Πύθωνα τὸν δράκοντα κατετόξευσεν

Η σύνδεση του Αισωνα= Ιάσωνα= ‘Ιωνα  αποδείχτηκε περίτρανα στα προηγούμενα κείμενα.

Μια μικρή επισκόπηση για να περάσουμε στα επόμενα :

Ο ΙΑΣΩΝ όμως είναι γιος του Αίσωνα. Ακόμα και η λέξη ΑΙΣΩΝ είναι αναγραμματισμός της ίδια λέξης ΑΙΣΩΝ= ΙΑΣΩΝ = ΙΩΝΑΣ=ΙΑΝΩΣ

ΑΙΣΣΩ που σημαίνει αναφέρομαι, ανυψώνομαι γρήγορα, πετώ, ορμώ, εφορμώ, πέφτω ορμητικά, κινώ γρήγορα, σείω, πάλλω !!!

Ιδιότητες που έχουν μεταφερθεί μέσω κληρονομικότητας και στον υιό ΙΑΣΩΝ

Είδαμε όμως ότι και το όνομα του ΙΑΣΩΝ μπορεί να προέρχετε από το ιάσω μέλλοντα του ιάομαι =  ιατρεύω  ή από το Κριασόν  όπου ΚΡΙ = κριθάρι + ΙΑΣ = η  Ιωνία ή Ιωνική + ΟΝ = άνθρωπος και όπου η ερμηνεία της λέξης ΚΡΙΑΝΟΣ είναι εκείνος που έχει γεννηθεί το ζώδιο του ΚΡΙΟΥ. 

 Έτσι ο Ιάσων μπορεί κάλλιστα να είναι ένας Ιητήρ,  ένας Ιατρός δηλαδή, αλλά μπορεί να είναι κι ένας Κριθαρο-θεός/ήρωας της Ιωνίας, ή  ένας ήρωας που σχετίζετε με το Κριθάρι της Ιωνίας   ή κάποιος που έχει γεννηθεί στο ζώδιο του ΚΡΙΟΥ.

  Ούτως ή άλλως το δέρας της Χρυσής αμνάδας είναι ο μεγαλύτερος ο άθλος του, που μπορεί να αντιπροσωπεύει και την μετάβαση στο ζώδιο του ΚΡΙΟΥ στον ουράνιο θόλο.

Ένας ΚΡ-ΙΑΣΟΝ που ψάχνει ένα ΚΡΙΟ –ΚΡΙΑΡΙ αλλά που σχετίζετε άμεσα και με την Ύβρην και την απώλεια των σπόρων που ψήνονται και δεν καρπίζουν και πέφτει λιμός στην περιοχή, πριν διωχτούν τα παιδιά της Νεφέλης  ο Φρίξος και η Έλλη.

Όμως οι αναγραμματισμοί μας οδηγούν και στο ΙΑΣΩΝ = ΙΑΝΩΣ. Όπου Ιανός είναι o Σατούρνος ή Κρόνος αλλά και ο Ιάννης ή Ιαννού πού εορτάζεται και ως Ιανουάριος

Όμως η λέξη ΙΑ-ΣΩΝ μπορεί να ερμηνευθεί όμως και ως ΙΑ= Βέλη + ΣΩΝ = Σων-νύω= σώζω. Κάποιος που σώζει από ή με τα βέλη του. Ενας τοξότης  δηλαδή, όπως ο ένας μοναδικός και  πασίγνωστος θεός - τοξότης της μυθολογίας μας, ο Απόλλων.

ΙΑΣΩΝ = ΑΠΟΛΛΩΝ = ΓΝΩΣΗ = ΖΩΟ-ΓΟΝΙΑΝ = 1061

 Απόλλων ο Τοξοφόρος, ο Εκαβαλέτης, ο Εκαβόλος, ο Ηιος, ο Ιήιος. Όσοι έχουν βληθεί από τα βέλη του ονομάζονται και Απολλωνοβλητοι και θεωρούνταν ότι ήταν μιασμένοι.

ἰὸς, τὸ βέλος, ὅθεν καὶ ἰόμωρος, ὁ περὶ τὰ βέλη μεμωραμένος·

ἰὸς, τὸ φάρμακον,…

Ιός/ια = το βέλος/η αλλά και το ίον = ίανθον = ίανθος αλλα και η Ιωνία, το  πριαπήιον (ίον = μενεξές = γιούλι = ίανθος) αλλά και η Ιός  το νησί το Κυκλάδων  και η Φοινίκη

Ιός όμως είναι και ο Ιός το φάρμακο.

Ομοια και ο ἰατρός· ἰαύω, ῥῆμα· ἱερός· ἱερεύς· ἱερεῖον, τὸ θῦμα·

Ἱέρων, κύριον·  ἸΗΣΟΥΣ·

 ἰήϊος, ἐπίθετον τοῦ Ἀπόλλωνος·

Athenaeus Soph., Deipnosophistae
Book 15, Kaibel paragraph 62, line 9

…τὴν Λητώ φησιν ἐκ Χαλκίδος τῆς Εὐβοίας

ἀνακομίζουσαν εἰς Δελφοὺς Ἀπόλλωνα καὶ Ἄρτεμιν

γενέσθαι περὶ τὸ τοῦ κληθέντος Πύθωνος σπήλαιον.

καὶ φερομένου τοῦ Πύθωνος ἐπ' αὐτοὺς ἡ Λητὼ τῶν  

παίδων τὸν ἕτερον ἐν ταῖς ἀγκάλαις ἔχουσα, ἐπιβᾶσα

τῷ λίθῳ τῷ νῦν ἔτι κειμένῳ ὑπὸ τῷ ποδὶ τῆς χαλκῆς

εἰργασμένης Λητοῦς, ὃ τῆς τότε πράξεως μίμημα γενό-

μενον ἀνάκειται παρὰ τὴν πλάτανον ἐν Δελφοῖς, εἶπεν

’ἵε παῖ.’ τυχεῖν δὲ τόξα μετὰ χεῖρας ἔχοντα τὸν

Ἀπόλλωνα. τοῦτο δ' ἐστὶν ὡς ἂν εἴποι τις ‘ἄφιε παῖ’

καὶ ‘βάλε παῖ.’ διόπερ ἀπὸ τούτου λεχθῆναί φασιν

τὸ ἵε παῖ καὶ ἵε παιών. ἔνιοι δὲ παρεγκλίνοντές τε

τὴν λέξιν καὶ <ψιλοῦντες> ἐπὶ τοῖς δεινοῖς ἀλεξητήριόν

τινα παροιμίαν λέγουσιν ‘ἰὴ παιών’ καὶ οὐχὶ ‘ἵε παῖ.’

πολλοὶ δὲ καὶ ἐπὶ τοῖς τέλος ἔχουσιν ἐπιφθεγγόμενοι

οἳ μὲν ἐν παροιμίᾳ φασὶν οὕτως τοῦτο δὴ τὸ λεγό-

μενον ‘ἰὴ παιών,’ διὰ δὲ τὸ λίαν ἡμῖν εἶναι σύνηθες

Τοξότης = βολεύς (Δια-βολεύς είναι ο τοξότης του Διός ή ο βάλλων κατά του Διός ; ), δεξιολάβός, ήμων,  ιαφέτης, οϊστευτήρ, οϊστευτής, οϊστοβόλος, ριπταριστής (βυζαντινός τύπος τοξότη), ρύτωρ τόξου, τοξελκής, τοξευτής, τοξήτης, τοξοβέλεμνος, τοξοβόλος, τοξότης, τοξοφόρος, φαρατρίτας (βοιωτική λέξη), φαρετρηφόρος, φαρετρίτης, φαρετροφόρος.

Claudius Aelianus Soph., Varia historia
Book 3, section 1, line 51

…ἐνταῦθά τοί φασι παῖδες Θετταλῶν καὶ τὸν Ἀπόλ-

λωνα τὸν Πύθιον καθήρασθαι κατὰ πρόσταγμα τοῦ

Διός, ὅτε τὸν Πύθωνα τὸν δράκοντα κατετόξευσεν

φυλάττοντα τοὺς Δελφούς, τῆς Γῆς ἔτι ἐχούσης τὸ

μαντεῖον. στεφανωσάμενον οὖν ἐκ ταύτης τῆς δάφνης

τῆς Τεμπικῆς καὶ λαβόντα κλάδον ἐς τὴν δεξιὰν χεῖρα

ἐκ τῆς αὐτῆς δάφνης ἐλθεῖν ἐς Δελφοὺς καὶ παρα-

λαβεῖν τὸ μαντεῖον τὸν Διὸς καὶ Λητοῦς παῖδα. ἔστι

δὲ καὶ βωμὸς ἐν αὐτῷ τῷ τόπῳ, ἐν ᾧ καὶ ἐστεφανώ-

σατο καὶ τὸν κλάδον ἀφεῖλε. καὶ ἔτι καὶ νῦν δι' ἔτους

ἐνάτου οἱ Δελφοὶ παῖδας εὐγενεῖς πέμπουσι καὶ ἀρχι-

θέωρον ἕνα σφῶν αὐτῶν. οἳ δὲ παραγενόμενοι καὶ

μεγαλοπρεπῶς θύσαντες ἐν τοῖς Τέμπεσιν ἀπίασι

πάλιν στεφάνους ἀπὸ τῆς αὐτῆς δάφνης διαπλέξαντες,

ἀφ' ἧσπερ οὖν καὶ τότε ὁ θεὸς ἐστεφανώσατο. καὶ

τὴν ὁδὸν ἐκείνην ἔρχονται, ἣ καλεῖται μὲν Πυθιάς,

φέρει δὲ διὰ Θετταλίας καὶ Πελασγίας καὶ τῆς Οἴτης

καὶ τῆς Αἰνιάνων χώρας καὶ τῆς Μηλιέων καὶ Δω-

Pseudo-Apollodorus Myth., Bibliotheca (sub nomine Apollodori)
Chapter 1, section 22, line 5

τῶν δὲ Κοίου θυγατέρων Ἀστερία μὲν ὁμοιωθεῖσα

ὄρτυγι ἑαυτὴν εἰς θάλασσαν ἔρριψε, φεύγουσα τὴν πρὸς

Δία συνουσίαν· καὶ πόλις ἀπ' ἐκείνης Ἀστερία πρότε-

ρον κληθεῖσα, ὕστερον δὲ Δῆλος. Λητὼ δὲ συνελθοῦσα

Διὶ κατὰ τὴν γῆν ἅπασαν ὑφ' Ἥρας ἠλαύνετο, μέχρις

εἰς Δῆλον ἐλθοῦσα γεννᾷ πρώτην Ἄρτεμιν, ὑφ' ἧς

μαιωθεῖσα ὕστερον Ἀπόλλωνα ἐγέννησεν.

  Ἄρτεμις μὲν οὖν τὰ περὶ θήραν ἀσκήσασα παρθέ-

νος ἔμεινεν, Ἀπόλλων δὲ τὴν μαντικὴν μαθὼν παρὰ

Πανὸς τοῦ Διὸς καὶ Θύμβρεως ἧκεν εἰς Δελφούς,

χρησμῳδούσης τότε Θέμιδος· ὡς δὲ ὁ φρουρῶν τὸ

μαντεῖον Πύθων ὄφις ἐκώλυεν αὐτὸν παρελθεῖν ἐπὶ τὸ

χάσμα, τοῦτον ἀνελὼν τὸ μαντεῖον παραλαμβάνει. κτεί-

νει δὲ μετ' οὐ πολὺ καὶ Τιτυόν, ὃς ἦν Διὸς υἱὸς καὶ τῆς

Ὀρχομενοῦ θυγατρὸς Ἐλάρης, ἣν Ζεύς, ἐπειδὴ συν-  

ῆλθε, δείσας Ἥραν ὑπὸ γῆν ἔκρυψε, καὶ τὸν κυοφορη-

θέντα παῖδα Τιτυὸν ὑπερμεγέθη εἰς φῶς ἀνήγαγεν.

οὗτος ἐρχομένην εἰς Πυθὼ Λητὼ θεωρήσας, πόθῳ κατα-

σχεθεὶς ἐπισπᾶται· ἡ δὲ τοὺς παῖδας ἐπικαλεῖται καὶ

κατατοξεύουσιν αὐτόν. κολάζεται δὲ καὶ μετὰ θάνατον·

γῦπες γὰρ αὐτοῦ τὴν καρδίαν ἐν Ἅιδου ἐσθίουσιν.

  ἀπέκτεινε δὲ Ἀπόλλων καὶ τὸν Ὀλύμπου παῖδα

Μαρσύαν. οὗτος γὰρ εὑρὼν αὐλούς...


συνεχίζετε  

Ἰάσων δὲ κατὰ πατέρα ἀπὸ Κρηθέως

Η σχέση όμως του Πελία και του Ιάσωνα που θεωρούμε ότι είναι σχέση Θείου και ανιψιού. Όμως  κείμενα  αναφέρουν ότι ο πατήρ του Ιάσωνα δεν είναι  παρά ετεροθαλής αδερφός του Πελία.

Asclepiades Myth., Fragmenta
Fragment 3, line 4

Schol. in Hom. Odyss. μ, 69: Τυρὼ ἡ Σαλμω-
νέως ἔχουσα δύο παῖδας ἐκ Ποσειδῶνος, Νηλέα τε καὶ
Πελίαν, ἔγημε Κρηθέα, καὶ ἴσχει παῖδας ἐξ αὐτοῦ
τρεῖς, Αἴσονα καὶ Φέρητα καὶ Ἀμυθάονα

Η μητέρα του Πελία έχει αποκτήσει από τον Ποσειδώνα- δύο παίδες τον Νηλέα και τον Πελία και μετά από τον γάμο με τον Κρηθέα ειχε τρείς γιούς τον Αίσωνα, τον Φέρητα/Φέρη και τον Αμυθάονα…

Scholia In Pindarum, Scholia in Pindarum (scholia vetera)
Ode O 9, scholion 43, line 9

                                                          ὁ οὖν
Ποσειδῶν ὡς ὑπὲρ παιδὸς ἐμαχέσατο τῷ Ἡρακλεῖ· Νηλεὺς
γὰρ καὶ Πελίας Ποσειδῶνος υἱοί.

Έτσι ο Πελίας είναι υιός εκ θεού Ποσειδώνος και ο ο Αισωνας υιός θνητού του Κρηθέα και ο Ιάσων εγγονός- Κρηθέα. Όμοια και το όνομα του Ιάσωνα λοιπόν μπορεί να μας δηλώνει ξεκάθαρα την σχέση του με έναν  Κρητο-θέο ή Κρηθαροθεό  εκ του Κρήθμον δηλαδή εκ όσπριου ή όστρακόδερμου.

Scholia In Pindarum, Scholia in Pindarum (scholia vetera)
Ode P 4, scholion 255, line 4

                                             ὁ μὲν οὖν Πελίας
ἀπὸ Σαλμωνέως κατὰ μητέρα ἀριθμούμενος, Ἰάσων δὲ κατὰ
πατέρα ἀπὸ Κρηθέως.

