Παρασκευή 18 Ιουνίου 2010

Ex libris = απο τη βιβλιοθήκη του

Ex libris σήμα κατατεθέν των συλλεκτών βιβλιών, παλιά συνήθεια των ανθρώπων των Γραμμάτων και της Τέχνης. 

Το Εx libris πηγαίνει συνήθως παντού: Σε σφραγίδες, κολοφώνες βιβλίων, επιστολοχαρτα, κάρτες κλπ.  Αν και συνήθεια περασμένων αιώνων, επιβιώνει μέχρι τις μέρες μας, γνωρίζοντας μάλιστα και άνθηση μεταξύ των βιβλιοφίλων. 


Θαυμάστε μερικά χαρακτικά απο τις συλλογές/βιβλιοθήκες βιβλιόφιλων.






Sometimes ex libris is more valuable than the book containing it

Ex libris, meaning ‘from the library of’, or ‘from the books of’ is a Latin expression concerning the artform of bookplates - stamps or labels inside books that identify the owner. Ex libris bookplates range from the simple to the decorative and elaborate, the obscure or even bizarre and surreal.

Noble families often used a personal coat of arms or crest, frequently featuring a family motto in their native language or Latin. Naturally, the styling of bookplates changed over time, but most reflected the decorative styles of the day.

 A vast array of illustrations feature on bookplates - dragons, angels, trophies, animals, birds, children, musical instruments, weapons, floral displays, trees, plants, landscapes and much more.


(images credit: Pratt Libraries, via)

The modern study and collection of bookplates began around 1860. They are very often of high interest, exceeding that of the book in which they are placed. They are valued for their historical interest as examples of art from a particular time period, but also if they belonged to famous people.



(images via 1, 2)

The idea of mass ownership of books (and hence the need for bookplates denoting ownership) appeared shortly after the first printed books in the fifteenth century. The earliest known examples are from Germany, where they were made in large numbers before the concept spread internationally. Consequently, these examples are often of the deepest aesthetic interest for collectors and art historians. The oldest recorded bookplate dates from around 1450.


(This angelic design from Germany, known as the ‘Gift-plate of Hildebrand Brandenburg of Biberach to the Monastery of Buxheim’, dates from around 1480 - via)

In France the oldest ex libris yet discovered is that of one Jean Bertaud de la Tour-Blanche from 1529, while the oldest example from England belonged to Sir Nicholas Bacon, a politician during the reign of Queen Elizabeth I and Francis Bacon's father. It served as a gift plate for books he presented to the University of Cambridge before his death in 1579.

The earliest plates from Holland and Italy are dated to 1597 and 1622 respectively. Examples were common in many parts of Europe in the seventeenth century, and the earliest known American example is the plain printed label of John Williams from 1679.

Bookplates appeared in other parts of the world as well. Below is an example attributed to Shah Jahan of the Mughal dynasty era in India in 1645:


(fragments, see the whole art here)

The image below left was also clearly inspired by the culture and prevailing iconography of the Indian subcontinent, while the ex-libris below right shows a great executioner design which served as a warning to respect the book’s ownership or face drastic consequences:



Heraldic designs were commonly used for decoration, as shown in this plate from England:


(image via)

The plate below left was produced in America in 1905; it has some heraldic elements, but also incorporates a house in an elegant frame. The example in the right is none other than George Bancroft’s bookplate complete with a signature, taking inspiration from Ancient Greece. “Eis phaos” translates as “Towards the light.”



Samuel Hollyer made his own bookplate in 1896 (below left), but mentions Hogarth and is in the style of the eighteenth century. On the right is the great design for Jane Patterson, from 1890:


(images via)

Artist Amy Sacker designed many bookplates for her clients in the late nineteenth and early twentieth centuries:


(images via)

The specimen below right dates from 1953, and features a monk at the foot of a tree which bears books as well as leaves on the branches. Right image is a wonderful depiction of a skeleton playing the cello, from 1909:


(images via 1, 2)

These excellent examples of bookplates all date from the first half of the twentieth century:





(images credit: Pratt Libraries, via)

Historical personalities and celebrities, politicians, movie stars, athletes and even some of the more infamous figures of history have all used bookplates as well.

Former French president Charles de Gaulle’s bookplate proudly displays the Cross of Lorraine, a symbol of the Free French Forces during World War Two (below left). Edward Heath, former British Prime Minister, used a bookplate that reflected his passion for sailing (middle), and Ramsay MacDonald, Britain’s first Labour Prime Minister in the inter war period (right):



This one on the left, dating from around 1907, belonged to the last Czar of Russia, the unfortunate Nicholas II. Upper right shows Queen Victoria’s bookplate looking suitably regal with a coat of arms while lower right shows the bookplate of the Swedish and Norwegian King Oscar II -



George Washington’s bookplate incorporates his familial coat of arms, and was engraved in London to his specifications in 1792 (below left). Paul Revere, hero of the American Revolution, was also a renowned engraver and a designer of silverware, and had his own unique artwork for use with his book collection (below right):


(images via 1, 2)

Charles Dickens, well-known of course as a writer of books, had his own bookplates for the volumes in his personal collection (left image). Jack London’s bookplate looks ideal for placing inside his own novels, such as Call of the Wild or White Fang (on the right):



Sir Arthur Conan Doyle, creator of Sherlock Holmes, had a suitably grand design pasted into his book collection:


(Ex-libris on the right is dated 1909, via)

The bookplate belonging to Sigmund Freud contains a nude figure (below left). Jack Dempsey, world champion heavyweight boxer in the 1920s, enter the fray on the right:



Benito Mussolini, the infamous Italian dictator, needs no introduction and these are two of the bookplates that he commissioned in the mid '30s:


(images via)

Greta Garbo famously declared that she just wanted to be alone... probably with plenty of books for company, all displaying her own distinctive label (left image). Douglas Fairbanks Jr, was born in New York, but had a very aristocratic British style to his bookplate (right image):



The bookplate of Harpo Marx features a caricature of himself (top left). Charles Chaplin used this bookplate in his personal library (middle). Other Hollywood celebrities who had their own bookplates include Cecil B. de Mille, and Bing Crosby:



Wonderful sets of ex libris art can be found here and here.

