σὺ πάντα οἶδας, σὺ γινώσκεις ὅτι φιλῶ σε. λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Βόσκε τὰ πρόβατά μου.

Όμως ας ασχοληθούμε με τον αριθμό 17 που χαρακτηρίζει σε πολλές πράξεις τον αριθμό 153.

 

Ο αριθμός 17 ένας από τους πρώτους αριθμούς, δεν είναι πολλαπλάσιο κάποιου αριθμού. Η βασική ουσία του αριθμού 17 είναι παρόμοια με τον αριθμό 8. Ο αριθμός 17 περιέχει επίσης την ουσία των επιμέρους ψηφία του, 1 και 7.
Το 17 (δέκα επτά) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 16 και πριν από το 18. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δε διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών.
 Ο αριθμός 17 συμβολίζεται ως XVII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΙΖ´ ή ιζ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

Το 17 είναι ένας πρώτος αριθμός, αφού οι μόνοι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1 και 17, δηλαδή δεν έχει άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος πρώτος αριθμός είναι το 19. Ο αριθμός 17 κατά την Μυστική Αριθμολογία είναι ένας ιδιαίτερα πνευματικός αριθμός, και εκφράζεται συμβολικά σαν άθροισμα από το 8 το αιχμηρό άστρο της Αφροδίτης. Είναι σύμβολο της "ειρήνης και της αγάπης", επίσης, ονομάζεται, το Αστέρι των Μάγων και εκφράζει το πρόσωπο που αντιπροσωπεύει ότι έχει αυξηθεί στο πνεύμα με τις δίκες και τις δυσκολίες της ζωής του. Είναι δηλαδή ένας αριθμός που σχετίζεται με την εμπειρική γνώση .

Η έννοια του αριθμού 17, ποικίλει σε όλο τον κόσμο. Πολλοί θα αισθάνονται αδιάφοροι για τον αριθμό, για κάποιους είναι ένας τυχερός αριθμός. Για κάποιους άλλους ένας από τους καταραμένους ή ιερούς αριθμούς.

Ο Ιησούς Χριστός κέρδισε μια ολοκληρωτική νίκη επί του θανάτου και τον τάφο, όταν ο Θεός τον ανέστησε και κοντά στο ηλιοβασίλεμα στις 17 του  Νισάν  (Σάββατο, 8, Απριλίου, 30 μ.Χ.).
Ο θάνατος του Όσιρι συνέβη κατά την 17η ημέρα τω μηνί Αθύρ σύμφωνα με την αιγυπτιακή μυθολογία.

Ο πρώτος αριθμός 17 ονομαζόταν από τους Πυθαγόρειους – αντίπραξη ή απόφραξη, και θεωρούνταν κακό, την ημέρα που ο διάβολος ή Τυφώνας θριάμβευσε πάνω από τον Θεό. Ο αριθμός αυτός ταυτίζεται με την αστρολογική φύση των πλανητών του Κρόνου και του Άδη, και το ζώδιο του Αιγόκερου
Ο αριθμός 17 σημαίνει επίσης: Νέα κατσίκα, το ζώδιο του Αιγόκερου,  όνειρο, παραλήρημα, παλιά, ομιλία, ζάλη.
 

Ας εξετάσουμε όμως αναλυτικότερα καθώς το 17 καθώς είναι ένα νούμερο που ονομάζεται "αντίπραξη" ή "αντίφραξη" στους Πυθαγόρειους

Plutarchus Biogr., Phil., De Iside et Osiride (351c-384c)
Stephanus page 367, section E, line 9

