Μαθαίνοντας απο το θήλυ : ή ένας συγγραφέας στο γυναικείο πλανήτη / Αλέξη Σταμάτη

Για ένα συγγραφέα ο γυναικείος πλανήτης είναι ίσως πιο κοντινός.
Κι αυτό γιατί ένα από τα βασικά του εργαλεία είναι η διαίσθηση: Αρχέγονο, εγγενές στοιχείο του θήλεος. Δεν είναι, όμως, μόνο αυτό: Ο συγγραφέας είναι ο δημιουργός εκείνος που έχει το μοναδικό προνόμιο να μπαίνει κυριολεκτικά στο πετσί της. Να την υποδύεται, όχι φυσικά μέσα από κάποια εξωτερική παρενδυσία, αλλά μέσα από τη μυθοπλαστική οικειοποίηση. «Η μαντάμ Μποβαρί είμαι εγώ» είχε πει ο μεγάλος Γκιστάβ Φλομπέρ. Έμαθα πολλά από τις γυναίκες, όχι μόνο ζώντας κοντά τους, αλλά γράφοντας γι' αυτές. Η πρώτη συνθήκη, φυσικά, είναι κάτι που έχω κοινό με το ήμισυ σχεδόν του πλανήτη. Η δεύτερη, ωστόσο, χωρίς να συγκρίνεται σε πλούτο εμπειριών και ουσίας με την πρώτη, με έχει ενίοτε βυθίσει σε καταστάσεις που με πλούτισαν αναπάντεχα.
Τη μοναδική φορά που έγραψα ένα βιβλίο με κεντρική ηρωίδα γυναίκα («Σαν τον Κλέφτη μες στη Νύχτα»), είχα περάσει έναν ολόκληρο χρόνο νιώθοντας «αλλού». Υποχρεωμένος έκ των συνθηκών να καταδυθώ στα σπηλαιώδη βάθη του Άλλου, του Έτερου φύλου, ανέσυρα όλα όσα είχα μάθει για, αλλά και από το «αντίπαλον δέος». Μαγεύτηκα, έμαθα, κατάλαβα.

Ζώντας με γυναίκες, σταδιακά κατανόησα ότι μόνο μέσα από αυτή την Ετερότητα, μέσα από την αγκαλιά, μέσα από τη χοάνη της γυναικείας ύπαρξης, μπορεί κανείς να εκχωρήσει κομμάτι του εαυτού του, μπορεί δηλαδή να ξαναϋπάρξει. Δεν το γράφω αυτό τυχαία. Ίσως αυτό που έμαθα, αυτό που κατάλαβα πιο πολύ από τις γυναίκες είναι ακριβώς αυτή η δυνατότητα, αυτή η ανάγκη, αυτή η ευλογία του ανθρώπου, να είναι σε θέση να εκχωρεί ένα κομμάτι του εαυτού του στον Άλλον. Το «ενδεχόμενο» είναι πάντα μέσα από τον Άλλον. Κι ο συγκεκριμένος Άλλος, η γυναίκα, είναι τόσο ίδιος όσο και αλλιώτικος.

Ο άντρας μπροστά στη γυναίκα νιώθει μια «βλάβη». Κάτι που συνήθως δεν μπορεί να εξηγήσει με «χαρτί και μολύβι» και, επειδή τον βολεύει, το καταχωρεί με ευκολία στο κεφάλαιο «διαφορετικότητα». Εξ ιδίας εμπειρίας, πολλές φορές λέω πως ίσως έτσι είναι και καλύτερα. Γλιτώνεις από ένα σωρό σενάρια, ένα σωρό ενδεχόμενα, που αυτή σου η αδυναμία κατανόησης του γυναικείου μηχανισμού κατασκευάζει ως επιβιωτικό οχυρό. Όμως, για έναν άνθρωπο που είχε φάει τα καλύτερά του χρόνια, αφουγκραζόμενος κάθε λεπτό διαχωρισμό της εσωτερικής του δόνησης και ξέροντας, σχεδόν πάντοτε, πότε αυτός είναι επιθυμία, πότε άμυνα, πότε οδύνη, ε, για έναν τέτοιο τύπο, αρχίζουν τα δύσκολα, θέλεις να μάθεις, ανοίγεσαι, αλλά ταυτόχρονα συγκρίνεις, παρατηρείς, μπερδεύεσαι, αντιδράς σύνθετα, ενώ εκείνο που σου ζητιέται είναι το αντίστροφο.