Some vintage ex libris art had an amazing amount of detail, comparable with paintings and engravings of the period:


(Bookplate circa 1814, 1907, designed for Franz James Mankiewicz - image via)

Τετάρτη 16 Ιουνίου 2010

Πέμπτη 10 Ιουνίου 2010

Τάφος ιερειών στην Κρήτη

Βρέθηκε τάφος ιέρειας στην Κρήτη

PATHFINDER

12 Μαρ.


Ένας τάφος, που βρέθηκε στην Κρήτη, αποκαλύπτει μία δυναστεία ιερειών, που κυριάρχησε στο νησί κατά τον Αιώνα του Σκότους της Αρχαίας Ελλάδας.
Στο περιοδικό Archaeology, ο συγγραφές Eti-Bonn-Muller αναφέρει με λεπτομέρεια τα αποτελέσματα των ανασκαφών, που πραγματοποιήθηκαν πέρυσι το καλοκαίρι.

Η ομάδα των αρχαιολόγων βρήκε έναν τάφο στην περιοχή Ορθή Πέτρα του χωριού Ελεύθερνα, στην Κρήτη, που ανήκε σε αρχιέρεια του Δία και σε τρεις ακολούθους της.
«Οι άνθρωποι τότε τις θεωρούσαν μάγισσες ή διαμεσολαβήτριες με τους θεούς,» υποστήριξε ο Bonn-Muller.
Με επικεφαλής τον αρχαιολόγο Νικόλαο Σταμπολίδη, η ομάδα υπολόγισε πως το τάφος έχει ηλικία 2.700 ετών. Προγενέστερες ανασκαφές είχαν φέρει στην επιφάνεια τα οστά άλλων γυναικών, που είχαν ταφεί μαζί σε μεγάλα πιθάρια, πριν από 2.800 με 2.600 χρόνια. Όλες οι γυναίκες φαίνεται πως είχαν σχέση μεταξύ τους και αυτό φάνηκε από τα διακριτικά που είχαν στα δόντια τους. «Το σημαντικό είναι πως τα ευρήματα δείχνουν ότι αυτές οι γυναίκες προέρχονται από μία δυναστεία που διήρκησε τουλάχιστον 200 χρόνια στη συγκεκριμένη περιοχή,» πρόσθεσε ο Bonn-Muller.

Ο τάφος βρίσκεται κοντά στο Όρος Ίδα, στο οποίο -κατά την ελληνική μυθολογία- είχε κρυφτεί ο Δίας, ο βασιλιάς των θεών, από τον πατέρα του.
Διάφορα τεχνουργήματα που βρέθηκαν στον τάφο δείχνουν πως την εποχή εκείνη η Κρήτη είχε εμπορικές συναλλαγές με την Αίγυπτο, την Ελλάδα και την Άπω Ανατολή.

«Τα ευρήματα ίσως αλλάξουν όλα αυτά που πιστεύαμε μέχρι τώρα για τον ρόλο των γυναικών εκείνη την εποχή. Οι αρχαιολόγοι θεωρούσαν εκείνη την εποχή ως κενή περίοδο, αλλά βλέπουμε πως πολλά πράγματα διαδραματίζονταν τότε,» πρόσθεσε ολοκληρώνοντας ο Bonn-Muller.

Παπούτσι 5.500 ετών (νούμερο 37) βρέθηκε στην Αρμενία

Παπούτσι 5.500 ετών (νούμερο 37) βρέθηκε στην Αρμενία
Σε άριστη κατάσταση
Δημοσίευση: πριν 44'

Αθήνα: Το αρχαιότερο δερμάτινο παπούτσι που έχει βρεθεί ποτέ ανακάλυψε ομάδα αρχαιολόγων σε ένα σπήλαιο στην Αρμενία. Είναι σχεδόν άψογα διατηρημένο (τα κορδόνια του είναι άθικτα), έχει ηλικία 5.500 ετών (περίπου 1.000 παλιότερο από την Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας στην Αίγυπτο και 400 χρόνια παλιότερο από το Στόουνχετζ στη Βρετανία) και είναι ...νούμερο 37.

Η ανακάλυψη έγινε από μια διδακτορική φοιτήτρια, την Ντιάνα Ζαρνταριάν του Ινστιτούτου Αρχαιολογίας της Αρμενίας. Το εύρημα παρουσιάστηκε από τον αρχαιολόγο δρα Ρον Πινχάσι του ιρλανδικού University College του Κορκ, στο περιοδικό PloS ONΕ.

Το παπούτσι, σαν μοκασίνι, που χρονολογείται από το 3.500 π.Χ. (χαλκολιθική περίοδος), έχει κατασκευαστεί από ένα μοναδικό κομμάτι δέρματος (μάλλον αγελάδας) και είναι τέλεια διαμορφωμένο, ώστε να εφαρμόζει στο πόδι. Περιείχε επίσης χορτάρι, είτε ως μονωτικό για να κρατά το πόδι ζεστό, είτε για να έχει καλύτερη εφαρμογή στο πόδι (ο πρόγονος του πάτου), ενώ υπήρχαν κορδόνια τόσο στο πάνω μέρος όσο και στο πίσω για να συγκρατείται σωστά το πόδι.

