Περί ομφής και μαντικού λόγου

Είδαμε ότι η τελευτή του Οσιριδος συνέβη την δέκατη έβδομη μέρα, κατά την οποία γίνεται ιδιαιτέρως κατάδηλη η μείωση τής πανσελήνου. Γι’ αυτό οι Πυθαγόρειοι αποκαλούν «αντίφραξη» αυτή την ημέρα και γενικά θεωρούν ανόσιο αυτόν τον αριθμό. Όμως ταυτίζουν τον αριθμό 17 με την Σελήνη αλλα  και τον χαμό του Οσιρη, όπως και τον χαμό της αλλά και την επανεμφάνισή της Σελήνης … Ο Όσιρης ονομάζεται και με το όνομα  «Ομφις», όπως ο Ερμαΐος λέγει, ότι, ερμηνευόμενον, σημαίνει «ευεργέτης»

Pseudo-Zonaras Lexicogr., Lexicon

Alphabetic letter omicron, page 1448, line 16

<Ὀμφή>. θεία φήμη, θεία φωνή. ἢ [θεῖος ὄνει-

 ρος.] παρὰ τὸ φῶ, τὸ φαίνω, καὶ τὸ ὂν γέγο-

 νεν ὀμφὴ, τροπῇ τοῦ ν εἰς μ. ἡ τὸ ὂν φαίνουσα.

Photius Lexicogr., Scr. Eccl., Theol., Lexicon (Ε – Ω)

Alphabetic letter omicron, Page 335, line 18

<Ὀμφή>: θεία κληδὼν ἢ φήμη.

<Ὀμφήν>: φωνήν· κληδόνα· φήμην θείαν· ἢ ὄνειρα·  φάσματα.

Eustathius Philol., Scr. Eccl., Commentarii ad Homeri Iliadem

Volume 2, page 575, line 16

Ὀμφὴ δὲ κυρίως ἡ ἀληθὴς φήμη ἡ τὸ ὂν φαίνουσα, ὡς καὶ ὄνειρος κατὰ κυριολεξίαν τὸ ἀληθὲς ἐνύπνιον, δι' οὗ τὸ ὂν εἴρεται. Ἡ δ' αὐτὴ ὀμφὴ καὶ κληδὼν λέγεται, ὥστε τὸν

ὀμφαῖον εἶναι πάντως καὶ κληδόνιον. Ἅπαξ δὲ τὸ πανομφαῖος εἶπεν ὁ ποιητής,

ὡς παρετήρησαν οἱ παλαιοί. (v. 251 s.)

Eustathius Philol., Scr. Eccl., Commentarii ad Homeri Iliadem

Volume 1, page 260, line 29

     (v. 41) Ὅτι τὸν ὄνειρον καὶ ὀμφὴν λέγει· ἐκεῖνο μέν, ὡς τὸ ὂν εἴροντα,

καθάπερ εἴρηται, τουτέστιν ἀγγέλλοντα· Διὸς γὰρ αὐτὸν ἔφη ἄγγελον.

Eustathius Philol., Scr. Eccl., Commentarii ad Homeri Odysseam

Volume 1, page 167, line 25

Καὶ ἔστι ταυτὸν κλέος καὶ κλῃδὼν καὶ κληηδών. ὧν

ἑρμηνεία, ἡ φήμη καὶ ἡ ὄσσα καὶ ἡ ὀμφὴ καὶ ὁ μαντικὸς λόγος. ἐπειδὴ ἐκ τοῦ κλέος τὸ κλεΐζω. ἀπ' αὐτοῦ δὲ κατὰ ἔκτασιν, τὸ κληΐζω. καὶ ἐν συναιρέσει, κλῄζω. ὡς χρέος χρηΐζω καὶ χρῄζω. ἡ δὲ χρῆσις τοῦ κλῄζειν, παρά τε ἄλλοις, καὶ παρὰ τῷ κωμικῷ, ἐν τῷ, κλῇσον τὴν πόλιν ταύτην. διὸ ἀπὸ τοῦ

κλῄζω ἡ κληδών. ἀπὸ δὲ αὐτοῦ, ἡ κληηδών. καθ' ὁμοιότητά τινα τοῦ κρῆναι καὶ κρηῆναι.

  Etymologicum Magnum, Etymologicum magnum

Kallierges page 626, line 1

<Ὀμφή>: Θεία φήμη, κληδών· παρὰ τὸ φῶ, τὸ

φαίνω, καὶ τὸ ὂν, ἡ τὸ ὂν φαίνουσα, ἤγουν τὸ ἀληθές.

Scholia In Apollonium Rhodium, Scholia in Apollonii Rhodii Argonautica (scholia vetera) Page 243, line 27

939a <ὀμφήν>: φωνήν.

 Scholia In Oppianum, Scholia et glossae in halieutica (scholia vetera et recentiora)

Hypothesis-book 1, scholion 399, line 2

                         Ὄσσα ἡ φήμη καὶ

ἡ ὀμφὴ, ἐπὶ τῶν μάντεων παρ' Ὁμήρῳ (Od. α 282 et

saepius alibi)· σήμαινε.

618= ΟΜΦΗ (ομφή, θεϊκή φωνή, προφητεία, χρησμός, μελωδία, φήμη, είδηση, πνοή, φάσμα [βλ. και ΟΜΦΑ] // ΟμΙλ. Β:41 // Ησυχ) = ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΕΙΝ (ακτινοβολέω-ώ),  ΔΙΔΥΜΗΝ ΑΙΓΛΗΝ (δίδυμη αίγλη, διπλή ακτινοβολία [κυρίως η ηλιακή] // Mag.), ΕΛΙΣΣΟΜΕΝΗ (ελίσσομαι, κουλουριάζομαι, συσπειρώνομαι, ελίσσομαι, κινούμαι ελικοειδώς, κουβαριάζομαι, συστρέφομαι, περιστρέφομαι, περιτυλίγομαι), ΕΝΥΠΝΙΑΖΕΙ (ενυπνιάζω, βλέπω όνειρο, ονειρεύομαι), ΖΗΝΟΔΟΤΗΡΑ (Ζηνοδοτήρ, επ. του Απόλλωνα που μετέφερε τους χρησμούς του Διός),    Η ΚΟΣΜΟΓΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ (η κοσμογονία είναι, η δημιουργία του κόσμου), ΙΑΧΒΕ (Ιαχβέ), ΚΑΘΟΠΤΡΙΚΗ (καθοπτρική, κατοπτρική), ΛΗΤΟΙΣ (Λητώ, λήθη, νύξ και πραότης, Τιτανίδα, θυγ. Τιτάνος Κοίου και Τιτανίδος Φοίβης // ΗσΘ. 406, αδ. Αστερίας, μήτηρ Απόλλωνος και Αρτέμιδος εκ του Διός // ΗσΘ. 918, τους οποίους και γέννησε στην Δήλον, κατ’ άλλη εκδοχή η Άρτεμις γεννήθηκε στην Ορτυγία και ο Απόλλων στην Δήλο // ΟρφΥ. 35:4 // ΟμΥ. 3:16), ΠΟΙΗΤΙΚΟΝ (η Μονάς // Αέτ. Ι, 3, 8), ΣΕΛΑΗΓΕΝΕΤΑΙ (σελαηγενέτης, γεννήτωρ του φωτός, φωτοδότης, επ. Απόλλωνος // Mag.)

811 = ΟΜΦΑΣ (ομφή, θεϊκή φωνή, προφητεία, χρησμός, μελωδία, φήμη, είδηση, πνοή, φάσμα [βλ. και ΟΜΦΑ] // ΟμΙλ. Β:41 // Ησυχ.),  ΑΙΩ (αΐω, αντιλαμβάνομαι, ακούω, εννοώ, παρατηρώ), ΑΝΑΣΤΑΣΗΝ (ανάστασις), ΑΝΘΟΦΟΡΙΑ (ανθοφορία), ΑΣΤΕΡΕΣ (αστήρ), ΑΤΤΙΣ, ΕΚΛΑΜΨΕΙ (έκλαμψις, ακτινοβολία, εμφάνιση με λαμπρότητα, μεγαλείο, αναλαμπή, ανάλαμψη, λαμποκόπημα, λάμψη, ξαφνική λάμψη, φεγγοβολή), Η ΑΡΜΟΝΙΑ ΚΑΙ Ο ΑΡΙΘΜΟΣ (η αρμονία και ο αριθμός), ΘΑΥΜΑΣΜΟΝ (θαυμασμός),  ΙΑΩ (ιάω),  ΜΑΥΡΟΣ (μαύρος), ΠΕΡΙΣΤΕΡΑΙ (Περιστερά [Columba, Col], αστερισμός του νοτίου ημισφαιρίου, βρίσκεται μεταξύ των αστερισμών της Πρύμνεως [Pup], του Γλυφείου [Cae], του Λαγωού [Lep] και του Μεγάλου Κυνός [CMa], λαμπρότερος αστήρ ο Phaet [Phaet, alp Col, HD 37795]), ΠΕΡΙΣΤΕΡΑΙ (περιστερά, σύμβολο ειρήνης, αθωότητας, πνεύμα της ζωής και του φωτός, ψυχή, γονιμοποιό πνεύμα, πέρασμα από ένα κόσμο σε άλλον, η περιστερά κάθεται στα κλαδιά του Δέντρου της Ζωής, συνδέεται με την Μεγάλη Μητέρα, αφιερωμένη στον Άδωνη, τον Βάκχον, την Αφροδίτην και την Αστάρτη, με κλαδί ελιάς είναι έμβλημα της Αθηνάς, εικονίζεται ως το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, το Άγιο Πνεύμα, βάπτισμα, Ευαγγελισμός, επτά περιστέρες συμβολίζουν τα επτά χαρίσματα του Πνεύματος), ΤΕΣΣΕΡΑ, ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΝ (τι είναι το Εν;), ΤΟ ΑΙΤΙΟΝ (το αίτιον, έναυσμα, λόγος, αιτία, ελατήριον, αφορμή, αρχή, στοιχείον), ΤΟ ΜΕΣΟΝ ΕΙΝΑΙ (το μέσον είναι),  ΥΛΟΒΑΤΗ (υλοβάτης, αυτός που ζει στα δάση, επ. Πανός),

Ομφή = Θεία φωνή, που έβγαινε στους Δελφούς, όταν χρησμοδοτούσε η Πυθία, θηλυκός τύπος της λέξεως πύθων = όφις, προγενέστερος κυρίαρχος δαίμων της περιοχής, απ' το ρήμα πυνθάνομαι = ζητώ να μάθω, πληροφορούμαι.

