Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2015

Το ονομά μου είναι μνήμη / Ann Brashares

Όμως κάποιες ψυχές δένουν. Είναι σπάνιο αλλά γίνεται. Κάποιες ψυχές ζευγαρώνουν στην αιωνιότητα. Το έχω δει με τα μάτια μου.Φυσικά χρειάζεται την ισχυρή θέληση και των δύο για να γίνει αυτό και, στην περίπτωσή μου, ήμουν μόνο εγώ. Και δεν έφτανε να θέλω να την ξαναβρώ. Επρεπε να θελει κι εκείνη να με βρει, αν κι είχε κάθε λόγο να μένει όσο γινόταν πιο μακριά μου.Ο θάνατος είναι ένας άγνωστος τόπος αλλά με τα χρόνια έμαθα κάτι γι’ αυτόν. Η κατάσταση της συνειδητότητάς μου μετά το θάνατο και πριν τη γέννηση δε μοιάζει με τη φυσιολογική κατάσταση του ξύπνιου αλλα, πάντως, διατηρώ κάποια αντίληψη και αναμνήσεις απ’ αυτό το ενδιάμεσο.Δυσκολεύομαι να υπολογίσω πόσος χρόνος περνάει στο σκοτεινό διάκενο μεταξύ ζωών.Δεν ξέρω αν είναι ένας μήνας ή δέκα. Ή ίσως εννιά, σαν εγκυμοσύνη.

Καθώς βιώνω και αναλύω αυτήν τη μακρότατη κι αλλόκοτη Μνήμη , και ανήκω στους ελάχιστους που μπορούν να αναφέρουν τι συνέβη γυρίζοντας απ' το θάνατο, έχω μια αίσθηση ευθύνης που με κάνει να καταγράφω πώς λειτουργεί ώστε να μπορώ να την κατανοήσω καλύτερα. Δεν ξέρω ποιος θα επωφεληθεί απ’ αυτή μου τη μελέτη, αλλά εγώ το κάνω. «Η καταγραφή δεν είναι δράση» έλεγε ο μυστικιστής και παλιός μου φίλος Μπεν και «το να θυμάσαι δε σημαίνει ότι ζεις»· όμως όσο μεγαλώνω τόσο πιστεύω ότι πρέπει  να  προσφέρω  ό,τι μπορώ. Μπορώ να σας μιλήσω για τα συναισθήματα που έχεις όταν πεθαίνεις και βρίσκεσαι σε μια κοινωνία ψυχών. Συναισθάνεσαι ότι δεν είσαι πια ζωντανός αλλά νιώθεις άλλα πλάσματα γύρω σου και σε καταλαμβάνει βαθιά γαλήνη. Άνθρωποι που γνώριζες, που σε ξέρουν και σε νοιάζονται, βρίσκονται μαζί σου. Δεν τους μιλάς ούτε επικοινωνείς με σαφή τρόπο, αλλά
ξέρεις ότι δεν είσαι ολομόναχος και ότι με κάποιο τρόπο σε προσέχουν. Σ’ αυτή την κατάσταση δεν εγείρονται μέσα σου απορίες , όμως υπάρχει μια αίσθηση επίγνωσης. Ξέρω και τα συναισθήματα όταν πεθαίνεις και βρίσκεσαι στο κενό. Όλοι πεθαίνουμε μόνοι, αλλά δεν εννοώ αυτό. Εννοώ την αντίληψη του τίποτα, του κενού. Έχεις την αίσθηση ότι περιπλανιέσαι κι αυτό μπορεί να συνεχιστεί για πολύ καιρό. Τσακώνεις τονεαυτό σου να λαχταράς, σχεδόν να ικετεύεις για ανθρώπινη παρουσία. Υπάρχει λογική. Ο θάνατός σου είναι η σκιά της ζωής σου. Αν έχεις δυνατές κι αγαπημένες σχέσεις στη ζωή σου, τότε προσκολλάσαι στην κοινωνία των ψυχών σου. Και μάλλον θα ξανάρθεις στη ζωή γρήγορα και θα βρεθείς κοντά στους ανθρώπους σου. Οι ζωές σας θα συμπέσουν σε γεωγραφικές και εθνικές ομάδες. Όταν πας σε καινούριο τόπο, θα είναι για να βρεθείς με τους δικούς σου. Αν η κοινότητά σου ήταν εθνικά ανάμεικτη, στην επόμενη ζωή κατά πάσα πιθανότητα θα αλλάξεις φυλή και, αν ήταν ομοιογενής, δε θα αλλάξεις.

