Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2015

O ηδονικός Ελπήνωρ / Γιώργου Σεφέρη



Τὸν εἶδα χτὲς νὰ σταματᾶ στὴν πόρτα
κoιτῶ ἀπὸ τὸ παράθυρό μου θἄ᾿ταν
ἑφτὰ περίπου μιὰ γυναίκα ἦταν μαζί του.
Εἶχε τὸ φέρσιμο τοῦ Ἐλπήνορα, λίγο πρὶν πέσει
νὰ τσακιστεῖ, κι ὅμως δὲν ἦταν μεθυσμένος.
Μιλοῦσε πολὺ γρήγορα, κι ἐκείνη
κοίταζε ἀφηρημένη πρὸς τοὺς φωνογράφους-
τὸν ἔκοβε καμιὰ φορὰ νὰ πεῖ μία φράση
κι ἔπειτα κοίταζε μ᾿ ἀνυπομονησία
ἐκεῖ ποὺ τηγανίζουν ψάρια- σὰν τὴ γάτα.
Αὐτὸς ψιθύριζε μ᾿ ἕνα ἀποτσίγαρο σβηστὸ στὰ χείλια:
- Ἄκουσε ἀκόμη τοῦτο. Στὸ φεγγάρι
τ᾿ ἀγάλματα λυγίζουν κάποτε σὰν τὸ καλάμι
ἀνάμεσα σὲ ζωντανοὺς καρποὺς — τ᾿ ἀγάλματα-
κι ἡ φλόγα γίνεται δροσερὴ πικροδάφνη,
ἡ φλόγα ποὺ καίει τὸν ἄνθρωπο, θέλω νὰ πῶ.



- Εἶναι τὸ φῶς... ἴσκιοι τῆς νύχτας...
- Ἴσως ἡ νύχτα ποὺ ἄνοιξε, γαλάζιο ρόδι,
σκοτεινὸς κόρφος, καὶ σὲ γέμισε ἄστρα
κόβοντας τὸν καιρό.
Κι ὅμως τ᾿ ἀγάλματα
λυγίζουν κάποτε, μοιράζοντας τὸν πόθο
στὰ δυό, σὰν τὸ ροδάκινο κι ἡ φλόγα
γίνεται φίλη μὰ στὰ μέλη κι ἀναφιλητὸ
κι ἔπειτα φύλλο δροσερὸ ποὺ παίρνει ὁ ἄνεμος-
λυγίζουν γίνουνται ἀλαφριὰ μ᾿ ἕνα ἀνθρώπινο βάρος.
Δὲν τὸ ξεχνᾶς.
- Τ᾿ ἀγάλματα εἶναι στὸ μουσεῖο.
-Ὄχι, σὲ κυνηγοῦν, πῶς δὲν τὸ βλέπεις;
θέλω νὰ πῶ μὲ τὰ σπασμένα μέλη τους,
μὲ τὴν ἀλλοτινὴ μορφή τους ποὺ δὲ γνώρισες
κι ὅμως τὴν ξέρεις.
Ὅπως ὅταν
στὰ τελευταῖα τῆς νιότης σου ἀγαπήσεις
γυναίκα ποὺ ἔμεινε ὄμορφη, κι ὅλο φοβᾶσαι,
καθὼς τὴν κράτησες γυμνὴ τὸ μεσημέρι,
τὴ μνήμη ποὺ ξυπνᾶ στὴν ἀγκαλιά σου-
φοβᾶσαι τὸ φιλὶ μὴ σὲ προδώσει
σ᾿ ἄλλα κρεβάτια περασμένα τώρα
ποὺ ὡστόσο θὰ μποροῦσαν νὰ στοιχειώσουν
τόσο εὔκολα τόσο εὔκολα καὶ ν᾿ ἀναστήσουν
εἴδωλα στὸν καθρέφτη, σώματα ποὺ ἦταν μία φορὰ-
τὴν ἡδονή τους.

Ὅπως ὅταν
γυρίζεις ἀπ᾿ τὰ ξένα καὶ τύχει ν᾿ ἀνοίξεις
παλιὰ κασέλα κλειδωμένη ἀπὸ καιρὸ
καὶ βρεῖς κουρέλια ἀπὸ τὰ ροῦχα ποὺ φοροῦσες
σὲ ὄμορφες ὧρες, σὲ γιορτὲς μὲ φῶτα
πολύχρωμα, καθρεφτισμένα, ποὺ ὅλο χαμηλώνουν
καὶ μένει μόνο τὸ ἄρωμα τῆς ἀπουσίας
μιᾶς νέας μορφῆς.
Ἀλήθεια, τὰ συντρίμμια
δὲν εἶναι ἐκεῖνα- ἐσὺ ῾σαι τὸ ρημάδι-
σὲ κυνηγοῦν μὲ μία παράξενη παρθενιὰ
στὸ σπίτι στὸ γραφεῖο στὶς δεξιώσεις
τῶν μεγιστάνων, στὸν ἀνομολόγητο φόβο τοῦ ὕπνου-
μιλοῦν γιὰ περιστατικὰ ποὺ θὰ ἤθελες νὰ μὴν ὑπάρχουν
ἢ νὰ γινόντουσαν χρόνια μετὰ τὸ θάνατό σου,
κι αὐτὸ εἶναι δύσκολο γιατί...



-Τ᾿ ἀγάλματα εἶναι στὸ μουσεῖο.
Καληνύχτα.
-... γιατὶ τ᾿ ἀγάλματα δὲν εἶναι πιὰ συντρίμμια,
εἴμαστε ἐμεῖς. Τ᾿ ἀγάλματα λυγίζουν ἀλαφριὰ ...
καληνύχτα.

Ἐδῶ χωρίστηκαν. Αὐτὸς ἐπῆρε
τὴν ἀνηφόρα ποὺ τραβάει κατὰ τὴν Ἄρκτο
κι αὐτὴ προχώρεσε πρὸς τὸ πολύφωτο ἀκρογιάλι
ὅπου τὸ κύμα πνίγεται στὴ βοὴ τοῦ ραδιοφώνου...






Το ονομά μου είναι μνήμη / Ann Brashares

Όμως κάποιες ψυχές δένουν. Είναι σπάνιο αλλά γίνεται. Κάποιες ψυχές ζευγαρώνουν στην αιωνιότητα. Το έχω δει με τα μάτια μου.Φυσικά χρειάζεται την ισχυρή θέληση και των δύο για να γίνει αυτό και, στην περίπτωσή μου, ήμουν μόνο εγώ. Και δεν έφτανε να θέλω να την ξαναβρώ. Επρεπε να θελει κι εκείνη να με βρει, αν κι είχε κάθε λόγο να μένει όσο γινόταν πιο μακριά μου.Ο θάνατος είναι ένας άγνωστος τόπος αλλά με τα χρόνια έμαθα κάτι γι’ αυτόν. Η κατάσταση της συνειδητότητάς μου μετά το θάνατο και πριν τη γέννηση δε μοιάζει με τη φυσιολογική κατάσταση του ξύπνιου αλλα, πάντως, διατηρώ κάποια αντίληψη και αναμνήσεις απ’ αυτό το ενδιάμεσο.Δυσκολεύομαι να υπολογίσω πόσος χρόνος περνάει στο σκοτεινό διάκενο μεταξύ ζωών.Δεν ξέρω αν είναι ένας μήνας ή δέκα. Ή ίσως εννιά, σαν εγκυμοσύνη.

Καθώς βιώνω και αναλύω αυτήν τη μακρότατη κι αλλόκοτη Μνήμη , και ανήκω στους ελάχιστους που μπορούν να αναφέρουν τι συνέβη γυρίζοντας απ' το θάνατο, έχω μια αίσθηση ευθύνης που με κάνει να καταγράφω πώς λειτουργεί ώστε να μπορώ να την κατανοήσω καλύτερα. Δεν ξέρω ποιος θα επωφεληθεί απ’ αυτή μου τη μελέτη, αλλά εγώ το κάνω. «Η καταγραφή δεν είναι δράση» έλεγε ο μυστικιστής και παλιός μου φίλος Μπεν και «το να θυμάσαι δε σημαίνει ότι ζεις»· όμως όσο μεγαλώνω τόσο πιστεύω ότι πρέπει  να  προσφέρω  ό,τι μπορώ. Μπορώ να σας μιλήσω για τα συναισθήματα που έχεις όταν πεθαίνεις και βρίσκεσαι σε μια κοινωνία ψυχών. Συναισθάνεσαι ότι δεν είσαι πια ζωντανός αλλά νιώθεις άλλα πλάσματα γύρω σου και σε καταλαμβάνει βαθιά γαλήνη. Άνθρωποι που γνώριζες, που σε ξέρουν και σε νοιάζονται, βρίσκονται μαζί σου. Δεν τους μιλάς ούτε επικοινωνείς με σαφή τρόπο, αλλά
ξέρεις ότι δεν είσαι ολομόναχος και ότι με κάποιο τρόπο σε προσέχουν. Σ’ αυτή την κατάσταση δεν εγείρονται μέσα σου απορίες , όμως υπάρχει μια αίσθηση επίγνωσης. Ξέρω και τα συναισθήματα όταν πεθαίνεις και βρίσκεσαι στο κενό. Όλοι πεθαίνουμε μόνοι, αλλά δεν εννοώ αυτό. Εννοώ την αντίληψη του τίποτα, του κενού. Έχεις την αίσθηση ότι περιπλανιέσαι κι αυτό μπορεί να συνεχιστεί για πολύ καιρό. Τσακώνεις τονεαυτό σου να λαχταράς, σχεδόν να ικετεύεις για ανθρώπινη παρουσία. Υπάρχει λογική. Ο θάνατός σου είναι η σκιά της ζωής σου. Αν έχεις δυνατές κι αγαπημένες σχέσεις στη ζωή σου, τότε προσκολλάσαι στην κοινωνία των ψυχών σου. Και μάλλον θα ξανάρθεις στη ζωή γρήγορα και θα βρεθείς κοντά στους ανθρώπους σου. Οι ζωές σας θα συμπέσουν σε γεωγραφικές και εθνικές ομάδες. Όταν πας σε καινούριο τόπο, θα είναι για να βρεθείς με τους δικούς σου. Αν η κοινότητά σου ήταν εθνικά ανάμεικτη, στην επόμενη ζωή κατά πάσα πιθανότητα θα αλλάξεις φυλή και, αν ήταν ομοιογενής, δε θα αλλάξεις.

 Αν είσαι απόμακρος ή μισάνθρωπος, εγωιστής ή άπονος, θα βρεθείς μόνος σου στη ζωή και στο θάνατο. Θα πεθάνεις στο κενό και θα επανέλθεις ανάμεσα σε ξένους ή, πολύ συχνά, ανάμεσα σε εχθρούς. Και θα συνεχίσεις έτσι εκτός αν αποφασίσεις ότι δεν το θες πια. Παίρνει πολύ χρόνο και μεγάλη προσπάθεια να βρεις οποιουδήποτε είδους κοινότητα και ειδικά μια επιθυμητή ομάδα. Όπως το βλέπω εγώ, αυτή η προσπάθεια αποτελεί ταυτόχρονα τη μετάνοια και την αναμόρφωσή σου. Θα επιστρέψεις αλλά χρειάζεται χρόνος. Θα παραμείνεις ανάμεσα σε ξένους μέχρι να φτιάξεις για τον εαυτό σου κάποιου τύπου οικογένεια. Και δε θα το πετύχεις μέχρι να το θελήσεις πραγματικά.
Δεν ξέρω τίποτα για τον Παράδεισο και την Κόλαση και δεν έχω συναντήσει ακόμα το Θεό. Όμως θαυμάζω το θεϊκό σχέδιο . Στο διάκενο ανάμεσα στις ζωές η θέληση λειτουργεί με διαφορετικό τρόπο. Νομίζω ότι στο θάνατο συντονιζόμαστε στην υψηλότερη συχνότητα της θέλησης, ενώ όταν είμαστε ζωντανοί είναι ένας ήχος που σπάνια ακούμε, επειδή πνίγεται απ’ το θόρυβο της ζωής - απ’ την εκάστοτε θέση μας στον κόσμο και τις μικρόπνοες επιθυμίες του σώματος. Στο θάνατο ελευθερωνόμαστε παροδικά απ’ τη δυνατή αρπάγη του χρόνου. Η σελίδα σου ξαναγίνεται πάλλευκη, δε διεκδικείς τίποτα πια κι έτσι η θέλησή σου λειτουργεί χωρίς προκαταλήψεις. Κάπου μέσα στο υψηλότερο επίπεδο της θέλησής σου εκφράζεται ηεπιθυμία να ξεπληρώσεις τα χρέη σου και να ισορροπήσεις σαν άνθρωπος. Και παρόλο που αυτή η ισορροπία είναι βαθύτατη κάθαρση για την ψυχή, δε φέρνει υποχρεωτικά ανακούφισηή ικανοποίηση στο ζωντανό σώμα. Φυσικά υπάρχουν όρια και στη θέληση -όπως η θέληση των άλλων ανθρώπων. Γι’ αυτό και η δική μου ιστορία θα ήταν πιο βραχύβια και πιο χαρούμενη αν είχα αγαπήσει απ’ την αρχή τη Σοφία και είχα βρει κάποιο τρόπο να με αγαπήσει κι εκείνη. Δε θα είχα φάει χιλιάδες χρόνια περιμένοντάς την, ψάχνοντάς την, παλεύοντας να τη φέρω κοντά μου και να την κρατήσω για αρκετό καιρό ώστε να ξεπεράσει την αρχική μας καταστροφική γνωριμία...

Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2015

Το ερωτικό γράμμα του Johnny Cash στην June Carter, κορυφαίο όλων των εποχών

"Πόσο τυχερός είμαι, που μοιράζομαι τη ζωή μου με τη σπουδαιότερη γυναίκα που γνώρισα ποτέ"... Αυτά τα λόγια ξεπέρασαν τις ερωτικές εξομολογήσεις ποιητών, συνθετών, ροκ σταρ, βασιλιάδων και του... Ναπολέοντα. Και τα έγραψε ο Johnny Cash στη σύζυγό του (Pics)
Σήμερα το "σ'αγαπώ" λέγεται... ή μάλλον γράφεται σε sms, mail, στο chat, το Facebook, το WhatsApp, το Snapchat και γενικώς τα social media. Υπήρχαν όμως και κάποιες εποχές, που οι άνθρωποι "αναγκάζονταν" να εκφράσουν τα συναισθήματά τους προς τους αγαπημένους τους συντρόφους ή εραστές, με ένα γράμμα.
Μεταξύ πολλών λοιπόν, το ερωτικό γράμμα του Johnny Cash από το 1994, προς την "σπουδαιότερη γυναίκα", τη σύζυγό του June Carter, ψηφίστηκε ως το κορυφαίο όλων των εποχών.
Δείτε ποια συμπληρώνουν τη λίστα με τα 10 πιο ερωτικά γράμματα:

10. Jimi Hendrix σε άγνωστη αγαπημένη (Ημερομηνία... άγνωστη επίσης)


  "Η ευτυχία είναι μέσα σου...
γι' αυτό λύσε τις αλυσίδες από την καρδιά σου και άφησε τον εαυτό σου ν'ανθίσει, όπως το γλυκό λουλούδι που είσαι.
Ξέρω την απάντηση...
Απλά άνοιξε τα φτερά σου και αφήσου ελεύθερη..."