Απόλλων, ος εστίν ήλιος

  Αναλύοντας περισσότερο την έννοια του Νόμιου βρίσκουμε με το επίθετο και την ιδιότητα αυτή να καλούνται και ο Δίας και το Απόλλων, ο Βάκχος/Διόνυσος και ο Ερμής.

Pseudo-Archytas Phil., Fragmenta
Page 35, line 27

 τὸν νόμον

ὦν ἐν τοῖς ἄθεσι καὶ τοῖς ἐπιτηδεύμασι τῶν πολιτῶν ἐγχρῴζεσθαι

δεῖ· τοὺς γὰρ πολίτας αὐταρκέας θήσει καὶ διανεμεῖ τὸ κατ' ἀξίαν

ἑκάστῳ καὶ τὸ ἐπιβάλλον· οὕτω γὰρ καὶ ὁ ἅλιος φερόμενος διὰ τῶ

ζῳοφόρω διανέμει τοῖς ἐπὶ γᾶς πᾶσι καὶ γενέσιος καὶ τροφᾶς καὶ βιοτᾶς

τὰν ποθάκουσαν μοῖραν, οἷον εὐνομίαν τὰν εὐκρασίαν τᾶν ὡρῶν παρα-

σκευαξάμενος. διὸ καὶ Νόμιος καὶ Νεμήιος Ζεὺς καλέεται, καὶ νομεὺς ὁ

διανέμων τὰς τροφὰς τοῖς ὀίεσσιν· καὶ τὰ τῶν κιθαρῳδᾶν δὲ ἀείσματα

νόμοι· συντάσσοντι γὰρ καὶ ταῦτα τὰν ψυχάν, ἁρμονίᾳ καὶ ῥυθμοῖς καὶ

μέτροις ἀειδόμενα.  

Πρέπει λοιπόν, ο νόμος να είναι εναρμονισμένος με τα ήθη και τις ασχολίες των πολιτών. Γιατί έτσι θα συνηθίσεις τους πολίτες στην αυτάρκεια και ν΄ απονείμει στον καθένα αυτό που του αξίζει και που επιβάλλεται. Γιατί έτσι κι ο ήλιος που διαγράφει την τροχιά του στο ζωδιακό κύκλο, μοιράζει σ΄όλους τους ανθρώπους πάνω στη γη το μερίδιο που ανήκει στον καθένα, στη γέννησή του, την ανάπτυξη και τον κύκλο της ζωής του, προσφέροντας την εναλλαγή των εποχών σαν ένα είδος ευνομίας. Γι΄αυτό και ονομάζεται "νόμιος και νεμήιος  Ζευς και "νομεύς" εκείνος που μοιράζει τις τροφές για τα πρόβατα. Ακόμα και τα τραγούδια των κιθαρωδών ονομάζονται "νομοί".
Γιατί και αυτά όταν τραγουδιούνται με αρμονία και με ρυθμό και με μέτρο, φέρουν μία ψυχική ευφορία

Perseus analyses of Νόμιος:

1. νόμιος (of shepherds): masc nom sg
2. νόμιος (of shepherds): masc/fem nom sg

νόμιος (A), α, ον, AP6.73 (Maced.), Man.5.161: (νομεύς):—

of shepherds, ν. θεός the pastoral god, i.e. Pan, h.Pan.5, AP6.96 (Eryc.); of Apollo, as shepherd of Admetus, Call.Ap.47, cf. Theoc.25.21, A.R. 4.1218 (but also, god of Law (cf. sq.), Rendic.Linc.1925.419 (Cyrene, i B.C., dedic. by νομοφύλακες)); of Aristaeus, Pi.P.9.65; of Hermes, Ar.Th.977 (lyr.), Corn.ND16; of Dionysus, AP9.524.14; of Zeus, Archyt. ap. Stob.4.1.138 (expld. fr. νέμω); of the Nymphs, Orph.H. 51.12; N. ὄρη, in Arcadia, Paus.8.3.11; ν. μέλος A.R.1.578; τὸ ν. Clearch.37; ν. φορβάς Epic.inBKT5(1).112.

νόμιον, τό, pasturedues, PStrassb.21.14 (ii A.D.).

Tragica Adespota, Fragmenta
Fragment 721, line 38

 Ἀπόλλ[ωνος δὲ τοῖς ποιμνί]|οις [ἐπι]στατήσα[ν]τος…. ὁ δὲ Ἀ|π]όλλων Νόμιος

Herodotus Hist., Historiae
Book 2, section 156, line 20
(Ἀπόλλωνα δὲ καὶ Ἄρτεμιν Διονύσου καὶ
Ἴσιος λέγουσι εἶναι παῖδας, Λητοῦν δὲ τροφὸν αὐτοῖσι
καὶ σώτειραν γενέσθαι· αἰγυπτιστὶ δὲ Ἀπόλλων μὲν
Ὧρος, Δημήτηρ δὲ Ἶσις, Ἄρτεμις δὲ Βούβαστις.

Λένε ακόμα ότι ο Απόλλων και η Άρτεμις είναι παιδιά του Διονύσου και της Ίσιδος. Η Λητώ είναι η παραμάνα τους αυτή που τα έσωσε. Στα Αιγυπτιακά ο Απόλλων ονομάζεται Ωρος, η Δήμητρα Ίσιδα και η Άρτεμις Βούβαστις.

Κατά τα γραφόμενα του Διόδωρου Σικελιώτη o Αριστεύς είναι αυτός που έχει λάβει θεϊκές τιμές για τις ευεργεσίες που έχει προσφέρει στους συνανθρώπους του καθώς τους έχει μάθει πως πήζει το γάλα και πως μπορούν ν΄ ασχοληθούν με την μελισσοκομία για να εξάγουν το πολύτιμο μέλι, πως καλλιεργούνται οι ελιές για την εξαγωγή λαδιού. Διαθέτει το χάρισμα της προφητείας αλλα και της θεραπείας.

Το πιο βασικό όμως ήταν - κατά την εποχή του Αιακού –και με την προτροπή του πατέρα του Απόλλωνα,  η θυσία που προσέφερε στον Δία, την περίοδο της ανατολή του Σειρίου που απέτρεψε τα κυνικά καύματα- καθώς θεωρούσαν ότι με την εμφάνιση του Σειρίου επέρχεται θάνατος στους κοινούς θνητούς. Με την σπονδή και την θυσία κατάφερε να φυσήξουν  μελτέμια και να ξεπεραστεί η  λοιμώδη νόσος στην νήσο της Κέας.

Ο Σείριος είναι γνωστός στα ελληνικά και ως Σώθις και ως Σοπντετ - για τους Αιγύπτιους -μια θεοποιημένη μορφή αστεριού καθώς έτσι  καταγράφεται στα παλαιότερα αστρονομικά αρχεία. 