Συμβουλή: Μην απορροφάστε, μην πασχίζετε να εξηγήσετε τη γυναικεία συμπεριφορά στις λεπτομέρειες. Είναι διαφορετική επειδή έτσι πρέπει να είναι. Ή μη γίνετε συγγραφείς.
Εκείνο, όμως, που έχει εξαιρετικά «διδακτικό» ενδιαφέρον για έναν άντρα είναι η «φυσική» τους, η αβίαστη πρόσληψη του κόσμου.

Ο χρόνος: Η μαγική λέξη. Ένα από τα κύρια διδάγματα που εισέπραξα από τη γυναίκα είναι η διαχείριση του πανδαμάτορος. Η γυναίκα (ίσως λόγω κύκλου, ίσως λόγω της «μαγικής» της διάστασης), προλαμβάνει το χρόνο πολύ πιο ποιητικά, αφάνταστα πιο αρμονικά από τον άντρα. Για έναν τύπο σαν κι εμένα που παλαντζάρει, μεταξύ μαθηματικών και ποίησης, μεταξύ πεζού και στίχων, η γυναικεία χρονική αντίληψη μου άνοιξε μια πόρτα, ένα ρυάκι μάλλον, προς τον αναβλύζοντα χρόνο, εκείνον που δεν μετράται ούτε προσμετράται, εκείνον που απλώς υπάρχει.
Η γυναίκα ανάλογα επιμηκύνει και συστέλλει τα δευτερόλεπτα, τα λεπτά, τις ώρες, τις μέρες.
Η γυναίκα νοηματοδοτεί τη διάρκεια, επενδύει το χρόνο με ποιότητα και σημασία.
Η γυναίκα δεν ψάχνει για λύσεις, ψάχνει για επαφή, δεν βάζει στόχους, ζει το ταξίδι, δεν εισχωρεί, υποδέχεται.
Η γυναίκα μου δίδαξε την υπομονή, την αξία του να συζητάς και νά μην ψάχνεις αμέσως για λύσεις, το να αφήνεις τα πράγματα να «λιώσουν» πριν πάρεις αποφάσεις.
Η σχέση μου με τις γυναίκες μου λείανε κάτι που είναι μαζί τυραννικό και υπέροχο: Την αίσθηση (άλλοτε σκοτεινή, άλλοτε καταύγαστη) της μοναξιάς ενός χαμένου παράδεισου.
Η γυναίκα μου έμαθε ότι η εξορία αυτή δεν είναι μόνο δική μου.
Και τη μοναξιά, η γυναίκα τη διαχειρίζεται με όρους χλωρίδας, τη διαπραγματεύεται με συνθήκες πανίδας: Τη χρωματίζει, της δίνει τόπο, οσμή, γεύση, αφή... Της δίνει νόημα.

Εν κατακλείδι: Ο άντρας παίζει τον αγώνα, η γυναίκα ξέρει το σκορ.

Μήπως ανήκουν στον Μ. Αλέξανδρο τα οστά και το ολόχρυσο στεφάνι που βρέθηκαν στην Βεργίνα ;

H ανακάλυψη οστών μέσα σε ολόχρυσο δοχείο με τοποθετημένο στο πάνω μέρος τους ενός ολόχρυσου στεφανιού εφάμιλλου με αυτό του Φιλίππου Β', έγινε στο τέλος του περασμένου Αυγούστου, την τελευταία ημέρα των ανασκαφών και άφησε άφωνους όλους όσους βρίσκονταν εκεί τη στιγμή της αποκάλυψη.