 Αν είσαι απόμακρος ή μισάνθρωπος, εγωιστής ή άπονος, θα βρεθείς μόνος σου στη ζωή και στο θάνατο. Θα πεθάνεις στο κενό και θα επανέλθεις ανάμεσα σε ξένους ή, πολύ συχνά, ανάμεσα σε εχθρούς. Και θα συνεχίσεις έτσι εκτός αν αποφασίσεις ότι δεν το θες πια. Παίρνει πολύ χρόνο και μεγάλη προσπάθεια να βρεις οποιουδήποτε είδους κοινότητα και ειδικά μια επιθυμητή ομάδα. Όπως το βλέπω εγώ, αυτή η προσπάθεια αποτελεί ταυτόχρονα τη μετάνοια και την αναμόρφωσή σου. Θα επιστρέψεις αλλά χρειάζεται χρόνος. Θα παραμείνεις ανάμεσα σε ξένους μέχρι να φτιάξεις για τον εαυτό σου κάποιου τύπου οικογένεια. Και δε θα το πετύχεις μέχρι να το θελήσεις πραγματικά.
Δεν ξέρω τίποτα για τον Παράδεισο και την Κόλαση και δεν έχω συναντήσει ακόμα το Θεό. Όμως θαυμάζω το θεϊκό σχέδιο . Στο διάκενο ανάμεσα στις ζωές η θέληση λειτουργεί με διαφορετικό τρόπο. Νομίζω ότι στο θάνατο συντονιζόμαστε στην υψηλότερη συχνότητα της θέλησης, ενώ όταν είμαστε ζωντανοί είναι ένας ήχος που σπάνια ακούμε, επειδή πνίγεται απ’ το θόρυβο της ζωής - απ’ την εκάστοτε θέση μας στον κόσμο και τις μικρόπνοες επιθυμίες του σώματος. Στο θάνατο ελευθερωνόμαστε παροδικά απ’ τη δυνατή αρπάγη του χρόνου. Η σελίδα σου ξαναγίνεται πάλλευκη, δε διεκδικείς τίποτα πια κι έτσι η θέλησή σου λειτουργεί χωρίς προκαταλήψεις. Κάπου μέσα στο υψηλότερο επίπεδο της θέλησής σου εκφράζεται ηεπιθυμία να ξεπληρώσεις τα χρέη σου και να ισορροπήσεις σαν άνθρωπος. Και παρόλο που αυτή η ισορροπία είναι βαθύτατη κάθαρση για την ψυχή, δε φέρνει υποχρεωτικά ανακούφισηή ικανοποίηση στο ζωντανό σώμα. Φυσικά υπάρχουν όρια και στη θέληση -όπως η θέληση των άλλων ανθρώπων. Γι’ αυτό και η δική μου ιστορία θα ήταν πιο βραχύβια και πιο χαρούμενη αν είχα αγαπήσει απ’ την αρχή τη Σοφία και είχα βρει κάποιο τρόπο να με αγαπήσει κι εκείνη. Δε θα είχα φάει χιλιάδες χρόνια περιμένοντάς την, ψάχνοντάς την, παλεύοντας να τη φέρω κοντά μου και να την κρατήσω για αρκετό καιρό ώστε να ξεπεράσει την αρχική μας καταστροφική γνωριμία...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου