Οκταγωνικά κτίρια και καθαρμοί

Γνωστά τα οκτάγωνα του Iουστινιανού  του ναού των Αγίων Σέργιου και Bάκχου. Η Εκκλησία των Αγιων Σεργίου και Βάκχου στην Κωνσταντινούπολη ιδρύθηκε από τον Ιουστινιανό, πιθανότατα στο 527 μ.Χ.


Η εκκλησία έγινε γνωστή ως «Μικρή Αγία Σοφία», επειδή οι γενικές αρχές του κτιρίου ήταν  ίδιες με αυτές της Αγίας Σοφίας. Ο καθεδρικός ναός μετατράπηκε σε τζαμί μεταξύ 1506 και 1512. Η κάτοψη βασίστηκε σε οκτάγωνο. Το κτίριο ιδρύθηκε σε μια περαιτέρω ανάδειξη αυτού του τύπου του σχεδίου ξεκινώντας από τη Συρία και την Παλαιστίνη και φτάνοντας στα δυτικά στο ναός της  Ραβέννα. Η χριστιανική αρχιτεκτονική στη Δυτική Ευρώπη ήταν έτοιμη να υιοθετήσει το οκταγωνικό σχέδιο στους ναούς της  και τα βαπτιστήρια

και ο Άγιος Iωάννης ο Πρόδρομος στο Έβδομον της Kωνσταντινουπόλεως- εντελώς κατεστραμμένος σήμερα-

ο  Άγιος Bιτάλιος στην Pαβέννα
  Η Εκκλησία του Αγίου Βιτάλιου της Ραβέννας (Ιταλία) έχει ένα διπλό οκταγωνικό σχέδιο με ένα εσωτερικό και εξωτερικό κέλυφος. Η διάμετρος του τρούλου είναι δεκαεπτά μέτρα και ύψος τριάντα μέτρων. Η εκκλησία έγινε, κάπου διακόσιες πενήντα χρόνια αργότερα. 

'Εχουμε και το Xρυσό Oκτάγωνο της Aντιοχείας, κτίσμα του Mεγάλου Kωνσταντίνου (327-341).-Οκτάγωνο ή Οκταγωνική Εκκλησία λόγω της κάτοψής της. Είναι γνωστή επίσης ως Μεγάλη Εκκλησία πιθανόν λόγω του μεγέθους της και του ύψους του τρούλου της ή λόγω του ότι αποτελούσε μάλλον την κύρια εκκλησία της πόλης η συναντούμε και με την ονομασία Χρυσή Εκκλησία ή Χρυσό Οκτάγωνο λόγω της επιχρυσωμένης στέγης της 

Oι αμιγώς οκταγωνικοί παλαιοχριστιανικοί ναοί της Mικράς Aσίας είναι πολύ λίγοι. Σημαντικότερος ίσως είναι ο ναός της Λιοντοπόλεως στην Λυκαονία, διαμέτρου CA. 11,00 μέτρων, που σώθηκε μέχρι το ύψος των παραθύρων του. Η μία από τις πλευρές του οκταγωνικού περιγράμματος καταλαμβάνεται από την ημικυκλική κόγχη του Iερού, που προέχει, ενώ στο εσωτερικό υπάρχει οκταγωνική κιονοστοιχία οκτώ κιόνων, παράλληλη με τις εξωτερικές πλευρές^· η στέγαση του μνημείου παραμένει υποθετική. 

Άλλα γνωστά βαπτιστήρια
Στη Γαλλία βρίσκουμε τρία τέτοια οκτάγωνα βαπτιστήρια (Αιξ-αν-Προβάνς,

 Ριέ (Riez), και Φρεζύς), τα οποία διαθέτουν θόλο επί στηλών -μία ανατολίτικη επιρροή που βρίσκει αντιστοιχία στον ιερό ναό του Αγίου Γεωργίου στην Έζρα της Συρίας κλπ
Αποτελούμενο από δύο οκτάγωνα σε τετράγωνη βάση. Μια ελληνική επιγραφή στο υπέρθυρο της κύριας εισόδου δείχνει ότι η εκκλησία βρίσκεται στη θέση προγενέστερου ειδωλολατρικού ναού.

H επιγραφή αυτή έχει  ως εξής:
«Αυτός ο χώρος έχει γίνει οίκος του Θεού που (κάποτε) ήταν κατοικία των δαιμόνων. Εδώ (που κάποτε έκαναν) θυσίες στα είδωλα, τώρα (υπάρχουν) οι χορωδίες των αγγέλων, και εδώ όπου ο τόπος προκαλούσε την οργή του Θεού, τώρα ο Θεός είναι εξευμενισμένος


Και τα τρία παραπάνω βαπτιστήρια τα οποία διαθέτουν θόλο επί στηλών -μία ανατολίτικη επιρροή που βρίσκει αντιστοιχία στον ιερό ναό του Αγίου Γεωργίου στην Έζρα της Συρίας. 

Το Δέντρο της Ζωής απεικονίζεται μεταξύ των ανάγλυφα του βαπτιστηρίου Πάρμα φέρει ρόδια για τους καρπούς της,  και ένα ρόδι, σύμφωνα με μια παράδοση σχετίζεται με τον καρπός που προσφέρθηκε στην Εύα και τον Αδάμ.
 
Το οκταγωνικό παρεκκλήσι του Καρλομάγνου ήταν ένα αντίγραφο του Αγίου Βιτάλιου της Ραβέννας (547 μ.Χ.). Η  Εκκλησία ήταν, με τη σειρά της, εμπνευσμένη από τη βυζαντινή αρχιτεκτονική και ιδίως από την Εκκλησία των Αγίων Σεργίου και Βάκχου στην Κωνσταντινούπολη, χτισμένο γύρω από 528 μ.Χ.

Αναφέρομαι μόνο επιγραμματικά σε κάποιους μεγάλους ναούς καθώς υπάρχει μια σειρά άλλων ναών και βαπτιστηρίων, ανά την Ευρώπη, που σίγουρα δεν ενδιαφέρουν παρά μόνο τους φοιτητές της αρχιτεκτονικής ή τους αρχιτέκτονες.  

Σε κάθε εορτασμό - ας μην ξεχνούμε - ότι οι καθαρμοί ήταν πάντοτε στο επίκεντρο της θρησκείας. Από τα πανάρχαια χρόνια ο καθαρμός με νερό –κυρίως πόσιμο- και σε αρκετές περιπτώσεις θαλασσινό, προηγείται κάθε άλλου μέσου, όταν δεν αποτελεί το μόνο μέσο ή την αυτοδύναμη πράξη μέσα στη ιερουργία.