 Άρα ο/ή Πύθων ή όφις ή δράκων των Δελφών μας οδηγεί δια της Ομφής του στον 2ο τη τάξει μετά τον Φαραώ ή Υψηλή Πύλη = Μεγάλο Δράκοντα ή Όφιν, απ' το ουραίον = κόμπρα = ασπίδα) στο στέμμα του. (κατά Π. Κυράγγελον)

Όμως ο Οσιρης αποτελεί μια εκδοχή του Διονύσου κατά την Ελληνική μυθολογία και τα αρχαία κείμενα.

κατασκευάζουσι λάρνακα μηνοειδῆ ...

ἀρχὴ γὰρ ὁ θεός, ἀρχὴ δὲ πᾶσα τῷ γονίμῳπολλαπλασιάζει τὸ ἐξ αὑτῆς

Όμοια και ο αριθμός 17 είναι και  «ο αριθμός της Αθανασίας». Στα Ταρώ ταυτίζεται με την Κάρτα του Αστεριού. Το Αστέρι συσχετίζεται πάντα μέ την Ινάννα, τή μεγάλη θεά των Σουμέριων, πού αργότερα έγινε Ίστάρ.  Εμείς την ονομάζουμε Αφροδίτη. Στους Έλληνες ήταν το αστέρι – οδηγός γνωστό ως Έσπερος το απόγευμα και Φώσφορος το πρωί, γιατί εμφανιζόταν δυο φορές κατά τη διάρκεια τής μέρας: μια λίγο μετά το ηλιοβασίλεμα και μία αμέσως πριν από την αυγή. Οί Έλληνες θεωρούσαν ότι ό "Έσπερος ήταν γιος ή αδερφός του Άτλαντα, και ο Φώσφορος γιός τής Ήούς, θεάς τής Αυγής, και του Άστραία ή Κέφαλου. Οι Ρωμαίοι τον υιοθέτησαν ως lucifer (Εωσφόρο», Stella Matutina (πρωινό αστέρι).

Εδώ όμως πρέπει οπωσδήποτε νά αναφερθεί ότι οι Έλληνες ονόμαζαν Φώσφορο και τον Ίακχο, τον αναγεννημένο Διόνυσο.

Heka, Heqet και Εκάτη φώσφορος

 Στη κάρτα του Αστεριού τα εφτά μικρά άστρα περιβάλουν το μεγάλο και φωτεινό αστέρι τής εσωτερικής λάμψης.

Το αστέρι συνδέεται με τον αριθμό 17, το οποίο ισούται με 8 (1 + 7 = 8). Οκτώ είναι η δύναμη, η ποιότητα που απαιτείται για να δεχτεί τα σφάλματά σου και να αγαπάτε τον εαυτό σας, παρά από αυτούς

Έτσι η  Όγδοάδα επονομαζόταν «Καδμεία», γιατί ή Αρμονία θεωρούνταν σαν σύζυγος τού Κάδμου και ο Κάδμος, σύμφωνα με τον Ολυμπιόδωρο, αντιπροσώπευε τον υποσέληνο Κόσμο.

Hesychius Lexicogr., Lexicon (Α – Ο)

Alphabetic letter kappa, entry 61, line 1

kappa.61.1

<κάδμος>· δόρυ s. λόφος. ἀσπίς s. Κρῆτες

Damascius Phil., In Phaedonem (versio 1)

Section 378, line 1

378.1

 ρκδʹ.  – [95a5 – 6] ‘Τί δὲ δὴ τὰ Κάδμου, πῶς ἱλασόμεθα;’ ἢ Κάδμος μὲν ὁ

ὑποσέληνος κόσμος ὡς Διονυσιακός· διὸ καὶ Ἁρμονίᾳ σύνεστι τῇ θεῷ καὶ τῶν

τεττάρων Βακχῶν πατήρ. δηλοῖ δὲ καὶ ὁ Πείσανδρος [frg. 21] θεολογῶν τὰ

κατὰ Κάδμον ἐν τῷ μύθῳ ἐν ᾧ φησιν τὸν Κάδμον ὑποτίθεσθαι τῷ Διί, πῶς  

ἂν καταγωνίσαιτο τὸν Τυφῶνα. αἱ δὲ τὰ τέσσαρα στοιχεῖα Διονυσιακὰ ποιοῦσιν,

Σεμέλη μὲν τὸ πῦρ, Ἀγαύη δὲ τὴν γῆν διασπῶσα τὰ οἰκεῖα γεννήματα, Ἰνὼ

δὲ τὸ ὕδωρ ἐνάλιος οὖσα, καὶ Αὐτονόη δὲ τὸν ἀέρα ἡ λοιπή. ‘ἱλάσκεται’ δὲ τὸν

Κάδμον ἀποδεικνὺς τὴν ψυχὴν πάμπαν ἀθάνατον καὶ τόδε τὸ πᾶν οὐ θνητῶν

μόνων οὐσιῶν οὐδὲ μακραιώνων δεκτικόν, ἀλλὰ καὶ παντάπασιν ἀθανάτων.

Etymologicum Gudianum, Etymologicum Gudianum (ζείδωρος – ὦμαι)

Alphabetic entry kappa, page 290, line 23

<Κάδμος> λέγεται ὁ Ἑρμῆς παρὰ τοῖς Τυρσινίοις.

Etymologicum Magnum, Etymologicum magnum

Kallierges page 207, line 12

                                       Εἴρηται, ὅτι

Κάδμος ἐπὶ βοῶν ζεύγους ἐκ Θηβῶν ταχέως εἰς

Ἰλλυρικοὺς παραγενόμενος ἔκτισε πόλιν· καὶ ἀπὸ

τῶν βοῶν καὶ τοῦ θοῶς φυγεῖν, Βουθόην αὐτὴν ὠνό- 

μασεν.

Τό Οχτώ ονομαζόταν και Μητέρα, και Ρέα, Κυβέλη και Δινδυμήνη, γιατί ήταν ό πρώτος κύβος και ό κύβος παρίστανε τη γη. Περί κύβου και Κυβέλης εδώ:

Μητέρα Ρέα Κυβέλη

Περι Καβείρων και Κορυβάντων

Το 8 (οκτώ ή οχτώ) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 7 και πριν από το 9. Είναι ένας άρτιος αριθμός, αφού 8:2 = 4, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 8 συμβολίζεται ως VIII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως H´ ή η´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

Το 8 είναι ο μικρότερος κυβικός αριθμός («τέλειος κύβος»), αφού είναι 8 = 2³.

Στη γεωμετρία, το οκτάγωνο, είναι ένα πολύγωνο σχήμα.

Στη γεωμετρία ο κύβος έχει 8 κορυφές.

Στη στερεομετρία, το οκτάεδρο και το κόλουρο τετράεδρο έχουν οκτώ έδρες. Ενώ θεωρούν ότι συμβολίζει τον αέρα.

Στη στερεομετρία επίσης, το κυβοκτάεδρο έχει 8 έδρες τρίγωνα.

Αντίστοιχο ζώδιο ο Αιγόκερως.

Αντίστοιχο χαρτί  και κάρτα στα Ταρό η Δύναμη.

Τά οχτώ πρόσωπα πού σώθηκαν από τον κατακλυσμό τού Ξίσουθρου είναι συνώνυμα με πολλές οκτάδες θεών, όπως οι 8 Κάβειροι τής Σαμοθράκης.

Υπάρχουν 8 αρετές τής χριστιανικής θρησκείας. Ματθ. Ε'.

Οχτώ είναι ό αριθμός των Δορυφόρων τού Κρόνου.

Ό αριθμός 8 ήταν αφιερωμένος στο Διόνυσο πού ήταν γεννημένος τον όγδοο μήνα. Το νησί τής Νάξου ήταν επίσης αφιερωμένο σ’ αυτόν και δόθηκε το χάρισμα στις γυναίκες αυτού τού νησιού να μην πεθαίνουν τα παιδιά τους όταν γεννιούνται τον όγδοο μήνα, αφού πιστευόταν ότι τα παιδιά πού γέννιουνται αυτό το μήνα πεθαίνουν, ενώ εκείνα πού γεννιούνταν στον έβδομο ή ένατο μήνα συνήθως επιζούν.

Οι Ιουδαίοι συνήθιζαν να κάνουν περιτομή στα αρσενικά παιδιά την όγδοη μέρα μετά τη γέννηση.

Οι Ιουδαίοι στή Χανουκά ή Εορτή Αφιέρωσης ανάβουν οχτώ λυχνίες και τις κρατάνε αναμμένες 8 ημέρες.

Ό Γ. Φ. Σώου λέει πώς, όπως το εφτά ήταν ό αριθμός τής Δημιουργίας, έτσι και τό 8 μπορεί να θεωρηθεί σαν Ημέρα τής Αναγέννησης.

Τό 888 είναι ό ιδιαίτερος αριθμός τού Ιησού Χριστού, επειδή «Αυτός είναι ή Ανάσταση και ή Ζωή». Είναι το μεγάλο αντίθετο τού 666, τού αριθμού τού Θηρίου, του αριθμού τού Ανθρώπου. Ο αριθμός 8 στην Αγία Γραφή αποτελεί μια νέα αρχή, που σημαίνει μια νέα τάξη ή τη δημιουργία, και η αληθινή «αναγεννηθείς» εκδήλωση του ανθρώπου, όταν αυτός αναστήθηκε από τους νεκρούς και επέστρεψε στην αιώνια ζωή.

Όπως και η Παλαιά Διαθήκη αρνί του Πάσχα, ο Ιησούς είχε επιλεγεί ως ο Αμνός για να πάρει τις αμαρτίες του ανθρώπου από την εβραϊκή ημέρα του μήνα Νισάν 10 (πρώτης Απριλίου 30 μ.Χ. - Ιωάννης 12: 28-29). Σταυρώθηκε στο 14 Νισάν (Τετάρτη, 5, Απριλίου το 30 μ.Χ(;).). Ανάστασή Του συνέβη, ακριβώς όπως δήλωσε, τρεις μέρες και τρεις νύχτες μετά θάφτηκε, η οποία ήταν στο τέλος του εβδομαδιαίου ημέρα του Σαββάτου που έπεσε στις 17 Νισάν (δεκαεπτά συμβολίζει τη νίκη). Νισάν 17 ήταν επίσης η όγδοη μέρα, μετρώντας εξ ολοκλήρου, από τη στιγμή που ο Χριστός είχε επιλεγεί ως Αμνός της θυσίας του ανθρώπου. Όλα αυτά φέρουν την τέλεια θυσία του Ιησού και  την ολοκληρωτική νίκη Του επί του θανάτου.