Eustathius Philol., Scr. Eccl., Commentarii ad Homeri Iliadem
Volume 4, page 535, line 3

βουκολεῖ δὲ ὁ Ἀπόλλων ὡς νόμιος. ἐπεὶ γὰρ κατὰ

τοὺς παλαιοὺς οἱ λοιμοὶ ἀπὸ τετραπόδων ἄρχονται, αὐτοῖς ἐπέστησαν αὐτόν,

ὅπως…. καὶ ἄλλως δὲ νόμιος ὁ Ἀπόλλων, ἐπεὶ θερμαίνων ὡς ἥλιος τὴν γῆν πόας τοῖς θρέμμασιν ἀναδίδοσθαι ποιεῖ. ὅτι δὲ τὸ βουκολεῖν καὶ ἀποβουκολεῖν καὶ ἐπὶ τοῦ ἀπατᾶν κεῖταί ποτε παρὰ τοῖς μεθ' Ὅμηρον, καὶ ἀλλαχοῦ δηλοῦται.

Βόσκει ο Απόλλων ως βοσκός, επειδή κατά τους προγόνους/μεγαλύτερους/γεροντότερους οι ασθένειες/επιδημίες από τα τετράποδα ξεκινούσαν, εκείνοι λοιπόν ζήτησαν να κρατηθεί μακριά – ειδικά από τους ανθρώπους …γιατί ο ίδιος ως Νόμιος κατακαίει και ξεραίνει τα φυτρωμένα και αυτά που βλασταίνουν, βόσκει αλλά και εξαπατά –κάνει να χαθούν -τα κοπάδια και ξεγελά-αποπλανεί – έτσι δηλώνετε στον Όμηρο αλλά και αλλού 

Scholia in Homeri Iliadem

Και Διός, ήτοι του ουρανού, παις ο Απόλλων, ος εστίν ήλιος, Απόλλων λεγόμενος παρά το απολύειν ημάς των κακών. Θερμαίνων γαρ της γήν και αναδιδούς και πεπαίνων καρπούς, εκτρέφει ημάς, ή παρά το απόλλειν και διαφθείρειν. Θερμότερος γαρ γεγονώς του προσήκοντος, λοιμούς και νόσους μύριας επάγων, ημάς θανατοί…

Και του Διός δηλαδή του ουρανού παιδί ο Απόλλων, αυτός είναι ο ήλιος. Απόλλων λέγεται γιατί ελευθερώνει εμάς από τα κακά. Θερμαίνοντας την γη και αναφύει/προσφέρει και μεγαλώνει/ωριμάζει τους καρπούς, μας τρέφει ή από το καταστρέφω/εξολοθρεύω και το καταστρέφω/αφανίζω. Και όταν γίνεται θερμότερος από τα οφειλόμενα και τα πρέποντα λοιμούς και ασθένειες αναρίθμητες επιφέρει και σε μας θάνατους.

 

Etymologicum Gudianum, Etymologicum Gudianum (ζείδωρος – ὦμαι)
Alphabetic entry sigma, page 497, line 53

<Σείριος>, ὁ ἥλιος, οἱονεὶ τείριος, κατὰ τροπὴν τοῦ τ εἰς σ,
 ἐπειδὴ τείρει καὶ καταπονεῖ ἡμᾶς τῷ καύματι· καὶ ὅτι
 ἀποσείει ἡμᾶς καὶ κενοῖ ἐκ τοῦ ἱδρῶτος, οἱονεὶ σείριος
 ὁ ἐκζέων ἡμᾶς καὶ θερμαίνων ταῖς ἀκτίσιν· ἢ ὁ σείων
 καὶ ἐκπέμπων τὰς ἀκτίνας· ἢ ἐπειδὴ σειρικοῦν λέγεται
 τὸ ἐρυθρὸν χρῶμα· ἡ δὲ χροιὰ τοῦ ἡλίου ἀνατέλλον-
 τος τοιαύτη ἐστί· Σείριος καλεῖται οἱονεὶ εἴριος, ὁ εἴ-
 ρων καὶ προλέγων τοῖς γεωργοῖς ἰδιότητα.

Ο Σείριος, ο ήλιος κατά κάποιον τρόπο ο τείριος κατά την μετατροπή του τ σε σ, επειδή φθείρει και εξαντλεί εμάς με τις καυτές/πυρώδεις μέρες και γιατί μας ξετινάζει και μας αφήνει κενούς/αδειανούς από τον ιδρώτα. Κατά κάποιον τρόπο σείριος αυτός που μας κάνει να ξεχειλίζουμε/κοχλάζουμε θερμαίνοντας μας με τις ακτίνες του. Ή αυτός που σαλεύει/δονεί και εκπέμπει τις ακτίνες ή επειδή φέρει το κόκκινο/καυτό χρώμα και η όψη του ανατέλλοντος ήλιου είναι αυτή. Σείριος ονομάζεται γιατί είναι ειρωνικός και προαναγγέλλει την ιδιαίτερη σημασία των γεωργών.

Plutarchus Biogr., Phil., De Iside et Osiride (351c-384c)
Stephanus page 365, section F, line 7

 Τῶν τ' ἄστρων τὸν σείριον Ὀσίριδος νομίζουσιν

ὑδραγωγὸν ὄντα | καὶ τὸν λέοντα τιμῶσι καὶ χάσμασι

λεοντείοις τὰ τῶν ἱερῶν θυρώματα κοσμοῦσιν, ὅτι πλημ-

μυρεῖ Νεῖλος (Ar. Phaen. 151)

      

   ’ἠελίου τὰ πρῶτα συνερχομένοιο λέοντι.’

      

ὡς δὲ Νεῖλον Ὀσίριδος ἀπορροήν, οὕτως Ἴσιδος σῶμα

γῆν λέγουσι καὶ νομίζουσιν οὐ πᾶσαν, ἀλλ' ἧς ὁ Νεῖλος

ἐπιβαίνει σπερμαίνων καὶ μιγνύμενος· ἐκ δὲ τῆς συνου-

σίας ταύτης γεννῶσι τὸν Ὧρον. ἔστι δ' Ὧρος ἡ πάντα

σῴζουσα καὶ τρέφουσα τοῦ περιέχοντος ὥρα καὶ κρᾶσις

ἀέρος, ὃν ἐν τοῖς ἕλεσι τοῖς περὶ Βοῦτον ὑπὸ Λητοῦς  

τραφῆναι λέγουσιν

…από τα άστρα το Σείριο τον θεωρούν ιερό αστέρι της Ίσιδας, γιατί φέρνει βροχή, και τιμούν και το Λέοντα και τις πόρτες των ιερών τις κοσμούν με αγάλματα λιονταριών, που έχουν ανοιχτό το στόμα γιατί τότε πλημμυρίζει ο Νείλος, καθώς «ο ήλιος αρχικά συναντά το Λέοντα» και όπως θεωρούν το Νείλο ως ρέοντα Όσιρη, έτσι θεωρούν τη γή ως σώμα της Ίσιδας, όχι βέβαια όλη, αλλά αυτή που διαρρέει ο Νείλος αφήνοντας πάνω της το σπέρμα του και γονιμοποιώντας την. Από αυτή τη μείξη γεννούν τον Ωρο. 

