Βασιλιάς Μέλισσα

Αφού είδαμε -σε μια συνοπτική αναφορά των προηγούμενων κειμένων - την σύνδεση της Ρέας με τις τροφούς του Διός, τη σύνδεση των ιερειών-μελισσών με τις ιέρειες της Δήμητρας αλλά και της Αρτέμιδος ας περάσουμε σε περισσότερες και πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες για την Μέλισσα.

Σε παλαιότερα κείμενα μελετήσαμε την αρσενική πλευρά της μέλισσας – τους Εσσήνες.

Υπενθυμίζω τις αναφορές μέσα από τα κείμενα όπου ο Εσσήνας καθώς και οι Μέλισσες ιέρειες ταυτίζονται με ιερείς/ιέρειες της Αρτέμιδος, της Σελήνης ακόμα δε της Ρέας της Δήμητρας αλλά και της Κυβέλης.

Η ιστορία του Κύψελου μας έδωσε την σύνδεση με την λατρεία της Εφέσιας Αρτέμιδος ως Μέλισσα/Μέλιττα/Μελίτη/Μυλίττα με τους ιερείς Εσσήνες της.

Όπου ο Εσσήνας θεωρείτε ως βασιλιάς των μελισσών και ταυτίζεται με τον Βασιλιάς, τον μονάρχη και τον ιερέα της Εφέσιας Αρτέμιδος…

Ενδεικτικά αναφέρω ότι :

Κηφήν = κηφήνας, αρσενική μέλισσα, οκνηρός, ανίκανος κλπ

Κυβηβάω = μαίνομαι ως ιερέας της Κυβήβης (Κυβέλης)
Κύβηβος = ο διατελών, ο μαινόμενος, κατεχόμενος τη Ρέα ή και άλλω δαιμόνι, δαιμονισμένος
Κυβήβη η Ρέα στην Φρυγία
Κύβελα η Ρέα στη Φρυγία
Κυβηβώ =  κορυβαντώ, καβειριάζομαι / μαίνομαι ενθουσιωδώς
Κυβήβη = η κυψέλη
Κυβιστητήρ = ο τρελός χορευτής, των οργιαστικών λατρευτικών χορών
Κυβέλη = το κοίλον του αυτιού, 
Κυβήβη – Κυβέλη-Κυψέλη  η φρυγική θεότητα που ταυτίστηκε με την Ρέα  
Κυψέλη = κοίλωμα, αγγείο πήλινο, κουτί, σεντούκι, κοίλο του αυτιού, μελισσοκόφινο, κατοικία μελισσών
Κυψελίζω = τυραννώ
Κυψελίς έκκριμα σμηγματογόνων αδένων αυτιού
Κύψελος το πετροχελίδονο…

Οι μυημένοι ιερείς φέρουν το όνομα Εσσήνες και πρέπει να βρίσκονται δίπλα στις Μέλισσες ιέρειες τελώντας κι οι ίδιοι τις θρησκευτικές τους υποχρεώσεις απέναντι στην Θεά. Αν και η θεά που λατρεύουν οι μέλισσες θεωρείται η Εφέσια Αρτέμιδα, έτσι η παρουσία των Εσσήνων στην Έφεσο θεωρείται αναμφισβήτητη. Πέραν του Μεγαβύζου και αργότερα της ιέρειας της Αρτέμιδος, υπήρχε μια ομάδα ανδρών ιερέων, οι εσσήνες, δηλαδή οι κηφήνες, οι οποίοι διαβιούσαν για διάστημα ενός έτους στο χώρο του ιερού, σε πλήρη σεξουαλική αποχή. Οι ιέρειες της Αρτέμιδος ήταν παρθένες, την αγνότητα των οποίων επιτηρούσε, συχνά με αυστηρότατο τρόπο, ο ευνούχος ιερέας. Οι ιέρειες αυτές ονομάζονται συνήθως μέλισσες. Άλλες ομάδες γυναικών ασχολούνταν με την κόσμηση του λατρευτικού αγάλματος της θεάς όπως οι κοσμοφόροι, οι  κοσμήτειραι και οι χρυσοφόροι.

Ίσως οι ιέρειες και οι ιερείς  της Μελισσο-θεάς έγιναν γνωστοί και με άλλα ονόματα κατά την πάροδο των ετών.

Υπενθυμίζω ότι στον «Ύμνο προς τον Δια» ο Καλλιμάχος αποκαλεί τον Δία με την ονομασία του Εσσήνα ως βασιλέα - των ουρανών – ή αντίστοιχα ως βασιλέα των θεών.

 « οὔ σε θεῶν ἐσσῆνα πάλοι θέσαν, ἔργα δὲ χειρῶν…»

«Μα εσένα δε σε βάλανε των «Ουρανίων» βασιλιά με κλήρο, έγινες με τα έργα των χεριών σου»

Ο Εσσήνας λοιπον ταυτίζεται με τον Βασιλέα, στα αντίστοιχα κείμενα

Etymologicum Magnum, Etymologicum magnum
Kallierges page 383, line 27

 <Ἐσσήν>: Ὁ βασιλεὺς, ὡς παρὰ Καλλιμάχῳ,

 <Ἐσσήν>: Ὁ βασιλεὺς κατὰ Ἐφεσίους· ἀπὸ  

μεταφορᾶς τοῦ μελισσῶν βασιλέως,

Ἢ ὁ οἰκιστὴς, παρὰ τὸ ἕσσαι

καὶ ἱδρῦσαι. Ὅθεν Ὅμηρος,

Ἢ ὁ ἡσσῶν καὶ ἥττονας ποιῶν τοὺς ὑπ' αὐτοῦ ἀρχο-

μένους.

 Pseudo-Zonaras Lexicogr., Lexicon
Alphabetic letter epsilon, page 877, line 19

<ἐσσήν>· βασιλεύς. ἡγεμών

<ἐσσήτιοι>· μάντεις  

 Suda, Lexicon
Alphabetic letter epsilon, entry 3131, line 1

<Ἐσσήν:> βασιλεύς· κυρίως τῶν μελισσῶν. <Ἐσσῆνος,> ἡ

γενική.

<Ἐσσηνός:> ὁ πολίτης.

Scholia In Callimachum, Scholia in Hymnos (scholia vetera) (scholia ψ ex archetypo) Hymn 1, scholion 66b, line 1

 ἐσσὴν κυρίως ὁ βασιλεὺς τῶν μελισσῶν, νῦν δὲ ὁ τῶν ἀνδρῶν.

 <<ἐσσῆνα:>> θεόν.

 τὸ κράτος πλησίον ἵδρυσας τοῦ δίφρου.

Ο Εσσήν λοιπόν με έννοιες να τον χαρακτηρίζουν ως τον βασιλιά των μελισσών- πιστεύοντας  παλαιότερα ότι σε κάθε κυψέλη υπήρχε και τη διοικούσε  ένας  αρσενικός  Εσσήνας – αργότερα στη μελισσοκομία θα αποδειχτεί ότι η βασίλισσα είναι θηλυκού γένους -. Εσσήν λοιπόν ο βασιλέας  ή ο οικιστής, ο δημιουργός δηλαδή και ο ιδρυτής πόλεων, ενώ σε κάποια λεξικά ο Εσσήνας ταυτίζεται -με αφορμή τον ύμνο του Καλλιμάχου- και με την έννοια του θείου αλλά και του Θεού.

Η Μέλισσα όμως από ιέρεια θα μεταπηδήσει στην θέση της Θεάς βασίλισσας και θα ταυτίζεται με την ίδια τη Θεά Κυβ/ψελη, με την Δήμητρα και την Αρτέμιδα αλλά και την νέα Σελήνη

Εκτός των άλλων οι  ιέρειες μέλισσες φέρουν και το χάρισμα της μαντείας και της προφητείας.

Σε ακόμα παλιότερα κείμενα είδαμε την σύνδεση του Πέτρου Κηφά ή Κηφέα με  την

κύστη ως καλάθι, κοφίνι, κανίσκι, κάνιστρο κλπ

Ο ΣΙΜΩΝ ΠΕΤΡΟΣ = 1925 = ΚΥΣΤΕΩΣ

(κύστη αλλά και κίστη (λατ. Cista, γερμ. kiste, αγγλ. chest & cist) δηλ. καλάθι, κοφίνι, κανίσκι, κάνιστρο, πανέρι, θήκη, κάμψα, κιβώτιο, ιματιοθήκη, σεντούκι πλεκτό, κουτί, καλάθι με σκέπασμα αλλά και αντίπηξ, κοίτη –λατ. Cubile, κοιτίδιον, κοιτίς, κίστη μικρή δηλ. σκυφάριον (λατ. Cistella)

Καθώς και την σύνδεση του με τον Κηφέα/Καφεύς

και ο εξελληνισμένος τύπος της αραμαϊκής: Κηφάς (διαβάζουμε στον Iωάνν. 1, 42: Σὺ εἶ Σίμων ὁ υἱὸς Ἰωάννου· σὺ κληθήσῃ Κηφᾶς (ὃ ἑρμηνεύεται Πέτρος).

