'Ηλιος ανίκητος, τριέσπερος

O Μήνας Ποσειδεώνας αναφέρεται και στο ημερολόγιο της νήσου Δήλου, αντίστοιχος προς τον αττικό Ποσειδεώνα.

Μετά τον μήνα Ποσειδεώνα και σε περιόδους δύο αρχικά, τεσσάρων ή τελικά οκτώ ετών, τις λεγόμενες διετηρίδες, τετραετηρίδες και οκταετηρίδες προστίθετο ο εμβόλιμος 13ος μήνας, που ονομαζόταν Ποσειδεών Β’, με τις αντίστοιχες βέβαια ημέρες για κάθε τέτοιο χρονικό κύκλο.

Ειδικά στον κύκλο των οκτώ ετών, ο Ποσειδεών B’  προστίθετο κάθε 3ο, 5ο και 8ο έτος με διάρκεια 30 ημερών (πλήρης μήνας).

Ο Ποσειδεών δεύτερος άρχισε να προστίθεται στο έτος, για να το εναρμονίσει με το ηλιακό-τροπικό, κατά τους χρόνους του Σόλωνα (594 π.Χ.) ή του Κλεοστράτους (540 π.Χ.), οπότε θεσπίστηκε το σεληνο-ηλιακό αττικό ημερολόγιο.

Ποσειδεωνίς είναι όμως, και το όνομα που έχει δοθεί στο πτηνό Αλκυόνη λόγω της ωοτοκίας της και της εκτροφής των μικρών της αυτόν τον μήνα…

(Καλείται δε Ποσειδεωνίς τοις πολλοίς η όρνις των …) όμως οι Αλκυονίδες μέρες στο δικό μας ημερολόγιο δεν ταυτίζονται ακριβώς με τις ημερομηνίες του παλιού εκείνου μήνα όπως αυτός είχε ταυτισθεί με τον Ποσειδεών. Αυτές λοιπὸν εκπροσωπούνται διαφορετικά ὡς προς τον χρόνο και την θέση τους καθώς και για την διάρκεια τους με τα σημερινά δικά μας χρονικά δεδομένα

Ὁ Δημόκριτος άραγε εννοούσε αυτὲς τις μέρες που ονομάζει, και θεωρεί ότι αρχίζουν την 4η του Ιχθυών, σύμφωνα με τον Γεμῖνο τον Ρόδιο στὶς 25 Φεβρουαρίου, ή στὶς 30 τοῦ Μεχεὶρ σύμφωνα μὲ τὸν Πτολεμαῖο, αλλά πιο συχνά εκπροσωπούνται ως επτά ημέρες πριν τὸ χειμερινό ηλιοστάσιο καὶ επτά ημέρες μετά απ αυτό.

Οι βασικές εορτές που πραγματοποιούνται κατά τον μήνα Ποσειδεών είναι οι εξής κατά ημερομηνία :

 Πληρώσια, τα  Ποσείδεα, τα Κατ’ αγρούς Διονύσια, η θυσία στον Ζεύς Όριο, τα Γαλάξια προς τιμήν του Απόλλωνος εορτασμός χειμερινού ηλιοστασίου (Ηλιούγεννα), τα Αλώα, η Τριακάς, Ένη και Νέα το Δείπνον Εκάτης και η Νουμηνία

Αναλυτικότερα

Κάθε πέντε έτη εορτή στο Σούνιο στο Ναό του Ποσειδώνος Σωτήρος προς τιμήν του Θεού και είναι η κύρια εορτή και αρκετά μεγάλη. Τα Ποσείδια ως κύρια εορτή τότε που ο Ποσειδών λατρευόταν μαζί με τον Δία και το Πλούτωνα

Από την 8η έως την 11η του Ποσειδεώνα, στην Αθήνα και στους γύρω δήμους, ετελούντο τα κατ’ αγρούς Διονύσια ή Διονύσια τα μικρά, κατά τις  γιορτές γινόταν αναπαράσταση διαφόρων μύθων που αφορούσαν τον θεό Διόνυσο

Την 16^η Ποσειδεώνος πραγματοποιούντα θυσία του χοίρου και ολοήμερη γιορτή προς τιμήν του Ορ(ε)ίου Διός και της Ορ(ε)ίου Αθηνάς σύμφωνα με θυσιολόγιο και επιγραφές της Ελευσίνος.