[42] Ἑβδόμῃ ἐπὶ δέκα τὴν Ὀσίριδος γενέσθαι τελευτὴν Αἰγύπτιοι μυθολογοῦσιν, ἐν ᾗ μάλιστα γίνεται μειουμένη κατάδηλος ἡ πανσέληνος. Διὸ καὶ τὴν ἡμέραν ταύτην ἀντίφραξιν οἱ Πυθαγόρειοι καλοῦσι, καὶ ὅλως τὸν ἀριθμὸν τοῦτον ἀφοσιοῦνται· τοῦ γὰρ ἑξκαίδεκα τετραγώνου καὶ τοῦ ὀκτωκαίδεκα ἑτερομήκους, οἷς μόνοις ἀριθμῶν ἐπιπέδων συμβέβηκε τὰς περιμέτρους ἴσας ἔχειν τοῖς περιεχομένοις ὑπ´ αὐτῶν χωρίοις, μέσος ὁ τῶν ἑπτακαίδεκα παρεμπίπτων ἀντιφράττει καὶ διαζεύγνυσιν ἀπ´ ἀλλήλων καὶ διαιρεῖ, κατὰ τὸν ἐπόγδοον λόγον εἰς ἄνισα διαστήματα τεμνόμενος. Ἐτῶν δ´ ἀριθμὸν οἱ μὲν βιῶσαι τὸν Ὄσιριν οἱ δὲ βασιλεῦσαι λέγουσιν ὀκτὼ καὶ εἴκοσι· τοσαῦτα γὰρ ἔστι φῶτα τῆς σελήνης καὶ τοσαύταις ἡμέραις τὸν αὑτῆς κύκλον ἐξελίσσει. Τὸ δὲ ξύλον ἐν ταῖς λεγομέναις Ὀσίριδος ταφαῖς τέμνοντες κατασκευάζουσι λάρνακα μηνοειδῆ διὰ τὸ τὴν σελήνην, ὅταν τῷ ἡλίῳ πλησιάζῃ, μηνοειδῆ γινομένην ἀποκρύπτεσθαι. Τὸν δ´ εἰς δεκατέσσαρα μέρη τοῦ Ὀσίριδος διασπασμὸν αἰνίττονται πρὸς τὰς ἡμέρας, ἐν αἷς φθίνει μετὰ πανσέληνον ἄχρι νουμηνίας τὸ ἄστρον. Ἡμέραν δέ, ἐν ᾗ φαίνεται πρῶτον ἐκφυγοῦσα τὰς αὐγὰς καὶ παρελθοῦσα τὸν ἥλιον, ’ἀτελὲς ἀγαθόν‘ προσαγορεύουσιν· ὁ γὰρ Ὄσιρις ἀγαθοποιός, καὶ τοὔνομα πολλὰ φράζειν, οὐχ ἥκιστα δὲ κράτος ἐνεργοῦν καὶ ἀγαθοποιὸν {ὃ} λέγουσι. Τὸ δ´ ἕτερον ὄνομα τοῦ θεοῦ τὸν Ὄμφιν εὐεργέτην ὁ Ἑρμαῖός φησι δηλοῦν ἑρμηνευόμενον.

Οί Αιγύπτιοι αφηγούνται είς τούς μύθους των, ότι ο θάνατος του Όσίριδος ελαβε χώραν την δεκάτην έβδόμην (του μηνός Άθύρ), κατά την οποίαν ή σελήνη, συμπληρούσα εντελώς την επιφάνειαν της (την «γέμισίν» της), φθάνει, ώς πανσέληνος (πλέον), είς τό ύψιστον σημείον τής λάμψεώς της. Διά τούτο και την ημέραν ταύτην καλούν οι Πυθαγόρειοι «αντίφραξιν» (=ενδιάμεσον φράγμα, μεταξύ τής 18ης και της 19ης ήμέρας, εμποδίζον τήν επαφήν των) και αποτροπιάζονται εντελώς τον αριθμόν τούτον^- διότι ό αριθμός δεκαεπτά, παρεμβαλλόμενος μεταξύ τού τετραγώνου δεκαέξι και του παραλληλογράμμου δεκαοκτώ, μεταξύ δηλ. αριθμών, οι όποιοι μόνοι έκ των αριθμών έπιφανείας συμπίπτουν να έχουν περιμέτρους ίσας προς τούς (επιφανειακούς) χώρους (=πρός τάς επιφάνειας), οι όποιοι περιλαμβάνονται εντός αυτών, αποτελεί φράγμα καί διαχωρίζει αυτούς απ’ άλλήλων, χωριζόμενος δε είς άνισα μέρη (8)9) διασπά τήν επί τού αριθμού οκτώ άναλογίαν (διότι 16: 8=ακριβώς 2, ενώ 19: 8=2—) είς άνισα ενδιάμεσα τμήματα (ήτοι: 8 συν 8 συν 1). Ώς προς τον αριθμόν δέ των ετών, άλλοι μέν αφηγούνται, ότι ο Όσιρις έζησεν, άλλοι δ’, ότι ούτος έβασίλευσεν είκοσιν οκτώ έτη, διότι τόσαι είναι αί νύκτες, καθ' άς έχει φώς ή σελήνη καί είς διάστημα τόσων ημερών συμπληρώνει τήν περιφερικήν διαδρομήν της. Κόπτοντες δέ (τό) ξύλον κατά τάς τελείας, αί όποιοι καλούνται «ενταφιασμοί τού Όσίριδος», κατασκευάζουν (εξ αυτού) κιβώτιον σχήματος ημισελήνου, λόγω τού ότι ή σελήνη, όταν πλησιάζη προς τον ήλιον, αφού λάβη τό σχήμα ημισελήνου, (έπειτα) χάνεται εντελώς. Τον διαμελισμόν δέ τού Όσίριδος είς δεκατέσσαρα μέρη θεωρούν ώς υποδηλούντα τάς ήμέρας, καθ’ ας τό άστρον τούτο (ή σελήνη), μετά τήν πανσέληνον (=πλήρη του σεληνιακήν φάσιν), σμικρύνεται διαρκώς, μέχρις ότου φανή ή νέα σελήνη. Τήν ήμέραν δέ, καθ' ήν αύτη, αφού άπομακρυνθή τόσον, ώστε νά μή φθάνωσι μέχρις αυτής αι ήλιακαί ακτίνες, καί αφού προσπεράση πλέον τον ήλιον, λάμπει (εκ νέου) διά πρώτην φοράν, επονομάζουν «ατελές (=άσκοπον, μακράν τού τελικού προορισμού του) αγαθόν». Τό δέ άλλο όνομα τού θεού, τό όνομα «'Ομφις», ο Ερμαΐος λέγει, ότι, ερμηνευόμενον, σημαίνει «ευεργέτης».

Οι Αιγύπτιοι μυθολογούν ότι η τελευτή του Οσίριδα συνέβη την δέκατη έβδομη μέρα, κατά την οποία γίνεται ιδιαιτέρως κατάδηλη η μείωση τής πανσελήνου. Γι’ αυτό οι Πυθαγόρειοι αποκαλούν «αντίφραξη» αυτή την ημέρα και γενικά θεωρούν ανόσιο αυτόν τον αριθμό. Όντως, μεταξύ τού τετραγώνου τού αριθμού δεκαέξι και του παραλληλογράμμου του αριθμού δεκαοχτώ – που είναι οι μόνοι αριθμοί οι οποίοι, όταν εκφράζουν επίπεδες επιφάνειες, συμβαίνει να έχουν τις περιμέτρους ίσες προς τα εμβαδά που αυτές εμπεριέχουν – εμπίπτει ως ενδιάμεσος ο αριθμός δεκαεπτά, ο οποίος αντιφράσσει και διαχωρίζει και διαιρεί αλλήλους, τεμνόμενος σε άνισα διαστήματα κατά τον λόγο εννέα προς οχτώ. Λένε ότι ο Όσιρις είτε έζησε είτε βασίλεψε επί εικοσιοχτώ ως προς τον αριθμό έτη, γιατί τόσες είναι οι φωτεινές εμφανίσεις τής Σελήνης και σε τόσες ημέρες εξελίσσει τον κύκλο της. (μετάφραση Αθανάσιου Τσακνάκη)

Joannes Philoponus Phil., In Aristotelis analytica posteriora commentaria
Volume 13,3, page 369, line 29

p. 93b5 <Πότερον ἀντίφραξις ἢ στροφὴ τῆς σελήνης.

Joannes Philoponus Phil., In Aristotelis analytica posteriora commentaria
Volume 13,3, page 21, line 1

                                                      καὶ φησὶν ὅτι ἐπίστασθαι
τότε λεγόμεθα τὸ πρᾶγμα οὕτως ἔχειν, ὅταν καὶ τὴν αἰτίαν αὐτοῦ, καθ'
ἣν οὕτως ἔχει, γινώσκωμεν καὶ ὅτι <οὐκ ἐνδέχεται τοῦτο ἄλλως ἔχειν>,  
οἷον ὅτι ἔκλειψις σεληνιακὴ μὲν γίνεται διὰ τὴν τῆς γῆς ἀντίφραξιν, ἡλιακὴ
δὲ διὰ τὴν ὑποδρομὴν τῆς σελήνης· καὶ λεγόμεθα τοῦτο ἐπίστασθαι, ὅτι
πεπείσμεθα ὡς τὰ εἰρημένα συμπτώματα τούτων ἐστὶν αἴτια καὶ οὐκ ἐν-
δέχεται ἄλλως ἔχειν.

Asclepius Phil., In Aristotelis metaphysicorum libros A-Z commentaria
Page 157, line 2

                                                   οἷον τί ἐστι σελήνης ἔκλειψις
τότε ἴσμεν, ὅταν μάθωμεν ὅτι ἀντίφραξις γῆς ἐστιν, ὅ ἐστιν ὁρισμὸς τῆς
ἐκλείψεως. 