Άγνωστο παραμένει αν ανήκε σε άνδρα ή γυναίκα. Πάντως, αν και μικρό για τα σημερινά δεδομένα, σύμφωνα με τους ερευνητές, κάλλιστα μπορεί να ανήκε σε άνδρα εκείνης της εποχής.

Το (δεξί) παπούτσι βρέθηκε στην περιοχή Βαγιότζ Ντζορ στα αρμενο-ιρανο-τουρκικά σύνορα, σε ένα σπήλαιο κοντά σε ένα δρόμο, το οποίο ήταν ήδη γνωστό στους Αρμένιους αρχαιολόγους. Οι σταθερές, ξηρές και ψυχρές συνθήκες του σπηλαίου βοήθησαν στην άριστη συντήρηση του παπουτσιού μέχρι σήμερα, ενώ σε αυτό συνέβαλε και το γεγονός ότι το έδαφος του σπηλαίου ήταν σκεπασμένο από ένα παχύ στρώμα περιττωμάτων προβάτων, τα οποία λειτούργησαν προστατευτικά στο πέρασμα του χρόνου.

Οι αρχαιολόγοι αρχικά νόμιζαν ότι το παπούτσι δεν ήταν παλαιότερο των 600-700 ετών, παρασυρμένοι από την άριστη κατάστασή του. Όμως η κατοπινή χρονολόγησή του σε δύο εργαστήρια των πανεπιστημίων της Οξφόρδης και της Καλιφόρνιας με την μέθοδο του ραδιενεργού άνθρακα, αποκάλυψε την πραγματική ηλικία του παπουτσιού (μεταξύ 5.637 - 5.387 ετών).

Συνεπώς είναι κατά μερικές εκατοντάδες χρόνια παλαιότερο από τα υποδήματα που φορούσε ο «Ότζι, ο άνθρωπος των πάγων», τα οποία έχουν χρονολογηθεί μεταξύ των 5.375 - 5.128 ετών και μέχρι σήμερα θεωρούνταν τα παλαιότερα που είχαν ποτέ βρεθεί σε ευρωπαϊκό έδαφος. Ο «Ότζι» βρέθηκε ως καλοδιατηρημένη μούμια στις παγωμένες ιταλο-αυστριακές Άλπεις το 1991 και σήμερα φυλάσσεται στην Ιταλία. Τα παπούτσια του ήσαν από δέρμα ελαφιού και αρκούδας.

Μέχρι σήμερα τα αρχαιότερα υποδήματα που είχαν βρεθεί στον κόσμο, ήταν σαντάλια από φυτικό υλικό (και όχι δέρμα), σε ένα σπήλαιο στο Μισούρι των ΗΠΑ, καθώς και σαντάλια σε ένα σπήλαιο στην έρημο της Ιουδαίας στο Ισραήλ.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, το παπούτσι της Αρμενίας έχει μεγάλες ομοιότητες στην κατασκευή και το σχεδιασμό του με τα παπούτσια που βρέθηκαν στην Ευρώπη μέχρι την Ιρλανδία τα επόμενα χρόνια, γεγονός που δείχνει ότι ουσιαστικά ο ίδιος τύπους υποδήματος φοριόταν επί χιλιάδες χρόνια σε μια μεγάλη περιοχή από την μια άκρη της Ευρώπης ως την άλλη.

Οι αρχαιολόγοι θα συνεχίσουν τις ανασκαφές στο αρμενικό σπήλαιο, σε αναζήτηση νέων ευρημάτων και προκειμένου να ρίξουν περισσότερο φως σε εκείνη την σχετικά άγνωστη περίοδο.

Πέμπτη 3 Ιουνίου 2010

Αβέστα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Η Αβέστα αποτελεί συλλογή ιερών συγγραμμάτων του Ζωροαστρισμού, ο οποίος ασκείται έως σήμερα από τους Παρσί. Ο τίτλος αυτός αναγράφεται πολύ συχνά και ως "Ζεντ Αβέστα", μάλλον εσφαλμένα, αφού η ορθή και πλήρης ονομασία είναι "Ζεντ βε Αβέστα" ή "Ζεντ μπε Αβέστα".

Θρυλικός ή μυθικός συγγραφέας αυτών των αρχαίων ιερών περσικών βιβλίων θεωρείται ο Ζωροάστρης. Από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα ακόμη οι κατά καιρούς Θρησκειολόγοι διαπληκτίζονται επί πολλών και διαφόρων σημείων των κειμένων αυτών της Αβέστας και περισσότερο στην ερμηνεία των περιλαμβανομένων όρων. Επικρατέστερες επ΄ αυτών γνώμες περιλαμβάνονται παρακάτω.

Το όνομα

Η λέξη Αβέστα σημαίνει κατά γράμμα "κείμενο", παρόλο ότι πολλοί απέδωσαν σ΄ αυτήν, την έννοια "γνώση" και άλλοι την έννοια "νόμος" συσχετίζοντας, τα κείμενα του Ιουδαϊσμού. Πρόκειται προφανώς περί επέκτασης της αρχικής έννοιας, αφού στα κείμενα αυτά περιλαμβάνεται το σύνολο σχεδόν των πυρολατρικών γνώσεων καθώς επίσης και ο "νόμος" (ηθικός και διοικητικός) των περσικών φυλών όταν αυτές βρίσκονταν ακόμα σε πρωτόγονη ανάπτυξη.
Εξ άλλου η λέξη "Ζεντ" δεν σημαίνει βεβαίως ότι τα κείμενα της Αβέστα είναι γραμμένα στη Ζεντική ή Ζενδική γλώσσα όπως πολύ εσφαλμένα αρχικά πίστευαν πολλοί, αλλά ότι σημαίνει "ερμηνεία". Συνεπώς ο πλήρης τίτλος "Αβέστα βε Ζεντ" σημαίνει "Κείμενα και ερμηνείες" γιατί ακριβώς περί κειμένων και ερμηνείας πρόκειται.