Όπως είδαμε και στο προηγούμενο κείμενο όπου Κριασων  είναι ο του Κριού ή ο του Κριθαριού… όμως η ελληνική γλώσσα είναι τόσο πλούσια σε έννοιες και ιδέες.

Η έννοια του Κρι (θαριού), της κριθής όμως δεν σταματά μόνο στο να δηλώσει τον σπόρο του Κριθαριού ή Κρηθαριού αλλά και το σπυρί, τον σπόρο καθώς συγχρόνως και το ανδρικό μόριο και πολλές φορές και την ακολασία. Ομοια πολλές φορές και η έννοια του Κριού δηλώνει και τον πολιορκητικό κριό με το ανάλογο σύμβολο και την αντίστοιχη έννοια του βίαιου και δυνατού κλπ. Η έννοια του Κριού είναι συνώνυμη με την λέξη Ερράς !!!

Scholia In Pindarum, Scholia in Pindarum (scholia vetera)
Ode O 9, scholion 43, line 9

                                                          ὁ οὖν
Ποσειδῶν ὡς ὑπὲρ παιδὸς ἐμαχέσατο τῷ Ἡρακλεῖ· Νηλεὺς
γὰρ καὶ Πελίας Ποσειδῶνος υἱοί.

Στον Απολλοδωρο όμως η εκδοχή που δίνεται συνδέει και το σημάδι του Πελια από την γέννησή του και το σημάδεμα του στο πρόσωπο, από την χηλή  ίππου  μέσα στον σταύλο που τους έκρυψε η μητέρα τους η Τυρώ.

Η Τυρώ κόρη του Σαλμωνέα μεγαλώνει με την μητριά Σιδηρώ, αφου εχει χάσει μικρή την μητέρα της Αλκιδίκη. Η μικρή είναι ερωτευμένη με τον Ποταμό Ενιπέα και ζεις στις όχθες του κλαίγοντας. Ο Ποσειδών παίρνοντας τη μορφή του ποταμού ζευγαρώνει μαζί της και της χαρίζει δύο διδύμους υιούς που για να μην εκτεθεί τους κρύβει στο ιπποφορβείο/ σταύλο. Εκεί ένας ίππος – σύμβολο του Ποσειδώνα τραυματίζει και σημαδεύει τον Πελιά στο πρόσωπο.

Η ονομασια εκ του σημαδιού λοιπόν κατ΄αυτήν την εκδοχή. Ο δε Νηλέας είναι ως έννοια πολύ κοντά στον Νειλέα ή Νείλο, Νηλεύς

Νηλεύς, έως, ὁ, Neleus, father of Nestor, Il.11.683, al.:—Adj. Νηλήϊος, υἱός 2.20:—Patron. Νηλεΐδης, ου, Ep. ᾱο, ὁ, 23.652; Ep. Νηληϊάδης, εω or ᾱο, 8.100, al.: in fem. Νηληΐς, ΐδος, A.R.1.120.

Νηλεύς, έως, ὁ, = Νείλεως, founder of Miletus, IG12.94.4 (written Νελ-), Call.Dian.226: hence Νειλεΐδης, and Νειληϊάδης, ου, Ep. ᾱο, ὁ, Alex.Aet.3.26, 1; cf. Νειλεῖον.

Pseudo-Apollodorus Myth., Bibliotheca (sub nomine Apollodori)
Chapter 1, section 92, line 3

 Τυρὼ δὲ ἡ Σαλμωνέως θυγάτηρ καὶ Ἀλκιδίκης

παρὰ Κρηθεῖ [τῷ Σαλμωνέως ἀδελφῷ] τρεφομένη ἔρωτα

ἴσχει Ἐνιπέως τοῦ ποταμοῦ, καὶ συνεχῶς ἐπὶ τὰ τούτου

ῥεῖθρα φοιτῶσα τούτοις ἐπωδύρετο. Ποσειδῶν δὲ εἰ-

κασθεὶς Ἐνιπεῖ συγκατεκλίθη αὐτῇ· ἡ δὲ γεννήσασα

κρύφα διδύμους παῖδας ἐκτίθησιν. ἐκκειμένων δὲ τῶν

βρεφῶν, παριόντων ἱπποφορβῶν ἵππος μία προσαψα-

μένη τῇ χηλῇ θατέρου τῶν βρεφῶν πέλιόν τι τοῦ προς-

ώπου μέρος ἐποίησεν. ὁ δὲ ἱπποφορβὸς ἀμφοτέρους

τοὺς παῖδας ἀνελόμενος ἔθρεψε, καὶ τὸν μὲν πελιω-

θέντα Πελίαν ἐκάλεσε, τὸν δὲ ἕτερον Νηλέα.

Ο Νηλέας φεύγει μετά από την διαμάχη με τον δίδυμό του Πελία και χτίζει την Πύλο και ο Πελίας παραμένει στην Ιωλκό που έχει χτίσει ο Κρηθεύς/Κρηθέας και πατέρας του Αίσωνα από την Τυρώ, την μητέρα του Πελία.

Eustathius Philol., Scr. Eccl., Commentarii ad Homeri Odysseam
Volume 1, page 410, line 3

                                                                                                                   τὴν
δὲ ἐκ Ποσειδῶνος τεκέσθαι Πελίαν καὶ Νηλέα, ὧν Πελίας μὲν ἐν Ἰωλκῷ ἐβασίλευσε, Νηλεὺς δὲ ἐν Πύλῳ.

Κρηθεὺς δὲ κτίσας Ἰωλκὸν γαμεῖ Τυρὼ τὴν Σαλ-

μωνέως, ἐξ ἧς αὐτῷ γίνονται παῖδες Αἴσων Ἀμυθάων

Φέρης.

…

Αἴσονος δὲ τοῦ Κρηθέως καὶ Πολυμήδης τῆς Αὐτο-

λύκου Ἰάσων. οὗτος ᾤκει ἐν Ἰωλκῷ, τῆς δὲ Ἰωλκοῦ

Πελίας ἐβασίλευσε μετὰ Κρηθέα, ᾧ χρωμένῳ περὶ τῆς

βασιλείας ἐθέσπισεν ὁ θεὸς τὸν μονοσάνδαλον φυλάξα-

σθαι. τὸ μὲν οὖν πρῶτον ἠγνόει τὸν χρησμόν, αὖθις

δὲ ὕστερον αὐτὸν ἔγνω. τελῶν γὰρ ἐπὶ τῇ θαλάσσῃ

Ποσειδῶνι θυσίαν ἄλλους τε πολλοὺς ἐπὶ ταύτῃ καὶ

τὸν Ἰάσονα μετεπέμψατο.

Την βασιλεία μετά τον  Κρηθέα αναλαμβάνει ο Πελίας του οποίου του έχει δωθεί χρησμός να φυλάγεται από μονοσάνδαλο. Ο «σημαδεμένος» μόνιμα στο σώμα, στο πρόσωπο, να φυλάγεται από έτερο και προσωρινά «σημαδεμένο» στο πόδι. Και την μέρα που τελεί θυσία στον Πατέρα του τον Ποσειδώνα εμφανίζετε ο Ιάσων να διεκδικήσει την κληρονομική του θέση/βασίλειο του πατρός του από τον Πελία.

Η παραπέρα ανάλυση του ΠΕΛΙΑ μπορεί να μας οδηγήσει σε άλλα μονοπάτια, εκτός από την συμβατική έννοια του ονόματός του, πιο φευγάτα.