 Οι σύγχρονοι Ιταλοί πιστεύουν ότι ο αριθμός 17 είναι άτυχος, και είναι πολύ προληπτικοί σε ότι τον αφορά. Για παράδειγμα, Air Italia δεν έχει 17η σειρά, τα Ιταλικά κτίρια δεν έχουν δέκατο έβδομο όροφο, και όταν η Granault R17 πήγε στην Ιταλία, το όνομά της άλλαξε σε R117. Ο λόγος που στους Ιταλούς δεν  αρέσει το 17 είναι γιατί το 17 ή XVII (στο λατινική αρίθμηση) αναγραμματίζεται στο VIXI, που σημαίνει «έχω ζήσει» άρα τώρα «είμαι νεκρός» που συχνά βρίσκεται γραμμένη πάνω σε επιτύμβιες στήλες. 

 Σχετίζεται και με το 666.
2² + 3² + 5² + 7² + 11² + 13² + 17² = 666 (αριθμός του Θηρίου). 

 666 είναι το άθροισμα των τετραγώνων των πρώτων αριθμών.

Οι αρχαίοι Έλληνες αρχιτέκτονες γνώριζε επίσης την ιερότητα του αριθμού 17, και υπάρχουν 17 κίονες στη μακριά πλευρά του Παρθενώνα.

Ο αριθμός 17 καθώς και ο αριθμός 72 και οι δύο είναι συνδεδεμένοι: 17 είναι 9 + 8, 72 είναι 9 × 8) και παρουσιάζουν  υψηλή συμβολική σημασία

17 αντιπροσώπευε ο αριθμός των ατόμων που θα ανασταινόταν από τους νεκρούς και κάθε ένας από αυτούς τους ανθρώπους ήταν να λάβει ένα από τα 17 γράμματα του αλφαβήτου, που αποτελούν το μεγαλύτερο όνομα του Θεού. 

Για τους αρχαίους Έλληνες, 17 αντιπροσωπεύει και τον αριθμό των συμφώνων της αλφαβήτου.
Ο συγκεκριμένος αριθμός σχετίζεται και με τις κάρτες Ταρώ και μας δίδει την κάρτα του Αστεριού. Συμβολίζει δε τη μετάλλαξη, την αναγέννηση ή και την Καρμική Απελευθέρωση.

Η βασική ουσία του αριθμού 17 αποκαλύπτεται μειώνοντας τον αριθμό 17 σε μονοψήφιο:   1 + 7 = 8
 
Έτσι, μαθαίνουμε ότι  η βασική ουσία του αριθμού 17 είναι παρόμοια με τον αριθμό 8. Ο αριθμός 17 περιέχει επίσης την ουσία των επιμέρους ψηφία του, 1 και 7.



Αριθμός 17 - Το Αστέρι των Μάγων - στις κάρτες ταρό. Αυτή είναι μια ιδιαίτερα πνευματική αριθμό και εκφράστηκε σε συμβολισμούς από τα αρχαία Χαλδαίων, όπως το 8-πεντάκτινο αστέρι της Αφροδίτης.

Τό πιό φωτεινό αστέρι πού γνώριζαν οί αρχαίοι ήταν ό πλανήτης πού σήμερα ονομάζουμε Αφροδίτη. Στους "Έλληνες ήταν το αστέρι – οδηγός γνωστό ώς "Έσπερος τό απόγευμα καί Φώσφορος τό πρωί, γιατί εμφανιζόταν δυό φορές κατά τη διάρκεια τής μέρας: μιά λίγο μετά τό ηλιοβασίλεμα καί μιά αμέσως πριν από την αύγή. Οί Έλληνες θεωρούσαν ότι ό "Έσπερος ήταν γιος ή αδερφός του Άτλαντα, καί ό Φώσφορος γιός τής Ήοϋς, θεάς τής Αυγής, καί του Άστραία ή Κέφαλου. Οί Ρωμαίοι τόν υιοθέτησαν ώς lucifer (Εωσφόρο», Stella Matutina (πρωινό άστέρι). Έδώ όμως πρέπει οπωσδήποτε νά αναφερθεί ότι οί "Έλληνες ονόμαζαν Φώσφορο καί τόν "Ιακχο, τόν αναγεννημένο Διόνυσο.

' Η παλιά φλορεντινή τράπουλα σέ αύτόν τό Θρίαμβο απεικονίζει τούς τρεις Μάγους, τούς σοφούς βασιλιάδες τής Ανατολής πού ακολούθησαν τό άστρο τής Βηθλεέμ.
Στην τράπουλα τής Μασσαλίας, αλλά και στις περισσότερες γαλλικές τράπουλες, καθώς και σε τούτη πού παρουσιάζουμε σέ αυτό τό βιβλίο, φαίνεται μιά γυμνή γυναίκα γονατισμένη να αδειάζει από δύο στάμνες τό περιεχόμενο τους, τό ένα στή λίμνη μπροστά της και το άλλο στο χώμα. Στο βάθος φυτρώνει ένα δέντρο όπου κάθεται ένα πουλάκι ή μία πεταλούδα. Από πάνω φέγγει τό τεράστιο άστέρι περιτριγυρισμένο από άλλα μικρότερα. Μερικοί σχολιαστές των Ταρό υπέθεσαν ότι αυτό αντιπροσωπεύει τόν Γανυμήδη ή τον Υδροχόο. Αλλά ή παραδοσιακή ερμηνεία του χαρτιού — δώρα, ελπίδα, καθοδήγηση, ηρεμία, αναγέννηση - δέ φαίνεται πραγματικά νά ταυτίζεται μέ αυτή την εκδοχή. Συνδέεται περισσότερο μέ την εικόνα τών τριών Μάγων.
* Η ταυτότητα τής γυναίκας του χαρτιού θά πρέπει νά αναζητηθεί ανάμεσα στίς θεότητες των ασιατικών θρησκειών. Πράγματι, τά σύμβολα πού εμφανίζονται πιό συχνά στά ιερά κείμενα τών Βαβυλωνίων είναι τό Αστέρι, ή Σελήνη καί ό Ήλιος. Τό Αστέρι συσχετίζεται πάντα μέ την ’ Ινάννα, τή μεγάλη θεά τών Σουμερίων, πού αργότερα έγινε Ίστάρ. 'Η θεοποίηση τών άστρων πέρασε καί στή γραφή τους όπου τό ιδεόγραμμα -* διαβάζεται «θεός». Αυτό τό σύμβολο διατηρήθηκε άπό τούς Άσσύριους πού τό τοποθετούσαν πριν από τά ονόματα τών θεών. Τό οχτάκτινο αστέρι όμως παρέμεινε τό ιερό έμβλημα τής Ίστάρ, τής δημοφιλέστερη θεότητας πού τή λάτρευαν οί θνητοί μέ μεγάλη εύλάβεια γιατί πίστευαν ότι τής χρωστούσαν τή ζωή τους. Οί άνθρωποι γιά νά γευτούν τίς ομορφιές τής ζωής, δέχονται νά αντιμετωπίσουν τίς δοκιμασίες πού τούς έπιβάλλονται γιατί ή Ίστάρ απαιτεί άπό τούς πιστούς της θάρρος καί τόλμη καί θέλει νά μπαίνουν μέ γενναιότητα στή μάχη για την ύπαρξη. Ανταμείβει όσους τό άξίζουν, τούς δραστήριους καί οχι τούς άδιάφορους πού ζητούν άπληστοι τίς απολαύσεις, χωρίς καν νά έχουν προσπαθήσει νά τίς καταχτήσουν. ' Η Ίστάρ έχει δυό όψεις: τό πρωί μαχητική καί τό βράδι νωχελική. Ξυπνάει τούς οκνηρούς, ανακινεί τά πνεύματα από τό λήθαργο καί παρακινεί σέ εξέγερση κατά τής τυραννίας τών κυρίαρχων δογμάτων. Μέ τό ηλιοβασίλεμα ή Ίστάρ εμφανίζεται πάλι. ' Η λάμψη της είναι γλυκιά καί κατευναστική. 'Ο κουρασμένος άνθρωπος τή βλέπει τότε μέ ευχαρίστηση καί ευγνωμοσύνη. Τού φαίνεται ότι ή θεά τόν προτρέπει στήν ξεκούραση πού δικαιούται, στίς τρυφερότητες καί στον ήρεμο συλλογισμό. 'Η νεαρή γυναίκα τού δέκατου έβδομου χαρτιού φαίνεται ότι είναι η ενσάρκωση αυτής τής γυναικείας θεότητας, ή προσωποποίηση τής επίγειας ζωής μέ όλα τά θελκτικά καί ελκυστικά στοιχεία της. Είναι ή αγαπητή, όμορφη καί γλυκιά φύση- ή αιώνια νέα μητέρα πού γίνεται ή τρυφερή ερωμένη των ζωντανών.
 