Τέλος άλλοι ετυμολογούν τον όρο Αβέστα από την μέση Περσική Abestāg με τη σημασία «Αίνος [του Θεού]».

Ιστορία

Σύμφωνα πάντα με τη παράδοση που είχε προσλάβει όμως μεγάλη έκταση και επέζησε μέχρι των ημερών μας, τα ιερά βιβλία της Αβέστα που περιλαμβάνονταν σε 32 τμήματα ή τόμους φέρονταν ότι κάηκαν από τον Μέγα Αλέξανδρο κατά τον εμπρησμό των ανακτόρων του Δαρείου στη Περσέπολη και ότι διασώθηκε μόνο περίληψη εκείνων που έγινε από μνήμης. Αποδείχθηκε όμως το απίθανο και αστήριχτο τέτοιας εκδοχής, από το γεγονός ότι αφενός μεν ο Μέγας Αλέξανδρος είχε ως πολιτική του τον σεβασμό των θρησκειών των διαφόρων λαών που υπέτασσε και αφετέρου, οι αποδεδειγμένα εχθροί των Πυρολατρών ήταν οι Άραβες που επέβαλαν τον Μουσουλμανισμό και τούτο πολύ πολύ αργότερα, τουλάχιστον 1000 έτη μετά. Επιπρόσθετα θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ότι φοβερές καταστροφές έκαναν κατά καιρούς επιδρομείς Τάταροι που συμπλήρωναν το καταστροφικό έργο των Αράβων.

Γεγονός πάντως είναι ότι δεν πρόκειται πλέον περί περιλήψεων των αρχικών κειμένων, αλλά περί διάσωσης μέρους των βιβλίων (του 1/3 τουλάχιστον) που αποτελούν την αρχική Αβέστα και ως εκ τούτου δεν ερμηνεύονται και οι λόγοι που προκαλούν τα σκοτεινά ή ασαφή σημεία, εξ αιτίας των μεταξύ των χασμάτων (κενών). Ορισμένοι μάλιστα από τους νεότερους Θρησκειολόγους δεν παραδέχονται καμία καταστροφή, αλλ΄ ερμηνεύουν την όλη αυτή υπόθεση με το ότι οι νόμοι και οι θρύλοι των Περσών προϋπήρχαν μόνο ως προφορική παράδοση και καταγράφηκε αργότερα τμηματικά από τους ιερείς πυρολάτρες περί την πρώτη χιλιετηρίδα π.Χ. Τέλος ο γνωστός Γερμανός ανατολιστής Νταρμστάτερ υποστήριξε ότι η όλη Αβέστα είναι έργο πολύ μεταγενέστερο και που αποτελείται από κράμα νεοπλατωνικών παραδόσεων καθώς και Ιουδαϊκών που διατυπώθηκαν κατά τους πρώτους μετά Χριστό αιώνες. Πλην όμως εξετάζοντας από αρχαία ανάγλυφα, που ανάγονται στη προ Χριστού εποχή, εύκολα συμπεραίνεται ότι ένα τέτοιο κράμα μπορεί ν΄ αποτελεί ο Χριστιανισμός και ο Μουσουλμανισμός που ακολούθησαν του Ζωροαστρισμού, Νεοπλατωνισμού και Ιουδαϊσμού.

Άλλοι πάλι κριτικοί θεώρησαν την Αβέστα ως έργο κατώτερης αξίας και ανάξιο τάχα ιδιαίτερης προσοχής. Η υποτίμηση αυτή οφείλεται προφανώς σε αστήρικτους φόβους μήπως η Αβέστα (όπως άλλωστε και οι Βέδες των Ινδιών) συγκριθούν με την Παλαιά Διαθήκη. Τέτοιοι όμως "φόβοι" αποδεικνύονται μάλλον παιδαριώδεις εκτός και αν τμήματα των Ιουδαϊκών κειμένων καθίστανται τόσο ευάλωτα ως προς την χρονική τους παράθεση.
Άσχετα όμως μιας τέτοιας σύγκρισης η Αβέστα μπορεί να περιλαμβάνει μεν ολόκληρα τμήματα σκοτεινά ή κουραστικά λόγω των επαναλαμβανόμενων ιδεών ή περιγραφών, υπάρχουν ωστόσο και υπέροχες περικοπές ιδιαίτερα στο παλαιότερο τμήμα της Αβέστα που φέρει την ονομασία "Γκάτας".

Κατανομή κειμένων

Η όλη Αβέστα κανανέμεται σε τρία θεμελιώδη τμήματα που φέρουν τις ονομασίες "Γιασνά", "Γιάστ" και "Βεντιντάντ".