Π-ΕΛ-ΙΑΣ  όπου Π ένα γράμμα που δηλώνει το Πυρ αλλά και την Περιστροφή

Τό Πύρ, τό πρώτον στοιχείον - τό άνωθεν - τό πατρικόν

ΕΛ=  Η εκπορευομένη δύναμις (τού φωτός), ο ηλιακός φωτισμός για τα γήινα

Ι = η Συνεχής κάθοδος τής δυνάμεως (τού φωτός), μικρά ποσότης - αμφίδρομος κίνησις - αφανής. Εκ τη Α αρχικής δύναμης του Αρχικού ηλιου-φωτός.

Όμως Π-ΕΛ-ΟΨ μπορεί να είναι και ο άφωνος, ο άλαλος  και ο βουβός όμως. ΟΨ μπορεί να είναι και η όψη το βλέμμα και ο οφθαλμός. Κάποιος που στην ουσία δεν μπορεί να δεχτεί το πύρ/ ηλιακό φώς

Όμως εκτός από το Πυρ και την Περιστροφή ο Π-ΕΛοψ- ΙΑΣ

Μπορεί να είναι ένας Π - ΕΛΟΨ  δηλαδή εκ του Φωτός ή εκ της Περιστροφής κάποιος που έμεινε άφωνος ή άλαλος, ή τυφλός.  Ή κάποιος Π-ΕΛΟΣ  όπου έλος = ο βάλτος, ο βούρκος, ο βόρβορος, το τέλμα, ο βουρκότοπος, σαπισμένος ή βαλτωμένος εντός του.

Η έννοια του Πελοψ χρησιμοποιείται στην συγκεκριμένη περίπτωση  γιατί μια εκ των θυγατέρων του Πελία φέρει το όνομα Πελοπία εκ του Πέλοψ ως κορη του έχει λάβει  χαρακτηριστικά του πατρός έτσι μπορεί κι ο Πελίας να είναι και ΠΕΛΟΨ.

Όπως και Π-ΕΛΙΞ (ΚΣ) να είναι κάποιος που περιστρέφετε και ελίσσεται  ταυτόχρονα. Κάποιος που περιστράφηκε γύρω από τον αδερφό του Αισωνα και ελίχθηκε τόσο που τον «σκότωσε» ως φυσική οντότητα. Ένα είδος παρασίτου όπως ο κισσός στα δέντρα

Πέλομαι το ρήμα που ερμηνεύετε κινούμαι, επέρχομαι, ευρίσκομαι, διατελών πάω, διαμένω, εγείρομαι, υπάρχω γίνομαι

Pseudo-Apollodorus Myth., Bibliotheca (sub nomine Apollodori)

   Πελίας δὲ περὶ Θεσσαλίαν κατῴκει, καὶ γήμας

Ἀναξιβίαν τὴν Βίαντος, ὡς δὲ ἔνιοι Φυλομάχην τὴν

Ἀμφίονος, ἐγέννησε παῖδα μὲν Ἄκαστον, θυγατέρας

δὲ Πεισιδίκην Πελόπειαν Ἱπποθόην Ἄλκηστιν.

Ο Πελιάς παντρεύεται την Αναξία-Βία. Είναι δηλαδή ένας Ανάξιος και βίαιος βασιλεύς. Κάποιοι άλλοι λένε ότι παντρεύτηκε την Φυλο-μάχην. Ο ίδιος μάχεται το φύλο, τη γενιά του το λαό, το έθνος, το πλήθος. Από φυλοβασιλεύς, αυτος που θα έπρεπε να είναι ο βασιλευς και ο επόπτης των θυσιών  είναι φυλόμαχος αλλα και φιλόμαχος. Ανάξιος και βίαιος συγχρόνως.

 Οι Κόρες του τώρα οι ΠΕΛΙΑΔΕΣ με τα ονόματά τους μας δίνουν κάποια επιπλέον χαρακτηριστικά και του Πατρός τους και των ιδίων.

 ΠΕΙΣΙΔΙΚΗ = 347 (κάποια που πείθει τους δικαστές στο δικαστήριο, πειστική δηλαδή) =  ΑΛΗΤΗ (αλήτης, περιπλανώμενος, αλάνης, πλανήτης, Αλήτις, επ. Περσεφόνης), ΔΟΝΗΣΕΙ (δόνησις, παλμός, κραδασμός, τράνταγμα, ταρακούνημα, κλονισμός, συγκλονισμός, ταλάντωση με μικρό πλάτος και με μεγάλη συχνότητα, πολύ έντονη ταραχή ή αναστάτωση,  συνδέεται με την ελικοειδή, κυματοειδή και παλμική κίνηση με την οποία διαδίδεται πάσα μορφή ενέργειας = ΠΑΙΑΝΕΣ (παιάν, ύμνος, κυρίως στον Απόλλωνα, για άρση κακού ή ευχαριστίας για την κατάπαυση του κακού,  επ. Απόλλωνος)

ΠΕΛΟΠΙΑ = 276  Εκ του ΠΕΛΟΨ – ΠΕΛΙΑ η θηλυκή δύναμη του Πελία

= ΕΡΜΑΙΟΝ, = ΜΕΛΑΣ (μέλας, μαύρος, σκοτεινός, άγριος, σκληρός, ωμός, αμυδρός, βραχνός, δυσνόητος), ΝΕΚΑΣ,( σωρός από νεκρά κορμιά βαλμένα στη σειρά)  = ΠΑΛΛΑΔΙΟΝ (το ξόανον της Παλλάδος Αθηνάς), = ΠΡΙΑΠΕ (πρίαπος, πρίηπος, φαλλός σηκωμένος, σύμβολο γονιμότητας, επ. Διονύσου // ΟρφΥ. 6:9),

ΙΠΠΟ-ΘΟΗ = 327 (αυτή που μάχεται από άρμα, η ιππότης, η αρματηλάτης , η ιππέας) = ΑΕΝΑΟΣ (αέναος, αιώνιος, ασταμάτητος, ασταμάτητα ρέων, παντοτινά ρέων, ακατάλυτος, παντοτινός, αδιάλειπτος, διαρκής, αστείρευτος, ανεξάντλητος), ΑΚΤΕΑ (ακτέα, κουφοξυλιά), ΘΗΡΣΙ (θηρίον, ζώο άγριο ή φαρμακερό, αγρίμι, φίδι,, τέρας, επίσης, συνδυάζεται με τα λέων, κάπρος, έλαφος και κέρβερος)

ΘΟΟΣ ο γρήγορος ο ταχύς ο οξύς, ο ορμητικός, ο σουβλερός

ΘΕΟΣ  εκ του θέω τρέχω διατρέχω αγωνίζομαι, πετώ για πτηνά, περιτρέχω

ΑΛΚΗΣΤΗ = 567 δηλ. η  πρόμαχος, η υπερασπιστής

ΑΛΚΗ = άμυνα, αντίκρουση, απόκρουση, βοήθεια αλλά και δύναμη, αντρεία.