Το όνομα Κηφάς, ή Καφεύς σχετίζεται με τον Κηφέα τον πατέρα της Ανδρομέδας. Ο Ήλιος απ' τους Έλληνες λέγεται και Περσεύς. Ο Περσεύς ήταν γαμπρός του Κηφέως απ' την κόρη του Ανδρομέδα και η Τεγέα, που λεγόταν και Αφειδάντιος κλήρος, ήταν γνωστή και σαν «Καφέως Άστυ», άρα εκεί κατοικούσε αυτός ο Καφεύς (στα Δωρικά) ή Κηφεύς ή Κηφάς (στη γλώσσα του Ευαγγελίου).
 Ο Περσεύς είναι γενάρχης των Περσών ή Κηφήνων, που λέγονταν έτσι απ' τον πεθερό του Περσέως –Κηφεύα ή Κηφά - και κατοικούσαν στην περιοχή, που απ' αυτούς λεγόταν Περσία ή Ιράν και περιελάμβανε τότε όλη τη Μ. Ασία.
Ο Κηφάς είναι ο κύβος (9+9+9=27 ή 8+8+8=24) των γραμμάτων της ελληνικής γλώσσας, αλλά ταυτόχρονα η ΠΕΣΣΑ, λεξαριθμητικά δίδει 486, είναι ισόψηφη με τις έννοιες ΜΕΛΙΣΣΑ και ΠΕΤΡΑ, που είναι ο Πέτρος.

486= ΜΕΛΙΣΣΑ = ΠΕΤΡΑ = ΓΡΑΜΜΑΤΑ = ΑΓΑΛΛΙΑΣΙΣ

Έχουμε δηλαδή την σύνδεση του Πέτρου/Κηφά/Κηφεύα με την Πέτρα αλλά και την Μέλισσα, με τους Εσσήνες (Κηφήνες). 

Ένας Κηφήνας δηλαδή μια αρσενική «Μέλισσα».

Ένας Εσσήνας, ένας βασιλιάς των μελισσών, ένας οικιστής, ο ιδρυτής ο ηγεμόνας μιας πολιτείας, και ένας εν δυνάμει Θεός.

Οι αρχιερείς, δε στα παλαιότερα χρόνια, ήταν και ηγεμόνες-βασιλείς μιας πόλης. Ήταν ο Βασιλεύς-Αρχιερέας και ο Δικαστής,  όπου όλες οι εξουσίες ταυτίζονται και συνυπάρχουν στο πρόσωπο ενός και μόνου ατόμου.

 Ένας νέος Εσσήν – ιερέας της μητέρας Κυβέλης- του κυβικού λίθου – τετραγώνου-  του εννιά, της μαύρης Πέτρας (Κηφάς) Πέτρος, ο οποίος αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο πάνω στον οποίο  είναι κτισμένη η εκκλησία - που εμφανίζεται και θεωρείται και ως ο πρώτος πάπας της Νέας Χριστιανικής εκκλησιάς, της Ρώμης. Περισσότερα εδώ (Κηφάς- Καφεύς -Κηφεύς)

Παρόλο που ο Κηφήν = κηφήνας, είναι η αρσενική μέλισσα, δηλώνει ταυτοχρονα, τον οκνηρό, τον ανίκανο, ακόμα και  ο ίδιος ο Βιργίλιος στην Αινειάδα τους ονομάζει «νωθρό πλήθος»

Η ταύτιση του βασιλέα με τον Εσσήνα-Μέλισσα ξεκινάει από την Αίγυπτο. Εκεί όμως βλέπουμε ότι η έννοια “βασιλεύς” στα Αιγυπτιακά ιερογλυφικά παριστάνεται με μία μέλισσα, που στέκεται μπροστά σ' έναν κρίνο, και αυτό το ιερογλυφικό, δείχνει το βασιλιά της Αιγύπτου, δηλ. τον Φαραώ. 

Η αιγυπτιακή ιστορία η μέλισσα συνδέθηκε έντονα με βασιλικούς τίτλους, όπως αποδεικνύεται από το γεγονός ότι ο βασιλιάς Μένες (Min, Mena, Meni, ο πρώτος βασιλιάς της Αιγύπτου και ιδρυτής της πρώτης αιγυπτιακής δυναστείας) ονομάστηκε "ο μελισσοκόμος". έναν τίτλο αναγνωρισμένο για όλους τους επόμενους Φαραώ. Μια εικόνα της μέλισσας ήταν τοποθετημένη μάλιστα δίπλα στο βασιλιά.

Οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι έδωσαν μεγάλη θρησκευτική και πνευματική σημασία στην μέλισσα. Οι μέλισσες συνδέονταν δικαιωματικά με την Αίγυπτο. Πράγματι, ήδη από το 3500 π.Χ., η μέλισσα ήταν το σύμβολο του βασιλιά της Κάτω Αιγύπτου!

Υπάρχουν πολλά παραδείγματα ιερογλυφικών με μελισσες που υπάρχουν στα αρχεία, καθώς και ιερογλυφικά για το μέλι και τον μελισσοκόμο.

Σε μαγικό πάπυρο βρίσκομαι αναφορά που αναφέρει ότι  οι μέλισσες δημιουργήθηκαν όταν τα χρυσά δάκρυα του Ρα, του θεού του ήλιου, που έπεσαν στη γη.

Η γεωργική, διατροφική και φαρμακευτική αξία της μέλισσας και  το μέλι ήταν σημαντικά στην Αίγυπτο από την προ-δυναστική περίοδο και μετά. Η Βόρεια Αίγυπτος (η γη που εκτείνεται από το Δέλτα μέχρι τη Μέμφιδα είναι γνωστή ως "Ta-bitty" (η χώρα της μέλισσας) και η Κάτω Αίγυπτος ως "Per-bit" (το σπίτι της μέλισσας)

Ο ναός της Νε/ηιθ στη Σαίδα είναι παραδοσιακά γνωστός ως Σπίτι (ιερο) της Μέλισσας - ή "Hoot-Bit" στην Αιγυπτιακή γλώσσα. 

Η Νε/ηιθ ήταν  η θεά της σοφίας, της ύφανσης, του κόσμου, των μητέρων, των ποταμών, του νερού, του τοκετού, του κυνηγιού, του πολέμου και της μοίρας. Στο ελληνικό Πάνθεον ταυτίζεται με την Θεά Αθηνά, θεά της σοφίας και του πολέμου.

(Ο Ηρόδοτος έγραψε ότι στη Σάιδα βρισκόταν ο τάφος του Όσιρι, και ότι γινόταν αναπαράσταση των παθών του θεού σε κοντινή λίμνη, σε μυστηριακές τελετές.

170. [1] εἰσὶ δὲ καὶ αἱ ταφαὶ τοῦ οὐκ ὅσιον ποιεῦμαι ἐπὶ τοιούτῳ πρήγματι ἐξαγορεύειν τὸ οὔνομα ἐν Σάι, ἐν τῷ ἱρῷ τῆς Ἀθηναίης, ὄπισθε τοῦ νηοῦ, παντὸς τοῦ τῆς Ἀθηναίης ἐχόμεναι τοίχου. [2] καὶ ἐν τῷ τεμένεϊ ὀβελοὶ ἑστᾶσι μεγάλοι λίθινοι, λίμνη τε ἐστὶ ἐχομένη λιθίνῃ κρηπῖδι κεκοσμημένη καὶ ἐργασμένη εὖ κύκλῳ καὶ μέγαθος, ὡς ἐμοὶ ἐδόκεε, ὅση περ ἡ ἐν Δήλῳ ἡ τροχοειδὴς καλεομένη

171. [1] ἐν δὲ τῇ λίμνῃ ταύτῃ τὰ δείκηλα τῶν παθέων αὐτοῦ νυκτὸς ποιεῦσι, τὰ καλέουσι μυστήρια Αἰγύπτιοι. περὶ μέν νυν τούτων εἰδότι μοι ἐπὶ πλέον ὡς ἕκαστα αὐτῶν ἔχει, εὔστομα κείσθω. [2] καὶ τῆς Δήμητρος τελετῆς πέρι, τὴν οἱ Ἕλληνες θεσμοφόρια καλέουσι, καὶ ταύτης μοι πέρι εὔστομα κείσθω, πλὴν ὅσον αὐτῆς ὁσίη ἐστὶ λέγειν· [3] αἱ Δαναοῦ θυγατέρες ἦσαν αἱ τὴν τελετὴν ταύτην ἐξ Αἰγύπτου ἐξαγαγοῦσαι καὶ διδάξασαι τὰς Πελασγιώτιδας γυναῖκας· μετὰ δὲ ἐξαναστάσης πάσης Πελοποννήσου ὑπὸ Δωριέων ἐξαπώλετο ἡ τελετή, οἱ δὲ ὑπολειφθέντες Πελοποννησίων καὶ οὐκ ἐξαναστάντες Ἀρκάδες διέσωζον αὐτὴν μοῦνοι. 