Οι καθαρμοί επιβάλλονται πριν από τις σπονδές, τις θυσίες, τη μύηση, την χρησμοδότηση, ακόμα και πριν την προσευχή. Πριν δηλαδή οποιαδήποτε επαφή με το ιερό και το θείο. Επιβάλλεται ακόμη και μετά από  φόνο, αλλά και σε περιπτώσεις παραφροσύνης, σεξουαλικής επαφής, πριν από το γάμο ή ακόμα και στον θάνατο…

Μέσο καθαρισμού είναι το νερό, το θυμίαμα, η φωτιά, το αίμα, το χώμα (μείγμα πίτουρων και πηλού) το κάνιστρο των δημητριακών με παλινδρομική κίνηση πάνω από το κεφάλι του μυημένου, ή η ρίψη στη θάλασσα. Και περιπτώσεις τέτοιες έχουμε ουκ ολίγες στην ελληνική μυθολογία.

Ο καθαρισμός περιλαμβάνει καθαρισμό και των τεσσάρων στοιχείων, αέρος, γής, φωτιάς, νερού κλπ..

Ακόμα και σήμερα οι αναφορές κυριαρχούν στην καθαριότητα, στο λούσιμο και στο πλύσιμο των χεριών. Σε όλους, σχεδόν, τους λατρευτικούς χώρους υπάρχουν βρύσες, ή υδρίες στην περιοχή του ιερού, άλλες θεωρούνται ότι φέρουν  και αγίασμα.

Στους μύθους ακόμα και το πρώτο λουτρό του ανθρώπου, αφορά όχι μόνο στη φυσική καθαριότητα, αλλά αποτελεί και «τον πρώτο θρησκευτικό καθαρμό του».

Σε άλλες βέβαια περιπτώσεις, το πρώτο αυτό λουτρό αποτελεί πραγματικά μια «τελετουργία διάβασης» στο δικαίωμα στη ζωή και στην κοινωνική ένταξη των παιδιών, καθώς με αυτό δοκιμάζεται η υγεία των νεογέννητων και η παραμονή τους στη ζωή. Ας πούμε στην Σπάρτη π.χ. το πρώτο λουτρό γινόταν με κρασί· από την αντίδραση του παιδιού σε αυτό κρινόταν αν θα παρέμενε στη ζωή ή αν θα ριχνόταν στους αποθέτας του Ταΰγετου.

Το λουτρό αφορά ακόμη και τη γονιμότητα, αν λάβει κανείς υπόψη του και τις αντιλήψεις για τη σημασία του νερού στην καρποφορία, όχι μόνο των σπόρων, ή των φυτών.

Δεν θ΄ αναφερθώ, αναλυτικά, ούτε στα γαμήλια έθιμα των καθαρμών, ούτε στις τελετές καθαρμών, των Θεών και των Θεαινών, ούτε στις τελετές καθαρμού των ξόανων και των λατρευτικών αγαλμάτων στα ιερά και στους ναούς.

Κάποιες περιπτώσεις που ήδη μας έχουν απασχολήσει αυτή της Δήμητρας, που ως μια εκ των κύριων θεοτήτων της βλάστησης, μετά την ανεπιθύμητη «επαφή» της με τον Ποσειδώνα λούζεται στα νερά του Λάδωνα για να καθαρθεί από το μίασμα  και για να καταπραΰνει την οργή της.  Εκεί θα λάβει και το προσωνύμιο Λουσία.

Η περίπτωση της Ινούς -θεότητας που εκλαμβάνεται ως θαλασσινή, καταρχάς όμως θεότητα της βλάστησης- η οποία, σε κατάσταση μανίας, έπεσε στη θάλασσα με τον γιο της Μελικέρτη και μετονομάστηκε σε Λευκοθέα. Δες σχετικά κείμενα (Περι Λευκοθέας )

Η Λευκοθέα λοιπόν είναι μια από τις ερωμένες του Ποσειδώνα/Ενάλιου Δία /Πατέρα που σμίγει μαζί του και ως Αλία. Πέφτοντας στην θάλασσα  μετονομάζετε σε Λευκοθέα και λαμβάνει την αθανασία από τους ντόπιους, όπως και η Σεμέλη που μέσω της αθανασίας και εκείνη μετονομάζεται σε Θυ(ε)ώνη.

Αλλά και της Ήρας, από την άλλη, η οποία πριν από την ένωσή της με τον Δία στα βουνά της Ίδης, το σώμα της  με αμβροσίαν όμορφα καθάρισε και αλείφθηκε με  λάδι άφθαρτο γλυκύτατο με μύρα ευωδιασμένο. Στο Ηραίον κοντά στις Μυκήνες υπάρχει ρυάκι που λέγεται Ελευθέριον που τα νάματά του χρησιμοποιούν οι ιέρειες για καθαρτικές τελετές και για όσες θυσίες είναι απόρρητες. Για την ίδια θεά ο Παυσανίας παραδίδει τα εξής: Η Ναυπλία διαθέτει και λιμάνι καθώς και μια πηγή που λέγεται Κάναθος. Λένε οι Αργείοι πως η Ήρα ύστερα από ένα λουτρό σε αυτήν κάθε χρόνο ξαναγίνεται παρθένος. Αυτό είναι ένα απόρρητο βέβαια που το λένε σε μυστική ιεροτελεστία προς τιμήν της Ήρας. Η Σάμος, όπου ήδη κατά το 800 π.Χ. οικοδομήθηκε κοντά στον βωμό ο μεγάλος ναός της Ήρας, ονομαζόταν Παρθενίη και ο ποταμός Ίμβρασος κοντά στο Ιερό Παρθένιος , ενώ στην Ερμιόνη ετιμάτο η Ήρα Παρθένος. (Ἀφροδίτην νομίζει τὴν Δάειραν καὶ τὴν αὐτὴν τῇΔήμητρι λέγει).

Στους Θεούς αλλά και στους μυημένους θνητούς βλέπουμε ότι πολλές φορές οι καθαρμοί φέρουν και την αναγέννηση που θα σηματοδοτήσει και την νέα ζωή, νέα αρχή του αναγεννώμενου ή μυημένου πλέον θνητού. Ταυτόχρονα η αλλαγή συνδυάζεται και με την ονοματοδοσία και  την αποδοχή νέου ονόματος και κατά συνέπεια και νέας ζωής τύχης, μοίρας καθώς το νέο όνομα φέρει μέσα του και νέες ιδιότητες και νέες προοπτικές τύχης, ζωής. 

Αρχικά το ανθρωπωνύμιο ήταν ένα όνομα ή ένας προσδιορισμός με λεξική σημασία: δηλώνει, δηλαδή, κάποια ιδιότητα, κάποιο χαρακτηριστικό κλπ κατά το πρώτο φωτοδυναμικό ή  Λογοδυναμικού Αξιώματος του 2ου Νόμου της Θεωρίας περί Παλαιοελληνικής Γλώσσης, σύμφωνα με το οποίο: «Καθένας είναι υποχρεωμένος (εξαναγκασμένος), απ' την ελληνοπαγή καμπυλότητα του χωροχρόνου να εφεύρη, δημιουργήση ή κατασκευάση αυτό, που δηλώνει το όνομά του στην Ελληνική Γλώσσα» κατά τον Παύλο Κυράγγελο.

συνεχίζεται 

Ἴσθμιος δὲ ὁ Γλαύκου

Phrynichus Attic., Praeparatio sophistica (epitome)
Page 6, line 2

<ἀνθρωποειδὲς θηρίον, ὕδατι συζῶν>: ἐπὶ τοῦ Γλαύ-
κου <τοῦ> ἀναφανέντος ἐκ τῆς θαλάσσης.

Ο Γλαύκος όμως θεωρείτε ότι είναι η άλλη ονομασία του Παλαίμονος/ Μελικέρτη υιού της Ινούς ή Λευκοθέας. Η Ινώ/Λευκοθέα λατρεύεται σε διάφορες περιοχές  της Ελλάδος νησιωτικές κυρίως δες και Υδριάδα Ινώ

Στα Μέγαρα υπήρχε και ιερό της Λευκοθέας με λίθινο θριγκό. Οι Μεγαρείς έλεγαν ότι αυτοί πρώτοι ονόμασαν την Ινώ- Λευκοθέα και προς τιμή της τελούσαν κάθε χρόνο θυσία.

Στην Κόρινθο, στο ισθμιακό ιερό του Ποσειδώνα, βρίσκονταν στημένα αγάλματα της Λευκοθέας και του Μελικέρτη. Σε κορινθιακά νομίσματα της εποχής του Σεπτιμίου Σεβήρου παριστάνεται η Λευκοθέα με τον μικρό Μελικέρτη στην αγκαλιά.

Στην Αθήνα, η επιγραφή «Λευκοθέα Σώτειρα Ελλιμενία» είναι χαραγμένη σε καθίσματα του Θεάτρου του Διονύσου, η μεν Λευκοθέα ως « Σώτειρα» και «Ελλιμένια », ο δε Μελικέρτης ως «νεών φύλαξ». Ενώ η Ινώ/Λευκοθέα θεωρείται θυγατέρα του Κάδμου και της Αρμονίας, αδερφή της Σεμέλης, της Αγαύης και της Αυτονόης. Τροφός του Διονύσου, συζυγος του Αθάμαντος και μητέρα από το γάμο μαζί του των Λεάρχου και Μελικέρτη.

Ο Παυσανίας στα κείμενα, στην «Ελλάδος Περιήγηση» μας αναφέρει έναν ακόμα  Γλαύκο που φαίνεται να είναι γιος του Αιπύτου και πατέρας του Ίσθμιου. Και είναι ο ‘Ισθμιος αυτός που χτίζει το εν  Φάραις – σημερινή Καλαμάτα - ιερό αφιερωμένο στους Ιατρούς Γόργασο και Νικόμαχο.Και μάλιστα είναι ο πρώτος που θυσιάζει σ΄αυτους και στον πατέρα τους Μαχάωνα

«Πρώτος δε εθυσίασεν εις αυτόν ο Γλαύκος υιός του Αιπύτου.» ( Ωγυγία, Αθ. Σταγειρίτης κεφ. Ι’ «Περί του Μαχάωνος και Ποδαλειρίου»)

 Οι Φάρες απέχουν από τη θάλασσα περίπου 6 σταδια (6 χ 184,87 = 1109,22 μέτρα)

και λιγο πιο κάτω στα 80 στάδια (14789,6 μέτρα) μακριά βρισκεται η πόλη των Θουριατών η οποία στα έπη του Ομήρου ονομάζεται Ανθεία…και στην αρχαία Θουρεία – Ανθεία έχουμε ιερό και λατρεία της Συριας Ψαροθεάς Αταργάτιδος μητέρας του Ιχθύος  ή Δερκετούς κατά την ελληνική παράδοση. Μια ακόμα σύνδεση του Ανθείου- Ανθείας και των Ιχθύων κλπ δες και προηγούμενο κείμενο περί Ανθείου.

Pausanias Perieg., Graeciae descriptio
Book 4, chapter 3, section 10, line 1

Ἴσθμιος δὲ ὁ Γλαύκου καὶ ἱερὸν τῷ Γοργάσῳ καὶ Νι-
κομάχῳ τὸ ἐν Φαραῖς ἐποίησεν· Ἰσθμίου δὲ γίνεται
Δωτάδας, ὃς ἐπίνεια καὶ ἄλλα τῆς Μεσσηνίας παρεχο-
μένης τὸ ἐν Μοθώνῃ κατεσκευάσατο.

Στην Πελοπόννησο όμως έχουμε και την Ισθμία όπου εκεί τελούνται καθέ δύο χρόνια, την άνοιξη, πανελλήνιοι αγώνες προς τιμήν του ήρωα Παλαίμονα-Μελικέρτη- Γλαύκου.

Αναλυτικότερα περι Ινούς-Λευκοθέας σε παλαιότερα κείμενα:

 ετιμάτο εν τη Τενέδω, ένθα και βρέφη αυτώ εθυσίαζον

Λευκοθέα ἐκλήθη ἡ Ἰνὼ ἀπὸ τοῦ θεῦσαι

Όμως ο Γλαύκος ο Θαλάσσιος ή Πόντιος ή Πότνιος ως αναγραμματισμός του Πόντιου είναι αυτός που ταυτίζεται με το Παλαίμωνα ή Μελικέρτη. Ξάδερφο και ομογάλακτο του Διονύσου

 Ενώ τα κλαδιά της Πεύκης  χρησιμοποιούνται στα Ίσθμια για να στολίσουν τα κεφάλια των νικητών

Ο Μελικέρτης/Παλαίμων υιός της Δυνατής Δίνης, ο Δίνος, Διόνυσος που ανευρέθει πνιγμένος πλησίον Πίτυος στις Σκυρωνίδες Πέτρες από τον Σίσυφο. Οι ιεροί αγώνες των Ισθμίων με το στεφάνι της Πιτύος για τους Νικητές τους. Ο Ποσειδών, ο τιμώμενος θεός των.

ΓΛΑΥΚΟΣ = 724 = ΔΥΝΟΣ = ΕΝ ΚΛΗΜΑΤΟΣ = ΜΕΘΥΟΣ = ΠΑΛΕΥΣΗ = ΥΔΡΙΑΔΕΣ = ΦΘΙΕΣ = = ΘΕΙΟΝ ΠΥΡ (θείον πύρ) = ΘΕΙΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ (θείος αριθμός)= ΘΕΙΟΣ ΝΟΜΟΣ (θείος νόμος), ΠΑΝΕΠΟΠΤΗΝ (πανεπόπτης, ο παρακολουθών τα πάντα) = ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΕΛΛΗΝ (το όνομα Έλλην),

ΓΛΑΥΚΟΝ (ακτινοβόλον) = 574 = ΔΥΝΟΝ = ΑΒΑΤΟΣ = ΙΠΠΟΔΡΟΜΟΝ = ΣΑΓΡΟΣ = Σ+ΑΡΓΟΣ = ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΙΑΙ (αίγλη, ακτίς, απαύγασμα, αστραποβόλημα, εκπομπή ακτίνων, λαμπηδών, λάμψις, λαμπύρισμα, σέλας, σελάγισμα, φεγγοβολή, φωτοβολή, αμάρυγμα, αμάρυγξ, αντίλαμψις, αυγή, έκλαμψις, επιφωτισμός, μαρμαρυγή, περιαύγεια, φωταύγεια), = ΔΕΛΦΙΚΕ = ΔΟΡΥ = ΕΛΑΤΗΡΙΟΝ (ελατήριον, μέσον απομάκρυνσης, προώθησης ή απώθησης = ΣΕΙΡΗΝΑΣ = ΤΡΙΠΟΔΙ = ΦΙΔΙΝ

 

ΠΑΛΑΙΜΩΝΑ = 1013 = ΒΑΙΤΥΛΟΣ = ΕΦΥΡΗ = ΜΕΓΑΡΙΔΩΝ = ΜΕΛΙΚΗΡΩ =ΑΚΡΑΙΦΝΗΣ ΕΛΛΗΝ = ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ (αρχάγγελος), ΕΥΧΗ (ευχή),  = ΚΟΜΗΤΗΣ ΛΑΜΠΑΔΙΑΣ (κομήτης Λαμπαδίας), = ΠΑΛΙΝΔΙΝΗΤΟΥ (παλινδίνητος, συνεχώς στροβιλιζόμενος, περιστρεφόμενος, επ. Ωκεανού // Mag.)

ΜΕΛΙΚΕΡΤΗΣ = 718 = ΜΟΡΦΗ = ΝΥΞΗΣ = ΝΙΝΥΗΣ = ΗΛΙΟΥΣ (επ. Διός, Απόλλωνος, θεός Ήλιος υιός Υπερίωνα [Υπεριονίδης, Υπερίων], Φαέθων, Σείριος Αστήρ, Διός Οφθαλμός, αβέλιος, αέλιος, αιθέριος, αιθέρος οφθαλμός, άλιος, ανέφελος, ασταθής, ειαρινός, εριφλεγής, ηέλιος, Ώρος, Ρά, Όσιρις, Νούς, Λόγος, ο ήλιος της δικαιοσύνης [Χριστός]) = ΜΟΡΦΗ  ΜΕΛΙΚΕΡΤΗΝ = 568 = ΑΠΟΘΝΗΣΚΟΝ = ΑΦΑΝΕΙΑ = ΚΟΛΛΗΣΙΣ = ΚΟΛΥΜΒΑΔΑ = ΓΙΓΑΝΤΑΣ =  Ο ΠΑΡΜΕΝΙΔΗΣ = ΠΥΛΗΝ (πύλη, αύλειος, αύλειος θύρα) = ΡΗΞΙΝΟΟΣ ( ρηξίνοος, που διασχίζει την καρδιά και το πνεύμα [και τα εξασθενίζει], επ. Διονύσου), ΣΜΗΝΟΣ (σμήνος, άφεσις, αφεσμός, έθνος, εσμός, ουλαμός, σμάνος, σμήνον, στίφος, φύλον, κυψέλη, μελίσσι, μελισσολόι, κοπάδι, πλήθος, σμάρι, ομάς σύνολον). Ο Μελι-κέρτης ο  υιός που(εκ του κιρνώ, κίρνημι) αναμειγνεύει, ανακατώνει υγρά σε κράμα, μετριάζει, βάζει κρασί και νερό στο ποτήρι, χύνει (εκ του Κιρνώ ) τον οίνο με το ύδωρ και ποιεί κράμα μαζί με μέλι  ή ο υιός της μελίκρας ή το μελίκρατον του κράματος μελιού και γάλατος που χύνεται προς τιμή των χθόνιων θεών και των νεκρών, το υδρόμελι, το οινόμελι ή το μέλι με το νερό …Ο μελικτάς ο ψάλτης και ο τραγουδιστής και ο αοιδός, με το μέλος και τα μελωδικά μέρη… δες και Θύρσος κλάδος ο παρά Διονύσω λόγω Ποσειδώνι και Διονύσω την πίτυν... συνεχίζεται...

Ἔστι δὲ πνεῦμα ῥύσις συνεχὴς ἀέρος ἐπὶ μῆκος ΙΙ

Εκ του Ρέω, ρύω και ρύσις … και σύνδεση του με την  Ρέα, Αηρ/Ηρα, Άρη κλπ

 Ενώ στον Ολυμπιόδωρο το νεότερο στα σχόλια του διαβάζουμε :

 Olympiodorus Phil., In Aristotelis meteora commentaria
Page 335, line 5n

 <Ἔστι δὲ πνεῦμα ῥύσις συνεχὴς ἀέρος ἐπὶ μῆκος.>

 Πνεῦμα νῦν λέγει οὐ τὸν ἄνεμον (ἀνωτέρω γὰρ κατέτρεχεν Ἱππο-

κράτους ὡς λέγοντος τὸν ἄνεμον ἠέρος εἶναι ῥεῦμα καὶ χεῦμα), ἀλλὰ πνεῦμα

νῦν λέγει τὴν λιγνὺν τὴν ἐκ τῶν θυμιωμένων ἐκκρινομένην ἐκ τῆς γεώδους

καὶ ἀερώδους οὐσίας τῆς ἐν αὐτοῖς· περὶ γὰρ τούτων ἦν καὶ ὁ λόγος. 