 Ενώ τα Διονύσια εν Αγροίς άρχιζαν να οργανώνονται από τις 19η του Ποσειδεώνος και διαρκούσαν αρκετές μέρες. Ετσι μέχρι και τις 21 ή 22 μηνός, έχουμε τον εορτασμό τnς Γέννησης του Τριεσπέρου Ηλίου αφού κατά τον χειμερινό Ποσειδεών λάμβαναν χώρα τα αγροτικά Διονύσια. Εορτάζετε δηλαδή η γέννηση του φωτός, στην ημέρα του χειμερινού ηλιοστασίου, που στο βόρειο ημισφαίριο σημαίνει την μεγαλύτερη διάρκεια της νύκτας αλλά παράλληλα και απο την επομένη σημαίνει την αύξηση των ωρών φωτός άρα και τη διάρκεια της μέρας. Η γή αλλάζει θέση σταδιακά σε σχέση με τον ήλιο και αρχίζει απο την επομένη και μεγαλώνει η μέρα, άρα γεννιέται ξανά το φώς, παρόλη την έλευση του χειμώνα και μαζί και της ελπίδας. Ο ήλιος ανίκητος – τριέσπερος, σταδιακά με την ακτινοβολία του, προμηνύει μέσα από τον χειμώνα που επακολουθεί την άνοιξη που θα έρθει. Οι θρησκευτικές λατρείες των αρχαίων Ελλήνων, βασιζόμενες στη λογική και όχι στην παράνοια και στο μεταφυσικό, σχετίζονται άμεσα με την καλλιέργεια της γής και κάθε τι ζωτικό στον πλανήτη.

Στις 21 Δεκεμβρίου ο Ήλιος βρίσκεται στο νοτιότερο σημείο του, και φαίνεται να στέκεται πάνω στην εκλειπτική σαν να είναι έτοιμος να σταματήσει.

Μένει σταθερός από τις 21 έως τις 24 Δεκεμβρίου, όπου είναι και οι μικρότερες μέρες του χρόνου. Αυτές τις τρεις ημέρες φαίνεται σαν να πεθαίνει.

Τα Ηλιοστάσια και οι Ισημερίες σημειοδοτούν την αρχή κάθε εποχής. Το Χειμερινό Ηλιοστάσιο είναι η αρχή του χειμώνα, μιας σκληρής εποχής για τα άτομα που ζουν στο Βόρειο ημισφαίριο της Γης.

Οι ιερείς διαφόρων θρησκειών έκαναν δεήσεις προς τον Ήλιο για να μην χαθεί οριστικά κάτω από τον ορίζοντα στην προαιώνια πορεία του προς το Νότιο ημισφαίριο.

Μετά τις 21 Δεκεμβρίου ο Ήλιος αρχίζει και πάλι να ανεβαίνει όλο και πιο ψηλά και η ημέρα να μεγαλώνει. Σταματάει τη κίνηση του προς το νότο και στρέφεται προς βορρά. Οι άνθρωποι σε διάφορα σημεία του πλανήτη πανηγύριζαν που ο ήλιος για μια ακόμα φορά πέρασε από το Χειμερινό Ηλιοστάσιο και ξαναγεννήθηκε.

Ο ‘Ήλιος λατρεύτηκε από του αρχαίους λαούς σαν Θεός, γι αυτό πολλές θρησκείες είχαν τοποθετήσει σε αυτή την περίοδο πολύ πριν από την έλευση του Χριστιανισμού, τη γέννηση των Θεών τους.

Στην αρχαία Ελλάδα στο Χειμερινό Ηλιοστάσιο γιόρταζαν τη γέννηση του Διονύσου, γιου του Δία και της παρθένου Σεμέλης. Τον αποκαλούσαν «σωτήρα» και «θείο βρέφος». Ήταν ο «καλός ποιμένας», οι ιερείς του οποίου κρατούσαν την ποιμενική ράβδο, όπως συνέβαινε και με τον Όσιρη. Τον χειμώνα θρηνούσαν το σκοτωμό του από τους Τιτάνες, αλλά στις 30 Δεκεμβρίου γιόρταζαν την αναγέννηση του.

Οι ιέρειες τότε ανέβαιναν στην κορυφή του ιερού βουνού και κρατώντας ένα βρέφος φώναζαν «ο Διόνυσος ξαναγεννήθηκε». -Περισσότερα περι Διονύσου σε παλαιότερα κείμενα...

Τη δεν εν΄τει επι δέκα του Ποσειδεών(νος) μ(η)ν(ός) χρηματίζ(ε)ιν πε(ρ)ί (Διον)υσίων…

Τὰ Διονύσια ἐν Ἀγροῖς ἦταν μιὰ ταραχώδης καὶ θορυβώδης ἑορτὴ γεμάτη ζωὴ καὶ χαρὰ καὶ κέφι γιὰ ὅλους.

‘Ένα χαρακτηριστικό παιγνίδι τής γιορτής ήταν ὁ ασκωλιασμός (Σχόλια Ἀριστοφάνους, Πλοῦτος 1129) όπου οι νέοι φούσκωναν ασκούς με αέρα, τοὺς άλειφαν με λάδι και πηδούσαν επάνω τους προσπαθώντας να διατηρήσουν την ισορροπία τους. Και από τους κώμους και το Πνεύμα του Διονύσου το Θειο. Από τον Διόνυσο και τους Σατύρους και τους ακολούθους του ως αρχικωμαστὲς και κωμαστές, γεννήθηκε ἡ Σάτυρα και ἡ Κωμωδία και ἡ Τραγωδία, η ωδή των Σατύρων, ωδή των κωμών, ἡ ωδή του τράγου προς τη θυσία. Ὁ Διόνυσος είναι ὁ θεός που διασπάται και θυσιάζεται, που τρώμε και πίνουμε από αυτόν. Να ἡ αγροτική απαρχή του Σατυρικού δράματος, της μεγαλειώδους Τραγωδίας και Κωμωδίας των Αθηναίων. Ὁ ανταγωνισμός των ομάδων κωμαστών πήρε σιγά σιγά πιο συστηματική μορφή, άρχισαν να κατασκευάζονται τα θέατρα και εκτός της πόλης των Αθηνών και ως αποτέλεσμα άρχισαν να παίζονται τραγωδίες και κωμωδίες σὲ όλη την Αττική.

Αυτές οι αθλοπαιδιές προσδίδουν αυτό που ὁ Πλούταρχος καλούσε «το παλαιόν επέμπετο δημοτικώς και ιλαρώς» τοῦ παραδοσιακού παλαιού εορτασμού τῶν Διονυσίων ἐν Ἀγροῖς. 

Αλλά κάτω από την επίδραση των μεγαλύτερων εκδηλώσεων των Αθηναίων , οἱ 41

Δήμοι της Αττικής δημιούργησαν σιγά σιγά τους δικοὺς τους τοπικοὺς ἑορτασμούς.

    Την 26η του μηνός ετελούντο στην Αθήνα και την Ελευσίνα τα Αλώα, προς τιμήν της Δήμητρας, της Κόρης (Περσεφόνης) και του Διονύσου ταυτόχρονως.

Η ονομασία της γιορτής προέρχεται από το άλως, που σημαίνει αλώνι, ή καλλιεργημένο χωράφι. Όμως η άλως δηλώνει εκτός από αλώνι ( ἡ ἅλως [τῆς > ἅλω] και το  φωτεινό δακτύλιο γύρω από τον ήλιο, την σελήνη ακόμα και το φωτοστέφανο των αγίων …  αλλά και τον σκούρο κύκλο γύρω από την θηλή του μαστού…

Η γιορτή πανηγυριζόταν τον μήνα Ποσειδεώνα – αν και διίστανται οι γνώμες των ειδικών – και στο τέλος της υπήρχε πομπή προς τιμήν του Ποσειδώνα ως χθόνιου θεού (Γαιήοχος) και θεού της βλάστησης· ως Ποσειδώνας Φυτάλμιος, δηλαδή γονιμοποιός· μια αρχέγονη μορφή του Ποσειδώνα, της προσωποποίησης των γλυκών νερών που γονιμοποιούν τη γη.

¨Όμως η άλως στη μορφή άλFω στὴ μεγάλη δίγλωσση Κυπριακὴ ἐπιγραφὴ ἀπὸ τὸ Ἰδάλιον [DGEEP 679.9,18,21] σημαίνει και  καλλιεργημένο πεδίο.

Πρὸς αλFω συναρτώνται τὰ αλφάνω, αλφαίνω, που σημαίνουν παράγω, αλφεσίβοιος είναι αυτὸς πού εκτρέφει βόδια, Άλφη σημαίνει παραγωγή, κέρδος, αλφηστής σημαίνει ὁ παραγωγός, ὁ ἐξευρίσκων πόρο καὶ πόρους.

Τα Αλώα ήταν γιορτή γυναικεία με ελευθεροστομία και με τελετές που είχαν τη σημασία της πρόκλησης γονιμότητας και ευφορίας.

Γι’ αυτούς τους λόγους, οι γυναίκες κρατούσαν στα χέρια τους ομοιώματα αντρικών και γυναικείων γεννητικών οργάνων και πανηγύριζαν άσεμνα. Στους αγρούς τοποθετούσαν πήλινους φαλλούς για την ενίσχυση και την διέγερση της γονιμότητος της γαίας… Οι φυτικές μορφές είναι τα στάχυα που μόλις βγαίνουν από την γη, ὡς φαλλοὶ που με τον κύκλο των εποχών θα γεννήσουν το καλοκαίρι τον σπόρο-σπέρμα της νέας γέννας. Οι φαλλοὶ επαυξάνουν τη δύναμη των σταχυών και υπόσχονται πλούσιο θερισμό.

Οι τελετές λάμβαναν χώρα στην Ελευσίνα διότι οι άνθρωποι άρχισαν την γεωργία καὶ την καλλιέργεια της γης από αυτό το μέρος και έπειτα εξαπλώθηκε, ήταν δε εορτή γονιμότητας.

Στην Ελευσίνα υπήρχε βωμός του Τριπτόλεμου καθώς η Δήμητρα ήταν αυτή που τον μύησε στη λατρεία της, καθώς και το αλώνι όπου κατά το θρύλο είχε αλωνιστεί το πρώτο σιτάρι που έβγαλε η σπορά του, και που ήταν γνωστό σαν Άλως Τριπτολέμου. ( Άλως = φωτοστέφανο )

 Μπορείτε να δείτε και τον ορφικό ύμνο της Δήμητρος

Ώ Δηώ μητέρα τών πάντων, θεά, δαιμόνια μέ τά πολλά ονόματα,

σεβαστή Δήμητρα, πού τρέφεις τά παιδιά και δίδεις τήν εύτυχίαν,

ώ θεά πού δίδεις τόν πλούτον, τρέφεις τά στάχυα,

παρέχεις τά πάντα και χαίρεσαι εις την ειρήνην και εις τάς εργασίας, πού απαιτούν πολύν μόχθον

σύ είσαι ή προστάτης των σπερμάτων, σύ δίδεις σωρούς από σιτάρι,

ή συχνάζουσα εις τά αλώνια, εσύ παράγεις χλωρούς καρπούς,

 και κατοικείς στις Ιερές κοιλάδες τής Ελευσίνος-

είσαι περιπόθητη, αγαπητή, τροφός όλων των θνητών,

και πρώτη εσύ έζευξες τόν αυχένα των βοδιών προς καλλιέργειαν,

 (κατ' αλλην εκδοχή πρώτος ό Διόνυσος έζευξε τά βόδια)

και έφερες εις τούς ανθρώπους βίον περιπόθητον πολυευτυχισμένο-

 βοηθείς εις την αύξησην των καρπών, είσαι σύνοικος τού Βρόμιου,

τιμάσαι μέ λαμπρότητα,

κρατείς λαμπάδα, είσαι αγνή, και χαίρεσαι με τά θερινά δρέπανα-

Ο Σχολιαστής του Λουκιανού σε κάποιο τμήμα του κειμένου του (Εταιρ. Διάλ. 7.4) αναφέρει: «αναφωνούσι δε προς αλλήλαις πάσαι αί γυναίκες αισχρά και άσεμνα, βαστάζουσαι είδη σωμάτων απρεπή ανδρειά τε και γυναικεία.

Ενταύθα οινός τε πολύς πρόκειται και τράπεζαι…. πρόσκειται δε ταις τραπέζαις και εκ πλακούντος κατασκευασμένα αμφοτέρων γενών αιδοία». (•«Η Οδύσσεια των Ημερολογίων, τόμος Α’ – αναζητώντας τις ρίζες», εκδόσεις ΔΙΑΥΛΟΣ, εκδοθέν υπό την αιγίδα του Πανεπιστημίου Αθηνών.

συνεχίζεται...

Και το αέλιος βαβέλιος

Heraclides Gramm., Fragmenta
Fragment 26, line 16

Δωρικώτερον. καὶ οὕτω μὲν ἐκ τοῦ φῶ Μακεδονι-

κῶς γέγονε τὸ βῶ· οὐδέποτε γάρ, φησί, κατ' ἀρχὰς λέξεων ἐκεῖνοι

τῷ <φ> χρῶνται, ἀλλ' ἀντ' αὐτοῦ δηλαδὴ τῷ <β>, ὡς καὶ ὁ <Βίλιππος>

δηλοῖ καὶ ἄλλα εἰρημένα ἑτέρωθι (cf. p. 1618, 53).  – ἐν δὲ ἑτέρῳ

τόπῳ λέγει ὁ αὐτὸς <Ἡρακλείδης>, τοὺς Παμφυλίους ἄλλως χαίρειν

τῷ <β> προτιθέντας αὐτὸ παντὸς φωνήεντος· τὸ γοῦν φάος <φάβος> φασὶ

καὶ τὸ ἀέλιος [β]<ἀβέλιος>, οὕτω δέ, φησί, καὶ τὸ ὀρούω <ὀρούβω>

λέγουσι καὶ περισπωμένως δὲ ὀρουβῶ. ὡς δὲ Αἰολεῖς ἄλλως τῷ <β>

χαίρουσι προτιθέντες τοῦ <ρ> ἐν τῷ ῥάκος <βράκος>, ῥοτός <βροτός>,

ῥυτήρ <βρυτήρ>, ἐν ἄλλοις δηλοῦται.

Eustathius Philol., Scr. Eccl., Commentarii ad Homeri Odysseam

Volume 1, page 376, line 5

καὶ οὕτω μὲν ἐκ τοῦ φῶ Μακεδονικῶς γέγονε τὸ βῶ. οὐδέ ποτε γάρ φησι κατ' ἀρχὰς λέξεων ἐκεῖνοι τῷ <φ> χρῶνται, ἀλλ' ἀντ' αὐτοῦ δηλαδὴ τῷ <β>. ὡς καὶ ὁ Βίλιππος δηλοῖ καὶ ἄλλα εἰρημένα ἑτέρωθι. ἐν δὲ ἑτέρῳ τόπῳ λέγει ὁ αὐτὸς Ἡρακλείδης τοὺς Παμφυλίους ἄλλως χαίρειν τῷ <β>, προτιθέντας αὐτὸ παντὸς φωνήεντος. τὸ γοῦν φάος φάβος φασί. καὶ τὸ ἀέλιος βαβέλιος. οὕτω δέ φησι καὶ τὸ ὀρούω ὀρούβω λέγουσι, καὶ περισπωμένως δὲ ὀρουβῶ. ὡς δὲ οἱ Αἰολεῖς ἄλλως τῷ <β> χαίρουσι προτιθέντες τοῦ <ρ> ἐν τῷ ῥάκος βράκος ῥοτὸς βροτὸς ῥυτὴρ βρυτὴρ, ἐν ἄλλοις δηλοῦται

Eτσι μας προκύπτει ο Αέλιος-Βαβέλιος και Αβέλιος αλλα και ο Βααλιος, ο Βααλ και ο Βήλιος, ο Δήλιος ο Βήλος και ο Βήλ και ο Βελιάλ

Ο Βελ ή Βήλ ούτως είναι ο Ελ ή Αλ των Ελ­λήνων δηλαδή ό Ηέλιος του Όμηρου, ο ήλιος, ο Άλιος - Βάλιος των Δωριέων, ό Άβέλιος των Κρητών, ο Χουβιλ /Houbil των Ετρούσκων, ό Υλ-ίλι ό όβιλ των Αλβανών, ο Βελάρ της Γραφής, ο Βάαλ των άλλων ασιατικών λαών, Υλλος Ζεύς-Βάλος τών Ελλήνων, ή αυτος  ο Ήλιος - Απόλλων, διότι Ζεύς και "Ήλιος πολλάκις συνταυτίζονται, αφού ό Ζεύς ην προσωποποίησις του Ήλιου.

Ακτίς Ηλίου το κάλλιστον στην επτάπυλη φάνηκε Θήβα, διαβάζουμε στην Αντιγόνη του Σοφοκλή …

Sophocles Trag., Antigone
Line 100

Ἀκτὶς ἀελίου, τὸ κάλλιστον ἑπταπύλῳ φανὲν
Θήβᾳ τῶν πρότερον φάος, ἐφάνθης ποτ'

Aeschylus Trag., Fragmenta
Tetralogy 44, play A, fragment 730, line 1

 Schol. MTVB Euripid. Phoin. 175: ‘Ἀελίου Σελαναία’] Ἡσίοδός

φησιν ἀδελφὴν Ἡλίου τὴν Σελήνην· (Theog. 371 + 374^in.9)

  ’Θεία{ν} τ' Ἠέλιόν τε μέγαν λαμπράν τε Σελήνην ...

  γείνατο’,

Ο Αισχύλος γραφει πως ο Ησίοδος ισχυρίζεται ότι η Σελήνη-Σελαναία είναι αδερφή του Ήλίου

και η Θεία τον Ηλιο τον μέγα και  λαμπρό και την Σελήνη εφτιαξε …

Pindarus Lyr., Isthmia
Ode 5, line 1

Αʹ Μᾶτερ <Ἀε>λίου πολυώνυμε Θεία,
σέο ἕκατι καὶ μεγασθενῆ νόμισαν
χρυσὸν ἄνθρωποι περιώσιον ἄλλων·
καὶ γὰρ ἐριζόμεναι
νᾶες ἐν πόντῳ καὶ <ὑφ'> ἅρμασιν ἵπποι
διὰ τεάν, ὤνασσα, τιμὰν ὠκυδινά-
 ⸏τοις ἐν ἁμίλλαισι θαυμασταὶ πέλονται,
ἔν τ' ἀγωνίοις ἀέθλοισι ποθεινόν
κλέος ἔπραξεν, ὅντιν' ἀθˈρόοι στέφανοι
χερσὶ νικάσαντ' ἀνέδησαν ἔθειραν

Scholia In Pindarum, Scholia in Pindarum (scholia vetera)
Ode I 5, scholion 1a, line 1

                                                   metr. B.
<Μᾶτερ Ἀελίου πολυώνυμε Θεία:> ἀκολούθως τῷ
Ἡσιόδῳ· καὶ γὰρ ἐκεῖνος Ἡλίου μητέρα τὴν Θείαν γενεαλογεῖ
  Θεία δ' Ἠέλιον τέκε μέγαν λαμπράν τε Σελήνην
  γείναθ' ὑποδμηθεῖσ' Ὑπερίονος ἐν φιλότητι.

Scholia In Pindarum, Scholia in Nemea et Isthmia (scholia vetera et recentiora partim Thomae Magistri et Triclinii)
Ode I 4(5), scholion 1, line 1

<Μᾶτερ ἀελίου.> τὴν θείαν μητέρα τοῦ ἡλίου φησί.

καὶ ἡσίοδος δὲ οὕτω λέγει· θεία δ' ἠέλιόν τε μέγαν. εἰ

γὰρ μὴ ἐθεώμεθα τὸν ἥλιον, οὔτε αὐτὸν οὔτε τὸν χρυσὸν

οὔτε τἄλλα ἐτεθήπειμεν. κἀνταῦθα δὲ τὸν χρυσὸν λέγει

διὰ τὸ λαμβάνειν, οἶμαι, αὐτὸν μισθόν, τοὺς ὕμνους γρά-

φοντα:

Και η μήτηρ του Ηλίου η Θεία Μητέρα σε όλα τα παραπάνω κείμενα

Σ΄ αυτό το παλαιώτερο όνομα του ΗΛΙΟΥ το ΑΒΕΛΙΟΣ-ΒΕΛΙΟΣ-ΒΑΒΕΛΙΟΣ φαίνεται παρα πολύ ξεκάθαρα και  η ρίζα  ΒΕΛ (Β-el )

·  βαβέλιος / babelios - Sun ( Κρήτη και τη δωρική : ἀβέλιος, abelios? λακωνικά : βέλα, Bela, άνεμος : ἀέλιος, aelios? ιόντων : ἠέλιος, ēelios? Σοφίτα: Helios )

Ο δικος μας ο Ήλιος (εκ του αβέλιος - αέλιος - ηέλιος = ο ακτινοβολών, ο πυρπολών) είναι απλανής αστέρας μέσου μεγέθους που λόγω των μεγάλων θερμοκρασιών των στοιχείων που τον συνθέτουν, μεταξύ των οποίων και το υδρογόνο, τα μόρια αλλά και τα άτομά τους βρίσκονται σε μια κατάσταση " νέφους " θετικών και αρνητικών φορτίων ή κατάσταση πλάσματος.

Και οι ερμηνείες του Βαβέλιου του ‘Ηλιου αλλα και τα ονομάτα της Βαβέλ  και του Μπααλμπεκ (Baalbek ) που παραπέμπουν στην λατρεία του Ηλιου-Θεού.

Ακομα και τον Διόνυσο, η βαρβαρότης τους τον εταύτισε με την οινοποσία επειδή ταυτίζεται αλληγορικώς με την ΆΜΠΕΛΟΝ- Α -bell-ων
Όμως η άμπελος παράγεται από το Α- ΜΠΕΛ- (Α-belος)

Α-ΜΠΕΛΟΣ, με το επιτατικόν -Α- στην αρχή, σημαίνει ολοφώτεινος-άριστος- πάν-καλος γι αυτό και ο Ιησούς δήλώνει  ότι αυτός ότι  είναι η Άμπελος η αληθινή. Το Α-ΦΩΣ ο πρώτος ήλιος, ο ολόφωτος.

 Ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος ἡ ἀληθινή, καὶ ὁ πατήρ μου ὁ γεωργός ἐστι.  2 πᾶν κλῆμα ἐν ἐμοὶ μὴ φέρον καρπόν, αἴρει αὐτό, καὶ πᾶν τὸ καρπὸν φέρον, καθαίρει αὐτό, ἵνα πλείονα καρπὸν φέρῃ.  3 ἤδη ὑμεῖς καθαροί ἐστε διὰ τὸν λόγον ὃν λελάληκα ὑμῖν.  4 μείνατε ἐν ἐμοί, κἀγὼ ἐν ὑμῖν. καθὼς τὸ κλῆμα οὐ δύναται καρπὸν φέρειν ἀφ' ἑαυτοῦ, ἐὰν μὴ μείνῃ ἐν τῇ ἀμπέλῳ, οὕτως οὐδὲ ὑμεῖς, ἐὰν μὴ ἐν ἐμοὶ μείνητε.  5 ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος, ὑμεῖς τὰ κλήματα. ὁ μένων ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν αὐτῷ, οὗτος φέρει καρπὸν πολύν, ὅτι χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν. (Κατα Ιωαννην ΚΕΦ. 15)
 

Όπως και ο Α(μ)πελλ-ων , ο Απόλλων, η αμ –πελλ-ος  και ο Αμ-πελλός, αυτός που πέλλει αλλα και ο Ἀπέ(ι)λλων και πρέπει να δουμε και το την ρίζα που προερχεται  από  το πολέω, και πολάω, και πολίω και πολεύω = θεραπεύω, πέλω = στρέφω, πελλώ, πάλλω,  αλλα και το φάλλω = βλέπω, βάλλω = ρίπτω, βάζω, πετώ, εκτινάσω, εκτοξεύω, εμ-βάλλω, αλλα και πιστεύω και συλλογίζομαι και συνδέομαι

 απελάζω = εκκλησιάζω

απελασις = εκπατρισμός

απέλλαι = εκκλησίες αλλα και αρχαιρεσίες

απελλόν = μαυρη λεύκα καβάκι

Απελλών = Απόλλων

άπελος – ανοιχτή πληγή

Perseus analyses of πέλλω:

1. πέλλος (dark-coloured): masc/neut nom/voc/acc dual
2. πέλλος (dark-coloured): masc/neut gen sg (doric aeolic)

LSJ entry

πελλός

πελλός ή, όν, (or πέλλος, η, ον, the accent varies in codd.)

dark-coloured, dusky, πελλὴ μηκάς dub. in S. Fr.509 ; πελλὰ ὄϊς Theoc. 5.99, cf. S.Fr. 114 ; βοῦς EM659.38 ; πελλὸς ἐρῳδιός Arist. HA609b22 ; π. σποδός cj. in Phoen. 1.24 ; = Lat. pullus, [ἱμάτιον] IG14.644 (Supp.Epigr.4.70, Western Locr.) ; Sicyonian for κιρρός, Zenod. ap. Gal. 19.129. (Cf. πελιός, πελιδνός, πολιός ; Skt. palita/s 'grey', Lat. palleo, pullus.）

Αλλά επιστρέφουμε στην Λητώ καθώς ταυτόχρονα δηλώνει και την Α-Ληθη-Α και το αληθές  καθώς η έχοντας ξεφύγει από την Λήθη και το αποξέχασμα ή την λησμονιά μπορούμε να αντικρύσουμε την πραγματικότητα, όπως ειπαμε στο προηγούμενο κείμενο

Το όνομά της προέρχεται από το Σουμεριανό Λιλλάκε και σημαίνει (σε ελεύθερη μετάφραση) «η Θεϊκή Γυναίκα». Εμφανίζεται για πρώτη φορά σε αρχαία Σουμερικά μυστικιστικά γραπτά και φυλαχτά ως Λιλλάκε, που είναι το απόκρυφο όνομα της Θεάς Μπελίλι. Την ξανασυναντάμε με το όνομα Μπααλάτ (που είναι παράφραση του «Μπελίλι») στους Καναήτες. Λίγο αργότερα την ξανασυναντάμε στις Εβραϊκές δοξασίες ως δαιμόνισσα της ερήμου και η πρώτη «επίσημη» εμφάνισή της στο Εβραϊκό και Χριστιανικό δόγμα με το όνομα Λίλιθ, γίνεται με μια πολύ σύντομη αναφορά στην Βίβλο αναφέροντάς την και πάλι ως δαιμόνισσα, καθώς και στα γραπτά της Νεκρής Θάλασσας

Η απώτατη καταγωγή του θεού Βέλι είναι άδηλη εάν  ταυτίσουμε τον Βρετανό Βέλινο ή Βέλι με τον Βήλο, πατέρα του Δαναού ( όπως παραδίδει ο Νένιος ), τότε μπορούμε περαιτέρω να τον ταυτίσουμε και με τον Βελ, τον Γη-θεό των Βαβυλωνίων, τον έναν από τους της αρσενικής τριάδας που κληρονόμησε ε τους τίτλους μιας κατά τι αρχαιότερης θεότητας της Μεσοποταμίας,, της μητέρας της Δανάης, αντιστάθμισμα προς τον πατέρα του Δαναού.
Πρόκειται για τη Βηλιλι τη  Λευκή Θεά των Σουμερίων, προκάτοχο της Ιστάρ, η οποία ήταν θεά των δέντρων όσο και θεά της Σελήνης και του  Έρωτα όσο και θεά του Κάτω Κόσμου. Υπήρξε αδελφή και ερωμένη του Ντου'ουζζού ή Ταμμούζ,   Σιτάρο-θεου, και  Ρόδι-θεού.
Από το όνομα της προέρχεται ; η γνωστή βιβλική έκφραση του Βελίαλ - Οι Εβραίοι τροποποίησαν χαρακτηριστικά τo μη σημιτικό όρο Βelili (Bηλιλι)  στο σημιτικό beliy ya'al, « εκεί από όπου κάποιος δεν μπορεί να επιστρέψει » ( δηλαδή ο Κάτω Κόσμος ) — που πάει να πει «γιοί του Ολέθρου».