[2.170.1] Στη Σάιδα βρίσκεται και ο τάφος εκείνου που το όνομά του δεν θεωρώ ότι είναι ευσέβεια να το ξεστομίσω σε τέτοια περίσταση, μέσα στο ιερό της Αθηνάς, πίσω από τον ναό, και ακουμπά σε ολόκληρον τον τοίχο της Αθηνάς. [2.170.2] Και μέσα στο τέμενος είναι στημένοι μεγάλοι πέτρινοι οβελίσκοι και κοντά εκεί είναι λίμνη στολισμένη με πέτρινο κρηπίδωμα, όμορφα δουλεμένη γύρω γύρω, όμοια στις διαστάσεις, όπως μου φάνηκε, με της Δήλου τη λεγόμενη τροχοειδή.
[2.171.1] Τη νύχτα σ᾽ αυτή τη λίμνη αναπαριστούν τα πάθη του θεού, που οι Αιγύπτιοι τα ονομάζουν μυστήρια. Αν και γνωρίζω περισσότερα για όλα αυτά, πώς είναι τα καθέκαστά τους, το σωστό είναι να μη μιλήσω. [2.171.2] Και για της Δήμητρας την τελετή, που οι Έλληνες την ονομάζουν Θεσμοφόρια, και γι᾽ αυτήν το σωστό είναι να μη μιλήσω, παρά να πω μόνο όσα η ευσέβεια επιτρέπει. [2.171.3] Εκείνες που μετέφεραν αυτή την τελετή από την Αίγυπτο και τη δίδαξαν στις γυναίκες των Πελασγών, ήταν οι κόρες του Δαναού, ύστερα όμως, όταν η Πελοπόννησος άδειασε ολόκληρη εξαιτίας των Δωριέων, η τελετή χάθηκε, και οι μόνοι που τη διέσωσαν ήταν οι Αρκάδες, αυτοί δηλαδή που μεταξύ των Πελοποννησίων έμειναν στον τόπο τους και δεν ξεσηκώθηκαν.

‘Ενας από τους τίτλους του Φαραώ "Βασιλιάς Μέλισσα" και το καταφύγιο στο οποίο λάτρευε ο Όσιρις ήταν το Hwt bjt, ο οίκος της μέλισσας. Ενώ ο ίδιος θεωρείτε, εκτός των άλλων ιδιοτήτων που φέρει και ο θεραπευτής της χώρας του.

συνεχίζετε ...

Σύνοψη τελευταίων κειμένων

Σύνοψη παλαιότερων κειμένων για να επανέλθει νόημα στο κείμενο και να επιστρέψει η άκρη του νήματος στα χέρια μου.

Σε προηγούμενα κείμενα είδαμε τον μύθο και τη σχέση  του Μελισσέα με τις τροφούς του Διός και τις ιέρειες της Ρέας -Μέλισσες  καθώς και συνδέσεις με τις Άρκτους αλλά και την Αρτέμιδα καθώς και την σχέση των με τον αστερισμό της Μεγάλης και της Μικρής Άρκτου. Αναλυτικότερα:

Ο Μελισσεύς είπαμε ότι είναι  βασιλεύς-ιερεύς αλλά και ιεροπράκτης. Ο Μελισσεύς αναφέρεται ως ο πρώτος άνθρωπος που θυσίασε στους θεούς. Και εισήγαγε στην Κρήτη την θεολατρεία, ιέρειες της Ρέας Μεγάλης μητέρας Θεάς κατέστησε τις θυγατέρες που έφεραν τον τίτλο της Μέλισσας την Αδράστεια και την Ίδη, κατ΄ άλλους και την Αμάλθεια- η οποία αργότερα έδωσε και τ΄ όνομά της και στην κατσίκα που πρόσεφερε το γάλα της στο μεγάλωμα του Διός. Κατ΄ άλλους συγγραφείς η Αμάλθεια θεωρείτε γυναίκα του Μελισσέως και μητέρα της Αδράστειας.

Θεώρησα δε, ότι τ΄ όνομα της Μέλισσας είναι όνομα φέρων ιδιότητα ιέρειας -ή ιδιότητες θεάς- την οποία κατέχουν και οι ιέρειες της Αρτέμιδος, ενώ σε αντίστοιχα κείμενα βρίσκουμε αναφορά και στην ιστορία της Μέλισσας ως ιέρειας της Δήμητρος. Από ένα σημείο και μετά η Μέλισσα γίνεται ΚΑΙ όνομα σύμβολο-ιδιότητα  της Μεγάλης Μητέρας Ρέας Κυβέλης/ Κυψέλης, της Δήμητρος και της Αρτέμιδος, και βέβαια αποτελεί και σύμβολο με όλες τις ιδιότητες που απορρέουν απ΄ αυτό  της Πότνιας Θηρών ως παλαιότερης αρχετυπικής θεότητας. 

 

Tα ονόματα των ιερειών της Ρέας που εμφανίζονται ως κόρες του Μελισσέα είναι κατά τον Απολλόδωρο οι νύμφες Αδράστεια και η Ίδη

 

Μανισμένη με τον Κρόνο η Ρέα προσγειώνεται στην Κρήτη, όταν το Δία στην κοιλιά της είχε  και τον γεννά  στο σπήλαιο της Δίκτης (Λασίθι) και τον δίδει στους Κούρητες, στις νύμφες  Αδράστεια και Νίδα

Στον Πλούταρχο αναφέρονται ως τροφοί του Διός δύο γυναίκες η Ίδη και η Αδράστεια, της Ήρας μία η Εύβοια, του Απόλλωνος δύο η Αλήθεια και η Κορυθάλεια, ενώ τον Διόνυσο  φαίνεται να μεγάλωσαν και να ανάθρεψαν περισσότερες νύμφες .. 

Με τα ονόματα της Αδράστειας και της Ίδης ή Νίδας ή Είδης εμφανίζονται και δύο από τις  Μελίες ή Μελιάδες νύμφες, οι νύμφες δηλαδή της μελίας ή φλαμουριάς. Οι εννέα Μελίες ή Μελιάδες νύμφες φέρουν τα ονόματα : Αδράστεια, Αρέθουσα, Βριθώ, Γλαύκη, Ελίκη, Ίδη,  Κελαινώ, Κρίμη και Κυνόσουρα

Κατ΄ άλλη εκδοχή η Αδράστεια είναι δευτερεύουσα θεά κόρη του Δία και της Ανάγκης ή κόρη του Δία και της Νύχτας. Η προσωποποιημένη θεά του ενστίκτου της εκδίκησης. Στην μυθολογία το όνομά της συνδέεται με το όνομα της Νέμεσεως, με αφορμή το γεγονός ότι ο Άδραστος- βασιλιάς του Άργους ή ο συνονόματος υιός του βασιλέως Μίδα έχει αναγείρει στον Αίσηπο ποταμό – πλησίον της Τροίας- ναό προς τιμή της για τον εξευμενισμό της

Τα άλλα ονόματα εκτός αυτό της Νεμέσεως με τα οποία γίνεται γνωστή η Αδράστεια είναι Άτροπος, Ανάγκη και Πεπρωμένη. Αναλυτικότερα εδώ :Αδράστεια θυγάτηρ Μελίσσου

H Αδράστεια και η Ίδη λαμβάνουν θέση –καταστερίζονται - στον αστερισμό της Μεγάλης και της Μικρής Άρκτου  και ονομάζονται  Κυνόσουρα (ουρά του Κυνός/Σκύλου ) και  Ελίκη. Η μορφή που θεωρούμε ότι  λαμβάνουν είναι η μορφή των δύο άρκτων (αρκούδων)– δύο αρκουδίτσες ..όμως άρκτοι - αρκουδίτσες θεωρούνται και οι ιέρειες της Αρτέμιδος, ενώ κατά μια διαφορετική εκδοχή η Μεγάλη Άρκτος θεωρείτε ότι απεικονίζει την Καλλιστώ ή την ίδια την Αρτέμιδα.