Τα αγόρια έπρεπε να κάνουν περιτομή κατά την 8η ημέρα. Ο αριθμός 8 συμβολίζει την περιτομή της καρδιάς μέσω του Χριστού και της λήψης του Αγίου Πνεύματος (Ρωμαίους 2:28 - 29, Κολοσσαείς 2:11 - 13). Έτσι δηλώνουν ότι συμβαίνει  εν Χριστώ  μια νέα δημιουργία, νέα κοινωνία με  τον θεϊκό χαρακτήρα που δημιουργήθηκε με τη δύναμη του Πνεύματος του Θεού.

συνεχίζεται

Περι του 17, ημέραν ταύτην καλούν "αντίπραξιν"

Κάθε μικρό "ψάρι" έχει πλάτος 153, και υπάρχουν συνολικά 17 ψάρια: 16 μικρά και ένα μεγάλο. 153 είναι το άθροισμα των αριθμοί από το 1 έως 17.

Μοναδικός αριθμός το 153 καθώς εμ-περιέχει μια σειρά αριθμών που κρύβονται στις μαθηματικές πράξεις που τον χαρακτηρίζουν.

Καταρχήν είναι ο αριθμός που προκύπτει από την πρόσθεση των 17 αριθμών  Εάν προσθέσετε λοιπόν όλους τους αριθμούς 1 έως 17 θα πάρετε αυτό:

1 + 2 + 3 + 4 + 5 + 6 + 7 + 8 + 9 + 10 + 11 + 12 + 13 + 14 + 15 + 16 + 17 = 153

Ο αριθμός 153 προκύπτει κι απ΄αυτή την πράξη (1χ1)+(1χ2)+(1χ2χ3)+(1χ2χ3χ4)+(1χ2χ3χ4χ5)=153

‘Η ακόμα και από το τετράγωνο του 12, και στη συνέχεια προσθέτουμει το τετράγωνο του 3 (ο αριθμός της Θεότητας), και επισημαίνει ότι 12 ² + 3 ² = 153, ή (12 x 12) + (3x 3).

Θα μπορούσε να δώσει μια ακόμη συμβολή σε αυτές τις διάφορες καταστάσεις ως αποτέλεσμα των ερευνών μας σε αριθμούς, να πούμε ότι 153 = 9 x 17.

Η άλλη του έκφραση να εκφράσουμε έτσι: (10 + 7) x (3 x 3) = 153.

Ή

Ο αριθμός 153 είναι ο αριθμός των ψαριών που αλιεύονται από τους Αποστόλους, όταν ο Ιησούς τους δίδαξε πώς να ψαρεύουν.
 
Ήταν σημαντικό το από ποια πλευρά του σκάφους ρίχνουν το δίχτυ. Είναι πολύ σημαντικό το γεγονός ότι έπρεπε να το ρίξουν στη δεξιά πλευρά για να πιάσουν τα 153 ψάρια. «δεξιὰ μέρη τοῦ πλοίου τὸ δίκτυον, καὶ εὑρήσετε»


Ας υποθέσουμε ότι για να κερδίσουν πρέπει να πιάσουν μεγάλο αριθμό ψάριων ή τα περισσότερα που βρίσκονται στη θάλασσα. Τότε δεν θα έπρεπε να είχε σημασία σε ποια  πλευρά του σκάφους θα γίνει το πέταγμα της σαγήνης ή του διχτιού. Είναι όμως πολύ σημαντικό το γεγονός ότι έπρεπε να ρίξουν στη δεξιά πλευρά για να πιάσουν τους 153 ιχθύες μήπως γιατί έχει σαφή διαφορά η δεξιά από την αριστερή πλευρά…

Στο κατά Ματθαίον Εὐαγγέλιον Κεφ. 25 διαβάζουμε :

….καὶ στήσει τὰ μὲν πρόβατα ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ τὰ δὲ ἐρίφια ἐξ εὐωνύμων. ³⁴ τότε ἐρεῖ ὁ βασιλεὺς τοῖς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ· δεῦτε, οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου· ³⁵ ἐπείνασα γὰρ καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην καὶ συνηγάγετέ με, ³⁶ γυμνὸς καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην καὶ ἤλθετε πρός με. ³⁷ τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ οἱ δίκαιοι λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα καὶ ἐθρέψαμεν, ἢ διψῶντα καὶ ἐποτίσαμεν; ³⁸ πότε δέ σε εἴδομεν ξένον καὶ συνηγάγομεν, ἢ γυμνὸν καὶ περιεβάλομεν; ³⁹ πότε δέ σε εἴδομεν ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ καὶ ἤλθομεν πρός σε; ⁴⁰ καὶ ἀποκριθεὶς ὁ βασιλεὺς ἐρεῖ αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ’ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε. ⁴¹ Τότε ἐρεῖ καὶ τοῖς ἐξ εὐωνύμων· πορεύεσθε ἀπ’ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ.

 ΠΡΟΒΑΤΑ στα δεξιά ... κατσίκες στο ΑΡΙΣΤΕΡΑ, και οι αιγόκεροι ή τα κατσικόψαρα κοινώς σε ποια πλευρά; 

Το αρχαίο έμβλημα του Αιγόκερου είναι η θαλάσσια κατσίκα, μισή κατσίκα και μισό ψάρι. Αυτό συμβόλιζε το θάνατο του κατώτερου μυαλού κα τη γέννηση του πνεύματος. Σύμβολο της το Κατσικόψαρο και κυβερνάται από τον Κρόνο.

Αμέσως έτσι έρχεται στο νου η αμέσως επόμενη εντολή του Κυρίου στον Πέτρο όπου επαναλαμβάνει όχι μία αλλά τρεις φορές, στο κείμενο μετά την αλίευση των 153 ιχθύων… «Βόσκε τα αρνία μου», «ποίμαινε τα πρόβατα μου», και ξανά  για τρίτη φορά «βόσκε τα πρόβατα μου»…

· Σίμων Ἰωνᾶ, ἀγαπᾷς με πλέον τούτων; λέγει αὐτῷ· Ναί, Κύριε, σὺ οἶδας ὅτι φιλῶ σε. λέγει αὐτῷ· Βόσκε τὰ ἀρνία μου. 16 λέγει αὐτῷ πάλιν δεύτερον· Σίμων Ἰωνᾶ, ἀγαπᾷς με; λέγει αὐτῷ· Ναί, Κύριε, σὺ οἶδας ὅτι φιλῶ σε. λέγει αὐτῷ· Ποίμαινε τὰ πρόβατά μου. 17 λέγει αὐτῷ τὸ τρίτον· Σίμων Ἰωνᾶ, φιλεῖς με; ἐλυπήθη ὁ Πέτρος ὅτι εἶπεν αὐτῷ τὸ τρίτον, φιλεῖς με, καὶ εἶπεν αὐτῷ· Κύριε, σὺ πάντα οἶδας, σὺ γινώσκεις ὅτι φιλῶ σε. λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Βόσκε τὰ πρόβατά μου.

Όμως ας ασχοληθούμε με τον αριθμό 17 που χαρακτηρίζει σε πολλές πράξεις τον αριθμό 153.

 

Ο αριθμός 17 ένας από τους πρώτους αριθμούς, δεν είναι πολλαπλάσιο κάποιου αριθμού. Η βασική ουσία του αριθμού 17 είναι παρόμοια με τον αριθμό 8. Ο αριθμός 17 περιέχει επίσης την ουσία των επιμέρους ψηφία του, 1 και 7.
Το 17 (δέκα επτά) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 16 και πριν από το 18. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δε διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών.
 Ο αριθμός 17 συμβολίζεται ως XVII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΙΖ´ ή ιζ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

Το 17 είναι ένας πρώτος αριθμός, αφού οι μόνοι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1 και 17, δηλαδή δεν έχει άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος πρώτος αριθμός είναι το 19. Ο αριθμός 17 κατά την Μυστική Αριθμολογία είναι ένας ιδιαίτερα πνευματικός αριθμός, και εκφράζεται συμβολικά σαν άθροισμα από το 8 το αιχμηρό άστρο της Αφροδίτης. Είναι σύμβολο της "ειρήνης και της αγάπης", επίσης, ονομάζεται, το Αστέρι των Μάγων και εκφράζει το πρόσωπο που αντιπροσωπεύει ότι έχει αυξηθεί στο πνεύμα με τις δίκες και τις δυσκολίες της ζωής του. Είναι δηλαδή ένας αριθμός που σχετίζεται με την εμπειρική γνώση .

Η έννοια του αριθμού 17, ποικίλει σε όλο τον κόσμο. Πολλοί θα αισθάνονται αδιάφοροι για τον αριθμό, για κάποιους είναι ένας τυχερός αριθμός. Για κάποιους άλλους ένας από τους καταραμένους ή ιερούς αριθμούς.

Ο Ιησούς Χριστός κέρδισε μια ολοκληρωτική νίκη επί του θανάτου και τον τάφο, όταν ο Θεός τον ανέστησε και κοντά στο ηλιοβασίλεμα στις 17 του  Νισάν  (Σάββατο, 8, Απριλίου, 30 μ.Χ.).
Ο θάνατος του Όσιρι συνέβη κατά την 17η ημέρα τω μηνί Αθύρ σύμφωνα με την αιγυπτιακή μυθολογία.

Ο πρώτος αριθμός 17 ονομαζόταν από τους Πυθαγόρειους – αντίπραξη ή απόφραξη, και θεωρούνταν κακό, την ημέρα που ο διάβολος ή Τυφώνας θριάμβευσε πάνω από τον Θεό. Ο αριθμός αυτός ταυτίζεται με την αστρολογική φύση των πλανητών του Κρόνου και του Άδη, και το ζώδιο του Αιγόκερου
Ο αριθμός 17 σημαίνει επίσης: Νέα κατσίκα, το ζώδιο του Αιγόκερου,  όνειρο, παραλήρημα, παλιά, ομιλία, ζάλη.
 

Ας εξετάσουμε όμως αναλυτικότερα καθώς το 17 καθώς είναι ένα νούμερο που ονομάζεται "αντίπραξη" ή "αντίφραξη" στους Πυθαγόρειους

Plutarchus Biogr., Phil., De Iside et Osiride (351c-384c)
Stephanus page 367, section E, line 9

[42] Ἑβδόμῃ ἐπὶ δέκα τὴν Ὀσίριδος γενέσθαι τελευτὴν Αἰγύπτιοι μυθολογοῦσιν, ἐν ᾗ μάλιστα γίνεται μειουμένη κατάδηλος ἡ πανσέληνος. Διὸ καὶ τὴν ἡμέραν ταύτην ἀντίφραξιν οἱ Πυθαγόρειοι καλοῦσι, καὶ ὅλως τὸν ἀριθμὸν τοῦτον ἀφοσιοῦνται· τοῦ γὰρ ἑξκαίδεκα τετραγώνου καὶ τοῦ ὀκτωκαίδεκα ἑτερομήκους, οἷς μόνοις ἀριθμῶν ἐπιπέδων συμβέβηκε τὰς περιμέτρους ἴσας ἔχειν τοῖς περιεχομένοις ὑπ´ αὐτῶν χωρίοις, μέσος ὁ τῶν ἑπτακαίδεκα παρεμπίπτων ἀντιφράττει καὶ διαζεύγνυσιν ἀπ´ ἀλλήλων καὶ διαιρεῖ, κατὰ τὸν ἐπόγδοον λόγον εἰς ἄνισα διαστήματα τεμνόμενος. Ἐτῶν δ´ ἀριθμὸν οἱ μὲν βιῶσαι τὸν Ὄσιριν οἱ δὲ βασιλεῦσαι λέγουσιν ὀκτὼ καὶ εἴκοσι· τοσαῦτα γὰρ ἔστι φῶτα τῆς σελήνης καὶ τοσαύταις ἡμέραις τὸν αὑτῆς κύκλον ἐξελίσσει. Τὸ δὲ ξύλον ἐν ταῖς λεγομέναις Ὀσίριδος ταφαῖς τέμνοντες κατασκευάζουσι λάρνακα μηνοειδῆ διὰ τὸ τὴν σελήνην, ὅταν τῷ ἡλίῳ πλησιάζῃ, μηνοειδῆ γινομένην ἀποκρύπτεσθαι. Τὸν δ´ εἰς δεκατέσσαρα μέρη τοῦ Ὀσίριδος διασπασμὸν αἰνίττονται πρὸς τὰς ἡμέρας, ἐν αἷς φθίνει μετὰ πανσέληνον ἄχρι νουμηνίας τὸ ἄστρον. Ἡμέραν δέ, ἐν ᾗ φαίνεται πρῶτον ἐκφυγοῦσα τὰς αὐγὰς καὶ παρελθοῦσα τὸν ἥλιον, ’ἀτελὲς ἀγαθόν‘ προσαγορεύουσιν· ὁ γὰρ Ὄσιρις ἀγαθοποιός, καὶ τοὔνομα πολλὰ φράζειν, οὐχ ἥκιστα δὲ κράτος ἐνεργοῦν καὶ ἀγαθοποιὸν {ὃ} λέγουσι. Τὸ δ´ ἕτερον ὄνομα τοῦ θεοῦ τὸν Ὄμφιν εὐεργέτην ὁ Ἑρμαῖός φησι δηλοῦν ἑρμηνευόμενον.

Οί Αιγύπτιοι αφηγούνται είς τούς μύθους των, ότι ο θάνατος του Όσίριδος ελαβε χώραν την δεκάτην έβδόμην (του μηνός Άθύρ), κατά την οποίαν ή σελήνη, συμπληρούσα εντελώς την επιφάνειαν της (την «γέμισίν» της), φθάνει, ώς πανσέληνος (πλέον), είς τό ύψιστον σημείον τής λάμψεώς της. Διά τούτο και την ημέραν ταύτην καλούν οι Πυθαγόρειοι «αντίφραξιν» (=ενδιάμεσον φράγμα, μεταξύ τής 18ης και της 19ης ήμέρας, εμποδίζον τήν επαφήν των) και αποτροπιάζονται εντελώς τον αριθμόν τούτον^- διότι ό αριθμός δεκαεπτά, παρεμβαλλόμενος μεταξύ τού τετραγώνου δεκαέξι και του παραλληλογράμμου δεκαοκτώ, μεταξύ δηλ. αριθμών, οι όποιοι μόνοι έκ των αριθμών έπιφανείας συμπίπτουν να έχουν περιμέτρους ίσας προς τούς (επιφανειακούς) χώρους (=πρός τάς επιφάνειας), οι όποιοι περιλαμβάνονται εντός αυτών, αποτελεί φράγμα καί διαχωρίζει αυτούς απ’ άλλήλων, χωριζόμενος δε είς άνισα μέρη (8)9) διασπά τήν επί τού αριθμού οκτώ άναλογίαν (διότι 16: 8=ακριβώς 2, ενώ 19: 8=2—) είς άνισα ενδιάμεσα τμήματα (ήτοι: 8 συν 8 συν 1). Ώς προς τον αριθμόν δέ των ετών, άλλοι μέν αφηγούνται, ότι ο Όσιρις έζησεν, άλλοι δ’, ότι ούτος έβασίλευσεν είκοσιν οκτώ έτη, διότι τόσαι είναι αί νύκτες, καθ' άς έχει φώς ή σελήνη καί είς διάστημα τόσων ημερών συμπληρώνει τήν περιφερικήν διαδρομήν της. Κόπτοντες δέ (τό) ξύλον κατά τάς τελείας, αί όποιοι καλούνται «ενταφιασμοί τού Όσίριδος», κατασκευάζουν (εξ αυτού) κιβώτιον σχήματος ημισελήνου, λόγω τού ότι ή σελήνη, όταν πλησιάζη προς τον ήλιον, αφού λάβη τό σχήμα ημισελήνου, (έπειτα) χάνεται εντελώς. Τον διαμελισμόν δέ τού Όσίριδος είς δεκατέσσαρα μέρη θεωρούν ώς υποδηλούντα τάς ήμέρας, καθ’ ας τό άστρον τούτο (ή σελήνη), μετά τήν πανσέληνον (=πλήρη του σεληνιακήν φάσιν), σμικρύνεται διαρκώς, μέχρις ότου φανή ή νέα σελήνη. Τήν ήμέραν δέ, καθ' ήν αύτη, αφού άπομακρυνθή τόσον, ώστε νά μή φθάνωσι μέχρις αυτής αι ήλιακαί ακτίνες, καί αφού προσπεράση πλέον τον ήλιον, λάμπει (εκ νέου) διά πρώτην φοράν, επονομάζουν «ατελές (=άσκοπον, μακράν τού τελικού προορισμού του) αγαθόν». Τό δέ άλλο όνομα τού θεού, τό όνομα «'Ομφις», ο Ερμαΐος λέγει, ότι, ερμηνευόμενον, σημαίνει «ευεργέτης».

Οι Αιγύπτιοι μυθολογούν ότι η τελευτή του Οσίριδα συνέβη την δέκατη έβδομη μέρα, κατά την οποία γίνεται ιδιαιτέρως κατάδηλη η μείωση τής πανσελήνου. Γι’ αυτό οι Πυθαγόρειοι αποκαλούν «αντίφραξη» αυτή την ημέρα και γενικά θεωρούν ανόσιο αυτόν τον αριθμό. Όντως, μεταξύ τού τετραγώνου τού αριθμού δεκαέξι και του παραλληλογράμμου του αριθμού δεκαοχτώ – που είναι οι μόνοι αριθμοί οι οποίοι, όταν εκφράζουν επίπεδες επιφάνειες, συμβαίνει να έχουν τις περιμέτρους ίσες προς τα εμβαδά που αυτές εμπεριέχουν – εμπίπτει ως ενδιάμεσος ο αριθμός δεκαεπτά, ο οποίος αντιφράσσει και διαχωρίζει και διαιρεί αλλήλους, τεμνόμενος σε άνισα διαστήματα κατά τον λόγο εννέα προς οχτώ. Λένε ότι ο Όσιρις είτε έζησε είτε βασίλεψε επί εικοσιοχτώ ως προς τον αριθμό έτη, γιατί τόσες είναι οι φωτεινές εμφανίσεις τής Σελήνης και σε τόσες ημέρες εξελίσσει τον κύκλο της. (μετάφραση Αθανάσιου Τσακνάκη)

Joannes Philoponus Phil., In Aristotelis analytica posteriora commentaria
Volume 13,3, page 369, line 29

p. 93b5 <Πότερον ἀντίφραξις ἢ στροφὴ τῆς σελήνης.

Joannes Philoponus Phil., In Aristotelis analytica posteriora commentaria
Volume 13,3, page 21, line 1

                                                      καὶ φησὶν ὅτι ἐπίστασθαι
τότε λεγόμεθα τὸ πρᾶγμα οὕτως ἔχειν, ὅταν καὶ τὴν αἰτίαν αὐτοῦ, καθ'
ἣν οὕτως ἔχει, γινώσκωμεν καὶ ὅτι <οὐκ ἐνδέχεται τοῦτο ἄλλως ἔχειν>,  
οἷον ὅτι ἔκλειψις σεληνιακὴ μὲν γίνεται διὰ τὴν τῆς γῆς ἀντίφραξιν, ἡλιακὴ
δὲ διὰ τὴν ὑποδρομὴν τῆς σελήνης· καὶ λεγόμεθα τοῦτο ἐπίστασθαι, ὅτι
πεπείσμεθα ὡς τὰ εἰρημένα συμπτώματα τούτων ἐστὶν αἴτια καὶ οὐκ ἐν-
δέχεται ἄλλως ἔχειν.

Asclepius Phil., In Aristotelis metaphysicorum libros A-Z commentaria
Page 157, line 2

                                                   οἷον τί ἐστι σελήνης ἔκλειψις
τότε ἴσμεν, ὅταν μάθωμεν ὅτι ἀντίφραξις γῆς ἐστιν, ὅ ἐστιν ὁρισμὸς τῆς
ἐκλείψεως. 

 Οι σύγχρονοι Ιταλοί πιστεύουν ότι ο αριθμός 17 είναι άτυχος, και είναι πολύ προληπτικοί σε ότι τον αφορά. Για παράδειγμα, Air Italia δεν έχει 17η σειρά, τα Ιταλικά κτίρια δεν έχουν δέκατο έβδομο όροφο, και όταν η Granault R17 πήγε στην Ιταλία, το όνομά της άλλαξε σε R117. Ο λόγος που στους Ιταλούς δεν  αρέσει το 17 είναι γιατί το 17 ή XVII (στο λατινική αρίθμηση) αναγραμματίζεται στο VIXI, που σημαίνει «έχω ζήσει» άρα τώρα «είμαι νεκρός» που συχνά βρίσκεται γραμμένη πάνω σε επιτύμβιες στήλες. 

 Σχετίζεται και με το 666.
2² + 3² + 5² + 7² + 11² + 13² + 17² = 666 (αριθμός του Θηρίου). 

 666 είναι το άθροισμα των τετραγώνων των πρώτων αριθμών.

Οι αρχαίοι Έλληνες αρχιτέκτονες γνώριζε επίσης την ιερότητα του αριθμού 17, και υπάρχουν 17 κίονες στη μακριά πλευρά του Παρθενώνα.

Ο αριθμός 17 καθώς και ο αριθμός 72 και οι δύο είναι συνδεδεμένοι: 17 είναι 9 + 8, 72 είναι 9 × 8) και παρουσιάζουν  υψηλή συμβολική σημασία

17 αντιπροσώπευε ο αριθμός των ατόμων που θα ανασταινόταν από τους νεκρούς και κάθε ένας από αυτούς τους ανθρώπους ήταν να λάβει ένα από τα 17 γράμματα του αλφαβήτου, που αποτελούν το μεγαλύτερο όνομα του Θεού. 

Για τους αρχαίους Έλληνες, 17 αντιπροσωπεύει και τον αριθμό των συμφώνων της αλφαβήτου.
Ο συγκεκριμένος αριθμός σχετίζεται και με τις κάρτες Ταρώ και μας δίδει την κάρτα του Αστεριού. Συμβολίζει δε τη μετάλλαξη, την αναγέννηση ή και την Καρμική Απελευθέρωση.

Η βασική ουσία του αριθμού 17 αποκαλύπτεται μειώνοντας τον αριθμό 17 σε μονοψήφιο:   1 + 7 = 8
 
Έτσι, μαθαίνουμε ότι  η βασική ουσία του αριθμού 17 είναι παρόμοια με τον αριθμό 8. Ο αριθμός 17 περιέχει επίσης την ουσία των επιμέρους ψηφία του, 1 και 7.



Αριθμός 17 - Το Αστέρι των Μάγων - στις κάρτες ταρό. Αυτή είναι μια ιδιαίτερα πνευματική αριθμό και εκφράστηκε σε συμβολισμούς από τα αρχαία Χαλδαίων, όπως το 8-πεντάκτινο αστέρι της Αφροδίτης.

Τό πιό φωτεινό αστέρι πού γνώριζαν οί αρχαίοι ήταν ό πλανήτης πού σήμερα ονομάζουμε Αφροδίτη. Στους "Έλληνες ήταν το αστέρι – οδηγός γνωστό ώς "Έσπερος τό απόγευμα καί Φώσφορος τό πρωί, γιατί εμφανιζόταν δυό φορές κατά τη διάρκεια τής μέρας: μιά λίγο μετά τό ηλιοβασίλεμα καί μιά αμέσως πριν από την αύγή. Οί Έλληνες θεωρούσαν ότι ό "Έσπερος ήταν γιος ή αδερφός του Άτλαντα, καί ό Φώσφορος γιός τής Ήοϋς, θεάς τής Αυγής, καί του Άστραία ή Κέφαλου. Οί Ρωμαίοι τόν υιοθέτησαν ώς lucifer (Εωσφόρο», Stella Matutina (πρωινό άστέρι). Έδώ όμως πρέπει οπωσδήποτε νά αναφερθεί ότι οί "Έλληνες ονόμαζαν Φώσφορο καί τόν "Ιακχο, τόν αναγεννημένο Διόνυσο.

' Η παλιά φλορεντινή τράπουλα σέ αύτόν τό Θρίαμβο απεικονίζει τούς τρεις Μάγους, τούς σοφούς βασιλιάδες τής Ανατολής πού ακολούθησαν τό άστρο τής Βηθλεέμ.
Στην τράπουλα τής Μασσαλίας, αλλά και στις περισσότερες γαλλικές τράπουλες, καθώς και σε τούτη πού παρουσιάζουμε σέ αυτό τό βιβλίο, φαίνεται μιά γυμνή γυναίκα γονατισμένη να αδειάζει από δύο στάμνες τό περιεχόμενο τους, τό ένα στή λίμνη μπροστά της και το άλλο στο χώμα. Στο βάθος φυτρώνει ένα δέντρο όπου κάθεται ένα πουλάκι ή μία πεταλούδα. Από πάνω φέγγει τό τεράστιο άστέρι περιτριγυρισμένο από άλλα μικρότερα. Μερικοί σχολιαστές των Ταρό υπέθεσαν ότι αυτό αντιπροσωπεύει τόν Γανυμήδη ή τον Υδροχόο. Αλλά ή παραδοσιακή ερμηνεία του χαρτιού — δώρα, ελπίδα, καθοδήγηση, ηρεμία, αναγέννηση - δέ φαίνεται πραγματικά νά ταυτίζεται μέ αυτή την εκδοχή. Συνδέεται περισσότερο μέ την εικόνα τών τριών Μάγων.
* Η ταυτότητα τής γυναίκας του χαρτιού θά πρέπει νά αναζητηθεί ανάμεσα στίς θεότητες των ασιατικών θρησκειών. Πράγματι, τά σύμβολα πού εμφανίζονται πιό συχνά στά ιερά κείμενα τών Βαβυλωνίων είναι τό Αστέρι, ή Σελήνη καί ό Ήλιος. Τό Αστέρι συσχετίζεται πάντα μέ την ’ Ινάννα, τή μεγάλη θεά τών Σουμερίων, πού αργότερα έγινε Ίστάρ. 'Η θεοποίηση τών άστρων πέρασε καί στή γραφή τους όπου τό ιδεόγραμμα -* διαβάζεται «θεός». Αυτό τό σύμβολο διατηρήθηκε άπό τούς Άσσύριους πού τό τοποθετούσαν πριν από τά ονόματα τών θεών. Τό οχτάκτινο αστέρι όμως παρέμεινε τό ιερό έμβλημα τής Ίστάρ, τής δημοφιλέστερη θεότητας πού τή λάτρευαν οί θνητοί μέ μεγάλη εύλάβεια γιατί πίστευαν ότι τής χρωστούσαν τή ζωή τους. Οί άνθρωποι γιά νά γευτούν τίς ομορφιές τής ζωής, δέχονται νά αντιμετωπίσουν τίς δοκιμασίες πού τούς έπιβάλλονται γιατί ή Ίστάρ απαιτεί άπό τούς πιστούς της θάρρος καί τόλμη καί θέλει νά μπαίνουν μέ γενναιότητα στή μάχη για την ύπαρξη. Ανταμείβει όσους τό άξίζουν, τούς δραστήριους καί οχι τούς άδιάφορους πού ζητούν άπληστοι τίς απολαύσεις, χωρίς καν νά έχουν προσπαθήσει νά τίς καταχτήσουν. ' Η Ίστάρ έχει δυό όψεις: τό πρωί μαχητική καί τό βράδι νωχελική. Ξυπνάει τούς οκνηρούς, ανακινεί τά πνεύματα από τό λήθαργο καί παρακινεί σέ εξέγερση κατά τής τυραννίας τών κυρίαρχων δογμάτων. Μέ τό ηλιοβασίλεμα ή Ίστάρ εμφανίζεται πάλι. ' Η λάμψη της είναι γλυκιά καί κατευναστική. 'Ο κουρασμένος άνθρωπος τή βλέπει τότε μέ ευχαρίστηση καί ευγνωμοσύνη. Τού φαίνεται ότι ή θεά τόν προτρέπει στήν ξεκούραση πού δικαιούται, στίς τρυφερότητες καί στον ήρεμο συλλογισμό. 'Η νεαρή γυναίκα τού δέκατου έβδομου χαρτιού φαίνεται ότι είναι η ενσάρκωση αυτής τής γυναικείας θεότητας, ή προσωποποίηση τής επίγειας ζωής μέ όλα τά θελκτικά καί ελκυστικά στοιχεία της. Είναι ή αγαπητή, όμορφη καί γλυκιά φύση- ή αιώνια νέα μητέρα πού γίνεται ή τρυφερή ερωμένη των ζωντανών.
 
Στό χαρτί απεικονίζονται οχτώ άστρα πού άλλωστε είναι και τό άθροισμα των ψηφίων του αριθμού αυτού του χαρτιού, XVII (17). Τά εφτά μικρά άστρα περιβάλουν το μεγάλο και φωτεινό αστέρι τής εσωτερικής λάμψης.
Τό αστέρι πού λάμπει έξω απ ’ τη νύχτα είναι έμβλημα του πνεύματος. Οι άλχημιστές θεωρούσαν τό αστέρι σύμβολο τής φαντασίας μέσω του οποίου ήταν συνδεμένοι μέ τίς δυνάμεις του ασυνειδήτου καί τις υλικές ουσίες πού έλπιζαν νά μεταλλάξουν.
Μετά την καταιγίδα καί τόν κεραυνό του προηγούμενου χαρτιού, έρχεται ή βροχή πού φέρνει την ειρήνη, τή δροσιά καί τήν κίνηση τής νέας ζωής. ’Αν και το ταξίδι δεν τέλειωσε ακόμα, ή παρουσία του άστρου εγγυάται ότι το άτομο είναι πολύ κοντά στην ολοκλήρωση και ότι ή αναζήτηση του δεν υπήρξε μάταια. ' Η πίστη του έχει ανταμειφτεί. 'Ο Ήλιος πολύ γρήγορα θα λάμψει με μεγαλοπρέπεια. Αφού ή φωτιά του εξαγνισμού άνοιξε τούς ορίζοντες, δε χρειάζεται πια να συνεχίζει να παραπαίει τυφλά μέσα στη νύχτα του πνευματικού σκότους. "Έχει ξεπεράσει το στάδιο του Ερημίτη, όπου μοναδικό οδηγό είχε το αδύναμο φως του μυαλού του καί τόν πνιγμένο ήχο τής συνείδησής του.
Η όμορφη κοπέλα απεικονίζεται στο χαρτί γονατισμένη με τό ένα πόδι στο χώμα καί τό άλλο μέσα στό νερό.
Η γη σηκώνει τό βάρος της, αλλά αυτή ισορροπεί μέσα στο νερό τού υποσυνειδήτου. Μέ τό δεξί της χέρι αδειάζει μέσα στη λιμνούλα τό περιεχόμενο μιας στάμνας πού ανανεώνει τό στάσιμο νερό. Μέ τό αριστερό κάνει τό ίδιο πάνω στό χώμα ποτίζοντάς το και κάνοντάς το νά ευδοκιμήσει, όπως δείχνει τό πράσινο χορτάρι και τό δέντρο με τό πουλάκι στο βάθος. Τά πέντε ρυάκια πού σχηματίζονται στό χώμα συμβολίζουν τις πέντε αισθήσεις πριν νά χυθούν μέσα στή λίμνη τής κοσμικής συνείδησης.
Τό χαρτί αύτό δείχνει τή γνώση καί τήν έλλειψη προκαταλήψεων πού είναι δυνατή μόνο όταν οΐ πόρτες τού μυαλού μένουν ανοιχτές. Ή συνείδηση πού συμβολίζεται έδώ, αντίθετα μέ τό προηγούμενο χαρτί, τόν Πύργο, είναι άνοιχτή καί έλεύθερη όπως καί τό τοπίο πού φαίνεται στό Χαρτί•
"Όταν το Αστέρι εμφανιστεί στο ρίξιμο, πρέπει νά θεωρηθεί πάρα πολύ καλό σημάδι. Φέρνει την ελπίδα, την αναγέννηση, μία νέα υπόσχεση ζωής και σωτηρίας. δώρα καί χαρά γιατί αναγγέλλει την αναγέννηση του Διόνυσου.
Ανάποδα, υποδηλώνει την αμφιβολία και την απαισιοδοξία γιατί το αστέρι παύει πια να φωτίζει από ψηλά και να διώχνει τις σκιές τής άγνοιας και τής δυσπιστίας. 'Ο άνθρωπος περιορίζεται στον συντηρητισμό τής σκέψης του πού τον εμποδίζει νά εκμεταλλευτεί νέες ευκαιρίες για τή δική του πρόοδο.