Ακολούθησε ανακοίνωση από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο που διενεργούσε τις ανασκαφές, η οποία αφού περιέγραφε λεπτομερώς τί βρέθηκε, συμπλήρωνε: «το εύρημα θα αποτελέσει αντικείμενο συνεργασίας ανάμεσα σε συντηρητές και χημικούς, ανθρωπολόγους, κ.λ.π. προκειμένου να απαντηθούν ειδικά ερωτήματα σχετικά με τα υλικά και τη σύσταση των μετάλλινων σκευών, τα οστά και την ηλικία του νεκρού κ.α.

Συντονίζοντας όλες αυτές τις δράσεις, οι αρχαιολόγοι θα πρέπει να εξηγήσουν τους λόγους για τους οποίους ένα τέτοιο σύνολο (τόσο ταιριαστό για έναν τάφο) βρέθηκε εκτός των ορίων του εκτεταμένου νεκροταφείου της βασιλικής νεκρόπολης και να κατανοήσουν την αιτία για την απόκρυψη των οστών ενός ανώνυμου (αλλά κάθε άλλο παρά τυχαίου νεκρού) στο πιο δημόσιο και το πιο ιερό από τα σημεία της οχυρωμένης πόλης.

Σε δηλώσεις της σε εφημερίδες η υπεύθυνη καθηγήτρια της ανασκαφής Χρυσούλα Σααλτσόγλου-Παλιαδέλη δήλωνε ότι «Πρόκειται για ιδιαίτερα ασυνήθιστη περίπτωση, που ψάχνει ακόμη για την ερμηνεία της, εντελώς σπάνια, αν όχι μοναδική στα ανασκαφικά χρονικά» και σε άλλο σημείο σημειώνει πως «Δεν έχουμε κανένα στοιχείο ταφής, για παράδειγμα κάποια κτερίσματα. Άρα κάνουμε λόγο για απόκρυψη ή για απόθεση».
Ήρθε η ώρα μετά από έξι περίπου μήνες να μάθουμε τα αποτελέσματα τη σημαντικότητα τους και κυρίως σε ποιον ανήκουν. Διότι εάν οι έρευνες καταλήξουν ότι η ηλικία του νεκρού είναι μεταξύ 30 και 40 ετών και της εποχής του 4ου πχ αιώνα γίνεται κατανοητό σε ποιον ανήκουν. Αυτά βέβαια σε συνδυασμό με κάποιες ιστορικές αναφορές, πως η Ολυμπιάδα μητέρα του Μ. Αλέξανδρου ενδεχομένως να μετέφερε τα οστά του γιου της στη Μακεδονία, μαζί με τη γυναίκα του Ρωξάνη και το γιο του, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι οι ανακαλύψεις είναι κάτι περισσότερο από αναπάντεχες, (η επικρατούσα άποψη μέχρι σήμερα είναι ότι ο ξακουστός βασιλιάς της Μακεδονίας είναι θαμμένος στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου) και σημαντικές για την περιοχή μας.

Σε επικοινωνία που είχαμε με την αρχαιολόγο της Ζ" Εφορείας Κλασσικών και Προϊστορικών Αρχαιοτήτων, υπεύθυνη για το χώρο της Βεργίνας κ. Αγγελική Κοτταρίδου μας είπε: «βρίσκομαι στο Κουβέιτ και θα ακούσω την ερώτηση σας όταν επιστρέψω».-


Εφημ. Επίκαιρα τχ 490/16-2-2009

Το αρχαιολογικό μουσείο Ολυμπίας / Γεωργία Χατζή

Εκδ. Κοινωφελές Ίδρυμα Λάτση
370 σελ.