 Ενώ ο ‘Οσιρης κατά τον Ερμαίο αναφέρεται ως ‘Οβριμος δηλαδή ο Βρόχινος

 

 Όμως ο Μελικέρτης ως ιδιότητες του ομογάλακτου του Διονύσου  δηλώνει και την ιδια τη φύση του μέσω του υγρού στοιχείου των Χοών  καθώς προέρχετε εκ του Χέω, χύω, χύσις... 

 Μελι-κρατος, ίων – κρητος, ον (μέλι + κεράννυμι) ο ανάμεικτος με μέλι, ουδ. το μελίκρητον, αττ. –κρατον = ποτόν κράμα μέλιτος και γάλακτος, προσφερόμενον ως σπονδή εις τους καταχθόνιους θεούς. (το υδρόμελι, το οινόμελι ή το μέλι με το νερό)

  Έτσι ως μια βασική ανασκόπηση των κειμένων με όλες τις ιδιότητες που αποδίδονται στην υγρή φύση με την ροή, την συνεχή ρύση αλλά και την αρχή που είναι ο Θεός και κάθε αρχή πολλαπλασιάζετε με την γονιμότητα, καθώς και καθετί που γεννιέται απ΄ αυτή. Η υγρή φύση  είναι η αρχή και η γένεση όλων όσων παράγονται απ΄ αυτήν,  και δημιούργησε τα τρία πρώτα στοιχεία, τη γή, τον αέρα και τη φωτιά. 

 Όμοια και στην ονομασία του Ω-ην όπως αυτή θα έπρεπε να δίνετε συνδέστε τον  Ων τον Ην και τον Ερχόμενο.  Όμως εδώ έχουμε τον Ωννη ως ένα και το αυτό πρόσωπο ως Ων και ως Ην και ταυτόχρονα τον ερχόμενο εκ του εκ του πρωτογόνου – πρωτογενούς, αρχέγονου ωού φανερώθηκε.

Ο υπάρχων αεναως είναι χωρίς αρχή και τέλος, άχρονος, χωρίς καμία μεταβολή. Αυτός που προ-υπάρχει και εμφανίζεται εκ του ωού της δημιουργίας, εκ του σκότους του υγρού Άδη/Πλούτωνα. Εμφανίζεται εκ του Ωού της δημιουργίας άλλοτε ως Περιστερά κι άλλοτε ως Ιχθύς. Η δημιουργία που συμβαίνει και στον Αέρα με σύμβολο την Περιστερά που περιστέλλει το φως της αλλά και ως Ιχθύς στο υγρό στοιχείο αλλα και ως επιμορφωτής, διδάσκαλος των γραμμάτων και της Αστρονομίας στην γή της «πόλη των Ψαριών» την Νινόη. 

Και θα τον αντικρίσουμε και ως τον αστερισμό των Ιχθύων στην αστρονομία. Μόνο που ο αστερισμός αυτος φέρει επιπλέον τα ονοματα της Αφροδίτης και του ‘Ερωτος.

 Ο Ησύχιος στο λεξικό του ταυτίζει όμως τον Βάκχο ή τον βούκερω 'Ιακχο (κατα τον  Στράβων στα Γεωγραφικά του)  με τον Ιχθύ με τον ίδιο τον Διόνυσο-Βάκχο  αλλά και με τον ιερέα του Διονύσου, αλλα και με τον Κλάδο του στις τελετές τον θύρσο δηλαδή με το Κωνάριο, κουκουνάρι στην κορυφή.

  

<βακχᾶν>· ἐστεφανῶσθαι κισσῷ

<Βακχέβακχος>· ὁ Διόνυσος οὕτως ἐκαλεῖτο ἐν ταῖς θυσίαις (Ar.Eq. 408)

<Βακχεία>· ἑορτὴ Διονύσου [βακχεύτρια]

*<βακχεύει>· μαίνεται P τραγῳδεῖ

*<βακχευθεῖσα>· ἐξηχευομένη, ἐξεστηκυῖα vgAS

*<βακχεύοντες>· μαινόμενοι, vgAS σειόμενοι

<βακχεῖον>· τελεστήριον. νάρθηξ

<Βάκχη>· γένος ἀπίου. ἢ μία τῶν Βακχῶν, ἢ τοῦ Διονύσου<βακχεύτρια>

<Βακχιάδαι>· οὐ μόνον οἱ Μιλήσιοι, ἀλλὰ καὶ Κορίνθιοι, ἀπὸΒάκχιδος

<βακχία>· μανία (S)

<βακχόαν>· βόθρον. Αἰολεῖς

<βάκχος>· ὁ ἱερεὺς τοῦ Διονύσου. καὶ κλάδος ὁ ἐν ταῖς τελεταῖς,οἱ δὲ φανὸν λέγουσιν· οἱ δὲ ἰχθύν q

<Βάκχου Διώνης>· οἱ μὲν βακχευτρίας Σεμέλης· οἱ δὲ Βάκχου τοῦ Διονύσου καὶ Ἀφροδίτης q τῆς Διώνης. παρόσον διωνυμία περὶ τὴν θεάν (trag. ad. fr. 204). Πράξιλλα δὲ ἡ Σικυωνία (fr. 8) Ἀφροδίτης παῖδα τὸν θεὸν ἱστορεῖ

<βάκχυλον>· σποδίτην ἄρτον. Ἠλεῖοι

<βάκχον>· κλαυθμόν. Φοίνικες

 Ας θυμηθούμε δε και το ΙΧΘΥΣ» =(Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ) ως σύμβολο του Σωτήρα Ιησού. 

 Ό ιχθύς ετυμολογείται εκ τού " ίκθ υ ς " (ϊκω =φθάνω + θύω =όρμώ· ό κινούμενος ορμητικά ), αναφέρει η Αννα Τζιροπούλου – Ευσταθίου στο έργο της : «ο Εν τη λέξη λόγος»

Δεν πρέπει όμως να ξεχνούμε και την ερμηνεία της λέξεως Θύω = θυσιάζω

Θύω  (ῥ. ΘΥ-)' φυσῶ δυνατά, συρίζω (ἐπὶ ἀνέμου)' ἐπὶ ποταμῶν καὶ κυμάτων, φουσκώνω' ἐπὶ ἀνθρώπων, μαίνομαι, λυσσῶ, τρελλαίνομαι.