Plutarchus Biogr., Phil., De Iside et Osiride (351c-384c)
Stephanus page 372, section D, line 3

τὸν δ' ἥλιον πᾶσι τούτοις προστρέπεσθαι καὶ θεραπεύειν

οἴονται. καὶ τί δεῖ πολλὰ τοιαῦτα συνάγειν; εἰσὶ γὰρ οἱ

τὸν Ὄσιριν ἄντικρυς ἥλιον εἶναι καὶ ὀνομάζεσθαι Σείριον

ὑφ' Ἑλλήνων λέγοντες…

Και με όλα αυτά νομίζουν ότι αναφέρονται και λατρεύουν τον Ήλιο. Γιατί είναι μερικοί που υποστηρίζουν ότι ο Όσιρης είναι απευθείας ο Ήλιος  και ονομάζεται από τους Έλληνες Σείριος…

Plutarchus Biogr., Phil., De Iside et Osiride (351c-384c)
Stephanus page 375, section F, line 7

…ἐν δὲ

ταῖς Ἑρμοῦ λεγομέναις βίβλοις ἱστοροῦσι γεγράφθαι

περὶ τῶν ἱερῶν ὀνομάτων, ὅτι τὴν μὲν ἐπὶ τῆς τοῦ

ἡλίου περιφορᾶς τεταγμένην δύναμιν Ὧρον, Ἕλληνες δ'

Ἀπόλλωνα καλοῦσι· τὴν δ' ἐπὶ τοῦ πνεύματος οἱ μὲν

Ὄσιριν, οἱ δὲ Σάραπιν, *** οἱ δὲ Σῶθιν Αἰγυπτιστί· |  

σημαίνει <δὲ> κύησιν ἢ τὸ κύειν. διὸ καὶ παρατροπῆς

γενομένης τοῦ ὀνόματος Ἑλληνιστὶ κύων κέκληται τὸ

ἄστρον, ὅπερ ἴδιον τῆς Ἴσιδος νομίζουσιν

 Στα βιβλία του Ερμή αναφέρουν ότι είναι γραμμένο σχετικά με τα ιερά ονόματα ότι τη δύναμη που είναι προορισμένη για την περιφορά του ήλιου την ονομάζουν Ωρο και οι  Έλληνες Απόλλωνα, και τη δύναμη την προορισμένη για το πνεύμα την ονομάζουν στα αιγυπτιακά άλλοι Όσιρη, άλλοι Σάραπη και άλλου Σώθιν που σημαίνει δε την κύηση ή την κυοφορία. Γι’ αυτό με μεταφορική σημασία «κύων» λέγεται το άστρο που κατεξοχήν προσιδιάζει στην Ίσιδα. 

Ο δε Διόδωρος Σικελιώτης βέβαια αναφέρει ότι οι παλαιοί Έλληνες διηγούνται ότι ο Όσιρις είναι ο Διόνυσος που τον ονομάζουν και Σείριο …

…και στο δεύτερο κείμενο και Σάραπιν.

 Diodorus Siculus Hist., Bibliotheca historica (lib. 1-20)
Book 1, chapter 11, section 3, line 2

τῶν δὲ παρ' Ἕλλησι παλαιῶν μυθολόγων τινὲς τὸν
Ὄσιριν Διόνυσον προσονομάζουσι καὶ Σείριον παρ-
ωνύμως·

Diodorus Siculus Hist., Bibliotheca historica (lib. 1-20)
Book 1, chapter 25, section 2, line 1

       τὸν δὲ Ὄσιριν οἱ μὲν Σάραπιν, οἱ δὲ Διόνυσον,

Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι είχαν συνδέσει το ημερολόγιο τους με την εμφάνιση του Σειρίου και η ανατολή του πριν από την ανατολή του Ηλίου συνδεόταν με τις ετήσιες πλημμύρες του Νείλου. Η περίοδος της απουσίας του συγκεκριμένου αστεριού συμβόλιζε για τους Αιγύπτιους το πέρασμα της Ίσιδας και του Όσιρη στον κάτω κόσμο -το Ντουάτ, ένα μέρος κόλαση όπου πήγαιναν οι ψυχές των νεκρών για να κριθούν κι έπρεπε να περάσουν  επιτυχώς διάφορους δαίμονες και δοκιμασίες. Η ηλιακή ανατολή του Σείριου χρησιμοποιήθηκε από τους αρχαίους Αιγυπτίους σαν αγγελιαφόρος του ξεχειλίσματος του ποταμού Νείλου. Η ανατολή του Σείριου, σήμαινε την αρχή χαρμόσυνων τελετουργιών γονιμότητας και ανανέωσης. Η εμφάνιση του μετά από 70 μέρες απουσίας από τον ουρανό σηματοδοτούσε  την γονιμότητας και την αναγέννηση της γης, την κύηση και την κυοφορία, που έφερναν οι πλημμύρες του Νείλου.

Όμως στην νήσο της Κέας μετά την καίρια παρέμβαση του σωτήρα τους Αρισταίου ξεκίνησαν να λατρεύουν τον αστέρα του Σείριου καθώς και τα μελτέμια που εκείνος έφερνε μαζί του. Η μορφή του - ως ευεργέτη τους-  θα περάσει και στα νομίσματά τους ως μέγιστη τιμή και ενθύμηση. Σε νομίσματα επίσης θα εμφανισθεί και η μέλισσα καθώς ο Αρισταίος θεωρήθηκε ο πρώτος που δίδαξε την μελισσουργία στο νησί. Ο Αρισταίος και η μέλισσα θ΄ αποτελέσουν τα βασικά σύμβολα της Κέας και θα απεικονισθούν στα νομίσματα της Καρθαίας, της Ιουλίδας αλλά και της Κορησίας
Άλλα νομίσματα που βρέθηκαν στο νησί -χρονολογούνται από τον 3ο αιώνα -παριστάνουν σκύλους (Μέγα Κύνα) ή αστέρια με ακτίνες, υποδηλώνοντας τη σημασία του Σείριου για την ζωή των κατοίκων του.

συνεχίζετε...

Τα δάκρυα του θεού Ρα

Οι άγριες ή οικόσιτες μέλισσες (Apis mellifera) εκτιμήθηκαν για το μέλι τους, το κύριο γλυκαντικό για πολλά τρόφιμα. Οι αρχαίες Αιγυπτιακές μέλισσες μπορεί να ήταν περισσότερες επιθετικές από την ιταλική μέλισσα, η οποία έχει γίνει η κυρίαρχη στη σύγχρονη εποχή. 