Διαθέσιμο από το Διαδίκτυο στην ιστοσελίδα: http://www.latsis-foundation.org

Ολυμπία δεν σημαίνει μόνο Ολυμπιακοί Αγώνες και η ιστορία της δεν αρχίζει από το 776 π.Χ., χρονιά της πρώτης διοργάνωσης. Αυτό έρχεται να αναδείξει η φετινή πολυτελής έκδοση του Ιδρύματος Λάτση, που είναι αφιερωμένη στους θησαυρούς που έχουν έρθει στο φως σε 130 χρόνια ανασκαφών και να αποκαλύψει αθέατες πλευρές της κοιτίδας των Ολυμπιακών Αγώνων που «πληγώθηκε» βαριά από τις περυσινές πυρκαγιές. Με ιστορία που ξεκινά στη νεολιθική εποχή, λατρεία που έχει τις αρχές της περί το 2700 π.Χ.- όπως δείχνει το αρχαιότερο μνημείο, το Πελόπιον- αλλά και διάσημα αναθήματα την περίοδο της ακμής (από το κράνος του νικητή στη Μάχη του Μαραθώνα Αθηναίου στρατηγού Μιλτιάδη ώς τον διάσημο Ερμή του Πραξιτέλη)- η Ολυμπία αποκαλύπτεται μέσα από ένα εμπεριστατωμένο και επιστημονικά τεκμηριωμένο κείμενο, αλλά και τις εντυπωσιακές φωτογραφίες των Σωκράτη Μαυρομμάτη και Γιώργου Φαφαλή.

Εμπεδοκλής

Προσωκρατικοί - Εμπεδοκλής (Κάκτος)

Εμπεδοκλής. Τα σωζόμενα αποσπάσματα από το έργο του Ακραγαντίνου σοφού. Ο φιλόσοφος της φιλότητος και του νείκους, οι επιρροές του οποίου αναγνωρίζονται ως τους αλχημιστές του Μεσαίωνα.

" To one small people... it was given to create the principle of Progress. That people was the Greek. Except the blind forces of Nature, nothing moves in this word which is not Greek in this origin "

Sir Henry Summer Maine

"Σ΄ ένα μικρό λαό της Γής... δόθηκε να δημιουργήσει την αρχή της Προόδου του Κόσμου. Ο λαός αυτός ήταν ο Ελληνικός. Εκτός απο τις τυφλές δυνάμεις της φυσικής Δημιουργίας, τίποτα δεν κινείται μέσα στο Σύμπαν που να μην είναι Ελληνικό απο τη ρίζα του"


Ο Sir Henry Maine ήταν νομικός, λόγιος και δάσκαλος στη βικτοριανή Αγγλία. Κατά την πρώιμη καριέρα του ασχολήθηκε με την ιστορία και την εξέλιξη του δικαίου, ως εκπαιδευτής και στη συνέχεια ως Καθηγητής Αστικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ. Αφού υπηρέτησε στη βρετανική αποικιακή κυβέρνηση της Ινδίας, επέστρεψε στη διδασκαλία, ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.
Στα γραπτά του συγκαταλλέγονται είτε συλλογές επιστημονικών διαλέξεων ή δοκίμια από την επαγγελματική του σταδιοδρομία.

Αμεση επαφή της Ελληνικής γλώσσας με τη γλώσσα των Καλάς

ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ Α.Π.Θ.

Άμεση επαφή της Ελληνικής γλώσσας με τη γλώσσα των Καλάς

Διεθνές Συνέδριο Τεκμηρίωσης Γλωσσών και Παράδοσης, με επίκεντρο τους Καλάς των Ιμαλαΐων πραγματοποιηθηκε από 7 έως και τις 9 Νοεμβρίου 2008, στο Αμφιθέατρο της Κεντρικής Βιβλιοθήκης Α.Π.Θ.

Στόχος του Συνεδρίου είναι η τεκμηρίωση, περιγραφή και αναβίωση γλωσσών υπό εξαφάνιση, με επίκεντρο τη γλώσσα των Καλάς των Ιμαλαΐων.