Στό χαρτί απεικονίζονται οχτώ άστρα πού άλλωστε είναι και τό άθροισμα των ψηφίων του αριθμού αυτού του χαρτιού, XVII (17). Τά εφτά μικρά άστρα περιβάλουν το μεγάλο και φωτεινό αστέρι τής εσωτερικής λάμψης.
Τό αστέρι πού λάμπει έξω απ ’ τη νύχτα είναι έμβλημα του πνεύματος. Οι άλχημιστές θεωρούσαν τό αστέρι σύμβολο τής φαντασίας μέσω του οποίου ήταν συνδεμένοι μέ τίς δυνάμεις του ασυνειδήτου καί τις υλικές ουσίες πού έλπιζαν νά μεταλλάξουν.
Μετά την καταιγίδα καί τόν κεραυνό του προηγούμενου χαρτιού, έρχεται ή βροχή πού φέρνει την ειρήνη, τή δροσιά καί τήν κίνηση τής νέας ζωής. ’Αν και το ταξίδι δεν τέλειωσε ακόμα, ή παρουσία του άστρου εγγυάται ότι το άτομο είναι πολύ κοντά στην ολοκλήρωση και ότι ή αναζήτηση του δεν υπήρξε μάταια. ' Η πίστη του έχει ανταμειφτεί. 'Ο Ήλιος πολύ γρήγορα θα λάμψει με μεγαλοπρέπεια. Αφού ή φωτιά του εξαγνισμού άνοιξε τούς ορίζοντες, δε χρειάζεται πια να συνεχίζει να παραπαίει τυφλά μέσα στη νύχτα του πνευματικού σκότους. "Έχει ξεπεράσει το στάδιο του Ερημίτη, όπου μοναδικό οδηγό είχε το αδύναμο φως του μυαλού του καί τόν πνιγμένο ήχο τής συνείδησής του.
Η όμορφη κοπέλα απεικονίζεται στο χαρτί γονατισμένη με τό ένα πόδι στο χώμα καί τό άλλο μέσα στό νερό.
Η γη σηκώνει τό βάρος της, αλλά αυτή ισορροπεί μέσα στο νερό τού υποσυνειδήτου. Μέ τό δεξί της χέρι αδειάζει μέσα στη λιμνούλα τό περιεχόμενο μιας στάμνας πού ανανεώνει τό στάσιμο νερό. Μέ τό αριστερό κάνει τό ίδιο πάνω στό χώμα ποτίζοντάς το και κάνοντάς το νά ευδοκιμήσει, όπως δείχνει τό πράσινο χορτάρι και τό δέντρο με τό πουλάκι στο βάθος. Τά πέντε ρυάκια πού σχηματίζονται στό χώμα συμβολίζουν τις πέντε αισθήσεις πριν νά χυθούν μέσα στή λίμνη τής κοσμικής συνείδησης.
Τό χαρτί αύτό δείχνει τή γνώση καί τήν έλλειψη προκαταλήψεων πού είναι δυνατή μόνο όταν οΐ πόρτες τού μυαλού μένουν ανοιχτές. Ή συνείδηση πού συμβολίζεται έδώ, αντίθετα μέ τό προηγούμενο χαρτί, τόν Πύργο, είναι άνοιχτή καί έλεύθερη όπως καί τό τοπίο πού φαίνεται στό Χαρτί•
"Όταν το Αστέρι εμφανιστεί στο ρίξιμο, πρέπει νά θεωρηθεί πάρα πολύ καλό σημάδι. Φέρνει την ελπίδα, την αναγέννηση, μία νέα υπόσχεση ζωής και σωτηρίας. δώρα καί χαρά γιατί αναγγέλλει την αναγέννηση του Διόνυσου.
Ανάποδα, υποδηλώνει την αμφιβολία και την απαισιοδοξία γιατί το αστέρι παύει πια να φωτίζει από ψηλά και να διώχνει τις σκιές τής άγνοιας και τής δυσπιστίας. 'Ο άνθρωπος περιορίζεται στον συντηρητισμό τής σκέψης του πού τον εμποδίζει νά εκμεταλλευτεί νέες ευκαιρίες για τή δική του πρόοδο.


(Letisia Gole Tαρο ή μαντική επαφή με το παρελθόν το παρόν και το Μέλλον. Εκδόσεις Πλειάς-Ρούγκας 1982)
 

 

συνεχίζεται..