Ο  όρος beli ο οποίος στη σλαβονική γλώσσα σημαίνει και «λευκό» και  η λέξη bellus που σημαίνει « όμορφος » στα λατινικά σχετίζονται επίσης με το  όνομα της.

Το κάθε δέντρο αρχικά της ανήκε το γοιδελικο bile  « ιερό δέντρο», τα μεσαιωνικά λατινικά billa και billus, «κλαδί και κορμός δέντρου », καθώς και το αγγλικό billet «κούτσουρο», όλα ανακαλούν το όνομα της. Πάνω από όλα όμως ήταν Ιτιά-θεά και θεά των πηγαδιών και των  πηγών. Και παραπάνω το Απελλόν το μαύρο καβάκι, ή ένα είδος  λεύκας στα αρχαία ελληνικά

Η ιτιά επαίζε σημαντικό ρόλο στη λατρεία του Ιεχωβά στην Ιερουσαλήμ και η κατακλείδα της Γιορτης της  Σκηνοπηγίας, ένα τελετουργικό της  φωτιάς και των υδάτων, ονομαζόταν Ημέρα της Ιτιάς. Μολονότι η κλήθρα/λυγαριά  και η ιτιά δεν διαφοροποιούνται στην εβραϊκή γλώσσα  - είναι της ίδιας οικογένειας  — η παράδοση της πόλης Τάνεως ( χρονολογείται πριν από την καταστροφής του Ναού του Σολομώντος ) υποδεικνύει ότι η ιτιά η πορφυρή με τα λογχοειδή φύλλα πρέπει να ήταν το είδος που χρησιμοποιούσαν στους θύρσους από  φοινικιά, κυδωνιά και ιτιά που κρατούσαν κατά τη Γιορτή- εάν δεν βρισκόταν κανένα από τα εν λόγω δέντρα, μπορουσε να χρησιμοποιηθεί η παλαμοσχιδής ιτιά αλλά η ποικιλία με τα δηλαδή η κλήθρα που διαφορετικά απαγορευόταν — ενδεχομένως γιατι τη  χρησιμοποιούσαν σε ειδωλολατρικά τελετουργικά Αστάρτης και του γιου της του Φωτιά-θεού.

Πορφυρή ιτιά ή Πορφυρή λυγαριά (Purpurea Salix) είναι ένα είδος ιτιάς ντόπιας, γνωστή στις περισσότερες χώρες  από Ευρώπη μέχρι και τη δυτική Ασία

Παρότι η χρήση των θύρσων  ήταν επιβεβλημένη ωστόσο, επειδή οι Ισραηλίτες την είχαν παραλάβει από τους Χαναναίους μαζί με το υπόλοιπο τελετουργικά προς τιμή της Σκηνοπηγίας το οποίο και ενσωμάτωσαν στον Μωσαϊκό Νόμο, αργότερα οι περισσότερο εφυείς Εβραίοι δυσπιστούσαν προς την ιτιά ( ή τη λυγαριά; ) Κατά τη Χαγκαδά** η ιτιά στους θύρσους συμβόλιζε τους υποδυέεστερους και τους αμαθείς του λαού του Ισραήλ που δεν διέθεταν ούτε ηθική, ούτε γνώση, όπως η ιτιά δεν έχει ούτε γεύση ούτε μυρωδιά , όπως φρόντιζε ακόμη και για τους ασήμαντους.

Με τη  θριαμβευτική επικράτηση του επί της βασίλισσας Βηλίλι ο Βελ κατέστει Υπέρτατος Κύρος  του Σύμπαντος, πατέρας του Ήλιου- θεού και απαίτησε να αναγνωριστεί ως ο Πλάστης, απαίτηση την οποία  ήγηρε αργότερα ο άρτι αναρριχηθείς θεός Μαρδούκ των Βαβυλωνίων. Ο Βελ και ο Μαρδούκ εν τέλει ταυτίστηκαν και, εφ'όσον ο Μαρδούκ έγινε θεός του Ήλιου, της Άνοιξης και του κεραυνού, ο Βελ κατέληξε σε ένα είδος Ηλιου-Διός προτού μεταναστεύσει  από τη Φοινίκη.  

Ως εκ τούτου φαίνεται ότι αρχικά ο Βέλι ήταν ο θεός της ιτιάς,  ο μάντης γιος της Βηλίλι, ο οποίος εξελίχθηκε όμως σε Θεό  του Φωτος εν συνέχεια δε ότι κατά τον τέταρτο π.Χ. αιώνα στη Βρετανία, στο Καντ  Γκοδέου, ο γιος του ο Αμαθάον επικαλέστηκε την ισχύ του ως μέσον για να  εκτοπίσει τον Μπραν της κλήθρας, κάτι ανάλογο ίσως με την εκτόπιση του ομολόγου του στην Παλαιστίνη.

Συνεχιζεται …