(Letisia Gole Tαρο ή μαντική επαφή με το παρελθόν το παρόν και το Μέλλον. Εκδόσεις Πλειάς-Ρούγκας 1982)
 

 

συνεχίζεται..

 

Κηφάς- Καφεύς -Κηφεύς

Συνεχίζοντας από το θαύμα του πολλαπλασιασμού των ιχθύων στην Λίμνη Τιβεριάδα και αφού αναλύσαμε τις ονομασίες που δίδονται στα Ευαγγέλια θα περάσω στην συνέχεια του θαύματος, και στις πληροφορίες που μας μεταφέρει…
Παρακάτω, λοιπόν, αναφέρει το Ευαγγέλιο τη συνέχεια μετά το ψάρεμα και την ανάσυρση των 153 ιχθύων, αλλά εδώ δεν μιλάμε μόνο για τον εύρεση  ή τον πολλαπλασιασμό των ιχθύων, εδώ μιλάμε πια και για τον Άρτο της ζωής και την συνεχή δημιουργία εντός του κόσμου, αλλά για την βρώση και ταυτοχρονα την συντήρηση της ζωής. Κι όχι μόνο της φυσικής ζωής αλλά και της αιώνιας – όπως μας μαθαίνουν τα ευαγγέλια…

33 ὁ γὰρ ἄρτος τοῦ Θεοῦ ἐστιν ὁ καταβαίνων ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ ζωὴν διδοὺς τῷ κόσμῳ.
34 εἶπον οὖν πρὸς αὐτόν· Κύριε, πάντοτε δὸς ἡμῖν τὸν ἄρτον τοῦτον.
35 εἶπε δὲ αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος τῆς ζωῆς· ὁ ἐρχόμενος πρός με οὐ μὴ πεινάσῃ, καὶ ὁ πιστεύων εἰς ἐμὲ οὐ μὴ διψήσῃ πώποτε.
 

Ο άρτος της ζωής και της δημιουργίας, ας δούμε κι έναν λεξάριθμο που έχει δοθεί σε προηγούμενα κείμενα
ΕΚΑΤΟΝ ΠΕΝΗΝΤΑ ΤΡΕΙΣ ΙΧΘΥΕΣ = 2779
=  ΧΡΙΣΤΟΣ Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΕΙΡΗΝΗΣ
= Ο ΑΡΤΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΕΣΤΙ (ο άρτος της ζωής εστί, ο Χριστός // ΙωάνΕ. 6:48),

Όπως και τους επόμενους λεξάριθμους

ΕΚΑΤΟΝ ΠΕΝΗΝΤΑ ΤΡΙΑ ΨΑΡΙΑ = 2163
= ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
= ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
= Ο ΚΥΡΙΟΣ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ
= ΤΟΥΤΟΝ ΓΑΡ ΕΣΤΙΝ Ο ΘΕΟΣ
= ΒΡΟΤΕΙΟΝ ΣΩΜΑ ΕΣΤΙ (βρότειον σώμα εστι),
= Η ΒΟΥΛΗΦΟΡΟΣ ΔΥΝΑΜΙΣ (η βουληφόρος δύναμις),
Το ίδιο μας το βροτο- θνητὸ- σώμα με την βασική του  ανάγκη  για τροφή και ταυτόχρονα η ψυχή με την ανάγκη ή  την πρό-υπο-θεση για αθανασία, τουλάχιστον όπως μας τα έχουν διδάξει. Ο άρτος της ζωής, της αέναης δημιουργίας που μπορεί να προσφέρει την αθανασία των ανθρώπων με την ανανέωση των κυττάρων και την δημιουργία νέου γονιδιώματος «απέθαντων» αθάνατων, ανθρώπων.. Η βουληφόρος δύναμη η δύναμη που φέρει την Βούληση. Βούλομαι δηλαδή θέλω επιθυμώ, έχω κλπ.

Και ακόμα ένας λεξάριθμος ενδεικτικός των παραπάνω, που είδαμε και σε προηγούμενα κείμενα.
ΕΚΑΤΟΝ ΠΕΝΗΝΤΑ ΤΡΙΑ = 1351 = ΤΟ ΩΑΡΙΟ

Το ωάριο είπαμε ότι είναι το γεννητικό κύτταρο (γαμέτης) των θηλυκών οργανισμών το οποίο βρίσκεται στην ωοθήκη, την κατά μέτρον ανθρώπου «κύστη» και με την σύλληψη επέρχετε και πολλαπλασιασμός του, εντός της, για την δημιουργία νέας ζωής.
Μέσω της γονιμοποίησης αρχίζει η διαδικασία της μίτωσης του γονιμοποιημένου ωαρίου. Η μίτωση είναι ο τρόπος κυτταρικής διαίρεσης, που εξασφαλίζει ότι τα νέα κύτταρα θα έχουν τον ίδιο αριθμό χρωματοσωμάτων με το αρχικό κύτταρο…
 
Το δίκτυ ή σαγήνη καλύπτει και από-καλύπτει τους εκατόν πενήντα τρεις ιχθύες – ο ένας ο καλός ιχθύς θα δημιουργήσει και θα φέρει ψάρια που θα γεμίσουν το δίκτυον. Οι πρώτοι εφτά μαθητές – εντός του κύκλου με τον αριθμό του Σίμωνα Πέτρου – κατά την ιστορία των ευαγγελίων, που θα δημιουργήσουν τον πρώτο κύκλο – της δημιουργίας ενός ευρύτερου φάσματος- «ανα-δημιουργίας» και «επανάληψης» νέων κύκλων…
Στους δύο πρώτους κύκλους, ο ένας με τους ήδη υπάρχοντες εφτά κύκλους(μαθητές) – ο ένας στο κέντρο ως βασικός λίθος- της δημιουργίας ως Πέτρος-Λίθος κι άλλοι έξι εντός του πρώτου, μέσα έναν κοινό στο εφαπτόμενο κύκλο.

Ο ΣΙΜΩΝ ΠΕΤΡΟΣ = 1925 =
=  ΚΥΣΤΕΩΣ (κύστη αλλά και κίστη (λατ. Cista, γερμ. kiste, αγγλ. chest & cist) δηλ. καλάθι, κοφίνι, κανίσκι, κάνιστρο, πανέρι, θήκη, κάμψα, κιβώτιο, ιματιοθήκη, σεντούκι πλεκτό, κουτί, καλάθι με σκέπασμα αλλά και αντίπηξ, κοίτη –λατ. Cubile, κοιτίδιον, κοιτίς, κίστη μικρή δηλ. σκυφάριον (λατ. Cistella)
Κύστη όμως είναι και ο άρτος σπογγίτης το αφράτο ψωμί ή το ψωμί με πώρους…
= ΣΥΜΜΕΤΟΧΟΣ (αυτός που συμμετέχει ή συμπράττει, που συμμερίζεται, ο κοινωνός)
= ΣΩΜΑΤΟΥΡΓΙΑ ( σωματουργία η πλάση σώματος)
= ΤΙΘΑΣΣΕΥΩ (δαμάζω, τιθασεύω, ημερώνω, εξημερώνω, καταδαμάζω, κάνω ήμερο ένα ζώο (οικοδίαιτο), καλλιεργώ φυτά, μπολιάζω άγρια φυτά και τα κάνω ήμερα
=ΨΥΓΑΓΩΓΕΙ (ψυχαγωγέω οδηγώ τις ψυχές των πεθαμένων στον Αδη, θέλγω ψυχές, ευχαριστώ αυτούς που ακούν, τέρπω, ψυχαγωγώ, διασκεδάζω, παρηγορώ, αποπλανώ, ξελογιάζω, ξεμυαλίζω, ειμαι δουλέμπορος, ψυχομαχώ..
=ΨΥΧΕΣΘΑΙ (ψύχω – φυσώ, πνέω, αναπνέω, αερίζω, στεγνώνω, ψυχω, κρυώνω, ψυχραίνω, δροσίζω, σκοτώνω)
=ΨΥΧΘΕΙΣΑ (ψύχω ψυχωσις – εμψύχωσις, αναζωογόνηση
= ΥΠΕΡΚΟΣΜΙΩΣ (υπερκόσμιος, θείος, ουράνιος, που ξεπερνά τις εμπειρίες μας)
 =ΠΕΡΙΣΤΕΡΕΩΝΟΣ (περιστερώνας, κατοικία περιστεριών, περιστεροβοτανο, περιστέριον) (λατ. Columbarium)
= ΠΕΡΙΣΤΡΕΦΟΝΤΕΣ (περιστρέφω – ανακυκλευω, ανακυκλεω, ανακυκλόω, ειλισσω, είλλω, ειλυω, είλω, κυκλευω, κυκλόω, κωνάζω, κωνάω, κωνίζω, παραδινέω, περιδινέω, παραδινέω, περιγυρόω, ρεμβάζω, ρέμβω, σέλλω, στρέφω, τροχιάζω, τροχοδινέω κλπ
= ΠΕΡΙΣΤΥΛΩ (περιστύλιο, στοά περιβαλλομένη ολογυρα από κίονες, ή ο περιβαλλομενος από κιονοστοιχία,
= ΥΔΡΟΦΟΡΟΥΣΑΙ ( υδροφόρος δηλ ο φέρων νερό )
Πέτρος μπαίνει στο πλοίο, στη συνέχεια, έξι  ακόμα μαθητές τον ακολουθούν κατά τα ευαγγέλια. (Ιωάννης 21: 2-3)
Η αξία του ονόματος του Σίμωνα Πέτρου λεξαριθμικά είναι 1925. 