567=  ΑΡΡΗΤΗΝ (άρρητη), ΔΡΑΚΟΝΤΙΔΗ (Δρακοντίδης, επ. Κέκροπος, λόγω του ότι ήταν από την μέση και κάτω δράκων // Αρ.), Η ΑΚΗΔΙΑ ΕΣΤΙ (η ακηδία εστι, ακηδεία, αμέλεια, καταφρόνηση, αδιαφορία, αφροντισιά, παράλειψη, παραμέληση, έλλειψη φροντίδας, παραμέλημα),  Η ΕΙΣΟΔΟΣ (η είσοδος, στόμα, στόμιον, υποπόρευσις), Η ΚΥΡΙΑΚΗ (η Κυριακή, ημέρα του Κυρίου, ημέρα της αναστάσεως του Κυρίου),  ΘΟΥΛΗΝ (η θρυλική Υπερβορέα, πατρίδα του Απόλλωνος), ΚΕΦΑΛΑΙ (κεφαλή, κεφάλι, το πάνω μέρος κάθε πράγματος, κορυφή, άκρο, άνθρωπος, άτομο, αρχηγός, πρώτος, η ζωή, η πηγή του ποταμού, άθροισμα ποσοτήτων, η κορωνίς, σύνολο), Ο ΠΑΛΜΟΣ ΕΙΝΑΙ (ο παλμός είναι, δόνησις, σφυγμός, κραδασμός, τράνταγμα, τρεμούλιασμα, χτύπος, τρόμος, σεισμός), ΠΑΝΣΠΕΡΜΙΑ (μείξη κάθε είδους σπερμάτων, παμφυλία, πανοσπρία),

ΑΚΑΥΣΤΟΣ = 1192 (ο άφλεκτος, ο άκαυστος, ο ακαής)

1192= ΕΝ ΑΡΧΗ ΕΠΟΙΗΣΕΝ (εν αρχή εποίησεν [ο θεός τον ουρανόν και την γήν] // Γέν.1.1), 

ΘΕΩΝ ΓΕΝΟΣ (θεών γένος), = Ο ΔΙΦΥΗΣ (ο διφυής, που έχει διπλή φύση, ερμαφρόδιτος, επ. Διονύσου), = ΠΑΙΣ+ΙΑΚΧΟΣ =  ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΕΣΤΙ (πλανήτης εστί, πλάνης, αστέρας πλανώμενος, περιπλανώμενος, μετανάστης, άστατος, πλανόδιος, περιφερόμενος, αλήτης, ξένος), ΤΙ ΕΣΤΙΝ Ο ΑΔΑΜΑΣ (τι εστιν o αδάμας) = ΥΠΕΡΑΣΤΕΡΑ (υπεραστήρ),

 και μερικές για τον ΠΕΛΙΑ 

ΠΕΛΙΑΣ = 326 = ΑΒΛΕΠΗΣ= ΑΔΟΝΑΣ (Ηδονή) = ΑΙΟΛΕΙΣ = ΑΙΟΛΙΔΑΣ = =ΑΝΑΘΕΣΙΝ= ΑΝΑΝΔΡΟΝ= ΑΠΕΛΙΠΟΝ= ΒΑΡΒΑΡΟΝ =ΒΑΣΑΝΙΖΕΝ =ΓΟΡΓΟΙΟ  = ΔΑΙΜΟΝΙΑΚΟΝ = ΔΑΝΑΟΣ (κάτοικοι του Άργους –Δαναοί  εκ του ΔΑΝΑΟΥ πατέρα 50 θυγατέρων εκ του Νείλου, υιός Βήλου, βασιλέως της Αιγύπτου  ) = ΔΕΑΓΕΝΝΗΣ =ΔΙΑΓΓΕΛΟΣ =ΔΡΑΚΑΣ =ΕΓΕΝΝΗΣΕ = ΕΛΑΙΟΙΣ = ΕΠΟΠΟΙΙΑ = ΖΗΛΑΙΟΣ = ΖΗΤΑΙ = ΗΓΕΜΟΝΙΚΟΝ = ΗΜΙΘΑΝΗΣ = ΙΕΡΑΙΣ = ΙΕΡΙΑΣ =  ΝΕΗΓΕΝΕΣ ΞΕΝΙΑΣ = ΟΙΚΗΙΗΣ= ΠΑΙΔΑΡΙΟΝ = ΠΕΛΟΠΙΑΝ =ΠΛΕΑΙΣ =ΠΛΕΙΑΣ= ΡΑΔΑΜΑΝΘΟΝ= ΡΙΓΗΣΕ= ΣΙΚΕΛΙΑΝ= ΕΛΛΑΝΙΣ (Ελληνίς), ΖΑΓΡΕΙΣ (Ζαγρεύς, υιός Διός [μεταμορφωθής εις δράκων] και Περσεφόνης, ο αρχαιότερος Διόνυσος), ΖΗΛΑΙΟΣ (ζηλαίος, φθονερός, ζηλόφθονος, κακόψυχος, πικρόκαρδος, μοχθηρός, εμπαθής, παθιασμένος), ΚΕΡΑΣ (κέρατο, καθετί φτιαγμένο από κέρατο, τόξο, κύλικα, κύπελλο, σάλπιγγα, κόρνο, κεραία, μηνίσκος της σελήνης,  γονιμότητα), ΚΡΕΑΣ (κρέας, σάρξ, σάρκα), ΜΑΙΑΔΟΣ (η μήτηρ του Ερμή ), ΜΑΙΑΝΔΡΟΝ (μαίανδρος, σώμα ελικοειδές, στολισμός των αρχαίων τεχνουργημάτων, περιστροφή, σκολιότητα), ΝΕΗΓΕΝΕΣ (νεηγενής, νεογέννητος, αρτιγέννητος, νεογενής, νεότοκος), Ο ΑΛΗΘΗΣ (ο αληθής, ο μη υποκείμενος εις λήθην, ο περιπλανώμενος ταχέως «πετώντας» [άλη «περιπλάνησις»+ θέω «τρέχω, διατρέχω, ίπταμαι»], ομμόριζον του αλήτης), ΟΜΟΙΟΓΕΝΗ (ομοιογενής, ομοειδής, όμοιος το γένος, ομόφυλος, συγγενής),  ΠΛΕΙΑΣ (Πλειάς, Πλειάδες, Πληϊάδες, Πελειάδες, Περιστεραί, Ατλαντίδες 1. θυγ. Τιτάνος Άτλαντος καί Ωκεανίδος Πληϊόνης [περιστέρια] καταστερίστηκαν υπό του Διός με το αξίωμα να αναγγέλλουν το θέρος και τον χειμώνα 2. Ιέρειες Διός εις τό μαντείον τής Δωδώνης // Ραγκ.)