 Η γεωργική, διατροφική και φαρμακευτική αξία της μέλισσας καθώς το μέλι της ήταν γνωστό  στην Αίγυπτο από την προ-δυναστική περίοδο. Στα προηγούμενα κειμενα έδωσα αναφορές που επιβεβαιώνουν τη σημασία των μελισσών στην αιγυπτιακή μυθολογία, μια μυθολογία που περιέχει αμέτρητες αναφορές στη μέλισσα· συμπεριλαμβανομένης της πεποίθησης ότι οι μέλισσες ήταν τα δάκρυα του θεού Ηλίου ή θεού του Αννού ή της Ηλιούπολης, του θεού που γνωρίζουμε με το όνομα Ρα σε μαγικό πάπυρο υπάρχει η παρακάτω αναφορά :

"Ο Θεός Re έκλαψε και τα δάκρυα από τα μάτια του έπεσαν στο έδαφος και μετατράπηκαν σε μέλισσα. Η μέλισσα έκανε την κηρήθρα της και ασχολήθηκε με τα λουλούδια κάθε φυτού και έτσι έγινε το κερί και το μέλι επίσης από τα δάκρυα του Ρα»

Ηλιογέννητη η μέλισσα και τα προϊόντα της αποτελούν δώρο του Ήλιου – Θεού Ρα

Σε πολλούς ναούς της Αιγύπτου, όπως στους πυλώνες του Καρνάκ, σε οβελίσκους του Λούξορ, στον Ναό της Σαϊδος, αλλά και σε αιγυπτιακούς τύμβους κλπ οι μέλισσες – τα ιερογλυφικά της μέλισσας και οι απεικονίσεις του είναι εμφανείς …και στολίζουν τα τέμπλα αλλά και τους πυλώνες τους.

Στους ίδιους ναούς υπήρχε  ταυτόχρονα και παραγωγή μελιού για να ικανοποιήσουν την επιθυμία και την ζήτηση των θεών για τις προσφορές μελιού. Το μέλι θεωρείτε ιερή τροφή και συνδέεται με το νέκταρ των θεών. Έχει εκτιμηθεί η διατροφική αλλά και η ιατρική του αξία, πόσο μάλλον στις μέρες μας,  ενώ στην Αίγυπτο ήταν γνωστή και η Απιθεραπεία -Μελισσσοθεραπεία (apis η λατινική ονομασία της Μέλισσας).

Η δε μελισσοκομία ήταν γνωστή εδώ και χιλιάδες χρόνια και πραγματοποιείται ακόμα και σήμερα με τις ίδιες πάνω κάτω μεθόδους για την συλλογή του μελιού και του κεριού. Το μέλι που έχει υποστεί επεξεργασία με τον παραδοσιακό τρόπο μένει αναλλοίωτο και  μπορεί να διατηρηθεί για χρόνια.

Το μέλι αναφέρετε συχνά στην παραδοσιακή ιατρική ενώ αποτελεί και ένα από τα βασικά συστατικά του αιγυπτιακού κρασιού και αλλά και στην δημιουργία μπύρας. Αυτό συνέδεσε την μπύρα  με το εμπόριο, καθώς η μπύρα χρησιμοποιούνταν συχνά και ως μορφή μισθού.

 Στην πραγματικότητα, έφταναν στο σημείο να δίνονται και  υποσχέσεις για γλυκειά ζωή γεμάτη μέλι, από σύζυγο σε σύζυγο, καθώς τέτοιου είδους υποσχέσεις  περιλαμβάνονταν ακόμα και στους γάμους που δέσμευαν ακόμη και τον Φαραώ.

 Και στις μέρες μας έχει διατηρηθεί η ευχή του «ανθόσπαρτου βίου» του βίου που ομοιάζει στην ζωή της μέλισσας, ανάμεσα στα άνθη, αλλά  και ο «μήνας του μέλιτος» μήνας που φέρει την γλύκα του μελιού..

Η λέξη Pharaoh ή φαραώ – ως τίτλος – του ηγεμόνα της Αιγύπτου, από την πρώτη δυναστεία (3150 π.Χ.) ίσως αποτελεί μια περσική παραφθορά απ' τον καιρό της περσικής κατοχής της λέξεως Παραώ, προέρχεται απ' την παλαιότερη αιγυπτιακή φράση = «Περ Άα» = Υψηλή Πύλη. 

Συγχρόνως χρησιμοποιούνται άλλοι δύο τίτλοι, ο τίτλος του Ώρου (Horus), τον τίτλο του  Sedge and Bee ( nswt-bjtj ) (αυτός που ανήκει στο καλάμι και την μέλισσα) δηλ. ο βασιλιάς –κατ΄ ουσίαν -   και τον τίτλο των  Two Ladies ( nbtj ) Δύο κυριών –Αυτού δηλ. που προστατεύετε από τις δύο θεοτήτες της Άνω και κάτω Αιγύπτου.

Το Καλάμι (κατ΄αλλους το άνθος και μάλιστα κρίνος !!! ) αντιπροσωπεύει και δίνει το στίγμα  της Άνω Αιγύπτου και η Μέλισσα δηλώνει την χώρα της Κάτω Αιγύπτου.

Ενώ ο τίτλος των δύο Κυριών δίνεται στον ηγεμόνα-βασιλέα που προστατεύεται από τις δύο  θεότητες Wadjet (Βουτώ) και Nekhbet ,  τις δύο θεότητες που προστάτευαν τους αρχαίους Αιγυπτίους και λατρεύονταν από όλους μετά την ενοποίηση των δύο μερών της, Άνω και Κάτω Αίγυπτο  (Βασιλιά του Βορρά)

Ο τίτλος αυτός της Υψηλής Πύλης (Babiali)  κληρονομήθηκε και χρησιμοποιήθηκε και από τον σουλτάνο, δηλ. ο βασιλεύς = εσσήν = μελέκ των Τούρκων.

Η μελισσοκομία ασκούνταν στην Αίγυπτο για χιλιάδες χρόνια (πριν το 3000 π.Χ.) Το κύριο κέντρο της μελισσοκομίας ήταν η Κάτω Αίγυπτος με τα εκτενή καλλιεργούμενα εδάφη της, όπου η μέλισσα επιλέχθηκε ως σύμβολο της χώρας. Ενώ το μέλι θεωρήθηκε σύμβολο αθανασίας  και αναγέννησης.