* Η Γιασνά περιλαμβάνει τελετουργικές διατάξεις καθώς και 72 ύμνους που ψάλλονταν κατά τις πυρολατρικές θυσίες. Επίσης σ΄ αυτή περιλαμβάνονται και οι 17 υπέροχοι ύμνοι λεγόμενοι "Γκάτας" ή κατ΄ ερμηνεία "Νουθεσίες του Ζωροάστρη".
* Η Γιάστ περιλαμβάνει 27 ύμνους, χαρακτηριζόμενοι κάτι σαν τα χριστιανικά τροπάρια που αναφέρονται στις διάφορες πυρολατρικές θεότητες. Η Γιαστ θεωρείται ιστορικά ως το σπουδαιότερο τμήμα της Αβέστα, και τούτο διότι απ΄ αυτό το τμήμα παρέχονται πλείστες πληροφορίες περί της πυρολατρικής μυθολογίας.
* Τέλος η Βεντιντάντ (= Εντολές ή ρήτρες κατά των διαβόλων) περιλαμβάνει αφενός μεν "συνταγές" προς καθαρμό και εξόρκιση των ακαθάρτων πνευμάτων, αφετέρου δε και σπουδαίας σημασίας υγιεινά, ηθικά και κοινωνικά "παραγγέλματα".

Και τα τρία αυτά μέρη συγχωνεύονται σε ένα είδος συνοπτικής περίληψης σε λαϊκή γλώσσα των Περσών για χρήση των λαϊκών τάξεων. Η περίληψη αυτή φέρει την ονομασία "Αβέστα Κόρντα", δηλαδή Αβέστα Βραχεία ή Αβέστα Μικρή.

Σημείωση: Από την Βεντιντάντ ο Νίτσε έλαβε τον τίτλο του πασίγνωστου έργου του "Τάδε έφη Ζαρατούστρα".



Αβέστα

Πέμπτη 27 Μαΐου 2010

Η αγάπη είναι η λυση για όλα






Ο μύθος του υπερπληθυσμού / Μurray Bookchin

Murray Bookchin-Ο μύθος του υπερπληθυσμού

Τετάρτη 19 Μαΐου 2010

Βέδες



Από την Live-Pedia.gr

Η Αγία Γραφή των Ινδών. Περιλαμβάνει όλα τα θρησκευτικά τους βιβλία και τις δοξασίες. Εδώ έχει συγκεντρωθεί όλη η σοφία των αρχαίων Ινδιών. Ακόμα έχουν συγκεντρωθεί ύμνοι θρησκευτικού και λατρευτικού χαρακτήρα, κανονισμοί γύρω από τους τρόπους λατρείας των θεών, εξορκισμοί για τα κακά πνεύματα και διάφορες άλλες μαγείες.

Διατηρήθηκε το περιεχόμενο των Βεδών για πάρα πολλά χρόνια μέσω της προφορικής παράδοσης. Αργότερα καταγράφτηκε στις περγαμηνές και τους παπύρους.

Αποτελούνται οι Βέδες από 4 βιβλία.

Αυτά είναι:

* Το Ριγκ- Βέδα

* Σάμα-Βέδα

* Γιάδσουρ-Βέδα

* Αβάρθα-Βέδα.

Τα τρία πρώτα είναι σε ποιητικό λόγο, ενώ το τελευταίο είναι πεζό.

Μετά προστέθηκε ένα ακόμα βιβλίο με το όνομα "Βραχμάνες".