 

Στον ελληνικό μύθο όπου η Ελίκη και η Κυνόσουρα είναι τροφοί του Διός και έχουν καταστερισθεί γι αυτήν τους την πράξη από ευγνωμοσύνη από τον ίδιο τον Δία. Η μορφή των τροφών που βρίσκονται στον ουρανό είναι αυτή των δύο αρκούδων – κατά ένα περίεργο τρόπο όμως ως κόρες του Μελισσέως άρα και Μέλισσες – αφού φέρουν ιδιότητες του γεννήτορα τους - θεωρούνται και ιέρειες της Ρέας/ Κυβέλης αλλά και σε μια δεύτερη ανάγνωση και ως άρκτοι θεωρούνται επίσης και  ιέρειες της Αρτέμιδος ή η ίδια η Αρτέμιδα ως Καλλίστη  – 

Κατά τον Άρατο είναι αυτές που ανέλαβαν υπό την προστασία τους το βρέφος Δια μαζί με τους Δικταίους ή Ιδαίου Κουρήτες και τον γλύτωσαν από τον Κρόνο που θα τον σκότωνε-κατάπινε.  Για να τις ανταμείψει ο Δίας τις μετέτρεψε στην Μεγάλη Άρκτο (Ελίκη) και στην Μικρή άρκτο (Κυνόσουρα). Αναλυτικότερα εδώ Μεγάλην άρκτον ονομάζει Ελίκην

Η Μικρή Άρκτος (Ursa minor)  ονομάζεται Κυνόσουρα ή Λυκόσουρα…H Κυνόσουρα  (ουρά του Κυνός) φέρετε να είναι μία εκ των Ιδαίων νυμφών και  η αδερφή της Αδράστειας και κόρη του Μελισσέως του Κρητού, και η έτερη τροφός του Διός. Έχει καταστεριστεί και η ίδια στον αστερισμό της Άρκτου από τον Δία ως ένδειξη ευγνωμοσύνης. Και η Κυνόσουρα που βρίσκεται επί της άρκτου την οποία επικαλούνται -επίκληση,  για βοήθεια

Η Μικρή άρκτος ή Κυνόσουρα ονομάζεται από τους περισσότερους και Φοινίκη ενώ ένα από τ’ αστέρια της ονομάζεται Πόλος ή πολικός αστέρας και γύρω του γυρίζει η Άμαξα (άμα εν τω άξονι δηλαδή άμα= μαζί,  εν των άξονι = στον άξονα, Άμαξα = μαζί στον άξονα) η Μεγάλη άρκτος η Ελίκη - αυτή που ελίσσεται. Γύρω από τον πόλο θεωρούν ότι στρέφεται όλος ο ουράνιος κόσμος – θόλος.

Αν όμως  Έλιξ – έλικας θεωρείτε ο νέος κλάδος ως υιός και ως τέκνο αλλά και ο υιός της αμπέλου τότε και η Ελίκη θα πρέπει να θεωρηθεί ως η νεότερη κόρη και η νεότερη άρκτος παρ΄ ότι μεγαλύτερη ως Μεγάλη Άρκτος  !!! αλλά όχι μόνο ερμηνεύοντας το όνομα της αλλά και βάση του του αξίωμα των διδύμων. Κατά το αξίωμα των διδύμων, ο δίδυμος ο  όποιος τρέχει παραμένει νεότερος απ΄ αυτόν που παραμένει ακίνητος λόγω της διαστολής του χρόνου που προβλέπει η σχετικότητα. Έτσι σύμφωνα με την αρχή της σχετικότητας, ο Β θεωρεί τον εαυτό του σε ακινησία ενώ ταξιδεύει ο Α, οπότε, όταν ξανασυναντηθούν, ο Α θα είναι νεότερος από τον Β. Αυτές ακριβώς οι αντικρουόμενες προβλέψεις είναι το Παράδοξο την Διδύμων.

Ο πολικός είπαμε θεωρείτε το Καρφί γύρω από το οποίο ελίσσεται όλος ο ουράνιος θόλος ...

Άλλες του ονομασίες Stella Maris (θαλάσσιος Αστέρας) και η ονομασία αυτή είναι η ονομασία της Θεοτόκου συνειρμικά κατά τον Άγιο Ιερώνυμο. 

Άλλες ονομασίες του Sterre Transmontane, που καλείται και Sterre of the See, που είναι ακίνητο και κείται προς τον Βορρά, που εμείς καλούμε the Lode Sterre». Trans-montane, δηλ. «ύπερθεν των ορέων» για τους Αυστριακούς αλλα και για τους Ιταλούς ή γενικώς των βουνών για τους μεσογειακούς, και Sterre of the See, δηλ. «Αστήρ της Θαλάσσης» (see = sea, μεσαιωνική αγγλική).

Ενώ ο Μίλτον τον αναφέρει ως το αστέρι της Αρκαδίας "our Star of Arcady, Or Tyrian Cynosure" δηλαδή το αστέρι της Αρκαδίας και μας παραπέμπει στην Αρκαδία, από όπου καταγόταν η Καλλιστώ.
Το Κυνοσούρα ή Κυνόσουρα εμφανίζεται σε επιστημονικά έργα ως το όνομα του Πολικού Αστέρα αλλά για τους Έλληνες σήμαινε ολόκληρο τον αστερισμό της Μικρής  άρκτου

Όμως ως  Άρκτοι ονομάζονται και οι παρθένες κόρες που αφιερώνονται στην Αρτέμιδα και το ρήμα αρκτεύω δηλώνει την λατρεία των μικρών κοριτσιών που αφιερώνονταν στο ναό και μετείχαν σε πομπές και θυσίες της θεάς ως άρκτοι.

Kαι έτσι έχουμε μια νοητή συνέχεια όπου οι Μέλισσες κόρες του Μελισσέως βασιλέως-ιερέως του πρώτου που θυσίασε στους θεούς να έχουν καταστεριστεί από τροφοί - ιέρειες (μέλισσες) της μητέρας Θεάς Ρέας κλπ – και έχουν μετατραπεί σε "θηλυκούς" Eσσήνες – και αναρωτιέμαι βεβαια δικαίως αναρωτιέμαι -αν  πέρασαν ως παιδούλες και νέες κοπέλες από τα ιερά της Αρτέμιδος όντας άρκτοι –παρθένες ιερές κόρες της Αρτέμιδος …και μετατράπηκαν αργότερα και αναβαθμίστηκαν  σε ιέρειες μέλισσες – τροφούς του Διός αλλά και ιέρειες της Μεγάλης Μητέρας θεάς. Αναλυτικότερα εδώ : Κυνόσουρα και Stella Maris

Αρκτεία είναι ένα πανελλήνιο έθιμο και ένας θεσμός άμεσα συνδεδεμένος με τη λατρεία της Αρτέμιδος, επιτελούμενο σε πολλά ιερά της

Στην Κρήτη καθώς στο Ακρωτήρι των Χανίων υπάρχει η Σπηλιά της Άρκτου, σπηλιά της Παναγίας, η Παναγία η Αρκουδιώτισσα ή Aρκουδόσπηλιος  Εκεί υπάρχει ο τοπικός μύθος για μια ιερή άρκτο και την θεά προστάτιδα της νεότητας που λατρευόταν από την προ-δωρική εποχή. Οι πελασγοί έφεραν μαζί τους την λατρεία της Άρκτου και την διέδωσαν μέχρι την Κρήτη. Εκεί και το ξόανό της θεάς που λατρευόταν ιδιαιτέρως με το ιερό της ζώο. Από τις επιγραφές, που έχουν βρεθεί στο εσωτερικό του Αρκουδόσπηλιου, θεωρείται ότι αποτελούσε χώρο λατρείας του Απόλλωνα και της Αρτέμιδος.

Η θεά ούτως η άλλως είναι η Θεά προστάτιδα του τοκετού και προστάτης της παιδικής ηλικίας, είναι κουροτρόφος, παιδοτρόφος, φιλομείραξ, και ταυτόχρονα προστάτιδα του γάμου και κυρίως της φροντίδας για έναν αίσιο τοκετό και για ευγονία που θα εξασφάλιζε την συνέχεια του γένους

Δεν πρέπει να ξεχνάμε και την Θεά του κυνηγιού που ήδη από τον Όμηρο αποκαλείται Πότνια Θηρών/Θυρών. Ένας γονιμικός χαρακτήρας της Θεάς που συνλατρεύεται μαζί με τις χθόνιες θεότητες και την Δήμητρα. Ας μην ξεχνάμε ότι η Μεγάλη μητέρα Θεά είναι η θεά που απεικονίζεται ως :

Των ορέων

Του κυνηγιού

Της Θάλασσας

Των φιδιών

Των περιστεριών

Κουροτρόφος

Πολεμική

Ας μην ξεχνούμε επίσης ότι στην Κρήτη η θεά φέρει τα ονόματα  της Δίκτυννας εκ της οροσειρά του Όρους Δίκτης και εκ των διχτυών, Βριτόμαρτις η γλυκιά παρθένος, Καλλίχορην και Ανθεία,  και με την Ειλείθυια, από το ελεύθω+υιός, δηλαδή μαμμή, και άρα τη θεά του τοκετού, ως Καλλιστώ (Άρτεμις Καλλίστη στην Αρκαδία) ως Αγροτέρα, ενώ στην Έφεσο είναι η θεά μητέρα, θεά τροφός, θεά της γονιμότητας ή θεά με τους πολλούς μαστούς. Τα σχετικά με τους ιερείς της Μεγάβυζους, Εσσήνες κλπ τα είδαμε σε προηγούμενα κείμενα

Η θεά ως Παρθένος φέρει το προσωνύμιο Αγνή και αυτό ετυμολογεί και το όνομά της ως  Άρτεμις δια το αρτεμές

Η Άρτεμις φαίνεται ότι σημαίνει την ακεραιότητα (αρτεμές) και την αξιοπρέπεια, γιατί αγαπά την παρθενία. Ίσως όμως γνώστη της αρετής (αρετής ίστορα) ονόμασε την θεά ο δημιουργός του ονόματος, και ίσως γιατί μίσησε τη γονιμοποίηση (άροτον μισησάσης ) της γυναίκας από τον άνδρα.