Στο Συνέδριο συζητήθηκαν μεθοδολογίες επιτόπιας έρευνας - fieldwork) καθώς και πρακτικές αναβίωσης τους, όπως καταγραφή λεξικών και Γραμματικής αλλά και γλωσσικών εγχειριδίων. Επίσης εγίναν ανακοινώσεις που αφορούν στη γλώσσα και παράδοση των Καλάς σε σχέση με την Αρχαία Ελληνική γλώσσα και πολιτισμό.Ιδιαίτερη σημασία έχει η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων της έρευνας της Επίκουρης Καθηγήτριας του Αγγλικού Τμήματος του Α.Π.Θ., Ελισάβετ Μελά-Αθανασοπούλου, σχετικά με τους Καλάς των Ιμαλαΐων. Μέσω του Προγράμματος του ΥΠΕΠΘ «Μορφοφωνολογική Περιγραφή της Γλώσσας των Καλάς ως μία Ινδο-Άρια Γλώσσα με Αρχαίες Ελληνικές Ρίζες», η κ. Μελά-Αθανασοπούλου πραγματοποίησε επιτόπια έρευνα (fieldwork) στην περιοχή του Βορειοδυτικού Πακιστάν με τα σύνορα του Αφγανιστάν όπου βρίσκονται οι Κοιλάδες των Καλάς, την άνοιξη και το καλοκαίρι του 2007.

Έζησε με τις οικογένειες των Καλάς, κατέγραψε τη γλώσσα τους, τα ήθη και τα έθιμα τους, τις καθημερινές ασχολίες τους και τις λατρευτικές τελετές τους. Η ερευνά της διακόπηκε προσωρινά για ένα τετράμηνο λόγω βαριάς ασθένειας της από τοπικό πυρετό. Μετά την ανάρρωση της συνέχισε την έρευνα και τις αναλύσεις των στοιχείων που κατέγραψε με τη συνεργασία φυσικού ομιλητή Καλάς που δέχτηκε να έρθει στην Ελλάδα για να τη βοηθήσει να καταγράψει και να σώσει μια γλώσσα που κινδυνεύει άμεσα να εξαφανιστεί.

Από την ανάλυση των μέχρι τώρα στοιχείων αποδεικνύεται επιστημονικά η άμεση επαφή που είχε η Ελληνική γλώσσα με τις τοπικές λαλιές των λαών που κατέκτησε ο Μέγας Αλέξανδρος. Στη γλώσσα των Καλάς διαφαίνεται η επίδραση στο λεκτικό μέρος με αρχαιοελληνικές λέξεις που έχουν διασωθεί στη γλώσσα με την αρχαία σημασία τους.

Στο συντακτικό μέρος υπάρχει ένα μεγάλο τμήμα με πολλαπλές ομοιότητες στην κλίση των ρημάτων και σε γραμματικά φαινόμενα όπως η γενική απόλυτη.

Δυστυχώς, η απομόνωση των Καλάς στις Κοιλάδες σε υψόμετρο μεταξύ 3.000 και 3.800 μέτρων, η πίεση από τους γύρω πληθυσμούς και η ανάγκη για εργασία λόγω του φτωχού φυσικού περιβάλλοντος, τους έφερε σε επαφή με πολλούς λαούς και άλλες γλώσσες με αποτέλεσμα να υπάρχουν πολλαπλά δάνεια στη γλώσσα γεγονός που καθιστά δύσκολη τη διεξαγωγή της έρευνας.

Συγκεκριμένα, στο Συνέδριο εγίναν δύο ανακοινώσεις της Επ. Καθηγήτριας του Α.Π.Θ. Ελισάβετ Μελά Αθανασοπούλου: 1. «Μορφοφωνολογική Ανάλυση της Γλώσσας των Καλάς ως μια Ινδο-Άρια γλώσσα με Αρχαίες Ελληνικές Ρίζες» και 2. «Η Καλάσα Γυναίκα Σήμερα». Προηγηθηκε βίντεο που παρουσιάσε την Καλασική πραγματικότητα όσον αφορά στο θηλυκό πληθυσμό.
Επίσης, σε συνεργασία με τον γλωσσικό της συνεργάτη, Καλάσα συγγραφέα, κ. Talim Khan Bazik, η Επ. Καθηγήτρια του Α.Π.Θ. Ελισάβετ Μελά Αθανασοπούλου παρουσιάσε την τελευταία δημογραφική έρευνα πάνω στον αριθμό των Καλάς, με τίτλο How many are we?", που πραγματοποιήθηκε από τον Ιούνιο 2008 έως και το Σεπτέμβριο 2008.