ΒΕΔΕΣ

Δευτέρα 17 Μαΐου 2010

Γνώση /Μπορίς Μουράβιεφ


Στό τέλος, στή γενική Ανάσταση, ή εκλεκτή τάξη των ανθρώπων θά αποτελείται από ζεύγη πολικών όντων.
Στή μεταβατική Περίοδο,, ή λύση του προβλήματος τοϋ Νέου Άνθρωπο» προϋποθέτει μία συμβολή της Γνώσεως γιά τήν προοδευτική εγκαθίδρυση της αρχής τοϋ μοναδικού ειδυλλίου, πού πρέπει νά υποκαταστήσει τό χαρακτηριστικό ελεύθερο ειδύλλιο τοϋ περασμένου Κύκλου καί νά εξαλείψει τά κατάλοιπα τής πολυγαμίας.
"Ετσι, τό σημερινό πρόβλημα τοϋ ανθρώπου επανέρχεται στό πρόβλημα τοΰ "Ανδρογύνου, τήν οριακή κατάσταση τής ανθρώπινης Συνειδήσεως πού επιστεγάζει τις προσπάθειες τών μαθητών καί θριαμβεύει μέ τή δεύτερη Γέννηση τους.
Στήν Εισαγωγή αυτή, υποδεικνύονται ορισμένοι κανόνες πού προσδιορίζουν τήν όρθή συμπεριφορά κατά τή διάρκεια τών εσωτερικών μελετών καί τις απαιτούμενες πρακτικές εργασίες, ώστε νά γίνει ικανός ο ερευνητής πού έφθασε στό σημείο αυτό τής διδασκαλίας, νά κρίνει καλύτερα τίς ικανότητες του καί νά βεβαιωθή οτι έν γνώσει του ανέλαβε τίς μελέτες αυτές" γιατί είναι προτιμότερο νά μήν έμπλακή σέ πολύ μεγάλες περιπέτειες, παρά νά χρειαστεί νά υποχωρήσει αργότερα μέ κίνδυνο τότε μιας ψυχικής ανισορροπίας.
Οι γενικοί αυτοί κανόνες υπαγορεύονται άπό τήν ίδια τή φύση τής εργασίας στόν εσωτερικό κύκλο τής Γνώσεως. Σέ περίπτωση επιτυχίας, ή εργασία καταλήγει στή Μύηση, βαθειά δηλαδή μεταμόρφωση τοΰ μαθητή πού καλείται   ά π ο θ έ σ θ α ι... τόν παλαιόν άνθρωπον καί έπειτα ένδύσασθαι τόν καινό ν άνθρωπ ο
Ό κίνδυνος πού σημειώθηκε παραπάνω μπορεί νά προέλθει είτε άπό κάποιο σφάλμα παρεμβολής στήν Εργασία, εί¬τε άπό έλλειψη θελήσεως: γιατί συμβαίνει μερικές φορές ο μαθητής νά κατορθώσει νά αποθέσει τόν «παλαιόν» άνθρωπο, άλλά νά μήν επιτύχει νά ένδυθή τόν «νέον». Ή αποτυχία του μπορεί νά οφείλεται σέ υπερεκτίμηση τών δυνάμεων του, ή καί σέ έλλειψη αρμοδιότητος τοΰ διδασκάλου του  μπορεί ακόμη η άναρμοδιότης αυτή νά ενισχύεται άπό κακή θέληση3.
Οί επόμενες προτάσεις δέν είναι μέσα ατά πλαίσια τών αξιωμάτων καί τών συλλογισμών τοΰ κόσμου τούτου, άλλά μέσα στόν οραματισμό τών τ ε λ ε ί ω ν πού ανήκουν ήδη, τουλάχιστον ώς πρός τίς αρχές καί τό πνεΰμα, στό νέο κόσμο.
                                                                            *
                                                                           **
Τό πρώτο πράγμα πού πρέπει νά θυμάται οποίος αποβλέπει νά μυηθή στό μοναδικό ε ι δ ύ λ λ ι ο, είναι ή υπομονή.
Στό εσωτερικό πεδίο, ή υπομονή καί ή επιμονή δέν μετρούνται μέ τούς μήνες καί τά χρόνια, άλλά με τίς δεκαετίες, άν  oχι μέ ολόκληρες ζωές, δηλαδή μέ μία σειρά διαδοχικών ενσαρκώσεων.
Πρέπει νά συνειδητοποιήσουμε ότι ή πρακτική τοΰ εσωτερισμού διαφέρει, σέ πολλές πλευρές, άπό τις συνηθισμένες αντιλήψεις μας γ' αυτήν. Γιατί, δέν είναι δυνατόν ποτέ νά φθάσουμε στήν αληθινή, δηλαδή τήν άντικειμενικ ή Αγάπη, τή μόνη ζωοποιό, χωρίς μία βαθειά αλλαγή τής Προσωπικότητος καί τής «ψυχολογίας» μας. Καί ή αντικειμενική Αγάπη δέν κατακτάται; εδώ, στόν κόσμο μας, στήν ολοκληρωμένη, ζωοποιό της έκφραση, παρά μέ τή δεύτερη Γέννηση, μέ μία διεργασία χρήσιμη στό Σκοπό πού ολοκληρώνεται μέ συνειδητές καί επίμονες προσπάθειες.
Η ίδια ή Αγάπη μάς φανερώνει τό δρόμο προς αυτήν. Πρέπει ό μαθητής νά άντιληφθή βαθειά τή θεμελιώδη έννοια ότι ή Πίστη, ή Ελπίδα καί ή Γνώση είναι διαδοχικές βαθμίδες μιάς προοδευτικής Άποκαλύψεως τής Αγάπης. "Αν κάποια άπό αυτές είναι ανεπαρκής, ή λείπει σέ κάποια βαθμίδα, δέν μπορεί νά άποκτηθή στήν επόμενη. Τοΰτο σημαίνει ότι, χωρίς Πίστη στήν καρδιά, δέν είναι δυνατόν νά φθάσει κανείς μέ τήν εσωτερική έννοια του όρου στήν Ελπίδα καί ότι χωρίς Πίστη καί Ελπίδα, η Γνώση, η ζωντανή Γνώση πού, τελικά, οδηγεΐ στήν Άγάπη, παραμένει γιά πάντα απροσπέλαστη5.
Ή Πίστη, η Ελπίδα καί ή Γνώση, oι τρεις μαζί, αποτελοΰν δ,τι στήν Παράδοση ονομάζεται   ευγενής   Αγάπη.
Ή ευγενής Αγάπη είναι λοιπόν ο πρόδρομος τής αντικειμενικής Αγάπης.
Ή ανθρώπινη Αγάπη, ένώ μπορεί νά έχει τήν Πίστη, ακόμη καί τήν Ελπίδα, άν δέν περιλαμβάνει τή Γνώση, δέν μπορεί νά φθάσει στό επίπεδο τής ευγενούς Αγάπης, γιατί τό κενό άπό τήν απουσία της Γνώσεως, πού είναι απόρροια του "Απολύτου II, πληρώνεται αμέσως μέ τήν παρέμβαση τοΰ Απολύτου ΙΙΙ. Αυτή ή παρέμβαση είναι φυσιολογική, καί συχνά επιθυμητή στους πολλούς, άλλά δχι καί στους μαθητές τοΰ έσωτερισμοΰ: εκδηλώνεται συνήθως μέ το γάμο, μέ τίς φροντίδες καί τίς κάθε είδους συναφείς «μέριμνες οί όποιες προκαλοΰν, στόν ατελή μαθητή, συνεχείς παρεκκλίσεις καί τόν εμπλέκουν στό κλειστό σχήμα ενός φαύλου κύκλου. "Οσο γιά τίς εξωσυζυγικές σχέσεις καθώς δέν προσφέρουν στό Απόλυτο III τίς ίδιες εγγυήσεις σταθερότητας μέ τό γάμο, προκαλοΰν μιά πιό έντονη παρέμβαση τοΰ Απολύτου III μέ διάφορες μορφές.
Ή ευγενής Αγάπη είναι ο λόγος υπάρξεως τοΰ ζεύγους τών πολικών όντων — του Ιππότη καί τής Δέσποινας τών Λογισμών του. Χωρίς αυτήν, ή πολικότης τους παραμένει πνευματικά στείρα καί εκείνοι ξαναγίνονται μία κοινή περίπτωση. Ή εφαρμογή της όμως απαιτεί θυσίες καί άθλους. Αυτά είναι οί δοκιμασίες. Γιά όσους τίς ξεπερνούν, τό λυτρωτικό αποτέλεσμα τής Γνώσεως διπλασιάζεται: ή θεωρητική γνώση, εμπλουτισμένη μέ τήν εμπειρία, γίνεται ζώσα.
Στό Μεσαίωνα, ο Ιππότης καί ή Δέσποινα του, θεωρούμενοι πνευματικά ΕΝΑ — ό,τι εμείς ονομάζουμε πολικά όντα — δέν ριψοκινδύνευαν μέ ένα γάμο αντίθετα, χώριζαν, αντιμετωπίζοντας τόν κίνδυνο νά μήν ξαναβρεθούν ποτέ, γνωρίζοντας ότι άν δέν έβγαιναν θριαμβευτές άπό μία σκληρή δοκιμασία, ή αγάπη τους θά εκφυλιζόταν, θά έχανε τό νόημα καί τήν υπέροχη δύναμη της. "Ηξεραν δτι μέ τό νά χωριστούν γιά έναν άθλο, διατηρούσαν μία πιθανότητα πού ένας πρόωρος γάμος θά εξαφάνιζε.
Σήμερα, όπως καί άλλοτε, ή ευγενής Αγάπη παραμένει «έξ ορισμού», ή απαραίτητη συνθήκη επιτυχίας ενός ζεύγους όντων πολικών πιθανώς, πού ανατείνουν πρός τήν ζ ω ο πό ι ο    Αγάπη,   το Θεό Κύριο μας.
Ό κανόνας δέν επιδέχεται εξαιρέσεις: εφαρμόζεται σέ όλους, αρχίζοντας άπό το ζεύγος τών νέων καί καθαυτό πολικών όντων. Είναι μάλιστα υποχρεωτικός, όταν τά δύο πολικά όντα συναντώνται σέ ώριμη ηλικία, όταν ήδη ή ζωή τούς έχει φορτώσει, τόν καθένα άπό τή δική του πλευρά, μέ ένα καρμικό βάρος" σέ τέτοιες περιπτώσεις, η άπάρνηση τής σαρκικής ένωσης είναι ή πρώτη απαιτούμενη θυσία καί ο πρώτος άθλος συνίσταται σέ μία μεθοδική εξάλειψη τών αντίστοιχων καρμικών βαρών, καθώς οί «γόρδιοι δεσμοί», μικροί και μεγάλοι, πού απαρτίζουν αυτά τά βάρη, πρέπει νά λυθούν καί όχι νά κοπούν.
"Αν, παράλληλα, τά δύο υποτιθέμενα πολικά όντα ακολουθούν έντονα καί αποτελεσματικά μία εσωτερική εργασία, χρήσιμη γιά το Σκοπό, θά έρθει ή στιγμή πού θά αγνοποιηθούν. Ή Αγάπη τους θά έχει γίνει πιά ευγενής, θά πάρει όλη τήν αντικειμενική της έκταση, και μέσα στήν ανακτημένη έτσι αγνότητα, θά μπορέσουν τελικά νά πεισθούν οριστικά, χωρίς τήν παραμικρή πιθανότητα λάθους, γιά τήν πραγματικότητα μιας πολικότητος πού είχαν διαισθητικά προαισθανθεΐ.
Αυτή τή στιγμή, ή δεύτερη Γέννηση θά τούς ενώσει γιά πάντα μέσα στους κόλπους τής ζωοποιού Αγάπης" καί ο νικημένος θάνατος, θά χάσει γι* αυτούς τήν έννοια τής καταστροφής.
*
**
Ή ευγενής Αγάπη τοΰ Ιππότη καί τής Δέσποινας τών Λογισμών του τοποθετεί αμέσως καί τούς δύο στήν τέταρτη βαθμίδα της Κλίμακας, όπου ο άθλος καί oι θυσίες θά τούς δώσουν ώθηση, μέ τον όρο ότι καρποφορούν, έχοντας αφομοιώσει σέ ικανοποιητικό βαθμό τή Γνώση. Ό απαραίτητος χρόνος γιά το σκοπό αυτό θά τους παραχωρηθή' δέν θά κρατηθοΰν όμως στήν τέταρτη βαθμίδα, παρά μόνον άν ή Αγάπη τούς φλέγει" διαφορετικά, ακόμη καί μετά άπό ένα ελπιδοφόρο ξεκίνημα, δέν θά μπορέσουν νά φθάσουν τον επιδιωκόμενο σκοπό. "Αν, αντίθετα, προχωρήσουν στήν εργα¬σία τους, έτσι θά προχωρούν στήν τέταρτη βαθμίδα, θά διαπιστώνουν ότι ή Αγάπη μετατοπίζεται από τό φυσικό, στό ψυχικό καί στό πνευματικό τους σώμα.
Γιά νά προσανατολίσουμε καλύτερα τις ιδέες τού μαθητή πού πρόκειται νά καταπιαστή μέ τή μελέτη τοΰ Τόμου αυτού, τονίζουμε καί πάλι 'οτι, γιά νά έχει αποτελέσματα ή ευγενής Αγάπη, πρέπει νά στηρίζεται στή βιωμένη Γ ν ώσ η, γιατί μόνον ή βιωμένη Γνώση — αποκτημένη δηλαδή μέ τήν εμπειρία καί μετατοπισμένη στήν καρδιά — σέ συνδυασμό μέ τήν Ελπίδα τή βασισμένη στήν Πίστη, εξασφαλίζει στόν Ιππότη τή διάκριση πού τόν εμποδίζει νά χαθή μέσα στή ζούγκλα τών ανθρώπινων συλλογισμών καί αισθημάτων.
*
**

Δέν πρέπει, επομένως, νά ξεχνάει κανείς ότι ή ευγενής Αγάπη είναι τό κοινό προνόμιο τοΰ Ιππότη καί τής Δέσποινας τών Λογισμών του, τών προυποτιθεμένων πολικών όντων. Είναι τό νόημα καί ταυτόχρονα τό όργανο τής εργασίας επάνω στήν Πέμπτη Οδό: τήν ύψιστη οδό, κατ' εξοχήν εσωτερική. Αυτή επιτρέπει στά δύο μέλη τοϋ ζεύγους νά αποκτήσουν, μέσα στις συνθήκες τοΰ κόσμου μας, τή συμπεριφορά πού θά πρέπει νά χαρακτηρίζει τον κόσμο τοΰ μέλλοντος — τόν κόσμο τής επερχόμενης Βασιλείας τών Ουρανών — καί νά ζήσουν έδώ κάτω από τή στιγμή τής συναντήσεως τους, ως άγγελοι οι εν τοις ουρανοί ς.
Είναι οπωσδήποτε ένας άθλος καί δέν είναι δεδομένο στον καθένα νά τόν επιχειρεί μέ πιθανότητες επιτυχίας. Ή Πέμπτη όμως Όδός δέν αποκλείει καθόλου τίς τέσσερις άλλες τίς αναφερόμενες στους δύο πρώτους Τόμους τοΰ «Γνώση». Στό εσωτερικό πεδίο, όπως και σέ κάθε άλλο πεδίο, τό μεγάλο σφάλμα, καταδικασμένο οπωσδήποτε στήν αποτυχία, είναι νά καταπιαστή κανείς μέ κάποιο εγχείρημα υπέρτερο άπό τίς δυνάμεις του. Σέ αυτό τό ζήτημα, ή προειδοποίηση τής Παραδόσεως, δπως αναφέρθη¬κε παραπάνω, είναι σαφής. Ή υπερεκτίμηση τών δυνάμεων τοΰ μαθητή είναι έξ άλλου μία άπό τίς κλασικές παγίδες τοΰ Γενικού Νόμου, όπου οί άνθρωποι πέφτουν, μέ απόλυτα καλή πίστη ένώ θά μπορούσαν νά είχαν ακολουθήσει μέ επιτυχία κάποιαν άλλη άπό τίς τέσσερις Όδούς πού δέν απαιτούν άπό τό μαθητή νά περάσει μέ τήν πρώτη τή Δοκιμασία τοΰ Πυρός.
Γι' αυτό, ό "Απόστολος Παΰλος είπε: ώστε καί ό έκγαμίζων καλώς ποιεί, ό δέ μή έ κγαμίζων κρεϊσσον ποιεί! Αυτό τό «κρεΐσσον ποιεί» είναι μία άπό τίς αναφορές του στήν Πέμπτη Όδό τίς όποιες παράλληλα μέ άλλες σχολιάζει ή Παράδοση.
*
**