ΙΙ. καίω, καπνίζω, θυμιατίζω, θυσιάζω' μετὰ δοτ. προσ., προσφέρω θυσία.

Έτσι ο ιχθύς μπορεί να πάρει και την έννοια του  κινούμενου προς θυσία.

συνεχίζετε 

Ἔστι δὲ πνεῦμα ῥύσις συνεχὴς ἀέρος ἐπὶ μῆκος

Τα μέχρι σήμερα κείμενα δίνουν όλες τις πληροφορίες για την σύνδεση του Διονύσου με τον Nimrud/Νεμρώδ/Ωάννη λατρευόμενου ως περιστεριού αλλά συγχρόνως και ως ιχθύος. Ως ‘Ω- ην  λοιπόν ο οποίος εκ της Ερυθράς θαλάσσης ανήλθε, και τα υπόλοιπα μέλη ψαριού ήταν σ΄αυτόν αλλά είχε κεφαλή, πόδια και χέρια ανδρός. Και έκανε γνωστά, επινόησε ή εισήγαγε την αστρονομία και τα γράμματα. Γι’ αυτόν λέγουν ότι εκ του πρωτογόνου – πρωτογενούς, αρχέγονου ωού φανερώθηκε, ήρθε στο φως, αποκαλύφθηκε, εμφανίσθηκε, έφεξε, έλαμψε, καθώς το μαρτυρεί και το όνομα του. Άνθρωπος όμως ήταν σε όλα παρότι έμοιαζε ή φαινόταν ότι είναι ψάρι καθότι ήταν ενδεδυμένος ή περιβαλλόταν από κητώδη – τερατώδη, δέρμα, τομάρι.

Συνδεοντας και το πρωτό-γονον= ἀείζωον, αείζωος  και αιώνιος # αέναος # παντοτινός

Ο  Φάνης η  θεότητα των Ορφικών μυστηρίων ο Έρως - αρχαιότερη του Κρόνου - λέγεται "πρωτόγονος" και "αυτόγονος"

Πρωτόγονος σημαίνει και πρωτογενής # πρωτότοκος # πρωτογέννητος # αρχέγονος # παλιός # ευγενής.

 Αρχέγονος σημαίνει και παλιός # πρωτόγονος # πρωτουργός # πρωταίτιος # γενάρχης

Aelius Herodianus et Pseudo-Herodianus Gramm., Rhet., Partitiones (= Ἐπιμερισμοί) [Sp.?] (e codd. Paris. 2543 + 2570)
Page 184, line 16
ἀΐδιος· ἀΐδηλος, ὁ ἀφανής· Ἀϊδωνεὺς, ὁ Ἅιδης· Ἀΐδης

Philoxenus Gramm., Fragmenta
Fragment 418*, line 4

<Ἀϊδνός>· εἴδω, τὸ βλέπω ἢ φαίνω, ῥηματικὸν  
ὄνομα ἰδνὸς καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀϊδνός, ὡς στίλβω στιλπνός·
ἐξ οὗ καὶ Ἀϊδωνεύς, ὁ Ἅιδης, εἰς ὃν οὐκ ἔστιν ἰδεῖν. 

 Όμοια με βάση το παραπάνω κείμενο ο Άδης/Αιδης/Αιδωνεύς είναι κάποιος που δεν μπορείς να δεις, αθέατος, άφαντος, εξαφανισμένος, α-όρατος, κρυφός, ο ανείδωτος

Η αναφορά στην Περσεφόνη με μια ακόμα από τις ερμηνείες της, αυτή της Φάσσας, της Φερρεφατης/ Φερρεφάτας /Φερέπαφα δηλαδή  αυτής που τρέφει /βόσκει /μεγαλώνει το μεγάλο αγριοπερίστερο., αλλα και ως Χθόνιας Θεάς…αλλα και ως αυτής που φέρει σ΄επαφή με τον Θεό βρέφος τον πρώτο Διόνυσο – Ζαγρέα, τον μεγάλο κυνηγό ή το μεγάλο θήραμα – βλέπε παλαιότερα κείμενα

  Plato Phil., Cratylus
Stephanus page 404, section d, line 8

                    Φερέπαφα” οὖν διὰ τὴν σοφίαν καὶ τὴν
<ἐπαφὴν> τοῦ <φερομένου> ἡ θεὸς ἂν ὀρθῶς καλοῖτο, ἢ
τοιοῦτόν τι – δι' ὅπερ καὶ σύνεστιν αὐτῇ ὁ Ἅιδης σοφὸς
ὤν, διότι τοιαύτη ἐστίν – νῦν δὲ αὐτῆς ἐκκλίνουσι τὸ ὄνομα
εὐστομίαν περὶ πλείονος ποιούμενοι τῆς ἀληθείας, ὥστε
“Φερρέφατταν” αὐτὴν καλεῖν.

Η Σεμιράμιδα, ειδαμε, ότι είναι αυτή που φέρει τον τίτλο της σωσμένης και μεγαλωμένης εκ των περιστερών και μάλιστα εκ των άγριων περιστερών και τελικά είναι αυτή που εξαφανίζεται και χάνεται ως περιστερά – Αναληφθείσσα – μετά τον θάνατό της.

Σεμίραμις από των περιστερών (σωσμένη, μεγαλωμένη κλπ) αλλα και η περιστερά ή όρειος…Όμως και Ιωνάς, Ιωάννης/Ιωάννα ερμηνεύονται ως περιστερά

Η άλλη ερμηνεία του όνοματος της  Σεμιράμιδος που θεωρειτε  εξελληνισμένη μορφή του ακκαδικού ονόματος "Sammur-amat", σημαίνει "δώρο της θάλασσας" η ανάλογη Λευκοθέα και η Αφροδίτη  - τη μινωική Περιστερά-θεά που αναδυόταν κάθε χρόνο από τη θάλασσα της Πάφου με ανανεωμένη την παρθενία της αλλα και η σοφή θαλασσινή παρθένος (Μαρία – Μαριάμ – Μαριάμνη (Θαλασσινός αμνός) – Μαρίνα –Μάρε.