O Στράβων, από την άλλη, εκφράζοντας μια διαφορετική άποψη,

αναφέρει ότι το όνομα Άρτεμις οφείλεται στην ιδιότητα της θεάς να κάνει τους ανθρώπους υγιείς και αρτιμελείς. Τέλος, σε εντελώς διαφορετικούς δρόμους μας οδηγούν οι σχολιαστές του Λυκόφρονος, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι ο «ἄρταμος» είναι ο σφαγεύς και το ρήμα «ἀρταμέω» σημαίνει σφάζω και κατακρεουργώ, τεμαχίζω κλπ Αναλυτικότερα εδώ : Περί Αρτέμιδος και άρταμου

Στο λεξικό του Πλωτίνου η λέξη Ἆρται εκ του αρτάω- αρτάομαι (;) σημαίνει κρεμάω, αν-αρτώ, εξ-αρτώ, κοτσάρω, όμοια και το αρτάομαι σημαίνει κρεμιέμαι εξαρτώμαι αλλά και είμαι εξαρτημένος (εξαρτημένος ακόμα και με την σημασία που δίνουμε εμείς σήμερα στην λέξη εξάρτηση ως κρέμασμα (το σημείο εξάρτησης ενός εκκρεμούς), η κατάσταση κατά την οποία είσαι εξαρτημένος  από κάποιον ή κάτι για την ικανοποίηση των αναγκών σου. (η εξάρτηση του παιδιού από τη μητέρα του). Την υποταγή σε κάποιον ισχυρότερο,  τον εθισμό  (η εξάρτηση από τη νικοτίνη)κλπ.

Όπου η εξάρτηση χαρακτηρίζεται από την έντονη προσήλωση ενός ατόμου προς ένα αντικείμενο ή άλλο άτομο. Ο εξαρτημένος δημιουργεί/επικεντρώνει τη ζωή του γύρω από το αντικείμενο της εξάρτησής του.

Ο αρτεμής σε αντίθεση είναι ο σώος και ο αβλαβλής, ο ακέραιος και ο ολάκαιρος, ο αδιαίρετος και ο άθικτος, ο ακέριος και ο αλώβητος, ο ανέπαφος και ο ατόφιος, ο άφθορος και ο σώος. Καθώς και η Άρτεμις φαίνεται ότι σημαίνει την ακεραιότητα (αρτεμές) και την αξιοπρέπεια, γιατί αγαπά την παρθενία. Ίσως όμως γνώστη της αρετής (αρετής ίστορα) ονόμασε την θεά ο δημιουργός του ονόματος, και ίσως γιατί μίσησε τη γονιμοποίηση (άροτον μισησάσης ) της γυναίκας από τον άνδρα

Όμοια και το «αμ-αρτάνω» δηλώνει την εξάρτηση από την αμ-αρτία δηλώνει την μη αρτιότητα και το χάσιμο της ακεραιότητας, την αστοχία, το σφάλμα, την αποτυχία και  ότι άλλο μπορεί να δηλώνει  την επαφή με την όποια λαθεμένη γνώμη ή αστοχία ή αποτυχία την οποιαδήποτε αποπλάνηση, παραπλάνηση, κρίμα, «πτώση» πταίσμα, ξεμυάλισμα ακόμα και «ζάλισμα» σκότιση του νου κλπ κλπ 

«Αμαρτάνω» στην αρχαία ελληνική γλώσσα σημαίνει «αστοχώ, αποτυγχάνω» και «αμαρτία», ορίζεται ως «Ἡ τοῦ ἀγαθοῦ ἀποτυχία» (=η αποτυχία να πράξουμε το σωστό –Λεξικό Σούδα).

Η αρτάνη είναι  ο βρόγχος, ο δερμάτινος ιμάντας, η αλυσίδα ή το σκοινί με το οποίο αναρτώνται οι μεγάλες κεραίες των ιστιοφόρων.

Και αρτέμων είναι το μεγάλο μεσαίο ιστίο του  πλοίου.

Δεσμός, δέσιμο και κρέμασμα. Οι αμαρτωλοί και ως προδότες τις περισσότερες φορές φυλακίζονται με δεσμά (Προμηθεύς), ή κρεμιούνται μόνοι τους (Ιούδας). Υπάρχει και η αντίστοιχη κάρτα των ταρώ του Κρεμασμένου . Στην ουσία η κάρτα του Τρελού ανεστραμμένη, γίνεται η κάρτα του Κρεμασμένου. Αναλυτικότερα εδώ : Περί Ατρέμιδος, αρτάνης και αμαρτίας 

Και συνεχίζοντας την αναζήτηση των δύο τροφών του Διός και φτάνοντας στην ουράνια απεικόνιση  καταλήγουμε και αγγίζουμε και την μετέπειτα χριστιανική θεώρηση τους.Οι δυο τροφοί - άρκτοι λάμβάνουν θέση πλέον και γίνονται τα σύμβολα της κτίσεως. Η πρώτη κτίσης είναι αυτή κατά τον Αδάμ μέσα στους πόνους και η δεύτερη η κτίσης η κατά Χριστόν, μέσα στην οποία έχουμε αναγεννηθεί και στην οποία ο Οφιούχος ανταγωνιζόμενος το θηρίο-Δράκοντα εμποδίζει τον ετοιμασμένο άνθρωπο να λάβει τον Στέφανο..

Η Μεγάλη άρκτος, η Ελίκη, είναι το σύμβολο της μεγάλης κτίσεως – στην οποία πλέουν οι Έλληνες – με την οποία έχουν ανατραφεί, μορφωθεί και της οποίας τη μοίρα, τύχη πεπρωμένο - με τους βίους τους - μέσα από τα κύματα ακολουθούν. Η Ελίκη η  κτίση- ή διδασκαλία ή σοφία κλπ που φέρει - οδηγεί προς τα πίσω. Η διδασκαλία της Ελίκης είναι εκδήλωση και λόγος επαναφοράς και περιστροφής – ξαναγύρισμα στα ίδια και στα ίδια, έτσι ισχυρίζεται ο Άρατος. 

Η μικρή Άρκτος προμηνύει και δίδει τη δεύτερη κτίση η οποία έχει δημιουργηθεί κατά τον Θεόν. Λίγοι, ισχυρίζεται, ότι πορεύονται μέσα από την στενή οδό.

Στενή οδό λένε την οδό της Κυνόσουρας, κατά την οποία -και πάλι  ο Άρατος -ισχυρίζεται ότι οι Σιδώνιοι ταξιδεύουν και θαλασσοπορούν 

Σιδώνιοι ονομάζονται οι Φοίνικες για την θαυμαστήν σοφία τους, ενώ οι Φοίνικες είναι Έλληνες, λέγουν, που από την Ερυθρά θάλασσα μετανάστευσαν σ΄ αυτόν τον χώρο στον οποίο και κατοικούν – κατά τον Ηρόδοτο.

Η Κυνόσουρα, ισχυρίζεται, ότι είναι η Άρκτος (η μικρή) η κτίσης η δευτέρα, η μικρή και στενή οδός και όχι η Ελίκη - η οποία οδηγεί προς τα πίσω – αλλά προς τα εμπρός ευθεία στους επόμενους.

Μια μικρή σύνοψη των τελευταίων κειμένων για να επανέλθουμε και για να περάσουμε στα επόμενα κείμενα …

συνεχίζετε...

Αὕτη ἡ Ἄρκτος, ἡ κτίσις ἡ δευτέρα, ἡ μικρά, ἡ στενὴ ὁδός…

                                                                              Εις μνήμην Παύλου Κυράγγελου

                                                                                          που πάντα διάλεγε την μικρά και στενή οδό...

Στα προηγούμενα κειμενα είδαμε την σύνδεση των δύο άρκτων

με την Αρτέμιδα αλλά και με τις ιέρειες της τις άρκτους αλλά και τις μέλισσες καθώς και την σύνδεση με την αρτάνη και την αμαρτία

<Ἄρτιος>: Σημαίνει τὸν ὑγιῆ καὶ πεπληρωμένον.

Γίνεται παρὰ τὸ ἀρτῶ, τὸ ἑδραιῶ, ἄρτιος, ὡς ἁρμόζω

ἁρμόδιος, ἴσος καὶ ἡρμοσμένος.

Άρτιος ο πλήρης, ο τέλειος, ο ορθός, ο κατάλληλος, ο ταιριαστός, ο αν-ελλιπής

Αρτέμεια η ακεραιότητα, η υγεία, η αρτιότητα, η πληρότητα

Scholia In Lycophronem, Scholia in Lycophronem (scholia vetera et recentiora partim Isaac et Joannis Tzetzae)
Scholion 797, line 3

 <ἄρταμος> λέγεται ὁ μάγειρος. καὶ ἀρτεμής, ὅθεν

καὶ τὴν Ἄρτεμίν φασιν· ἀπαθὴς γὰρ ἡ παρθένος. s³s⁶ ἄρ-

ταμος σφαγεύς, ἀόρταμός τις ὤν, ὁ ἐν ἄορι καὶ ξίφει

τέμνων. T

Απαθής η παρθένος  η χωρίς πάθη, η μη πάσχουσα, η αβλαβής, η μη επιρρεπής στα πάθη, ανάλγητος, μη προξενούσα βλάβες, ελεύθερη, απαλλαγμένη, 

Στο παρακάτω κείμενο θα περάσουμε σε μια ακόμα όχι και τόσο γνωστή ονομασία των Ελλήνων καθώς είναι αυτοί, που έχουν τα μάτια τους στραμμένα στην  Ελίκη, δηλάδη την Μεγάλη Άρκτου και έτσι λοιπόν ονομάζονται και Ελίκωπες – αυτοί που στρέφουν τα μάτια τους πως την Ελίκην καθώς πλέουν.