Ας μην ξεχνούμε όμως ότι το αρχικό όνομα του Πέτρου είναι  Σίμων – Μίνως-Μισών. Μίνως το όνομα του γενάρχη των κρητικών φυλών που κατέκλυσαν την περιοχή της Παλαιστίνης και του σημερινού Ισραήλ, αιώνες πριν την εμφάνιση των Εβραίων στις ακτές της Μεσογείου. Υιού του Ιωνά ή Ιωάννη ή Περιστεράς (Όμως υπενθυμίζω ότι και Ιωνάς, Ιωάννης/Ιωάννα ερμηνεύονται ως Περιστερά στα λεξικά και στα ερμηνευτικά κείμενα- δες παλιότερα κείμενα) 
 ή Ίωνα εκ της Ιωνίας κι όπου ΙΩΝΑΣ και  ‘Ιωνες και θυμίζω την Ιώ (που ήταν κόρη του Ινάχου και πρώτη ιέρεια της Ηρας), σχετίζεται όμως και με το θριαμβικό επιφώνημα ιωάν.
 ΙΩΝΑΣ αναγραμματισμός του ΙΑΣΩΝ = 1061 = ΑΙΣΩΝ = ΙΩΝΑΣ = ΑΠΟΛΛΩΝ.
 

"Εμβλέψας δε εις αυτόν ο Ιησούς είπε. Συ είσαι ο Σίμων, ο υιός του Ιωνά. Συ θα ονομασθής Κηφάς, το οποίον ερμηνεύεται Πέτρος". Ιωάννης,1,42

Πέτρος κ. Πετρής // θηλ. Πετρούλα. Προέρχεται από το αρχ. πέτρος «λίθος, πέτρα» < πέτρα με αλλαγή γένους. Στην Κ.Δ. το όνομα εμφανίζεται ως μετάφραση τού αραμ. Cepha «πέτρα, βράχος», ενώ υπάρχει παράλληλα και ο εξελληνισμένος τύπος της αραμαϊκής: Κηφάς (διαβάζουμε στον Iωάνν. 1, 42: Σὺ εἶ Σίμων ὁ υἱὸς Ἰωάννου· σὺ κληθήσῃ Κηφᾶς (ὃ ἑρμηνεύεται Πέτρος). Μέσω τού λατ. Petrus το όνομα διαδόθηκε ευρέως σε ξέν. γλώσσες, λ.χ. αγγλ. Peter, γαλλ. Pierre, ισπ. Pedro, γερμ. Peter, ρωσ. Pyotr.
 

Το όνομα Κηφάς, ή Καφεύς σχετίζεται με τον Κηφέα τον πατέρα της Ανδρομέδας. Ο Ήλιος απ' τους Έλληνες λέγεται και Περσεύς. Ο Περσεύς ήταν γαμπρός του Κηφέως απ' την κόρη του Ανδρομέδα και η Τεγέα, που λεγόταν και Αφειδάντιος κλήρος, ήταν γνωστή και σαν «Καφέως Άστυ», άρα εκεί κατοικούσε αυτός ο Καφεύς (στα Δωρικά) ή Κηφεύς ή Κηφάς (στη γλώσσα του Ευαγγελίου).
 Ο Περσεύς είναι γενάρχης των Περσών ή Κηφήνων, που λέγονταν έτσι απ' τον πεθερό του Περσέως και κατοικούσαν στην περιοχή, που απ' αυτούς λεγόταν Περσία ή Ιράν και περιελάμβανε τότε όλη τη Μ. Ασία.
Ο Κηφάς είναι ο κύβος (9+9+9=27 ή 8+8+8=24) των γραμμάτων της ελληνικής γλώσσας
ταύτοχρονα η ΠΕΣΣΑ, λεξαριθμητικά δίδει 486, είναι ισόψηφη με τις έννοιες ΜΕΛΙΣΣΑ και ΠΕΤΡΑ, που είναι ο Πέτρος (Ματθ. Ις´, 18), το Βασίλειον του Ιησού, η Αιώνιος Βασιλεία, που είναι «για τα παιδιά»

Είναι όμως ο Πέτρος στην ουσία  ένας υιός του Περιστεριού/Περιστερά Ιωνά και στην ουσία οδηγεί στον Περιστερώνα –πλοιάριο κι άλλους αποστόλους..που περιστρέφονται γύρω του και τους ψυχαγωγεί – οδηγεί τις ψυχές τους και τους κάνει συμμέτοχους, εντός της κύστεως. Και ταυτόχρονα ένας νέος Εσσήν – ιερέας της μητέρας Κυβέλης- του κυβικού λίθου – τετραγώνου-  του εννιά της μαύρης Πέτρας (Κηφάς) Πέτρος, ο οποίος αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο πάνω στον οποίο  είναι κτισμένη η εκκλησία - που εμφανίζεται και θεωρείται και ως ο πρώτος πάπας της Νέας Χριστιανικής εκκλησιάς, της Ρώμης…

 Κι ως υπενθύμιση η σχέση του Ιωνά με το κήτος και την τρίημερο ταφή –

 Ὥσπερ Ἰωνᾶς ἦν ἐν τῇ  
κοιλίᾳ τοῦ κήτους, οὕτως ἔσται καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου
ἐν τῇ καρδίᾳ τῆς γῆς κατὰ τὸ τριήμερον τοῦ χρόνου διάστημα, πρὸς δὲ τὸν λῃστὴν ὅτι Σήμερον μετ' ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ παραδείσῳ, πρὸς δὲ τὸν πατέρα ὅτι Εἰς χεῖράς σου παρατίθημι τὸ πνεῦμά μου.

Eusebius Scr. Eccl., Theol., Commentarius in Isaiam
Book 1, section 44, line 14

oμοίως "ἐκ βάθους" ἦν «σημεῖον Ἰωνᾶς» «ἐκ τῆς κοιλίας τοῦ κήτους» προϊὼν καὶ Νινευίταις ἀλλοφύλοις ἀνδράσιν κηρύττων.

 Όπου ο  Προφήτης ΙΩΝΑΣ αποτελεί αντίγραφο στην ουσία του Αρ-ΙΩΝΑ/ος 

Αν έχουμε έναν  κύκλο  με περιφέρεια 1925 τότε  μπορεί να γεμίσει με έξι παρόμοιους κύκλους που εκπροσωπεί και τους υπόλοιπους έξι μαθητές, εντός της βάρκας-πλοιαρίου. Κάθε κύκλος αγγίζει το κέντρο και την περίμετρο. Στη συνέχεια, ένας κύκλος περικλείει τους επτά κύκλους. Η διάμετρός του είναι 1224. Όμως ο αριθμός του 1224 είναι ο λεξάριθμος των ΙΧΘΥΕΣ = 1224, όμοια όμως και των

ΙΧΘΥΕΣ = 1224 = ΜΥΣΤΙΔΟΣ (Μύστις, μυστηριακός, μυημένος, κατηχητής, μυητής, μυσταγωγός, μυστήρ, μυστοδότης, οργιαστής, τελεστής, τελέστωρ,  τελεστικός, τελέτης)
=  ΜΥΣΤΙΚΟΝ ΑΓΙΟΝ  (κρύφιον μυστήριον, αγιον ιερόν, ιρον, κλπ
= ΠΑΓΚΟΣΜΙΩ (παγκόσμιος, οικουμενικός, ο ανήκων σ΄ολο τον κόσμο, κοινός για όλους)
= ΠΟΛΥΔΟΤΟΣ (ο εχων διάθεση να προσφέρει πολλά, ο  διδων και ο διανομέας μοιραστής, δωρητής κλπ0
= ΠΟΛΥΔΡΟΣΟΣ (Δροσερός πολύ)
= ΣΠΟΝΔΟΦΟΡΟΙ (οι φέροντες προτάσεις για σπονδές, οι προτείνοντες διαπραγματευσεις, οι προτεινοντες ειρήνη ή εκεχειρία,
= ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΑ (ιερουργία, μυσταγωγία, οργιασμός, ή τελετηφορία λατ.. sacrum)
= ΤΡΑΓΟΠΟΥΣ (αιγιπόδης, αιγίπους, τραγοσκελής, τραγοπόδαρος, τραγοπόδης)
= ΤΡΑΠΕΖΟΥΣΙΑΝ (τραπεζούς δηλ. ο του τραπεζιού, ο παράσιτος, που τρέφεται από άλλον, παρακεντές, ο χαραμοφάης)
= ΤΡΑΥΜΑΤΙΖΕΙΝ
= ΩΓΥΓΙΗ (Ωγυγία η Θήβα, Ωγύγιος ο Διονυσος, πανάρχαιος, ο από αρχαιοτάτων χρόνων, ο σεμνός- ωγύγιος χρονος και μήκος δηλ. πανάρχαιος χρόνος)
= ΩΔΗΓΗΣΑΣ (Οδηγέω – δειχνω το δρόμο, γίνομαι οδηγός, διδάσκω, εκπαιδεύω)
= ΑΓΚΥΛΟΤΟΞΟΣ (Καμπυλότοξος, Αργυρότοξος ο Απόλλων)
= ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΜΕΝΗ (αποκρύπτομαι δηλ. κρύβομαι, γίνομαι αφανής)
= ΔΟΛΟΠΛΟΚΩΝ (δολοπλόκος δηλ. μηχανορράφος, ραδιουργος, χαλκευτής, σκευωρός, σπίουνος)
= ΕΞΑΠΤΕΡΥΓΟΣ ( ο με έξι πτέρυγες – βλέπε και σχήμα εντός αρχικού κύκλου-
= ΘΕΟΦΟΡΟΥ ( ο βαστών επάνω του το Θεό, φέρων Θεό, θεικός, ο εμπνεόμενος υπο θεού, Θεόπνευστος, ένθεος)
= ΙΕΡΟΨΑΛΤΗ (ο ψάλλων σε ναό, ο ψάλτης ιερών ασμάτων)
= ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΗΝ ( ο της λατρείας, ιαρός, ιερός, ιρός, προσκυνητικός)

Όμοια και στο προηγούμενο κείμενο είδαμε το άνθος της ζωής ως μια από τις απεικονίσεις των 7 κύκλων- αποστόλων εντός του εξωτερικού κύκλου – βάρκα/Πλοιαρίου όμως παρακάτω βλέπουμε μια ακόμα παραλλαγή η  απεικόνιση των 6 ημερών της δημιουργίας ..