 Μικρές κυψέλες από πηλό καθώς και ιερογλυφικά με μέλισσες και κυψέλες βρέθηκαν στην πλευρά του τύμβου του Βασιλιά Τut ( Τουταχναμών ) που περιείχε αρχικά μέλι καθώς και εντός του. Οι παλαιότερες εικόνες μελισσοκόμων εν δράσει προέρχονται από το Παλιό Βασίλειο στον ναό του Ήλιου του Niuserre (στο Abu Ghurab περίπου 10 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Καΐρου) όπου εμφανίζονται σε τοιχογραφίες μελισσοκόμοι που με τον καπνό απομακρύνουν τις μέλισσες για να εξάγουν με τις χτένες τους το μέλι από τις κυψέλες.

 Ο Μελισσοκόμος δεν χρειάζεται να κάνει το παραμικρό. Οι μέλισσες αναλαμβάνουν τα πάντα. Φροντίζουν για την τροφή τους, μεγαλώνουν μόνες τους τα νέα τους μέλη, καθαρίζουν σχολαστικά την κυψέλη, αντιμετωπίζουν αποτελεσματικά τους εχθρούς τους, και θ΄ αναζητήσουν νέα κυψέλη, αν η κοινότητά τους μεγαλώσει…

Για το μόνο που πρέπει να φροντίσει – ο μελισσοκόμος – είναι να λάβει κάποια μέτρα αυτοπροστασίας όταν θα θελήσει να μαζέψει το μέλι και το κερί …

Οι κυψέλες τότε ήταν κυλινδρικές – συνήθως από πηλό ή άργιλο και στοιβαγμένες πολλές φορές η μία πάνω στην άλλη σε σειρές. Πολλές φορές λειτουργούσαν και ως μόνωση έναντι της θερμότητας της περιοχής …

Πριν γίνει γνωστή η κυψέλη και η μελισσοκομία και οι πήλινες κυψέλες τα μελίσσια βρίσκονταν μέσα σε σχισμάδες βράχων ή ιερά σπήλαια και σε κουφάλες δέντρων…

Ο άνθρωπος θέλοντας να παράγει περισσότερες ποσότητες μελιού και κεριού τις τοποθετεί σιγά σιγά σε ειδικές κατασκευές – κυψέλες από πηλό ή άργιλο…

Μεγάλη είναι και η εξοικείωση της μέλισσας με την βελανιδιά.

Χαρακτηριστικό το κείμενο του Ησιόδου στο «’Eργα και ημέραι» στίχοι  232-233

οὔρεσι δὲ δρῦς
 ἄκρη μέν τε φέρει βαλάνους, μέσση δὲ μελίσσας

Στα όρη η δρύς (βελανιδιά) στην άκρη των κλαδιών της έχει βάλανους (βαλανίδια –καρπούς) και μέσα –στον κορμό της έχει μέλισσες…

Αν δεν έχει η μέλισσα στη διάθεσή της ούτε σπήλαιο ούτε κουφάλα δέντρου, λέγετε ότι θα χρησιμοποιήσει το κουφάρι οποιουδήποτε μεγάλου ζώου- αν και στην πραγματικότητα οι μέλισσες μισούν τα ψοφίμια. Βέβαια η συγκεκριμένη τεχνική ως τρόπος δημιουργίας νέου μελισσιού ήταν γνωστή ως βουγονία, και παρέμεινε ως γνωστή, μέσα από κείμενα, μέχρι τον μεσαίωνα. Αλλά γι αυτήν θα μιλήσουμε αναλυτικά σε κείμενο που θ΄ ακολουθήσει…

Όλα τα παραπάνω καθιστούν τη μέλισσα -στα κείμενα - συνώνυμη του δημιουργού. Οι μέλισσες είναι αθάνατες, μόνες αυτές μεταξύ των επί γης όντων. Γιατί μόνο οι θεοί είναι αθάνατοι… Η μέλισσα αποτελεί την εξαίρεση στον κανόνα. Δεν χρειάζεται ανανέωση του παραγωγικού κεφαλαίου, ούτε αναπαράγονται – γιατί το ζευγάρωμά τους δεν μπορεί να το δει ο άνθρωπος, και υπάρχει και το εξής αξιοπερίεργο: τα κελιά μέσα στα οποία τοποθετείτε ο γόνος γεμίζονται με τροφή, και ύστερα κατά την όγδοη μέρα, στο στάδιο της ξαπλωμένης λάρβας σφραγίζονται. Σαν τάφοι μοιάζουν τα κελιά, μόνο που αποσφραγίζονται από το ακμαίο νέο άτομο και έτσι βγαίνουν τα νέα μέλη στη ζωή. Έτσι οι τάφοι  αποδεικνύονται ζωοδότες για να ανανεωθεί το μελίσσι και να γεμίσει ο τόπος βουητό και δημιουργικότητα.

Η σύνδεση τους με την αθανασία αποτελεί ένα άλλο χαρακτηριστικό του μελισσιού, καθότι το μελίσσι θεωρείτε ένας υπερ-οργανισμός, του οποίου τα κύτταρά του είναι η ατομικές μέλισσες. Εξ άλλου το μελίσσι θεωρείται παραγωγική μονάδα –εγκαταστημένο σε κυψέλη- και υπό ορισμένες συνθήκες είναι αιώνιο. Κανείς δεν πεθαίνει από γηρατειά. Δυνητικά αθάνατο παραμένει το υγιές μελίσσι. Με την προϋπόθεση ότι δεν θα χαθεί έστω και η τελευταία μέλισσα, ή τελευταία εργάτρια, η οποία χωρίς να ζευγαρώσει,  παράγει θηλυκά άτομα (εργάτριες και κατ΄ επέκταση και βασίλισσες)

Οι αρχικές συνήθεις κατοικίες της μέλισσα συμπίπτουν με την είσοδο στον κάτω κόσμο (κοιλώματα βράχων, ιερά σπήλαια, ) και θεωρούνται άρρηκτα συνδεδεμένες

-αν δεν ενσαρκώνουν τις ψυχές των νεκρών- με την Μέλισσα-ψυχή, ενώ φιλόσοφοι τη συνδέουν με την πίστη για την μετεμψύχωση. Οι μέλισσες αποτελούν έμβλημα της νέας ενσάρκωσης… και της παλιγγενεσίας

Πολύ παλιά υπήρχε και η συνήθεια της διατήρησης του νεκρού σε μέλι, ως αντισηπτικό και χρησιμοποιήθηκε και ως συστατικό για την διαδικασία της μουμιοποίησης. Μπορείτε να δείτε και παλαιότερα κείμενα περί Μελικέρτη-Γλαύκου, περί Γλαύκου όπου ο Γλαύκος πίνωντας μέλι επανήλθε στη ζωή, καθώς και τη σχέση του με την αθανασία κλπ

συνεχίζετε …

Βασιλιάς Μέλισσα

Αφού είδαμε -σε μια συνοπτική αναφορά των προηγούμενων κειμένων - την σύνδεση της Ρέας με τις τροφούς του Διός, τη σύνδεση των ιερειών-μελισσών με τις ιέρειες της Δήμητρας αλλά και της Αρτέμιδος ας περάσουμε σε περισσότερες και πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες για την Μέλισσα.

Σε παλαιότερα κείμενα μελετήσαμε την αρσενική πλευρά της μέλισσας – τους Εσσήνες.

Υπενθυμίζω τις αναφορές μέσα από τα κείμενα όπου ο Εσσήνας καθώς και οι Μέλισσες ιέρειες ταυτίζονται με ιερείς/ιέρειες της Αρτέμιδος, της Σελήνης ακόμα δε της Ρέας της Δήμητρας αλλά και της Κυβέλης.

Η ιστορία του Κύψελου μας έδωσε την σύνδεση με την λατρεία της Εφέσιας Αρτέμιδος ως Μέλισσα/Μέλιττα/Μελίτη/Μυλίττα με τους ιερείς Εσσήνες της.

Όπου ο Εσσήνας θεωρείτε ως βασιλιάς των μελισσών και ταυτίζεται με τον Βασιλιάς, τον μονάρχη και τον ιερέα της Εφέσιας Αρτέμιδος…

Ενδεικτικά αναφέρω ότι :

Κηφήν = κηφήνας, αρσενική μέλισσα, οκνηρός, ανίκανος κλπ

Κυβηβάω = μαίνομαι ως ιερέας της Κυβήβης (Κυβέλης)
Κύβηβος = ο διατελών, ο μαινόμενος, κατεχόμενος τη Ρέα ή και άλλω δαιμόνι, δαιμονισμένος
Κυβήβη η Ρέα στην Φρυγία
Κύβελα η Ρέα στη Φρυγία
Κυβηβώ =  κορυβαντώ, καβειριάζομαι / μαίνομαι ενθουσιωδώς
Κυβήβη = η κυψέλη
Κυβιστητήρ = ο τρελός χορευτής, των οργιαστικών λατρευτικών χορών
Κυβέλη = το κοίλον του αυτιού, 
Κυβήβη – Κυβέλη-Κυψέλη  η φρυγική θεότητα που ταυτίστηκε με την Ρέα  
Κυψέλη = κοίλωμα, αγγείο πήλινο, κουτί, σεντούκι, κοίλο του αυτιού, μελισσοκόφινο, κατοικία μελισσών
Κυψελίζω = τυραννώ
Κυψελίς έκκριμα σμηγματογόνων αδένων αυτιού
Κύψελος το πετροχελίδονο…

Οι μυημένοι ιερείς φέρουν το όνομα Εσσήνες και πρέπει να βρίσκονται δίπλα στις Μέλισσες ιέρειες τελώντας κι οι ίδιοι τις θρησκευτικές τους υποχρεώσεις απέναντι στην Θεά. Αν και η θεά που λατρεύουν οι μέλισσες θεωρείται η Εφέσια Αρτέμιδα, έτσι η παρουσία των Εσσήνων στην Έφεσο θεωρείται αναμφισβήτητη. Πέραν του Μεγαβύζου και αργότερα της ιέρειας της Αρτέμιδος, υπήρχε μια ομάδα ανδρών ιερέων, οι εσσήνες, δηλαδή οι κηφήνες, οι οποίοι διαβιούσαν για διάστημα ενός έτους στο χώρο του ιερού, σε πλήρη σεξουαλική αποχή. Οι ιέρειες της Αρτέμιδος ήταν παρθένες, την αγνότητα των οποίων επιτηρούσε, συχνά με αυστηρότατο τρόπο, ο ευνούχος ιερέας. Οι ιέρειες αυτές ονομάζονται συνήθως μέλισσες. Άλλες ομάδες γυναικών ασχολούνταν με την κόσμηση του λατρευτικού αγάλματος της θεάς όπως οι κοσμοφόροι, οι  κοσμήτειραι και οι χρυσοφόροι.

Ίσως οι ιέρειες και οι ιερείς  της Μελισσο-θεάς έγιναν γνωστοί και με άλλα ονόματα κατά την πάροδο των ετών.

Υπενθυμίζω ότι στον «Ύμνο προς τον Δια» ο Καλλιμάχος αποκαλεί τον Δία με την ονομασία του Εσσήνα ως βασιλέα - των ουρανών – ή αντίστοιχα ως βασιλέα των θεών.

 « οὔ σε θεῶν ἐσσῆνα πάλοι θέσαν, ἔργα δὲ χειρῶν…»

«Μα εσένα δε σε βάλανε των «Ουρανίων» βασιλιά με κλήρο, έγινες με τα έργα των χεριών σου»

Ο Εσσήνας λοιπον ταυτίζεται με τον Βασιλέα, στα αντίστοιχα κείμενα

Etymologicum Magnum, Etymologicum magnum
Kallierges page 383, line 27

 <Ἐσσήν>: Ὁ βασιλεὺς, ὡς παρὰ Καλλιμάχῳ,

 <Ἐσσήν>: Ὁ βασιλεὺς κατὰ Ἐφεσίους· ἀπὸ  

μεταφορᾶς τοῦ μελισσῶν βασιλέως,

Ἢ ὁ οἰκιστὴς, παρὰ τὸ ἕσσαι

καὶ ἱδρῦσαι. Ὅθεν Ὅμηρος,

Ἢ ὁ ἡσσῶν καὶ ἥττονας ποιῶν τοὺς ὑπ' αὐτοῦ ἀρχο-

μένους.

 Pseudo-Zonaras Lexicogr., Lexicon
Alphabetic letter epsilon, page 877, line 19

<ἐσσήν>· βασιλεύς. ἡγεμών

<ἐσσήτιοι>· μάντεις  

 Suda, Lexicon
Alphabetic letter epsilon, entry 3131, line 1

<Ἐσσήν:> βασιλεύς· κυρίως τῶν μελισσῶν. <Ἐσσῆνος,> ἡ

γενική.

<Ἐσσηνός:> ὁ πολίτης.

Scholia In Callimachum, Scholia in Hymnos (scholia vetera) (scholia ψ ex archetypo) Hymn 1, scholion 66b, line 1

 ἐσσὴν κυρίως ὁ βασιλεὺς τῶν μελισσῶν, νῦν δὲ ὁ τῶν ἀνδρῶν.

 <<ἐσσῆνα:>> θεόν.

 τὸ κράτος πλησίον ἵδρυσας τοῦ δίφρου.

Ο Εσσήν λοιπόν με έννοιες να τον χαρακτηρίζουν ως τον βασιλιά των μελισσών- πιστεύοντας  παλαιότερα ότι σε κάθε κυψέλη υπήρχε και τη διοικούσε  ένας  αρσενικός  Εσσήνας – αργότερα στη μελισσοκομία θα αποδειχτεί ότι η βασίλισσα είναι θηλυκού γένους -. Εσσήν λοιπόν ο βασιλέας  ή ο οικιστής, ο δημιουργός δηλαδή και ο ιδρυτής πόλεων, ενώ σε κάποια λεξικά ο Εσσήνας ταυτίζεται -με αφορμή τον ύμνο του Καλλιμάχου- και με την έννοια του θείου αλλά και του Θεού.

Η Μέλισσα όμως από ιέρεια θα μεταπηδήσει στην θέση της Θεάς βασίλισσας και θα ταυτίζεται με την ίδια τη Θεά Κυβ/ψελη, με την Δήμητρα και την Αρτέμιδα αλλά και την νέα Σελήνη

Εκτός των άλλων οι  ιέρειες μέλισσες φέρουν και το χάρισμα της μαντείας και της προφητείας.

Σε ακόμα παλιότερα κείμενα είδαμε την σύνδεση του Πέτρου Κηφά ή Κηφέα με  την

κύστη ως καλάθι, κοφίνι, κανίσκι, κάνιστρο κλπ

Ο ΣΙΜΩΝ ΠΕΤΡΟΣ = 1925 = ΚΥΣΤΕΩΣ

(κύστη αλλά και κίστη (λατ. Cista, γερμ. kiste, αγγλ. chest & cist) δηλ. καλάθι, κοφίνι, κανίσκι, κάνιστρο, πανέρι, θήκη, κάμψα, κιβώτιο, ιματιοθήκη, σεντούκι πλεκτό, κουτί, καλάθι με σκέπασμα αλλά και αντίπηξ, κοίτη –λατ. Cubile, κοιτίδιον, κοιτίς, κίστη μικρή δηλ. σκυφάριον (λατ. Cistella)

Καθώς και την σύνδεση του με τον Κηφέα/Καφεύς

και ο εξελληνισμένος τύπος της αραμαϊκής: Κηφάς (διαβάζουμε στον Iωάνν. 1, 42: Σὺ εἶ Σίμων ὁ υἱὸς Ἰωάννου· σὺ κληθήσῃ Κηφᾶς (ὃ ἑρμηνεύεται Πέτρος).

Το όνομα Κηφάς, ή Καφεύς σχετίζεται με τον Κηφέα τον πατέρα της Ανδρομέδας. Ο Ήλιος απ' τους Έλληνες λέγεται και Περσεύς. Ο Περσεύς ήταν γαμπρός του Κηφέως απ' την κόρη του Ανδρομέδα και η Τεγέα, που λεγόταν και Αφειδάντιος κλήρος, ήταν γνωστή και σαν «Καφέως Άστυ», άρα εκεί κατοικούσε αυτός ο Καφεύς (στα Δωρικά) ή Κηφεύς ή Κηφάς (στη γλώσσα του Ευαγγελίου).
 Ο Περσεύς είναι γενάρχης των Περσών ή Κηφήνων, που λέγονταν έτσι απ' τον πεθερό του Περσέως –Κηφεύα ή Κηφά - και κατοικούσαν στην περιοχή, που απ' αυτούς λεγόταν Περσία ή Ιράν και περιελάμβανε τότε όλη τη Μ. Ασία.
Ο Κηφάς είναι ο κύβος (9+9+9=27 ή 8+8+8=24) των γραμμάτων της ελληνικής γλώσσας, αλλά ταυτόχρονα η ΠΕΣΣΑ, λεξαριθμητικά δίδει 486, είναι ισόψηφη με τις έννοιες ΜΕΛΙΣΣΑ και ΠΕΤΡΑ, που είναι ο Πέτρος.

486= ΜΕΛΙΣΣΑ = ΠΕΤΡΑ = ΓΡΑΜΜΑΤΑ = ΑΓΑΛΛΙΑΣΙΣ

Έχουμε δηλαδή την σύνδεση του Πέτρου/Κηφά/Κηφεύα με την Πέτρα αλλά και την Μέλισσα, με τους Εσσήνες (Κηφήνες). 

Ένας Κηφήνας δηλαδή μια αρσενική «Μέλισσα».

Ένας Εσσήνας, ένας βασιλιάς των μελισσών, ένας οικιστής, ο ιδρυτής ο ηγεμόνας μιας πολιτείας, και ένας εν δυνάμει Θεός.

Οι αρχιερείς, δε στα παλαιότερα χρόνια, ήταν και ηγεμόνες-βασιλείς μιας πόλης. Ήταν ο Βασιλεύς-Αρχιερέας και ο Δικαστής,  όπου όλες οι εξουσίες ταυτίζονται και συνυπάρχουν στο πρόσωπο ενός και μόνου ατόμου.

 Ένας νέος Εσσήν – ιερέας της μητέρας Κυβέλης- του κυβικού λίθου – τετραγώνου-  του εννιά, της μαύρης Πέτρας (Κηφάς) Πέτρος, ο οποίος αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο πάνω στον οποίο  είναι κτισμένη η εκκλησία - που εμφανίζεται και θεωρείται και ως ο πρώτος πάπας της Νέας Χριστιανικής εκκλησιάς, της Ρώμης. Περισσότερα εδώ (Κηφάς- Καφεύς -Κηφεύς)

Παρόλο που ο Κηφήν = κηφήνας, είναι η αρσενική μέλισσα, δηλώνει ταυτοχρονα, τον οκνηρό, τον ανίκανο, ακόμα και  ο ίδιος ο Βιργίλιος στην Αινειάδα τους ονομάζει «νωθρό πλήθος»

Η ταύτιση του βασιλέα με τον Εσσήνα-Μέλισσα ξεκινάει από την Αίγυπτο. Εκεί όμως βλέπουμε ότι η έννοια “βασιλεύς” στα Αιγυπτιακά ιερογλυφικά παριστάνεται με μία μέλισσα, που στέκεται μπροστά σ' έναν κρίνο, και αυτό το ιερογλυφικό, δείχνει το βασιλιά της Αιγύπτου, δηλ. τον Φαραώ. 

Η αιγυπτιακή ιστορία η μέλισσα συνδέθηκε έντονα με βασιλικούς τίτλους, όπως αποδεικνύεται από το γεγονός ότι ο βασιλιάς Μένες (Min, Mena, Meni, ο πρώτος βασιλιάς της Αιγύπτου και ιδρυτής της πρώτης αιγυπτιακής δυναστείας) ονομάστηκε "ο μελισσοκόμος". έναν τίτλο αναγνωρισμένο για όλους τους επόμενους Φαραώ. Μια εικόνα της μέλισσας ήταν τοποθετημένη μάλιστα δίπλα στο βασιλιά.

Οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι έδωσαν μεγάλη θρησκευτική και πνευματική σημασία στην μέλισσα. Οι μέλισσες συνδέονταν δικαιωματικά με την Αίγυπτο. Πράγματι, ήδη από το 3500 π.Χ., η μέλισσα ήταν το σύμβολο του βασιλιά της Κάτω Αιγύπτου!

Υπάρχουν πολλά παραδείγματα ιερογλυφικών με μελισσες που υπάρχουν στα αρχεία, καθώς και ιερογλυφικά για το μέλι και τον μελισσοκόμο.

Σε μαγικό πάπυρο βρίσκομαι αναφορά που αναφέρει ότι  οι μέλισσες δημιουργήθηκαν όταν τα χρυσά δάκρυα του Ρα, του θεού του ήλιου, που έπεσαν στη γη.

Η γεωργική, διατροφική και φαρμακευτική αξία της μέλισσας και  το μέλι ήταν σημαντικά στην Αίγυπτο από την προ-δυναστική περίοδο και μετά. Η Βόρεια Αίγυπτος (η γη που εκτείνεται από το Δέλτα μέχρι τη Μέμφιδα είναι γνωστή ως "Ta-bitty" (η χώρα της μέλισσας) και η Κάτω Αίγυπτος ως "Per-bit" (το σπίτι της μέλισσας)

Ο ναός της Νε/ηιθ στη Σαίδα είναι παραδοσιακά γνωστός ως Σπίτι (ιερο) της Μέλισσας - ή "Hoot-Bit" στην Αιγυπτιακή γλώσσα. 

Η Νε/ηιθ ήταν  η θεά της σοφίας, της ύφανσης, του κόσμου, των μητέρων, των ποταμών, του νερού, του τοκετού, του κυνηγιού, του πολέμου και της μοίρας. Στο ελληνικό Πάνθεον ταυτίζεται με την Θεά Αθηνά, θεά της σοφίας και του πολέμου.

(Ο Ηρόδοτος έγραψε ότι στη Σάιδα βρισκόταν ο τάφος του Όσιρι, και ότι γινόταν αναπαράσταση των παθών του θεού σε κοντινή λίμνη, σε μυστηριακές τελετές.

170. [1] εἰσὶ δὲ καὶ αἱ ταφαὶ τοῦ οὐκ ὅσιον ποιεῦμαι ἐπὶ τοιούτῳ πρήγματι ἐξαγορεύειν τὸ οὔνομα ἐν Σάι, ἐν τῷ ἱρῷ τῆς Ἀθηναίης, ὄπισθε τοῦ νηοῦ, παντὸς τοῦ τῆς Ἀθηναίης ἐχόμεναι τοίχου. [2] καὶ ἐν τῷ τεμένεϊ ὀβελοὶ ἑστᾶσι μεγάλοι λίθινοι, λίμνη τε ἐστὶ ἐχομένη λιθίνῃ κρηπῖδι κεκοσμημένη καὶ ἐργασμένη εὖ κύκλῳ καὶ μέγαθος, ὡς ἐμοὶ ἐδόκεε, ὅση περ ἡ ἐν Δήλῳ ἡ τροχοειδὴς καλεομένη

171. [1] ἐν δὲ τῇ λίμνῃ ταύτῃ τὰ δείκηλα τῶν παθέων αὐτοῦ νυκτὸς ποιεῦσι, τὰ καλέουσι μυστήρια Αἰγύπτιοι. περὶ μέν νυν τούτων εἰδότι μοι ἐπὶ πλέον ὡς ἕκαστα αὐτῶν ἔχει, εὔστομα κείσθω. [2] καὶ τῆς Δήμητρος τελετῆς πέρι, τὴν οἱ Ἕλληνες θεσμοφόρια καλέουσι, καὶ ταύτης μοι πέρι εὔστομα κείσθω, πλὴν ὅσον αὐτῆς ὁσίη ἐστὶ λέγειν· [3] αἱ Δαναοῦ θυγατέρες ἦσαν αἱ τὴν τελετὴν ταύτην ἐξ Αἰγύπτου ἐξαγαγοῦσαι καὶ διδάξασαι τὰς Πελασγιώτιδας γυναῖκας· μετὰ δὲ ἐξαναστάσης πάσης Πελοποννήσου ὑπὸ Δωριέων ἐξαπώλετο ἡ τελετή, οἱ δὲ ὑπολειφθέντες Πελοποννησίων καὶ οὐκ ἐξαναστάντες Ἀρκάδες διέσωζον αὐτὴν μοῦνοι. 

[2.170.1] Στη Σάιδα βρίσκεται και ο τάφος εκείνου που το όνομά του δεν θεωρώ ότι είναι ευσέβεια να το ξεστομίσω σε τέτοια περίσταση, μέσα στο ιερό της Αθηνάς, πίσω από τον ναό, και ακουμπά σε ολόκληρον τον τοίχο της Αθηνάς. [2.170.2] Και μέσα στο τέμενος είναι στημένοι μεγάλοι πέτρινοι οβελίσκοι και κοντά εκεί είναι λίμνη στολισμένη με πέτρινο κρηπίδωμα, όμορφα δουλεμένη γύρω γύρω, όμοια στις διαστάσεις, όπως μου φάνηκε, με της Δήλου τη λεγόμενη τροχοειδή.
[2.171.1] Τη νύχτα σ᾽ αυτή τη λίμνη αναπαριστούν τα πάθη του θεού, που οι Αιγύπτιοι τα ονομάζουν μυστήρια. Αν και γνωρίζω περισσότερα για όλα αυτά, πώς είναι τα καθέκαστά τους, το σωστό είναι να μη μιλήσω. [2.171.2] Και για της Δήμητρας την τελετή, που οι Έλληνες την ονομάζουν Θεσμοφόρια, και γι᾽ αυτήν το σωστό είναι να μη μιλήσω, παρά να πω μόνο όσα η ευσέβεια επιτρέπει. [2.171.3] Εκείνες που μετέφεραν αυτή την τελετή από την Αίγυπτο και τη δίδαξαν στις γυναίκες των Πελασγών, ήταν οι κόρες του Δαναού, ύστερα όμως, όταν η Πελοπόννησος άδειασε ολόκληρη εξαιτίας των Δωριέων, η τελετή χάθηκε, και οι μόνοι που τη διέσωσαν ήταν οι Αρκάδες, αυτοί δηλαδή που μεταξύ των Πελοποννησίων έμειναν στον τόπο τους και δεν ξεσηκώθηκαν.

‘Ενας από τους τίτλους του Φαραώ "Βασιλιάς Μέλισσα" και το καταφύγιο στο οποίο λάτρευε ο Όσιρις ήταν το Hwt bjt, ο οίκος της μέλισσας. Ενώ ο ίδιος θεωρείτε, εκτός των άλλων ιδιοτήτων που φέρει και ο θεραπευτής της χώρας του.

συνεχίζετε ...