Αναφερθήκαμε αρκετά στήν ιδιαίτερη σημασία καί τήν αναγεννητική δύναμη τής ευγενούς Αγάπης. Γιά νά όλοκληρωθή αυτή ή   Εισαγωγή   θά πρέπει ακόμη νά προσδιοριστή ή σημασία καί ή εσωτερική αποστολή τών ζευγών πού δέν είναι καθαυτό πολικά, άλλά εργάζονται ειλικρινά, ακολουθώντας μία από τίς τέσσερις πρώτες Όδούς:
1)    Στό ατομικό πεδίο νά συμβάλουν στήν αύξηση καί προοδευτικά στήν ανάπτυξη της Προσωπικότητας τους-
2)    Στό γενικό πεδίο νά συμβάλουν στήν πραγμάτωση τών συνθηκών τής γενικής Αναστάσεως μέ τήν αναπαραγωγή.

Καθώς ό γενικός Νόμος είναι πιό δυνατός άπό αυτούς, πρέπει νά προσέξουν νά μήν τόν υποτιμήσουν, ώστε νά μήν προκαλέσουν, πριν τήν ώρα της, τή Δοκιμασία τοΰ Πυρός.
Γιά τούς ανθρώπους αυτούς ό Απόστολος Παΰλος είπε:

Μή αποστερείτε αλλήλους, εί μή τι αν έκ συμφώνου πρός καιρόν, ϊ ν α σχολάζητε τή νηστεία καί τή προσευχή καί πάλιν επί τό αυτό συνέρχησθε, ϊνα μή πειράξη υμάς ό Σατανάς   διά   τήν   άκρασίαν   υμών.


Η μελέτη αυτή αντλεί άμεσα τα στοιχεία της απο τις πηγές της ανατολικής χριστιανικής Παραδόσεως: δηλαδη απο τα ιερά κειμενα. Το εργο και το περιεχόμενο της μελέτης καθώς και το έργο του Ουσπένσκυ έχουν ομοιότητες αφου αντλούν απο τις ίδιες πηγές. Ομως μια προσεκτική μελέτη θα δείξει κυριως την ατέλεια του ¨εργου του Ουσπένσκυ τα λάθη και τις παρανοήσεις ως προς το Δογμα

Gnosis - Book I - Boris Mouravieff - Exoteric Cycle1