MQDΔVUA < – τὴν δ' ἑτέρην Ἑλίκην:> τὴν μείζονα

Ἄρκτον Ἑλίκην παρὰ τὰς ἕλικας καὶ συστροφὰς αὐτῆς.

μείζους γὰρ ἔχει τὰς περιφορὰς τῆς Κυνοσούρας, ἅτε

καὶ μείζων οὖσα κατὰ τὸ μέγεθος. ἡ μὲν γὰρ Κυνόσουρα

περὶ τὸν πόλον ἐστίν, ἡ δὲ περὶ τὸν ὅλον βόρειον κύκλον.

τινὲς δὲ λέγουσι καὶ ἑλίκωπας ἐντεῦθεν τοὺς Ἕλληνας

ὀνομασθῆναι ὅτι πρὸς τὴν Ἑλίκην ἔχουσι τοὺς ὦπας

πλέοντες.

Στο λεξικό η λέξη ἑλίκωψ, ο, η (θηλ. ἑλικῶπις, η) δηλώνει αυτόν που

αυτός που έχει ζωηρά και ευκίνητα μάτια, που ρίχνει γρήγορες ματιές.

Οι έτεροι ναυσιπλοείς που όμως λαμβάνουν υπόψη τους τις κινήσεις της Μικρής Άρκτου της Κυνόσουρας δηλαδή, είναι οι Φοίνικες …

S < – τῇ δ' ἄρα Φοίνικες:> ἐν ταύτῃ τῇ

Ἄρκτῳ τῇ ἐλάττονι οἱ Φοίνικες πεποιθότες.

ὄντως ὑπ' αὐτῶν ἐτιμήθη Φοινίκη καλουμένη. ἐτι-

μήθη δὲ καὶ παρὰ τῆς Ἀρτέμιδος διὰ τὰ προλεχθέντα

ἔμπροσθεν συμπτώματα. ἀγνοοῦσα γὰρ ὅτι ὁ Ζεὺς αὐτὴν

ἔφθαρκεν, ἠγρίωσεν αὐτήν. ὕστερον δὲ αἰσθανομένην

λέγεται δόξαν αὐτῇ ἀντιθῆναι ἕτερον εἴδωλον ἐν τοῖς  

ἄστροις ὥστε δισσὰς ἔχειν τινάς. Ἀντισθένης δὲ ἐν

τοῖς ἁμαξιακοῖς φησὶ τροφὸν γεγονέναι τοῦ Διὸς Κυνό-

σουραν εἶναι τῶν Ἰδαίων νυμφῶν. ἀφ' ἧς εἶναι μέν,

ὑπὲρ Νικόστρατον τῇ πόλει τῇ καλουμένῇ τοὔνομα.

ἔκτισαν δὲ καὶ τὸν ἐν αὐτῆ λιμένα, καὶ τὸν περὶ αὐτὴν

τόπον Κυνόσουραν τὸν τόπον κληθῆναι. ἐλθεῖν δὲ μετὰ

τῶν Τελχίνων ὡς εἶναι τῆς Ῥέας παραστάτην, ὥσπερ

Κουρῆτας καὶ Ἰδαίους Δακτύλους. Ἄρατος δὲ αὐτὴν

καλεῖ Ἑλίκην ἐκ Κρήτης οὖσαν καὶ γενέσθαι Διὸς

τροφόν. καὶ διὰ τοῦτο ἐν τῷ οὐρανῷ τιμηθῆναι. ἔχει

δὲ ἀστέρας ἐπὶ μὲν ἑκάστης γωνίας τοῦ πλινθίου αʹ.

ἐπὶ δὲ τῆς κέρκου λαμπροὺς γʹ.

MQDΔVUA <τῇ δ' ἄρα Φοίνικες:> τῇ Κυνοσούρᾳ τῇ

μικρᾷ· βραχεῖα γὰρ οὖσα ἐν τῷ αὐτῷ στρέφεται, καὶ

ἔστι μᾶλλον εὐσύνοπτος, οὐ τῇ λαμπηδόνι (ἀμυδρὰ

γάρ), ἀλλὰ τῷ ἐν τῷ αὐτῷ στρέφεσθαι. ἡ γὰρ ἑτέρα

ἐν τῇ περιφορᾷ μείζων κυκλουμένη οὐκ ἔστιν εὐσύνο-

πτος διὰ τὸ πολυφερές. πεπίστευνται δὲ ὡς ἀκριβέστεροι

Φοίνικες τὰ ναυτικὰ καὶ ἐμπειρότεροι τῶν Ἑλλήνων  

πρὸς τὴν ἐλάσσω βλέποντες. ὁ γὰρ εὑρετὴς αὐτῆς Θαλῆς

εἰς Φοίνικας ἀνάγει τὸ γένος. οἱ δὲ Ἕλληνες ἐν ἀγνωσίᾳ

τῆς μικρᾶς ὄντες πρὸς τὴν Ἑλίκην ὁρῶντες ὡς μείζονα

διέπλεον καὶ πλέουσιν, ὅθεν [αὐτοὺς] Ὅμηρος “ἑλίκω-

πες Ἀχαιοί” (Α 389 al.) ὡς εἰς αὐτὴν τοὺς ὦπας

ἀνατείνοντες. οἱ δὲ λέγοντες εὐοφθάλμους τοὺς ἑλί-

κωπας ἁμαρτάνουσι. παρθένων γὰρ τὸ ἐπίθετον.

Στο κείμενο αναφέρετε ότι οι Φοίνικες στρέφονται προς την Κυνόσουρα-Μικρή Άρκτο γιατί πιστευαν ότι τους παρέχει μεγαλύτερη ακριβεια  ως προς την θέση της άρκτου και γιατί οι ίδιοι θεωρούνται εμπειρότεροι από τους Ελληνες-Αχαιούς  κοιτώντας και βλέποντας την μικρότερη άρκτο και προσανατολίζονται μ΄αυτήν.

Αυτός που την έχει εντοπίσει και την έχει βρει θεωρείτε ότι είναι ο Θαλής που στων Φοινίκων, λέγεται, ότι ανήκε το γένος  Οι δε Ελληνες λόγω της άγνοιάς τους προς την μικρή (άρκτο) κοιτώντας προς την Ελίκη δίνουν την μέγιστη σημασία διασχίζοντας και ταξιδεύοντας με πλωτά μέσα, όπου ο Ομηρος τους ονομάζει  Ελικωπας Αχαιούς καθώς έχουν σ΄αυτην –την Ελίκη – στραμένους, προς τα πάνω, τους οφθαλμούς τους. Και όσοι λένε ότι έχουν  οξύ βλέμμα ή είναι ευχαριστοι στο βλέμμα των άλλων, για τους Ελίκωπες Αχαιούς, αμαρτάνουν. Ενώ το ίδιο επίθετο το Ελίκωψ χρησιμοποιείται για τις παρθένους – δηλώνοντας έτσι την στρογγυλή κλίση των ματιών τους ή γιατί είναι αυτές που έχουν ζωηρά και ευκίνητα μάτια και ρίχνουν γρήγορες (κρυφές;) ματιές.

Στον Ωριγένη ή κατά τ΄αλλους στα κείμενα του Ιππόλυτου με τον τίτλο «Κατά πασών Αιρέσεων ελέγχου» (φιλοσοφούμενά του) βρίσκουμε πολλά και ενδιαφέροντα !!!