Ο Ιησούς έχει συλληφθεί στο Νου του Αγίου Πνεύματος του Θεού, που είναι θηλυκού γένους στην εβραϊκή γλώσσα και κατά την Γένεση βλέπουμε «ἡ δὲ γῆ ἦν ἀόρατος καὶ ἀκατασκεύαστος, καὶ σκότος ἐπάνω τῆς ἀβύσσου, καὶ πνεῦμα Θεοῦ ἐπεφέρετο ἐπάνω τοῦ ὕδατος»

 Γεν. 1,2 Η γη ήτο αόρατος, αδιαμόρφωτος και απρόσφορος δια τον ζωϊκόν και φυτικόν κόσμον· σκοτάδι δε ηπλώνετο επάνω από τα ύδατα που την εσκέπαζον, το δε ζωοποιόν Πανάγιον Πνεύμα εφέρετο επάνω από τα ύδατα και περιέβαλλεν αυτήν.

 Η Παρθένος Μαρία ήταν το σώμα-σκεύος-Θήβη-Θήκη μέσα από το οποίο αυτή η αφηρημένη έννοια ενσαρκώθηκε και Μαρία για τους γνωστικούς σήμαινε «θαλασσινή». Έτσι η Μάρε μπορεί να είναι η μεγάλη μητέρα της Θάλασσας και να συνδέεται με τα Ύδατα αλλα και με την αντίστοιχες θαλασσινές θεές τη Σεμιράμιδα τη Λευκοθέα, Αφροδίτη, αλλα και την Σεμέλη καθώς υπάρχει και η αντίστοιχη ελληνική αναγραφή για τον Διόνυσο που βουτά στην Λιμνη Λέρνη για να  επαναφέρει στην ζωή τη μητέρα του Σεμέλη 

Ο Παυσανίας δίνει την παραπάνω εκδοχή με αυτή του Κλήμη του Αλεξανδρινού,  όμως δίδεται για την Δήμητρα που ψαχνει  να βρεί την κόρη της.

"Απ' αυτό τό μέρος λέγουν ότι ο Πλούτων κατέβη είς τούς υπογείους τύπους, όπου πιστεύουν ότι βασιλεύει, όταν απήγαγε τήν  Κόρην, την θυγατέρα της Δήμητρος. Ή Λέρνα ευρίσκεται, όπως  τό  ανέφερα  ήδη, πρός τήν θάλασσαν. Εις τήν πόλιν αυτήν τελούν πρός τιμήν τής Λερναίας Δήμητρος τελετήν (τά Λερναία μυστήρια).

Έκεί υπάρχει και άλσος άφιερωμένον είς την θεάν τό όποιον αρχίζει από το όρος Ποντίνον….

Είς τήν κορυφήν του βουνού Ευρίσκεται το Ιερόν τής Σαΐτιδος Αθηνάς άπό το οποίον δεν υπάρχουν σήμερον παρα τα ερείπια του, καθώς και τα θεμέλια του οίκου του Ιππομέδοντος, ό όποιος εξεστράτευσε κατά τον Θηβών μαζι με τον Πολευνείκην τον υιόν του Οιδίποδος.

…. Μέσα είς το άλσος υπάρχει το  άγαλμα τής Προσύμνης Δήμητρος και ένα άλλο μικρόν άγαλμα τό όποιον είκονίζει τόν Διόνυσον και τήν Δήμητρα καθήμενους, —και τά δύο μαρμάρινα. Είς άλλο μέρος,  εντός του ναού υπάρχουν δύο αγάλματα. Τό ένα ξύλινον παριστανει τον Διόνυσον Σαώτην (Σωτήρα) καθήμενον, και τό άλλο, από μάρμαρον, είκονίζει τήν Αφροδίτην ενώ αναδύεται άπό τήν θάλασσαν. Τό άγαλμα τής Αφροδίτης, οπως λέγουν, είναι αφιέρωμα  των θυγατέρων του Δαναού. Επίσης λέγουν ότι ό ίδιος ό Δαναός άνήγειρε το  Ιερόν τής "Αθηνάς επάνω είς την κορυφήν του Ποντίνου….

Λέγουν δέ ότι τά Λερναία Μυστήρια καθιερώθησαν άπό τον Φιλάμμωνα…. Από κάποιον φίλο του Αμμωνα κάποιον που αγαπούσε τον Αμμων –Ρα, (τον ηλιακό θεό της Αιγύπτου)

Pausanias Perieg., Graeciae descriptio

Book 2, chapter 37, section 5, line 5

δι' ἧς φασιν Ἀργεῖοι Διόνυσον ἐς τὸν Ἅιδην ἐλθεῖν

Σεμέλην ἀνάξοντα, τὴν δὲ ταύτῃ κάθοδον δεῖξαί οἱ

Πόλυμνον.

Ο Nimrud/Νεμρώδ/Ωάννη είχε εκπροσωπηθεί στο διπλό ρόλο του Συζύγου αλλά και του Νινία γιου τους με τη Σεμιράμιδα ενώ το ότι εκείνη είναι η περιστερά που φέρει/ κρατά το κλάδο της ελιάς είναι το σύμβολο του απογόνου που παράγεται μέσω «παρθενογένεσης» αλλά και της δημιουργίας και της «συνέχειας»  εκ του ιδίου δέντρου ζωής.  

Και ως χθόνια θεά και αυτή σύζυγος του Άδη/Πλουτωνα και ο Διόνυσος όμως και ο Άδης εν και το αυτό " Άδης και Διόνυσος έν και ωυτό" κατά τον σκοτεινό Ηράκλειτο…

Και μετά τις επιπλέον συνάψεις ας επανέρθουμε στο θέμα του Ω-Ην και του Ωού.

Η γέννηση εκ του Ωού. Ωόν ή ώεον, ώιον και ο Χρόνος εγέννησεν ωόν κατά τους Ορφικούς. Και εκ της γονιμοποιήσεως του Ωού εγεννήθη ο Φάνης – Ερως. Τον οποίον οι Ορφικοί τον ονομάζουν Πρωτόγονον και τον ταυτίζουν με τον Φάνη Ηρικεπαίον. 

Proclus Phil., In Platonis Timaeum commentaria
Volume 1, page 336, line 15

πάλαι γὰρ ὁ <θεολόγος> [frg. 71] ἔν τε τῷ Φάνητι τὴν
δημιουργικὴν αἰτίαν ἀνύμνησεν· ἐκεῖ γὰρ ἦν τε καὶ προῆν,
ὥσπερ ἔφη καὶ αὐτός,
  <Βρόμιός τε μέγας καὶ Ζεὺς ὁ πανόπτης>,
ἵνα δὴ τῆς διττῆς δημιουργίας ἔχῃ τὰς οἱονεὶ πηγάς· καὶ
ἐν τῷ Διὶ τὴν παραδειγματικήν· Μῆτις γὰρ αὖ καὶ οὗτός
ἐστιν, ὥς φησι
 <καὶ Μῆτις πρῶτος γενέτωρ καὶ Ἔρως πολυτερπής>,
αὐτὸς δὲ ὁ Διόνυσος καὶ Φάνης καὶ Ἠρικεπαῖος συνεχῶς
ὀνομάζεται. 