 ΠΕΛΙΑΝ= ΙΠΠΕΑΝ = ΙΕΡΑΞ = ΑΝΔΡΙΑΙ =ΔΑΙΜΟΝΑ= ΔΑΝΑΟΝ = ΕΛΚΟΜΑΙ = ΚΑΒΕΙΡΙΚΗ = ΜΗΔΕΙΑΝ ΗΝ =ΝΕΚΡΑ = 176

και μερικοί λεξάριθμοι για τον ΙΑΣΟΝΑ

ΙΑΣΩΝ = 1061 = ΑΙΣΩΝ (αίσα, μερίδιο, μερτικό, δίκαιο, το πρέπον),= ΙΩΝΑΣ =  ΑΠΟΛΛΩΝ =  ΑΛΕΧΑΝΔΡΟΣ = ΓΝΩΣΗ (γνώσις)  = ΖΩΟΓΟΝΙΑΝ (ζωογονία, γέννηση ζωντανών, ζωοποίηση, ζωογόνηση)= ΘΕΡΑΠΕΥΣΑΣΙΝ = ΘΑΥΜΑΤΟΠΟΙΟΙ = ΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑΝ = ΙΑΣΙΜΩ = ΚΕΡΑΣ ΦΟΡΕΙΝ = ΛΕΥΚΟΠΕΤΡΑΝ = ΝΑΥΤΙΛΟΣ (ναυτίλος, ναύτης, θαλασσοπόρος, θαλασσινός, ναυτιλλόμενος, ναυτικός, πολύποδας που κατοικεί σε όστρακο κοχλία και με αυτό ταξιδεύει) = ΞΑΝΘΟΤΑΤΟΣ = ΠΟΛΙΤΕΥΟΜΕΝΑ = ΠΟΛΛΑ ΩΝ= ΠΟΛΛΟΣΤΑΙΟΣ= ΠΟΛΛΩΝΑ=  ΑΡΙΘΜΟΣΟΦΙΑΝ (αριθμοσοφία),  ΟΝ ΕΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙ (όν εν πνεύματι, εγενόμην εν πνεύματι [εν τη Κυριακή ημέρα και ήκουσα φωνήν οπίσω μου μεγάλην ως σάλπιγγος] //ΙωάνΑπ.1:10), = ΟΡΑΜΝΩ (όραμνος, κλωνάρι, κλάδος, κλώνος, παραπέμπει στην κλωνοποίηση), =  ΤΙ ΕΙΣΙΝ ΟΙ ΠΡΑΕΙΣ  (τι εισίν οι πραείς;, [Μακάριοι οι πραείς ότι αυτοί κληρονομήσουσι την γήν //Ματθ.Ε:5]), 

Συνεχίζετε

Ἰωλκοῦ γὰρ Πελίας ἐβασίλευσεν.

Dionysius Scytobrachion Gramm., Fragmenta
Volume-Jacobyʹ-F 1a,32,F, fragment 14, line 3

Ἰάσονα γενέσθαι λέγουσιν υἱὸν μὲν Αἴσονος, ἀδελφιδοῦν δὲ Πελίου τοῦ Θετταλῶν
βασιλέως, ῥώμηι δὲ σώματος καὶ ψυχῆς λαμπρότητι διενέγκαντα τῶν ἡλικιωτῶν
ἐπιθυμῆσαί τι πρᾶξαι μνήμης ἄξιον

Ο Ιάσονας λοιπόν ήταν υιός του Αίσονα, που ήταν αδερφός του Πελία του Θετταλού/Θεσσαλού  βασιλέως, δυνατός στο σώμα και με λαμπρότητα ψυχής διέφερε των συνομηλίκων του λαχταρώντας να πράξει άξιες πράξεις ώστε να μείνει στην μνήμη και να μνημονεύεται.

Scholia In Apollonium Rhodium, Scholia in Apollonii Rhodii Argonautica (scholia vetera)
Page 2, line 22

                                                                  καὶ ὁ μὲν
Ἰάσων ἐκδίδοται Χείρωνι τρέφεσθαι καὶ τὴν ἰατρικὴν μανθάνειν, Αἴσονος
τοῦ πατρὸς αὐτοῦ τὴν βασιλείαν τὴν ἰδίαν τῷ ἀδελφῷ Πελίᾳ κατα-
λιπόντος καὶ ἄρχειν καὶ κρατεῖν τῆς Θεσσαλίας κελεύσαντος, ἕως οὗ  
ὑποστρέψει Ἰάσων ἀπὸ Χείρωνος.

Ο Ιάσων έχει δωθεί στον Χείρωνα να μάθει ιατρική και την βασιλεία του πατρός του Αίσονος την κρατεί και άρχει ο αδερφός του Πελίας έως ότου επιστρέψει ο Ιάσων από την μαθητεία του.

Ο Πελίας, θειος του Ιάσωνα και αδερφός του Αίσωνα. Η έννοια της λέξης  Πελίας στα λεξικά μας δίνεται συνδεδεμένη και με την έννοια του Πελιός του Πελλός, ο Πολιός, Πελιούς, Πελιάς, Πελείους  και συνδέετε με το σκοτεινό χρώμα όπως και με την έννοια της Νούσους-Νόσου και του Νούσου = ασθενή.

Etymologicum Magnum, Etymologicum magnum
Kallierges page 659, line 39

                   Καὶ <πελίωμα>, τὸ μέλαν· καὶ γὰρ
πέλλην λέγουσι βοῦν, τὸν τοιοῦτο χρῶμα ἔχοντα·
καὶ Πέλλη, πόλις Μακεδονίας, ὅτι βοῦς αὐτὴν εὗρε,
πέλλη τὸ χρῶμα· καὶ ὁ Πελίας, ὄνομα.

Etymologicum Gudianum, Etymologicum Gudianum (ζείδωρος – ὦμαι)
Alphabetic entry pi, page 461, line 12

<Πελίωμα>, τὸ μελανὸν χρῶμα, καὶ γὰρ πέλην λέγομεν
 βοῦν, τὸ τοιοῦτον χρῶμα ἔχοντα· καὶ Πέλλη πόλις
 Μακεδονίας, ὅτι βοῦς αὐτὴν εὗρε· πέλλη τὸ χρῶμα,
 καὶ ὁ πελίας ἄνθρωπος.

Και  πελίωμα λέγετε το μαύρο χρώμα και πέλλαν λένε το βόδι, που έχει τέτοιο χρώμα, και Πέλλη είναι η πόλη της Μακεδονίας, ότι βόδι αυτήν βρήκε και πέλλη το χρώμα  και ο Πελίας όνομα.

 

Δηλ. Πελιός μαύρος και μπλαβός, μπλαβισμένος, μαυροκίτρινος, μαύρος, μαυρισμένος όπως ο μώλωπας, μωλωπισμένος δηλαδή.

Etymologicum Gudianum, Etymologicum Gudianum (ζείδωρος – ὦμαι)
Alphabetic entry pi, page 461, line 12

Πελλός ό φαιός, ο γκρίζος, ο λευκόφαιος, ο τεφρός, μελανός, μελανόχρους, μολυβής,

Πολιός ο ασπρομάλλης, ή καλύτερα ο γκριζομάλλης, ο ψαρός, ο γκρίζος, ο γεροντικός, ο παλιός, ο αρχαίος, ο γέροντας και Πολιά τα γηρατειά.

Perseus analysis of πελιάς:

πελιᾱς,πελιός (discoloured by extravasated blood): fem acc pl

πελῐός

πελῐ-ός, ά, όν, (cf. πελλός) prop. of parts of the body,

discoloured by extravasated blood, black and blue, livid, interpol. in Hp. Prog.2, D.47.59, Nic. Th. 279 ; π. νοῦσος Hp.Morb. 2.68 : generally, dark, dull, χρῶμα Thphr. HP 3.17.5.

πελιὸς ὁ πολιός Hdn. Gr.1.123.

πελίους, πελίας, v. πελείους.

Strabo Geogr., Geographica
Book 7a, chapter 1, section 1a, line 9

φασὶ δὲ καὶ κατὰ τὴν τῶν Μολοττῶν καὶ Θεσπρωτῶν
γλῶτταν τὰς γραίας πελίας καλεῖσθαι καὶ τοὺς γέρον-
τας πελίους· καὶ ἴσως οὐκ ὄρνεα ἦσαν αἱ θρυλούμεναι
πελειάδες, ἀλλὰ γυναῖκες γραῖαι τρεῖς περὶ τὸ ἱερὸν
σχολάζουσαι.

Strabo Geogr., Geographica
Book 7a, chapter 1, section 2, line 2

Ὅτι κατὰ Θεσπρωτοὺς καὶ Μολοττοὺς τὰς γραίας
πελίας καὶ τοὺς γέροντας πελίους, καθάπερ καὶ παρὰ
Μακεδόσι· πελιγόνας γοῦν καλοῦσιν ἐκεῖνοι τοὺς ἐν
τιμαῖς, καθὰ παρὰ Λάκωσι καὶ Μασσαλιώταις τοὺς
γέροντας· ὅθεν καὶ τὰς ἐν τῇ Δωδωναίᾳ δρυῒ μεμυ-
θεῦσθαι πελείας φασίν.

Στους Θεσπρωτούς και τους Μολοσσούς τις γερόντισσες πελίας και τους γέροντες Πελιούς ονομάζουν, καθώς και στους Μακεδόνες. Και ίσως να μην ήταν πτηνά οι θρυλούμενες Πελειάδες/Πλειάδες αλλά τρεις ηλικιωμένες/γριές  γυναίκες που φρόντιζαν το ιερό (της Δωδώνης). Ομοια και στο δεύτερο κείμενο έχουμε την ίδια ιδέα και σκέψη ότι οι Πελειάδες της Δωδωνιαίας Βελανιδιά  ίσως ήταν ηλικιωμένες γυναίκες Ιέρειες.

Όμως ακόμα και η έννοια της Δρυός ούτως ή αλλιώς δηλώνει εκτός από το δέντρο και το γέροντα συνήθως σε ηλικία.

Pausanias Perieg., Graeciae descriptio
Book 10, chapter 30, section 8, line 3

                         κατὰ τοῦτο τῆς γραφῆς Σχεδίος
ὁ Φωκεῦσιν ἡγησάμενος ἐς Τροίαν καὶ μετὰ τοῦτον
Πελίας ἐστὶν ἐν θρόνῳ καθεζόμενος, τὰ γένεια ὁμοίως
καὶ τὴν κεφαλὴν πολιός, ἐνορᾷ δὲ ἐς τὸν Ὀρφέα· ὁ
δὲ Σχεδίος ἐγχειρίδιόν τε ἔχων καὶ ἄγρωστίν ἐστιν
ἐστεφανωμένος.

Myth., De incredibilibus
Section 43, line 16

                                                       ὁ δὲ
<Πελίας>, ἄνθρωπος γέρων καὶ ἀσθενής, πυριώμενος ἀπέθανεν.

Πελλάνιος ο Ποσειδώνας, όπου ο Ποσειδών φαίνεται στα κείμενα ως πατέρας του Πελία  και Πέλλας ο γέροντας

Eustathius Philol., Scr. Eccl., Commentarii ad Homeri Odysseam
Volume 1, page 410, line 3

                                                                                                                   τὴν
δὲ ἐκ Ποσειδῶνος τεκέσθαι Πελίαν καὶ Νηλέα, ὧν Πελίας μὲν ἐν Ἰωλκῷ ἐβασίλευσε, Νηλεὺς δὲ ἐν Πύλῳ.

Scholia In Lycophronem, Scholia in Lycophronem (scholia vetera et recentiora partim Isaac et Joannis Tzetzae)
Scholion 872, line 9b

Τυροῦς καὶ
Ποσειδῶνος Πελίας καὶ Νηλεὺς Τυροῦς δὲ τῆς αὐτῆς καὶ Κρηθέως Αἴσων…

Scholia In Pindarum, Scholia in Pindarum (scholia vetera)
Ode O 9, scholion 43, line 9

                                                          ὁ οὖν
Ποσειδῶν ὡς ὑπὲρ παιδὸς ἐμαχέσατο τῷ Ἡρακλεῖ· Νηλεὺς
γὰρ καὶ Πελίας Ποσειδῶνος υἱοί.

Αλλά Πολιάς είναι επίθετο της θεάς Αθηνάς ως προστάτιδα της πόλης δηλαδή Πολιούχος.

Και Πολιεύς αλλά και Πολιώς ο Δίας με το επίθετο του προστάτη της πόλης του Πολιούχου

Πολισμός είναι και η ίδρυση και η κτίση πόλης. Και πολιστής ο ιδρυτής πόλης.

Νούσος είναι ο άρρωστος, ο ασθενής, η νόσος, η επιδημία, η συμφορά, ο τρελός έρωτας, ή σφοδρή επιθυμία, αλλά και η πνευματική αρρώστια όπως και η επιληψία, που χαρακτηρίζετε και ως ιερή νούσος ή νόσος.

Νους ο του νοός, τω νοί τον  νόα, οι νόες κλπ η γνώση, ο τρόπος σκέψης, η φρόνηση η δύναμη και ο τρόπος νόησης, το μυαλό, το πνεύμα, το λογικό η διάνοια, η σύνεση κλπ

Και Νούσημα το νόημα, η νόσος, η ασθένεια η μανία η συμφορά,

Και το δεύτερο συνθετικό του Διο-νύσου ή Διο-ν(ο)ύσου. Όμως ο Διόνυσος έχει και το επίθετο Πολίτης στην Ηραία της Αρκαδίας.

Με βάση τα παραπάνω ειδαμε και τα σχετικά αποσπάσματα κειμένων όπου έχουμε την σύνδεση του Πελεία με τις Πελειάδες/Πλειάδες περιστερές  της Δωδώνης, μια σύνδεση που δεν πρέπει να την περάσουμε αψήφιστα καθώς με το  ξύλου της Δωδώνης εφοδιάζετε η Αργώ, από την Αθηνά.

Ο Ιάσωνα παραδίδετε στον ιπποκένταυρω Χείρωνα για να τον εκπαιδεύσει στην ιατρική ως ότου ανδρωθεί για να  παραλάβει την γονική βασιλεία.

Scholia In Hesiodum, Scholia in theogoniam (scholia vetera)
Verse 993a, line 4

              ὁ αὐτὸς δὲ Πελίας καὶ Ἰάσονα τῷ ἱπποκενταύρῳ
Χείρωνι παραδέδωκε παιδεύειν αὐτὸν τὴν ἰατρικήν, ἕως ἂν
ἀνδρωθεὶς τὴν γονικὴν παραλάβῃ βασιλείαν.

Όταν κάποτε  ο Πελίας ρώτησε το μαντείο των Δελφών αν είναι ασφαλής στο βασιλικό θρόνο, πήρε χρησμό που τον προειδοποιούσε να φυλάγεται από τον άνθρωπο που θα παρουσιαστεί μπροστά του μονοσάνδαλος. Ενώ λοιπόν θυσίαζε στον πατέρα του Ποσειδώνα, είδε τον Ιάσονα, το γιο του αδερφού του Αίσονα, να έρχεται μονοσάνδαλος, γιατί είχε χάσει το άλλο του σανδάλι, καθώς περνούσε τον πλημμυρισμένο ποταμό Εύηνο. Ο Πελίας κατάλαβε αμέσως ότι αυτός ήταν ο εχθρός για τον οποίο του έκανε λόγο ο χρησμός

Pseudo-Apollodorus Myth., Bibliotheca (sub nomine Apollodori)
Chapter 1, section 108, line 7

                                        θεασάμενος δὲ Πε-
λίας αὐτὸν καὶ τὸν χρησμὸν συμβαλὼν ἠρώτα προς-
ελθών, τί ἂν ἐποίησεν ἐξουσίαν ἔχων, εἰ λόγιον ἦν
αὐτῷ πρός τινος φονευθήσεσθαι τῶν πολιτῶν.

Pseudo-Apollodorus Myth., Bibliotheca (sub nomine Apollodori)
Chapter 1, section 107, line 3

                 οὗτος ᾤκει ἐν Ἰωλκῷ, τῆς δὲ Ἰωλκοῦ
Πελίας ἐβασίλευσε μετὰ Κρηθέα, ᾧ χρωμένῳ περὶ τῆς
βασιλείας ἐθέσπισεν ὁ θεὸς τὸν μονοσάνδαλον φυλάξα-
σθαι.

Scholia In Apollonium Rhodium, Scholia in Apollonii Rhodii Argonautica (scholia vetera)
Page 3, line 2

                                        χρησμὸν δὲ ἦν εἰληφὼς παρὰ τοῦ
Ἀπόλλωνος ὁ Πελίας φυλάττεσθαι τὸν ἐπιόντα πρὸς αὐτὸν μονοπέδιλον·
τεθνήξεται γὰρ δι' αὐτοῦ.

Scholia In Apollonium Rhodium, Scholia in Apollonii Rhodii Argonautica (scholia vetera)
Page 3, line 12

                                                               θεασάμενος
οὖν τὸν Ἰάσονα μονοπέδιλον ὁ Πελίας ὑπομιμνήσκεται τοῦ χρησμοῦ.

Scholia In Hesiodum, Scholia in theogoniam (scholia vetera)
Verse 993a, line 3

                                                                 ὅστις
χρησμὸν εἰλήφει, ἤγουν ὁ Πελίας, παρὰ τῶν θεῶν ἀπὸ μονοπεδίλου
φυλάττεσθαι.

Scholia In Lycophronem, Scholia in Lycophronem (scholia vetera et recentiora partim Isaac et Joannis Tzetzae)
Scholion 175, line 40

         ἰδὼν οὖν ὁ Πελίας αὐτὸν μονοπέδιλον ἤρετο· σὺ τί
ἂν ἐποίησας, εἴ πως ἦν χρησμὸς ὑπό τινος ἀναιρεθῆναί σε;

Scholia In Pindarum, Scholia in Pindarum (scholia vetera et recentiora partim Thomae Magistri et Alexandri Phortii) (e cod. Patm.)
Ode P 4, scholion 133, line 4

                      Ἐπειδὴ δὲ Πελίας χρησμὸν πρώην ἐδέξα-
το παρ' Ἀπόλλωνος, ὡς ὑπὸ μονοπεδίλου τῆς ἀρχῆς ἐκπεσεῖ-
ται, ἰδὼν οὕτως ἔχοντα Ἰάσονα, ἐφοβήθη.

Scholia In Pindarum, Scholia in Pindarum (scholia vetera et recentiora partim Thomae Magistri et Alexandri Phortii) (e cod. Patm.)
Ode P 4, scholion 133, line 1

Μονοκρήπιδα]* Ὅπως ἐφάνη ὁ Ἰάσων μονοπέ-
διλος. Ἰάσων ἐκ τοῦ Πηλίου ὄρους καταβάς, ἐπειδὴ ἐπεραιοῦ-
το τὸν Ἄναυρον ποταμόν, ὑπὸ τῆς τούτου ἰλύος τὸ ἓν τῶν ὑπο-
δημάτων ἀφῄρηται.

Ο Πελίας από το γάμο του με την Αναξιβία, την κόρη του Βίαντα, απέκτησε ένα γιο, τον Άκαστο, και τέσσερις κόρες, την Πεισιδίκη, την Πελοπία, την Ιπποθόη και την Άλκηστη, που ονομάστηκαν με το κοινό όνομα Πελιάδες.

Pseudo-Apollodorus Myth., Bibliotheca (sub nomine Apollodori)
Chapter 1, section 95, line 4

  Πελίας δὲ περὶ Θεσσαλίαν κατῴκει, καὶ γήμας
Ἀναξιβίαν τὴν Βίαντος, ὡς δὲ ἔνιοι Φυλομάχην τὴν
Ἀμφίονος, ἐγέννησε παῖδα μὲν Ἄκαστον, θυγατέρας
δὲ Πεισιδίκην Πελόπειαν Ἱπποθόην Ἄλκηστιν.

 Στο μεταξύ ο Ιάσονας πέτυχε στο δύσκολο άθλο και ξαναγύρισε στην Ιωλκό. Για να εκδικηθεί το θάνατο των δικών του έπεισε, με τη βοήθεια της γυναίκας του Μήδειας, τις κόρες του Πελία να τεμαχίσουν οι ίδιες τον πατέρα τους, με την υπόσχεση ότι ο νεκρός θα ξαναγεννηθεί νεότερος.

Scholia In Euripidem, Scholia in Euripidem (scholia vetera)
Vita-argumentum-scholion sch Med, section 1, line 17
ΣΧΟΛΙΑ ΕΙΣ ΜΗΔΕΙΑΝ

<Πελιάδας κόρας>: τὰς Πελίου θυγατέρας ἔπεισεν ἡ Μήδεια τὸν

πατέρα σφάξαι καὶ ἑψῆσαι ὡς ἐσόμενον νεώτερον, ἑψήσασα πρότερον

κριὸν καὶ ποιήσασα ἄρνα διὰ τῶν φαρμάκων:
Scholia In Lycophronem, Scholia in Lycophronem (scholia vetera et recentiora partim Isaac et Joannis Tzetzae)
Scholion 1315, line 1

 <δαιτρευθεὶς>· φασὶν ὅτι Ἰάσων ὑπὸ Μηδείας
ἐν λέβητι ἑψηθεὶς πάλιν νέος γέγονεν ss³s⁴ ὁ δὲ Πελίας
οὐχί s³.  
 ἐρράου τοῦ κριοῦ ὁ δὲ Καλλίμαχος τοῦ κάπρου

 Τον Πελία μετά τον οικτρό αυτό θάνατο τον διαδέχτηκε ο γιος του Άκαστος, ο οποίος έδιωξε από τον Ιωλκό τον Ιάσονα και τη Μήδεια. Οι Πελιάδες φεύγοντας από τον τόπο του ακούσιου εγκλήματός τους, πήγαν στη Μαντινεία της Αρκαδίας όπου οι αρχαίοι έδειχναν τους τάφους τους. 

Libanius Rhet., Soph., Progymnasmata
Progymnasma 11, section 1, subsection 6, line 8

                                        ἐδέξατο τῆς ἐμῆς εὐ-
νοίας ἀπόδειξιν καὶ Ἰωλκός, οὗ βασιλεὺς Πελίας δυς-
μενὴς γέρων ὑπὸ τούτων ἃς ἐγέννησε κατεκόπτετο
νεότητος ἐλπίδι προαπελθὼν ἀπάτῃ.

Eustathius Philol., Scr. Eccl., Commentarii ad Homeri Odysseam
Volume 1, page 410, line 36

ὁμοίως δῆλον καὶ ὅτι Πελίας μὲν δόλῳ τῆς φαρμακίδος Μηδείας ἀφετήθη.

Scholia In Callimachum, Scholia in Hymnos (scholia vetera) (scholia ψ ex archetypo)
Hymn 3, scholion 208b, line 1

<τύμβον Ἰώλκιον>: τὸν τοῦ Πελίου· ἐν Ἰωλκῷ γὰρ ὁ Πελίας.

Έτσι σε γενικές γραμμές μέσω των κειμένων, ο Ιάσων φαίνεται ότι γνωρίζει ιατρική καθώς έχει μαθητεύσει στον Χειρ-ων και λειτουργεί ως ιατρός και φάρμακο σε μια αρρωστημένη κατάσταση βασιλείου. Ο Πελίας είναι ο «άρρωστος» βασιλέας που μπορεί να πάσχει εκτός από τα γηρατειά ίσως και από την «ιερά νόσο».

Συνεχίζετε