Το «Κατά πασών των αιρέσεων έλεγχος» αποτελείτε απο 10 βιβλία και καταπιάνεται με  κάθε αίρεση η οποία έχει το πρότυπό της στην φιλοσοφία και την ειδωλολατρία. Σε 4 βιβλία, τα Φιλοσοφούμενα

περιγράφει όλα τα γνωστά φιλοσοφικά συστήματα, την εθνική λατρεία, τη μαγεία και την αστρολογία. Λείπουν το 2^ο και 3^ο βιβλίο. Αλλα σε 4 βιβλία γίνετια  παρουσίαση και ανασκευή 30 αιρέσεων

 Hippolytus Scr. Eccl., Refutatio omnium haeresium (= Philosophumena)
Book 4, chapter 48, section 8, line 4

Αὐταὶ δὲ αἱ Ἄρκτοι, φησίν, ἑβδομάδες εἰσὶ δύο, ἐξ ἑπτὰ ἀστέρων

συγκείμεναι, δισσῶν κτίσεων εἰκόνες· πρώτη γάρ, φησίν, <ἐστὶ> [ἡ]

κτίσις ἡ κατὰ τὸν Ἀδὰμ ἐν πόνοις, <ὅ ἐστιν> ὁ Ἐν γόνασιν ὁρώμενος·

δευτέρα δὲ κτίσις ἐστὶν ἡ κατὰ Χριστόν, δι' ἧς ἀναγεννώμεθα, ὅ ἐστιν ὁ

Ὀφιοῦχος <ὁρώμενος>, ἀνταγωνιζόμενος τῷ θηρίῳ καὶ κωλύων ἐπὶ τὸν

Στέφανον ἐλθεῖν, τὸν ἡτοιμασμένον τῷ Ἀνθρώπῳ. μεγάλη δέ ἐστιν

Ἄρκτος ἡ Ἑλίκη, φησίν, <τῆς> μεγάλης κτίσεως σύμβολον, πρὸς ἣν

πλέουσιν Ἕλληνες – τουτέστι πρὸς ἣν παιδεύονται – καὶ <ᾗ> διὰ τῶν

τοῦ βίου φερόμενοι κυμάτων ἐπακολουθοῦσιν· ἑλίκην τινὰ οὖσαν τὴν

τοιαύτην κτίσιν – ἢ διδασκαλίαν ἢ σοφίαν – , εἰς τὰ ὀπίσω ἄγουσαν

τοὺς ἑπομένους τῇ τοιαύτῃ κτίσει· στροφὴ γάρ τις <ἡ> τῆς Ἑλίκης

προσηγορία, καὶ ἀνακύκλωσις ἐπὶ τὰ αὐτὰ εἶναι δοκεῖ. μικρὰ δέ <ἐς>τιν

ἡ ἑτέρα Ἄρκτος, οἱονεί τις εἰκὼν τῆς δευτέρας κτίσεως, τῆς κατὰ θεὸν

κτισθείσης· ὀλίγοι γάρ, φησίν, εἰσὶν οἱ διὰ τῆς στενῆς ὁδοῦ πορευόμενοι.

στενὴ<ν> δὲ <ὁδὸν> λέγουσιν εἶναι τὴν Κυνοσουρίδα, πρὸς ἣν ὁ Ἄρατός

φησιν ὅτι οἱ Σιδόνιοι ναυτί(λ)λονται. Σιδονίους δὲ ἀπὸ μέρους εἴρηκεν

ὁ Ἄρατος <τοὺς> Φοίνικας, διὰ τὸ εἶναι τὴν Φοινίκων σοφίαν θαυμας-

τήν, Φοίνικας δὲ εἶναι Ἕλληνες λέγουσι τοὺς ἀπὸ τῆς Ἐρυθρᾶς

θαλάσσης μετοικήσαντας εἰς τοῦτον τὸν χῶρον, οὗ καὶ νῦν οἰκοῦσι·

τοῦτο γὰρ Ἡροδότῳ δοκεῖ.

Κυνόσουρα δέ, φησίν, <ἐστὶν> αὕτη ἡ Ἄρκτος, ἡ κτίσις ἡ δευτέρα,

ἡ μικρά, ἡ στενὴ ὁδός, καὶ οὐχὶ ἡ Ἑλίκη· οὐ γὰρ εἰς τὰ ὀπίσω ἄγει,

ἀλλ' εἰς τὰ ἔμπροσθεν ἐπ' εὐθείας τοὺς ἑπομένους <αὐτῇ> ὁδηγεῖ,

Σ’ αυτό το βιβλιο λοιπον αναφέρετε ότι οι αιρετικοί των άστρων παρουσιάζουν τον αστερισμό του  Ηρακλή « Εν γόνασι» ως τον Αδάμ ο οποίος εχει δίπλα του την Λύρα

 και τον Στέφανον (Βόρειο Στέφανο) να γονατίζει και ν' ανοίγει αμφότερα και τα δυό του χέρια για τις εξομολογουμενες αμαρτίες του. Γίνεται αναφορά στην εφτάχορδη Λύρα η οποια δηλώνει την αρμονία και την κατασκευή-δημιουργία του κοσμου – των έξι ημερών και την έβδομη ημέρα ξεκούρασης μετά την δημιουργίας. Κατά τον Αρατο λοιπον  ο Αδάμ εξομολογούμενος πάνω από την κεφαλή του  έχει για να τον φυλάγει το Θηρίο-Δράκοντα, κατ΄εντολη και προσταγμα του Θεού κλπ. Για τον Οφιούχο ο Άρατος λέγει ότι κατέχει την ορμή του Όφεως που προσπαθεί να περασει και να  λάβει τον Στέφανο κλπ περισσότερα στο κείμενο

 

 Αφου λοιπόν τελειώσουν οι αναφορές περί Ηρακλή, Λυρας, Δράκοντα, Στεφάνου κλπ περνάει στην Μεγάλη και στην Μικρή άρκτο.

Οι δύο άρκτοι εδώ λαμβάνουν τις δύο εικονες σύμβολα της κτίσεως. Η πρώτη κτίσης είναι αυτή κατά τον Αδάμ μέσα στους πόνους και η δεύτερη η κτίσης κατά Χριστον στην οποία εχουμε αναγεννηθεί και στην οποία ο Οφιούχος ανταγωνιζομενος το θηρίο-Δράκοντα εμποδίζει τον ετοιμασμένο άνθρωπο να λάβει τον Στέφανο..

Η δε Μεγάλη άρκτος η Ελίκη είναι το σύμβολο της μεγάλης κτίσεως – στην οποία πλέουν οι Ελληνες – με την οποία εχουν ανατραφεί, μορφωθεί και της οποίας τη μοίρα, τύχη πεπρωμένο  με τους βίους τους μέσα από τα κύματα ακολουθούν. Η Ελίκη η οποια κτίση- ή διδασκαλία ή σοφία  - φέρει - οδηγεί προς τα πίσω. Η διδασκαλία της Ελικης είναι εκδήλωση και λόγος επαναφοράς και περιστροφής – ξαναγύρισμα στα ίδια και στα ίδια, έτσι ισχυρίζεται. 

Η μικρή Άρκτος προμηνείει και δίδει τη δεύτερη κτίσης η οποία εχει δημιουργηθεί κατά τον Θεόν. Λίγοι δε ισχυρίζεται ότι πορεύονται μέσα από την στενή οδό.

Στενή οδό λένε την οδό της Κυνοσουρας, κατά την οποία ο Άρατος ισχυρίζεται ότι οι Σιδώνιοι ταξιδεύουν και θαλασσοπορούν  

Σιδώνιοι ονομάζονται οι Φοίνικες γιατι την θαυμαστήν σοφία τους, ενώ οι Φοίνικες είναι Ελληνες, λέγουν, που από την Ερυθρά θάλασσα μετανάστευσαν σ΄αυτόν τον χώρο στον οποίο και κατοικούν – κατά τον Ηρόδοτο.

Η Κυνόσουρα, ισχυρίζεται ο Άρατος, ότι είναι η Αρκτος (η μικρή) η κτίσης η Δευτέρα, η μικρή και στενή οδός και όχι η Ελίκη η οποια οδήγει προς τα πίσω – αλλα προς τα εμπρός ευθεία στους επόμενους οδηγεί...

συνεχίζεται...

Περί Ατρέμιδος, αρτάνης και αμαρτίας

Συνεχίζω το κείμενο από το σημείο της  αναφοράς περί της Αρτάνης. Πριν να τελειώσει το κείμενο είχα αναφέρει για την

<Ἀρτάνη>ως την ἐκ τῶν καλωδίων ἀγχόνη· Σοφοκλῆς δὲ ἐπὶ δεσμοῦ ἐν Ἀντιγόνῃ,  Πλεκταῖσιν ἀρτάναισιν. Ἀγχόναις.

Αγχόνη δηλαδή σκοινί κρεμάλα  η αρτάνη και μάλιστα φτιαγμένη εκ καλωδίων (από μικρό σκοινί ή από σπάγκο).

Ο Σοφοκλής δε αναφέρει την λέξη και θεωρεί την αρτάνη ως δεσμό, δέσιμο δηλαδή  ως συνδετικό στοιχείο, ως σύνδεσμο, ή οτιδήποτε δένει ή στερεώνει αλλά και ως κόμπο ή ως δεσμά, ή αλυσίδα

Photius Lexicogr., Scr. Eccl., Theol., Lexicon (Α – Δ)
Alphabetic letter alpha, entry 2888, line 1

<†Ἆρται†>· ἐπικρέμαται.

<Ἀρτάνη>· κυρίως μὲν ἡ τῶν καλῳδίων ἀγχόνη. Σοφοκλῆς δὲ

ἐν Αἰχμαλωτίσιν (fr. 48 N.² = 51 R.) ἐπὶ τοῦ δεσμοῦ. 