 Κατά την παλαιάν εποχή ο Θεολόγος -Ορφεύς- στον  Φάνητα εξύμνησε την δημιουργική αιτία - τον αίτιον της δημιουργίας). Διότι εκεί υπήρχε και προυπήρχε καθώς λέγει και αυτος - Ορφεύς: "Ο μέγας Βρόμιος και ο Ζεύς που βλέπει τα πάντα" και παρεμβάλλων ολίγα προσθέτει τον στίχο : 

Και ο/η Μήτις ο πρώτος δημιουργός, πρώτος γεννήτωρ και ο Ερως είναι αυτος που παρέχει πολλές τέρψείς και αυτός ο Διονυσος, και ο Φάνης ο οποίος Ηρικεπαίος συνεχώς ονομάζεται

Όμως ο Διόνυσος δεν είναι παρά ο Θεός πάσης της υγρής φύσεως … Σύμφωνα με τα λόγια του Πλούταρχου, είναι ο θεός του συνόλου της  ὑγρὰ φύσεως-όχι μόνο για το κρασί ή ο χυμός από το σταφύλι, αλλά για το ενθουσιώδες σφρίγος σε ένα νεαρό δέντρο, το αίμα που χτυπάει στις φλέβες του νεαρού ζώου, όλα τα μυστηριώδη σημεία της υγρής φύσης όπως οι παλίρροιες αλλά και η  άμπωτη και η συνεχής ροή στη ζωή και στην φύση.

Όμως στο “Περί Ισιδος και Οσιρίδος” ο Πλούταρχος ονομάζει – το είδαμε και σε παλιότερες αναρτήσεις τον Διόνυσο θεό πάσης υγράς φύσεως και τον ταυτίζει με τον Οσιρη και την αναβίωση και την παλιγγενεσία του … Μπορεί να είναι χαρμόσυνος και πολυάγαθος  ο Διόνυσος καθώς συντελεί στο να αυξάνονται τα φρούτα από τα δέντρα, και το ιερό μεγαλείο του χρόνου συγκομιδής.

Για το λόγο αυτό όλοι όσοι είναι ευλάβεις στον Όσιρη απαγορεύονται να καταστρέφουν ήμερα, καλλιεργήσιμα δέντρα –ή να μπλοκάρουν, να  φράττουν την πηγή του νερού… Η αρχή είναι ο Θεός και κάθε αρχή πολλαπλασιάζετε με την γονιμότητα, καθετί που γεννιέται απ΄ αυτή. Η υγρή φύση  είναι η αρχή και η γένεση όλων όσων παράγονται απ΄ αυτήν, δημιούργησε τα τρία πρώτα στοιχεία, τη γή δηλαδή, τον αέρα και τη φωτιά

Ο Πλούταρχος προχωράει ακόμα παραπέρα την ιστορία και διαφωτίζοντας μας δηλώνει ότι η γονιμότητα και το σπέρμα του θεού είχε ως πρώτη ύλη την υγρότητα και μέσω της υγρότητας εμφυτεύθηκε η δυνατότητα σ΄ όσους από τη φύση τους μετέχουν στην δημιουργία …

Η ζωή δημιουργήθηκε και πολλαπλασιάσθηκε /αυξήθηκε  στο υγρό στοιχείο, στο νερό και στους ποταμούς, στους ωκεανούς…ακόμα και στις οάσεις …

Δείτε και τα Περί Ίσιδος και Οσιρίδος του Πλουτάρχου – σε παλαιότερο κείμενο

ἀρχὴ γὰρ ὁ θεός, ἀρχὴ δὲ πᾶσα τῷ γονίμῳ πολλαπλασιάζει τὸ ἐξ αὑτῆς

Η αρχή είναι ο Θεός και κάθε αρχή πολλαπλασιάζεται με την γονιμότητα, καθετί που γεννιέται απ΄ αυτή. Αυτό πολλές φορές συνηθίσαμε να το επαναλαμβάνουμε τρεις φορές, όπως «τρισμακάριστους» και «δεσμοί τρείς φορές τόσοι άπειροι’, αν βεβαια μα το Δία, δεν τονίζεται καθαρά από τους παλιούς η έννοια του τριπλάσιου.

Γιατί η υγρή φύση, που είναι η αρχή και η γένεση όλων όσων παράγονται απ΄αυτήν, δημιούργησε τα τρία πρώτα στοιχεία, τη γή δηλαδή, τον αέρα και τη φωτιά

Γιατί και η προσθήκη στο μύθο, ότι δηλαδή ο Τυφώνας έριξε το γεννητικό μόριο του Οσιρη στο ποτάμι και η Ίσιδα δεν το βρήκε αλλά, αφού κατασκεύασε και τοποθέτησε παρόμοιο άγαλμα, καθιέρωσε να το τιμούν και να προβαίνουν σε «φαλλοφορία», εδώ προχωράει διαφωτίζοντας ότι η γονιμότητα και το σπέρμα του θεού είχε ως πρώτη ύλη την υγρότητα και μέσω της υγρότητας εμφυτεύθηκε η δυνατότητα σ΄ όσους από τη φύση τους μετέχουν στην δημιουργία

Σύνδεστε μεταξύ τους  την κεκαλυμμένη λόγχη του θύρσου με την κεφαλή κώνου/Κουκουναριού, καθώς και την λατρεία του φαλλού ως το σύμβολο αναγέννησης αλλά και της κάθ’ αυτόν δημιουργίας του κόσμου από τον Πολυάγαθο θεό της Υγρής φύσης…Όμοια και το σύμβολο του Κωναρίου στο Βατικανό ή στους Δελφούς μπορεί να εννοηθεί ως και η κεκαλυμμένη  κεφαλή του φαλλού/λόγχης, ως το κέντρο του κόσμου αλλά και ως το γόνιμο και σπερματικό σύμβολο του θεού.

Ως η αέναη ρύσις δημιουργίας …Όπου ρύσις, η ρεύσις, ο ρούς, το ρεύμα, η ροή, η εκροή, η σωτηρία, η λύτρωση, η απελευθέρωση και η απαλλαγή …