Όπως και άλλα γραφικά σε αυτήν τη σελίδα, είναι μια παραλλαγή του σχεδιασμού του σπόρου της ζωή, ή άνθους της ζωής η οποία σχετίζεται άμεσα και με τις έξι ημέρες της δημιουργίας -

 β. Ο Ιησούς λέει στους άνδρες να ρίξουν το δίχτυ από την άλλη πλευρά της βάρκας, πλοιαρίου. (Ιωάννης 21: 6)
Το δίχτυ ρίχνεται από την δεξιά πλευρά του πρώτου μεγάλου κύκλου που αντιπροσωπεύει τη βάρκα/πλοιάριο, με τους 6+1 αποστόλου. Δημιουργειται έτσι ένα άλλο τόξο, κι είναι εκείνο το οποίο δημιουργεί τώρα την «κύστη ιχθύων » ή το μέτρο του ιχθύος. Ένα μεγάλο ψάρι (ρομβοειδές) εντός της κίστης που έλκεται προς τα δεξιά.
 

γ. Ο Πέτρος είναι γυμνός. Αυτός τυλίγετε με το πανωφόρι του (Επενδύτη) γύρω του, και μπαίνει στη θάλασσα και επιστρέφει εντός  του σκάφους. (Ιωάννης 21: 7)

1 Μετὰ ταῦτα ἐφανέρωσεν ἑαυτὸν πάλιν ὁ Ἰησοῦς τοῖς μαθηταῖς ἐπὶ τῆς θαλάσσης τῆς Τιβεριάδος• ἐφανέρωσε δὲ οὕτως. 2 ἦσαν ὁμοῦ Σίμων Πέτρος, καὶ Θωμᾶς ὁ λεγόμενος Δίδυμος, καὶ Ναθαναὴλ ὁ ἀπὸ Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας, καὶ οἱ τοῦ Ζεβεδαίου καὶ ἄλλοι ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ δύο. 3 λέγει αὐτοῖς Σίμων Πέτρος• Ὑπάγω ἁλιεύειν. λέγουσιν αὐτῷ• Ἐρχόμεθα καὶ ἡμεῖς σὺν σοί. ἐξῆλθον καὶ ἐνέβησαν εἰς τὸ πλοῖον εὐθύς, καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ νυκτὶ ἐπίασαν οὐδέν. 4 πρωΐας δὲ ἤδη γενομένης ἔστη ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸν αἰγιαλόν• οὐ μέντοι ᾔδεισαν οἱ μαθηταὶ ὅτι Ἰησοῦς ἐστι. 5 λέγει οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς• Παιδία, μή τι προσφάγιον ἔχετε; ἀπεκρίθησαν αὐτῷ• Οὔ. 6 ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς• Βάλετε εἰς τὰ δεξιὰ μέρη τοῦ πλοίου τὸ δίκτυον, καὶ εὑρήσετε. ἔβαλον οὖν, καὶ οὐκέτι αὐτὸ ἑλκύσαι ἴσχυσαν ἀπὸ τοῦ πλήθους τῶν ἰχθύων. 7 λέγει οὖν ὁ μαθητὴς ἐκεῖνος, ὃν ἠγάπα ὁ Ἰησοῦς, τῷ Πέτρῳ• Ὁ Κύριός ἐστι. Σίμων οὖν Πέτρος ἀκούσας ὅτι ὁ Κύριός ἐστι, τὸν ἐπενδύτην διεζώσατο• ἦν γὰρ γυμνός• καὶ ἔβαλεν ἑαυτὸν εἰς τὴν θάλασσαν• 8 οἱ δὲ ἄλλοι μαθηταὶ τῷ πλοιαρίῳ ἦλθον• οὐ γὰρ ἦσαν μακρὰν ἀπὸ τῆς γῆς, ἀλλ' ὡς ἀπὸ πηχῶν διακοσίων• σύροντες τὸ δίκτυον τῶν ἰχθύων. 9 ὡς οὖν ἀπέβησαν εἰς τὴν γῆν, βλέπουσιν ἀνθρακιὰν κειμένην καὶ ὀψάριον ἐπικείμενον καὶ ἄρτον. 10 λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς• Ἐνέγκατε ἀπὸ τῶν ὀψαρίων ὧν ἐπιάσατε νῦν. 11 ἀνέβη Σίμων Πέτρος καὶ εἵλκυσε τὸ δίκτυον ἐπὶ τῆς γῆς, μεστὸν ἰχθύων μεγάλων ἑκατὸν πεντήκοντα τριῶν• καὶ τοσούτων ὄντων οὐκ ἐσχίσθη τὸ δίκτυον. 12 λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς• Δεῦτε ἀριστήσατε. οὐδεὶς δὲ ἐτόλμα τῶν μαθητῶν ἐξετάσαι αὐτόν σὺ τίς εἶ, εἰδότες ὅτι ὁ Κύριός ἐστιν. 13 ἔρχεται οὖν ὁ Ἰησοῦς καὶ λαμβάνει τὸν ἄρτον καὶ δίδωσιν αὐτοῖς καὶ τὸ ὀψάριον ὁμοίως. 14 Τοῦτο ἤδη τρίτον ἐφανερώθη ὁ Ἰησοῦς τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ ἐγερθεὶς ἐκ νεκρῶν. 15 Ὅτε οὖν ἠρίστησαν, λέγει τῷ Σίμωνι Πέτρῳ ὁ Ἰησοῦς• Σίμων Ἰωνᾶ, ἀγαπᾷς με πλέον τούτων; λέγει αὐτῷ• Ναί, Κύριε, σὺ οἶδας ὅτι φιλῶ σε. λέγει αὐτῷ• Βόσκε τὰ ἀρνία μου. 16 λέγει αὐτῷ πάλιν δεύτερον• Σίμων Ἰωνᾶ, ἀγαπᾷς με; λέγει αὐτῷ• Ναί, Κύριε, σὺ οἶδας ὅτι φιλῶ σε. λέγει αὐτῷ• Ποίμαινε τὰ πρόβατά μου. 17 λέγει αὐτῷ τὸ τρίτον• Σίμων Ἰωνᾶ, φιλεῖς με; ἐλυπήθη ὁ Πέτρος ὅτι εἶπεν αὐτῷ τὸ τρίτον, φιλεῖς με, καὶ εἶπεν αὐτῷ• Κύριε, σὺ πάντα οἶδας, σὺ γινώσκεις ὅτι φιλῶ σε. λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς• Βόσκε τὰ πρόβατά μου. 18 ἀμὴν ἀμὴν λέγω σοι, ὅτε ἦς νεώτερος, ἐζώννυες σεαυτὸν καὶ περιεπάτεις ὅπου ἤθελες• ὅταν δὲ γηράσῃς, ἐκτενεῖς τὰς χεῖράς σου, καὶ ἄλλος σε ζώσει, καὶ οἴσει ὅπου οὐ θέλεις. 19 τοῦτο δὲ εἶπε σημαίνων ποίῳ θανάτῳ δοξάσει τὸν Θεόν. καὶ τοῦτο εἰπὼν λέγει αὐτῷ• Ἀκολούθει μοι. 20 ἐπιστραφεὶς δὲ ὁ Πέτρος βλέπει τὸν μαθητὴν ὃν ἠγάπα ὁ Ἰησοῦς ἀκολουθοῦντα, ὃς καὶ ἀνέπεσεν ἐν τῷ δείπνῳ ἐπὶ τὸ στῆθος αὐτοῦ καὶ εἶπε• Κύριε, τίς ἐστιν ὁ παραδιδούς σε; 21 τοῦτον ἰδὼν ὁ Πέτρος λέγει τῷ Ἰησοῦ• Κύριε, οὗτος δὲ τί; 22 λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς• Ἐὰν αὐτὸν θέλω μένειν ἕως ἔρχομαι, τί πρὸς σέ; σύ ἀκολούθει μοι. 23 ἐξῆλθεν οὖν ὁ λόγος οὗτος εἰς τοὺς ἀδελφοὺς ὅτι ὁ μαθητὴς ἐκεῖνος οὐκ ἀποθνήσκει• καὶ οὐκ εἶπεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς ὅτι οὐκ ἀποθνήσκει, ἀλλ' Ἐὰν αὐτὸν θέλω μένειν ἕως ἔρχομαι, τί πρὸς σέ; 24 Οὗτός ἐστιν ὁ μαθητὴς ὁ μαρτυρῶν περὶ τούτων καὶ γράψας ταῦτα, καὶ οἴδαμεν ὅτι ἀληθὴς ἐστιν ἡ μαρτυρία αὐτοῦ. 25 ἔστι δὲ καὶ ἄλλα πολλὰ ὅσα ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς, ἅτινα ἐὰν γράφηται καθ' ἕν, οὐδὲ αὐτὸν οἶμαι τὸν κόσμον χωρῆσαι τὰ γραφόμενα βιβλία. Ἀμήν.

Το αντίστοιχο μέτρο των ιχθύων  έχει συνταχθεί από την δεξιά πλευρά, με τον κύκλο/πλοιάριο του Πέτρου εντός του νερού. Το ύψος του είναι 1060, η οποία είναι η αξία του  λεξαρίθμου για το πανωφόρι του ψαρά απόστολου Πέτρου. Από την μια πλευρά σύρετε το δίχτυ που περιέχει τον μεγάλο ιχθύ που μέσα του φέρει όμως τους 16 μικρότερους ρόμβους –ιχθύες και τώρα έχουμε βρει το σύνολο των 153. Κάθε μικρό "ψάρι" έχει πλάτος 153, και υπάρχουν συνολικά  υπάρχουν 17 ψάρια: 16 μικρά και ένα μεγάλο, το οποίο τα περικλείει. Εξάλλου το 153 είναι το άθροισμα των αριθμών από το 1 έως 17.

 Μοναδικός αριθμός το 153 καθώς εμ-περιέχει μια σειρά αριθμών που κρύβονται στις μαθηματικές πράξεις που τον χαρακτηρίζουν.
Καταρχήν είναι ο αριθμός που προκύπτει από την πρόσθεση των 17 αριθμών  1+2+3+4+5+6+7+8+9+10+11+12+13+14+15+16+17 = 153

συνεχίζεται...