Στο λεξικό του Πλωτίνου η λέξη Ἆρται† εκ του αρτάω- αρτάομαι (;) σημαίνει κρεμάω, αν-αρτώ, εξ-αρτώ, κοτσάρω, όμοια και το αρτάομαι σημαίνει κρεμιέμαι εξαρτώμαι αλλά και είμαι εξαρτημένος (εξαρτημένος ακόμα και με την σημασία που δίνουμε εμείς σήμερα στην λέξη εξάρτηση ως κρέμασμα (το σημείο εξάρτησης ενός εκκρεμούς), η κατάσταση κατά την οποία είσαι εξαρτημένος  από κάποιον ή κάτι για την ικανοποίηση των αναγκών σου. (η εξάρτηση του παιδιού από τη μητέρα του). Την υποταγή σε κάποιον ισχυρότερο,  τον εθισμό  (η εξάρτηση από τη νικοτίνη)κλπ.

Όπου η εξάρτηση χαρακτηρίζεται από την έντονη προσήλωση ενός ατόμου προς ένα αντικείμενο ή άλλο άτομο. Ο εξαρτημένος δημιουργεί/επικεντρώνει τη ζωή του γύρω από το αντικείμενο της εξάρτησής του.

Ο αρτεμής σε αντίθεση είναι ο σώος και ο αβλαβλής, ο ακέραιος και ο ολάκαιρος, ο αδιαίρετος και ο άθικτος, ο ακέριος και ο αλώβητος, ο ανέπαφος και ο ατόφιος, ο άφθορος και ο σώος. Καθώς και η Άρτεμις φαίνεται ότι σημαίνει την ακεραιότητα (αρτεμές) και την αξιοπρέπεια, γιατί αγαπά την παρθενία. Ίσως όμως γνώστη της αρετής (αρετής ίστορα) ονόμασε την θεά ο δημιουργός του ονόματος, και ίσως γιατί μίσησε τη γονιμοποίηση (άροτον μισησάσης ) της γυναίκας από τον άνδρα

Λέξη που  προέρχεται από το ρήμα αρτεμέω-αρτεμώ

Hesychius Lexicogr., Lexicon (Α – Ο)
Alphabetic letter alpha, entry 7486, line 1

<ἀρτεμές>· ὑγιές S  

<ἀρτεμέα>· ὑγιᾶ S ὑγιῆ (Ε 515) AS

<ἀρτεμέοντα>· ὑγιαίνοντα. ἰσχύοντα

<ἀρτεμῆ>· σῶον. ὑγιᾶ. σώφρονα

Όμοια και το «αμ-αρτάνω» δηλώνει την εξάρτηση από την αμ-αρτία δηλώνει την μη αρτιότητα και το χάσιμο της ακεραιότητας, την αστοχία, το σφάλμα, την αποτυχία και  ότι άλλο μπορεί να δηλώνει  την επαφή με την όποια λαθεμένη γνώμη ή αστοχία ή αποτυχία την οποιαδήποτε αποπλάνηση, παραπλάνηση, κρίμα, «πτώση» πταίσμα, ξεμυάλισμα ακόμα και «ζάλισμα» σκότιση του νου κλπ κλπ 

«Αμαρτάνω» στην αρχαία ελληνική γλώσσα σημαίνει «αστοχώ, αποτυγχάνω» και «αμαρτία», ορίζεται ως «Ἡ τοῦ ἀγαθοῦ ἀποτυχία» (=η αποτυχία να πράξουμε το σωστό –Λεξικό Σούδα).

Το ρήμα ἁμαρτάνω < (ίσως) ινδοευρωπαϊκή (ρίζα) *h₂mert- (χάνω, σφάλλω) (α στερητικό + πιθανόν ρίζα σμαρ- ή μερ- όπου προστίθεται το πρόσφυμα τ = ασμαρτ με ταυτόχρονη τροπή του σ σε δασεία = ἁμαρτ και με τελικό πρόσφυμα -αν- = ἁμαρτάνω)

Το ἁμαρτάνω δηλώνει την αποτυχία, το σφάλμα, την πράξη που επιφέρει κακό, αποτυγχάνω να βρω το στόχο μου, σφάλλω, πράττω το κακό

Στον Όμηρο συχνά μετα γεν. περί της αποτυχίας του τοξεύματος, ενώ στον Πλάτωνα το «ήμαρτε του σκοπού» δηλώνει την αποτυχία του σκοπού. Γενικότερα δηλώνει την στέρηση, το χάσιμο, την αποτυχία, την ματαίωση, την πλάνη, υποπίπτω σε σφάλμα, διαπράττω παράβαση του ιερού νόμου,

Scholia In Sophoclem, Scholia in Sophoclem (scholia vetera)
Play OT, verse 1266, line 1

ἐώρα λέγεται κρέμασις, ὕψωσις, μέταρσις.
 <ἀρτάνην> δεσμόν.

Η αρτάνη είναι  ο βρόγχος, ο δερμάτινος ιμάντας, η αλυσίδα ή το σκοινί με το οποίο αναρτώνται οι μεγάλες κεραίες των ιστιοφόρων.

Και αρτέμων είναι το μεγάλο μεσαίο ιστίο του  πλοίου.

Δεσμός, δέσιμο και κρέμασμα. Οι αμαρτωλοί και ως προδότες τις περισσότερες φορές φυλακίζονται με δεσμά (Προμηθεύς), ή κρεμιούνται μόνοι τους (Ιούδας). Υπάρχει και η αντίστοιχη κάρτα των ταρώ του Κρεμασμένου . Στην ουσία η κάρτα του Τρελού ανεστραμμένη, γίνεται η κάρτα του Κρεμασμένου.

'Ενας άντρας που κρέμεται από τα πόδια από ένα δέντρο σε σχήμα Τ, συμβολίζει την αντιστροφή των αξιών, τις απογοητεύσεις της ζωής, τα βάσανα, τις μικρές καθημερινές προδοσίες, που τόσο βαθιά πληγώνουν.

 Πράγματι, η κάρτα αυτή συμβολίζει τον Αιώνα του Θυσιασμένου Θεού. Είναι η κάρτα του Τρελλού που αιωρείται με το κεφάλι προς τα κάτω και ν' αντέξει να δει τη ζωή του ανάποδα, η αδιανόητη μοίρα του Κρεμασμένου. Αυτά που άφησε πίσω του δεν του ανήκαν ποτέ οπως η πτήση, η πτώση, το ταξίδι κι η αναπόφευκτη σύγκρουση ήταν ολότελα δικά του.

 Ο συμβολισμός του Κρεμασμένου των Ταρώ. Ο Αιώνας του Θυσιασμένου Θεού. Το σύμβολο είναι πολύ παλαιότερο του Ιησού.

Ταυτόχρονα όμως ο Κρεμασμένος μπορεί να συμβολίζει την θυσία και ο ίδιος ο Κρεμασμένος να συμβολίζει τον Μεσσία. Την θυσία, το "αίμα", την έσχατη πράξη αυτοθυσίας του. Μια κάρτα που μπορεί να συνδέει τον θυσιασμένο ως Μεσσία αλλά και τον Προδότη ενίοτε. 

Ας μην ξεχνούμε και το "σήμερον κρεμάται επί ξύλου ο  εν ύδασι την γην κρεμάσας. Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται, ο των αγγέλων βασιλεύς. Ψευδή πορφύραν περιβάλλεται, ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις" 

αλλά και τον Προδότη που προ+δίδει ή και τον ενορατικό «προ-φήτη που  προ+λέγει καθώς δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε και την συκιά-ορνία, το δέντρο όπου κρεμάστηκε.

Ο Ιησούς και ο Ιούδας είναι ο Κρεμασμένος στα Ταρό, ο έναςο ισος και αντιθετος του άλλου, απαραίτητος ο Ιούδας για να εκτελεσθεί η αποστολή του Δασκάλου Ιησού.

Ένας μάρτυρας για να μπορέσει να ολοκληρωθεί το μεγάλο σχέδιο της θυσίας του Ιησού…Χωρίς Ιούδα δεν θα μπορούσε να υπάρξει Ιησούς. Σταυρός η κρεμάλα ισως τελικά είναι  μικρή η διαφορά !!!

Εκεί κάπου ανάμεσα όμως στέκεται ο Κρεμασμένος στο Ταυ, κάνοντας το σημείο του Σταυρού με τα πόδια του. Η Θυσία.
Αυτός είναι ο δρόμος για όλους. Είναι η Οδός. Είναι ο Χριστός. Το Φως.
Όλοι οι άνθρωποι πρέπει να μετα-λάβουν το σώμα Του και το αίμα Του. Με την ενανθρώπιση του Λόγου και την Θυσία του Χριστού συνδέονται τα ύψιστα για τον άνθρωπο Μυστήρια. 

Περισσοτερα περι καθαρότητας και αμαρτίας  και σε παλαιότερα κείμενα :

Είμαι αγνός στο μεγάλο αυτό πέρασμα, εξαφάνισα τα ελαττώματά μου...

Εκρίνετο τι θεός και τι άνθρωπος εν τη Μηκώνη.

και ο κρίνων κρίνεται

Αρνούμενος τη δημιουργία

Περί ευνουχισμένων γάλλων ιερέων

 

Συνεχίζεται…