Οι εργασίες του Συνεδρίου διεξαχθησαν σύμφωνα με δύο παράλληλες κατευθύνσεις, (α) η Γλωσσολογική και (β) η Πολιτιστική και Λαογραφική. Για το λόγο αυτό, το Συνέδριο απευθυνόταν •σε ακαδημαϊκούς και φοιτητές από τα τμήματα Γλωσσολογίας, Λαογραφίας, αλλά και Ιστορίας-Αρχαιολογίας, Πολιτισμού και Εκπαίδευσης αλλά και σε κάθε ενδιαφερόμενο. Προσκεκλημένοι Ομιλητές του Συνεδρίου είναι άνθρωποι της επιστήμης, της έρευνας, καταγραφής και αναβίωσης Γλωσσών υπό Εξαφάνιση. Ο Peter Austin (SOAS, Μεγάλη Βρετανία), ο Nikolaus Himmelmann (Univesrita et Muenster, Γερμανία), η Elena Bashir (University of Chicago, ΗΠΑ), ο Αugusto Cacopardo (Universita di Firenze, Ιταλία) και ο Jan Heegard Petersen (University of Copenhagen, Δανία), μαζί με άλλους 45 ομιλητές από Ελλάδα και εξωτερικό τα αποτελέσματα των πρωτότυπων ερευνών που διεξάγουν σε διάφορα σημεία του πλανήτη και για τις μεθόδους που ακολουθούν.

Όσον αφορά στις Ελληνικές διαλεκτούς-γλώσσες υπό εξαφάνιση, οι Ελληνικές ανακοινώσεις αναφέρονται κυρίως στα Βλάχικα του Μετσόβου, στα Ποντιακά και στα Σμυρναίικα, στα Πομάκικα της Θράκης, στα Γκρίγκο της Κάτω Ιταλίας. Οι κκ Peter Austin και Nikolaus Himmelmann εκάναν δωρεάν σεμινάρια στους φοιτητές του Α.Π.Θ. κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου.

Στο πρόγραμμα περιλαμβάνονταν επίσης διαλέξεις, σε ευρύ κοινό, παρουσίαση νέων βιβλίων, πολιτιστικές εκδηλώσεις, ταξίδια σε Αρχαιολογικούς χώρους, επισκέψεις σε Μουσεία.

31 Οραματισμοί για δημιουργικούς ανθρώπους: Η φώτιση οδηγεί στην πληρότητα. Η φώτιση είναι αποτέλεσμα της άνευ όρων αγάπης και η αγάπη καλλιεργείται με τη γνώση και την κατανόηση. Ο τρόπος με τον οποίο έχει γραφτεί αυτό το βιβλίο παροτρύνει τον αναγνώστη να αισθανθεί όμορφα με τον εαυτό του και να συνειδητοποιήσει το έμφυτο μεγαλείο του

http://rapidshare.com/files/149097566/simera_tha_allaksw_tin_zoimou_the_greekz.pdf.html

Συνοπτικό συντακτικό της αρχαίας ελληνικής γλώσσας

Συνοπτικό Συντακτικό της Αρχαίας Ελληνικής για το Λύκειο

με Ερωτήσεις και Απαντήσεις

με 2500 μεταφρασμένα παραδείγματα

Εκδ. Βολονάκη pdf, 404 σελίδες

(έχω προσθέσει σελιδοδείκτες για εύκολη πλοήγηση στις ενότητες)

Λεξικό Σούδα ή Σουϊδα του 10 αι.

ΛΕΞΙΚΟ ΣΟΥΔΑ ή ΣΟΥΪΔΑ

σελίδες: 1160format pdf (168 Mb)

Σούδα ή Σουίδα είναι ένα από τα σημαντικότερα ελληνικά λεξικά ή εγκυκλοπαίδειες το οποίο γράφτηκε τον 10ο αιώνα.

Πιθανόν Σούδας ή Σουίδας να είναι το όνομα του συντάκτη του. Περιέχει 30,000 λήμματα, πολλά από τα οποία περιέχουν στοιχεία από πηγές που διαφορετικά θα είχαν χαθεί στον καιρό μας. Το λεξικό του είναι ένα από τα πολυτιμότερα έγγραφα για την ελληνική φιλολογία, την γραμματική, και τη λογοτεχνική ιστορία.
Τίποτα δεν είναι γνωστό για τον ίδιο τον Σουίδα εκτός από το ότι έζησε στα μέσα του 10ου αιώνα, προφανώς στην Κωνσταντινούπολη, και ότι ήταν πιθανώς ένα εκκλησιαστικό πρόσωπο που αφιερώθηκε στις λογοτεχνικές μελέτες. Νεότερες θεωρίες αναφέρουν ότι πιθανόν να μην είναι το όνομα του συντάκτη αλλά ότι πρόκειται για συλλογικό έργο και η λέξη προέρχεται από λατινική λέξη που σημαίνει "φρούριο" και χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει τον σκοπό του έργου, την περιφρούρηση της γνώσης.

Χρησιμοποιεί υλικό από την κλασσική περίοδο ως τους χρόνους του ενώ μια μακριά σειρά μετεγενέστερων συγγραφέων όπως ο Ευστάθιος Θεσσαλονίκης, αναφέρονται σε αυτόν. Τα σημεία στα οποία γίνεται αναφορά στον Μιχαήλ Ψελλό θεωρούνται μετεγενέστερες προσθήκες.
Το λεξικό Σουίδα είναι κάτι μεταξύ ενός γραμματικού λεξικού και μιας εγκυκλοπαίδειας με τη σύγχρονη έννοια. Εξηγεί την πηγή, την ετυμολογία, και τη σημασία λέξεων σύμφωνα με φιλολογία της περιόδου του, χρησιμοποιώντας πηγές όπως ο Αρποκράτιος και ο Ελλάδιος. Δεν υπάρχει τίποτα σημαντικό σε αυτό το μέρος της εργασίας του, ωστόσο τα άρθρα σχετικά με τη λογοτεχνική ιστορία, είναι πολύτιμα. Σε αυτά δίνει έναν όγκο λεπτομερειών και ως ένα ορισμένο βαθμό αποσπασμάτων από συγγραφείς των οποίων τα έργα θα είχαν ειδάλλως χαθεί εντελώς. Χρησιμοποιεί παλαιότερα σχόλια για τους κλασικούς (Όμηρο, Θουκυδίδη, Σοφοκλή, κ.λπ.), και για τους νεότερους συγγραφείς, Πολύβιο, Ιώσηπο, το «Πασχάλιο χρονικό», Γεώργιο Σύγκελλο, Γεώργιο Μοναχό ή Αμαρτωλό, κλπ.
Έτσι το λεξικό του αντιπροσωπεύει ένα καλό έργο αναφοράς για πρόσωπα που διαδραμάτισαν ρόλο στην πολιτική, εκκλησιαστική, και λογοτεχνική ιστορία της ανατολής ως τον δέκατο αιώνα.

Η κύρια πηγή του για αυτό είναι η εγκυκλοπαίδεια του Κωνσταντίνου Ζ' Πορφυρογέννητου (912-59), και για τη ρωμαϊκή ιστορία τα αποσπάσματα του Ιωάννη του Αντιόχειου (7ος αιώνας). Άλλες πηγές του είναι το Ονοματολόγιο ή Πίναξ του Ησύχιου του Μιλήσιου, το Χρονικό του Γεώργιου Μοναχού, οι βιογραφίες του Διογένη Λαέρτιου και τα έργα των Αθήναιου και Φιλόστρατου.
Το λεξικό είναι ταξινομημένο, όχι ακριβώς αλφαβητικά, αλλά σύμφωνα με ένα σύστημα (στο παρελθόν κοινό σε πολλές γλώσσες) που λέγεται «αντιστοιχία»· δηλαδή τα γράμματα ακολουθούν φωνητική σειρά, κατά τον ήχο (φυσικά με την προφορά των χρόνων του Σουίδα, η οποία είναι η ίδια με τα σύγχρονα ελληνικά).

Έτσι για παράδειγμα το άλφα-γιώτα έρχεται μετά από το έψιλον· έψιλον-γιώτα, ήτα-γιώτα έρχονται μετά από το ζήτα, το ωμέγα μετά από το όμικρον, κλπ. Το σύστημα δεν είναι δύσκολο να μαθευτεί και να απομνημονευθεί, αλλά σε μερικές σύγχρονες εκδόσεις το έργο αναταξινομήθηκε εκ νέου αλφαβητικά.

Το Σουίδα περιέχει πολύ υλικό για την εκκλησιαστική ιστορία μεταξύ των βιογραφικών άρθρων του. Αλλά υπάρχουν πολύ λίγα αυτού του είδους που δεν είναι επίσης γνωστά από άλλες πηγές. Το λεξικό μπορεί ακόμα να εκπληρώσει τον αρχικό σκοπό του ως ένα κατάλληλο έργο αναφοράς.
Το Σούδα εκδόθηκε με κριτικά σχόλια από την Δανή Άντα Άντλερ (Ληψία, 1928-1938. Ενώ στην Ελλάδα την έκδοσή του επιμελήθηκε πριν λίγα χρόνια ο καθηγητής βυζαντινής φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ Βασίλιος Κατσαρός.

Τα περιστέρια κατατρώνε την Σφίγγα

8/9 (Νewsroom ΔΟΛ )

Να μεταμορφωθεί σε άμορφη μάζα, εάν δεν υπάρξει κάποια επέμβαση γρήγορα, κινδυνεύει η Σφίγγα της Αιγύπτου, η οποία δέχεται καθημερινά επίθεση από τα Περιστέρια, τα οποία τσιμπολογούν το πέτρωμα της και στην συνέχεια στήνουν τις φωλιές τους στα μάτια της και στα αυτιά της...

Όπως αναφέρει το Έθνος", πρόσφατα ο Γενικός Διευθυντής Αρχαιοτήτων της Αιγύπτου Ζαχί Χαουας διαπίστωσε πως το πέτρωμα της Σφίγγας -ασβεστόλιθος - αποτελεί πολύ νόστιμο "μεζέ" για τα Περιστέρια. Πλην όμως αυτό αποτελεί και μεγάλο κίνδυνο για την ακεραιότητα του γλυπτού, που κινδυνεύει να μεταμορφωθεί σε άμορφη μάζα, καθώς η οξύτητα των περιττωμάτων τους κατάτρωει τον βράχο.

Μεγάλος φόβος των Αρχαιολόγων είναι μήπως προσελκυσθούν μεγαλύτεροι πληθυσμοί πτηνών και από γειτονικές περιοχές, γι' αυτό και εξετάζονται οι τρόποι απομάκρυνσης των Περιστεριών, όπως ακίδες (όπως συμβαίνει στην Αθήνα) ή υπέρηχοι (όπως συμβαίνει στην Ιταλία).

Η Σφίγγα είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά Αξιοθέατα της Αιγύπτου. Έχει το κεφάλι ενός Φαραώ - που φοράει τα βασιλικά κοσμήματα - και το σώμα ενός Λιονταριού.

Οι Αιγυπτιολόγοι υποστηρίζουν ότι αντιπροσωπεύει τον Χεφρίνο, λόγω της τοποθεσίας αλλά και της ομοιότητας της με τον συγκεκριμένο Βασιλιά.

Δημιουργήθηκε στην θέση αυτή για να φυλάει το συγκρότημα του Χεφρέν. Κτίστηκε από το 2558 π.Χ. έως το 2535 π.Χ. Έχει συνολικό ύψος 20 μέτρα, το πρόσωπο έχει πλάτος 6 μετρά και το σώμα έχει μήκος 57 μέτρα.